Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
Umowa o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste może ulec rozwiązaniu przed upływem określonego w niej terminu, jeżeli wieczysty użytkownik korzysta z gruntu w sposób oczywiście sprzeczny z jego przeznaczeniem określonym w umowie, w szczególności jeżeli wbrew umowie użytkownik nie wzniósł określonych w niej budynków lub urządzeń.
Art. 240 Kodeksu cywilnego dotyczy umowy oddania gruntu Skarbu Państwa lub gruntów należących do jednostek samorządu terytorialnego albo ich związków w tzw. użytkowanie wieczyste. Przepis umożliwia wcześniejsze rozwiązanie tej umowy, jeśli wieczysty użytkownik korzysta z gruntu w sposób ewidentnie sprzeczny z jego przeznaczeniem, które zostało określone w umowie. Szczególnie wskazuje na sytuacje, gdy użytkownik wbrew postanowieniom umowy nie wykonał na gruncie przewidzianych budynków lub urządzeń. Oznacza to, że przewidywany w umowie czas użytkowania może ulec skróceniu z powodu istotnego naruszenia jej warunków przez użytkownika. Przepis ma charakter ochronny dla właściciela gruntu, czyli Skarbu Państwa lub jednostki samorządowej, pozwalając mu reagować na niewłaściwe wykorzystanie nieruchomości, które mogłoby prowadzić do marnotrawstwa lub negatywnych skutków ekonomicznych i społecznych. Art. 240 stosuje się wyłącznie do umów użytkowania wieczystego dotyczących gruntów publicznych, a nie prywatnych. Jego zastosowanie wymaga stwierdzenia wyraźnego odchylenia od ustalonego przeznaczenia lub braku realizacji obowiązków związanych z zagospodarowaniem terenu określonych w umowie. Nie dotyczy to zatem drobnych uchybień, lecz oczywistych i znaczących naruszeń warunków użytkowania. Przykładowo, jeśli jednostka samorządu oddaje grunt pod budowę szkoły lub innego obiektu użyteczności publicznej, a wieczysty użytkownik zaniechał realizacji inwestycji i wykorzystywania tego terenu w sposób wskazany w umowie, wówczas właściciel ma podstawę do rozwiązania umowy przed czasem. Taka sytuacja może mieć miejsce, gdy teren pozostaje niezagospodarowany, co jest sprzeczne z jego przewidzianym w umowie przeznaczeniem i negatywnie wpływa na otoczenie. Do częstych błędów przy stosowaniu art. 240 należy zaliczyć nadużywanie uprawnienia do wypowiedzenia umowy tylko na podstawie mniej istotnych uchybień, które nie świadczą o jednoznacznej sprzeczności z przeznaczeniem. Niekiedy strony nie precyzują w umowie jasno warunków, co utrudnia obiektywne ustalenie naruszeń. Ponadto zdarza się, że użytkownicy mylnie rozumieją, iż każde odstępstwo od zapisu umownego stanowi podstawę do rozwiązania, co nie jest prawdą. Przepis wymaga wykazania oczywistej sprzeczności z przeznaczeniem, a nie drobnych różnic. W sprawach indywidualnych związanych z użytkowaniem wieczystym gruntu warto więc zasięgnąć porady prawnika, by ocenić, czy warunki do wcześniejszego rozwiązania umowy zostały spełnione.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.
To umowa oddania gruntu Skarbu Państwa albo samorządu, na której podstawie użytkownik ma prawo korzystać przez czas określony, zwykle bardzo długi.
W przypadku, gdy użytkownik korzysta z gruntu w sposób oczywiście sprzeczny z umową, np. nie realizując przewidzianych budynków.
Nie, tylko takie naruszenie, które jest oczywiste i poważne, sprzeczne z przeznaczeniem określonym w umowie.
Nie, dotyczy gruntów Skarbu Państwa i jednostek samorządu terytorialnego wraz z ich związkami.
Tak, w indywidualnych sprawach konsultacja prawna pomaga właściwie ocenić możliwości i skutki wcześniejszego rozwiązania umowy.
Wyroki i postanowienia sądów, które powołują ten przepis.
Powiadomimy Cię, gdy pojawią się nowe orzeczenia lub nowelizacje.
Skorzystaj z naszego asystenta AI, który wyjaśni Ci ten przepis prostym językiem.
Zapytaj AI