Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.

Art. 299.

Służebność osobista wygasa najpóźniej ze śmiercią uprawnionego.

Wyjaśnienie przepisu

Artykuł 299 Kodeksu cywilnego ustanawia ważną zasadę dotyczącą wygaśnięcia służebności osobistej. Mówi on, że służebność osobista wygasa najpóźniej ze śmiercią osoby uprawnionej do korzystania z tej służebności. Oznacza to, że bez względu na inne okoliczności, prawo do korzystania ze służebności osobistej nie może trwać dłużej niż do końca życia jej beneficjenta. W praktyce przepis ten podkreśla charakter osobisty tego prawa, które jest nierozerwalnie związane z osobą uprawnioną i nie przechodzi na spadkobierców ani inne osoby po jej śmierci. Zapis ten jest ważnym ograniczeniem czasowym, które odróżnia służebność osobistą od innych rodzajów służebności, które mogą mieć bardziej trwały charakter lub przejść na inne podmioty.

Przepis znajduje zastosowanie zawsze wtedy, gdy istnieje służebność osobista – prawne uprawnienie do korzystania z cudzej rzeczy (np. nieruchomości) dla zaspokojenia własnych potrzeb. Służebność osobista jest ograniczona w czasie życiem uprawnionego i nie może być dziedziczona. Występuje więc w sytuacjach, gdy prawo to jest udzielane konkretnej osobie, a nie na rzecz nieruchomości czy innych podmiotów. Artykuł 299 KC wyznacza ostateczną granicę tego prawa, czyli śmierć uprawnionego, po której służebność automatycznie wygasa.

W praktyce można wskazać przykład właściciela nieruchomości, który ustanawia służebność osobistą dla osoby bliskiej, pozwalając jej na korzystanie z części działki dożywotnio. Przepis sankcjonuje, że z chwilą śmierci tej osoby służebność ta ustaje i nie może być wykonywana przez spadkobierców czy inne osoby. Oznacza to, że prawa związane z tą służebnością są ściśle indywidualne i związane z osobą uprawnioną, co zapobiega trwałemu obciążeniu nieruchomości ponad okres życia uprawnionego.

Najczęstsze błędy przy stosowaniu artykułu 299 KC polegają na błędnym przekonaniu, że służebność osobista może trwać po śmierci uprawnionego lub przejść na spadkobierców. Ponadto niekiedy dochodzi do pomyłek związanych z odróżnieniem służebności osobistej od służebności gruntowej, która jest prawem związanym z nieruchomością i ma charakter trwały. Nieprawidłowe stosowanie tego przepisu może prowadzić do nadużyć i sporów prawnych. W sprawach indywidualnych dotyczących wygaśnięcia służebności osobistej zaleca się konsultację z prawnikiem, aby właściwie zinterpretować obowiązujące przepisy i rozstrzygnąć wątpliwości.

To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.

Najczęściej zadawane pytania

Czym jest służebność osobista?

Służebność osobista to prawo osoby fizycznej do korzystania z cudzej nieruchomości w określony sposób, ograniczone do życia tej osoby.

Kiedy kończy się służebność osobista?

Zgodnie z art. 299 KC służebność osobista wygasa najpóźniej ze śmiercią osoby uprawnionej.

Czy służebność osobista przechodzi na spadkobierców?

Nie, służebność osobista jest ściśle związana z osobą uprawnioną i nie przechodzi na spadkobierców.

Jak odróżnić służebność osobistą od służebności gruntowej?

Służebność osobista jest związana z osobą i wygasa ze śmiercią uprawnionego, a służebność gruntowa jest związana z nieruchomością i trwa niezależnie od osoby.

Czy można przedłużyć służebność osobistą po śmierci uprawnionego?

Nie, zgodnie z art. 299 KC służebność osobista wygasa ze śmiercią uprawnionego i nie może być przedłużona ani przeniesiona.

Orzeczenia do tego artykułu

Wyroki i postanowienia sądów, które powołują ten przepis.

Obserwuj zmiany tego artykułu

Powiadomimy Cię, gdy pojawią się nowe orzeczenia lub nowelizacje.

Co oznacza ten artykuł?

Skorzystaj z naszego asystenta AI, który wyjaśni Ci ten przepis prostym językiem.

Zapytaj AI