Historia zmian - 30 sierpnia 2026
o cmentarzach i chowaniu zmarłych.
Data oznacza dzień, w którym PrawMi wykryło zmianę w tekście jednolitym ISAP - może różnić się od daty wejścia w życie nowelizacji.
PoPrzed
Art. 11.
zmienionyZgon i jego przyczyna są ustalane przez:
lekarza leczącego chorego w ostatniej chorobie albo
kierownika zespołu ratownictwa medycznego, jeżeli zgon nastąpił w trakcie
akcji medycznej, o której mowa w art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 września 2006 r.
o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1541, 1560 i
1972.
W razie niemożności dopełnienia przepisu ust. 1, stwierdzenie zgonu i jego
przyczyny powinno nastąpić w drodze oględzin, dokonywanych przez lekarza lub
w razie jego braku przez inną osobę, powołaną do tej czynności przez właściwego
starostę, przy czym koszty tych oględzin i wystawionego świadectwa nie mogą
obciążać rodziny zmarłego.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi w drodze rozporządzenia:
sposób dokonywania oględzin oraz kwalifikacje osób, które z braku lekarzy
mogą być powoływane do wykonania oględzin;
zasady wzywania lekarzy, o których mowa w ust. 2, w celu stwierdzenia zgonu
i jego przyczyny;
w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych zasady
pokrywania wydatków związanych z wykonywaniem oględzin.
Karta zgonu składa się z trzech części przeznaczonych:
do zarejestrowania zgonu;
dla administracji cmentarza;
dla potrzeb statystyki publicznej.
Karta zgonu w części przeznaczonej do zarejestrowania zgonu zawiera, jeżeli
są znane:
nazwisko, nazwisko rodowe, imię (imiona) osoby zmarłej, numer Powszechnego
Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL), a w przypadku jego
braku – rodzaj i numer dokumentu stwierdzającego tożsamość;
datę, godzinę i miejsce zgonu albo datę, godzinę i miejsce znalezienia zwłok;
datę oraz miejsce urodzenia osoby zmarłej;
płeć osoby zmarłej.
Karta zgonu w części przeznaczonej dla administracji cmentarza w celu
pochowania zwłok zawiera:
nazwisko, nazwisko rodowe i imię (imiona) osoby zmarłej;
stan cywilny osoby zmarłej;
datę i miejsce zgonu;
datę i miejsce urodzenia osoby zmarłej;
imiona i nazwiska rodziców osoby zmarłej;
informację, czy zgon nastąpił w wyniku choroby zakaźnej;
adnotację o zarejestrowaniu zgonu lub zgłoszeniu zgonu.
Karta zgonu w części przeznaczonej dla potrzeb statystyki publicznej
zawiera:
miejsce zamieszkania zmarłego, w tym okres przebywania na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze danej gminy, o ile są znane;
wykształcenie zmarłego;
informacje o zgonie, w tym przyczynę zgonu, oraz o osobie stwierdzającej
przyczynę zgonu, a w przypadku dziecka do roku życia:
godzinę urodzenia,
informacje o stanie jego zdrowia: długość, ciężar ciała, punkty w skali
Apgar,
informacje o ciąży i porodzie: okres trwania ciąży, wielorakość porodu,
liczbę dzieci urodzonych przez matkę.
Podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, przetwarzają i przekazują, dla
potrzeb statystyki publicznej, dane zawarte w karcie zgonu w części, o której mowa
w ust. 3d, służbom statystyki publicznej.
Osoby wymienione w ust. 1 i 2 stwierdzają zgon i jego przyczyny, a następnie
wypełniają wydawaną w tym celu kartę zgonu. Karta zgonu jest wydawana w jednym
egzemplarzu:
podmiotom, o których mowa w art. 10 ust. 1 i 3;
zakładowi medycyny sądowej albo prosektorium szpitala – w przypadku,
o którym mowa w art. 45c ust. 1 ustawy z dnia 8 września 2006 r.
o Państwowym Ratownictwie Medycznym.
Podmiot, któremu zostanie wydana karta zgonu, przedkłada ją kierownikowi
urzędu stanu cywilnego, który uzupełnia ją wraz z adnotacją o zarejestrowaniu zgonu
w rejestrze stanu cywilnego lub adnotacją o zgłoszeniu zgonu, jeżeli z powodu
niedostępności rejestru nie jest możliwe zarejestrowanie zgonu w dniu jego
zgłoszenia.
Podmiot, któremu została wydana karta zgonu, przekazuje część karty zgonu,
zawierającą nazwisko, nazwisko rodowe, imię (imiona) osoby zmarłej, stan cywilny
osoby zmarłej, datę i miejsce zgonu, datę i miejsce urodzenia osoby zmarłej, imiona
i nazwiska rodziców osoby zmarłej, informację, czy zgon nastąpił w wyniku choroby
zakaźnej, oraz zawierającą adnotację o zarejestrowaniu zgonu lub zgłoszeniu zgonu,
administracji cmentarza w celu pochowania zwłok.
W przypadku, o którym mowa w art. 45c ust. 1 ustawy z dnia 8 września
2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym:
kierownik zespołu ratownictwa medycznego wydaje zakładowi medycyny
sądowej albo prosektorium szpitala kartę zgonu wraz z kartą medycznych
czynności ratunkowych lub kartą medyczną lotniczego zespołu ratownictwa
medycznego;
zakład medycyny sądowej albo prosektorium szpitala, o których mowa w pkt 1,
wydaje kartę zgonu podmiotom, o których mowa w art. 10 ust. 1 i 3.
W przypadku, o którym mowa w art. 45c ust. 1 ustawy z dnia 8 września
2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym, kartę zgonu pacjenta, którego
tożsamości nie można ustalić albo potwierdzić na podstawie dokumentów
stwierdzających tożsamość, wypełnia lekarz zakładu medycyny sądowej albo lekarz
szpitala, w którym funkcjonuje prosektorium szpitala.
W przypadku, o którym mowa w art. 45c ust. 2 ustawy z dnia 8 września
2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym, lekarz szpitala, do którego
przewieziono zwłoki martwo urodzonego dziecka:
sporządza kartę martwego urodzenia i przekazuje ją kierownikowi urzędu stanu
cywilnego zgodnie z art. 54 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. – Prawo
o aktach stanu cywilnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 594);
wypełnia kartę zgonu na wniosek osoby uprawnionej do pochowania, o której
mowa w art. 10 ust. 1, i wydaje ją podmiotom, o których mowa w art. 10 ust. 1
i 3.
Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw wewnętrznych i ministrem właściwym do spraw informatyzacji,
określi, w drodze rozporządzenia, wzór karty zgonu, w tym sporządzanej w formie
dokumentu elektronicznego oraz sposób jej wypełnienia, uwzględniając zakres danych
konieczny do sporządzenia aktu zgonu i do umożliwienia pochówku osoby zmarłej
oraz zakres danych wymaganych dla potrzeb statystyki publicznej.
(uchylony)
W przypadku dziecka martwo urodzonego, bez względu na czas trwania
ciąży, dla którego, na wniosek osoby uprawnionej do pochowania, o której mowa
w art. 10 ust. 1, sporządzono kartę zgonu, w celu pochowania zwłok nie jest
wymagana adnotacja urzędu stanu cywilnego o zarejestrowaniu zgonu.
Jeżeli w związku z niedostępnością rejestru stanu cywilnego zgon nie został
zarejestrowany w dniu jego zgłoszenia, zgłaszający zgon składa administracji
cmentarza, niezwłocznie po otrzymaniu, odpis skrócony aktu zgonu lub odpis zupełny
aktu zgonu osoby o nieustalonej tożsamości.
Pochowanie zwłok lub przekazanie ich uczelni lub federacji podmiotów
systemu szkolnictwa wyższego i nauki, o których mowa w art. 10 ust. 2, wymaga
uprzedniego stwierdzenia zgonu i jego przyczyn w karcie zgonu zawierającej
adnotację urzędu stanu cywilnego o zarejestrowaniu zgonu.
Osoby stwierdzające zgon i jego przyczyny, o których mowa w ust. 1,
obowiązani są, dla potrzeb statystyki publicznej, udzielać na żądanie właściwych
organów wyjaśnień odnoszących się do faktu zgonu i jego przyczyny. Jeżeli zmarły
pozostawał podczas ostatniej choroby pod opieką lekarską, wyjaśnienia powinny
również dotyczyć przebiegu tej choroby. Wyjaśnienia te stanowią tajemnicę prawnie
chronioną i mogą być wykorzystywane tylko dla potrzeb statystyki publicznej oraz
w postępowaniu sądowym.
Zarówno lekarz, jak i inne osoby powołane do dokonywania oględzin zwłok
(ust. 1 i 2), jeżeli przy dokonaniu tej czynności powezmą pewność lub uzasadnione
podejrzenie, że przyczyną zgonu była choroba zakaźna, podlegająca obowiązkowemu
zgłoszeniu, powinni zawiadomić o tym natychmiast właściwego inspektora
sanitarnego1). W przypadku uzasadnionego podejrzenia, że przyczyną zgonu było
przestępstwo, lekarz, jak i inne osoby powołane do oględzin zwłok powinni
zawiadomić o tym natychmiast właściwego prokuratora lub najbliższy posterunek
Policji.
W przypadkach, w których zachodzi uzasadnione podejrzenie, że przyczyną
zgonu było przestępstwo, na pochowanie zwłok oprócz karty zgonu wymagane jest
zezwolenie prokuratora.