Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
Aktualizacja: 21 lipca 2026
Do odbioru świadczenia uprawnieni są zastawca wierzytelności i zastawnik łącznie. Każdy z nich może żądać spełnienia świadczenia do rąk ich obu łącznie albo złożenia przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego.
Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.
Częste pytania:
Wyroki i postanowienia, w których sąd powołał ten przepis.
Fragment uzasadnienia
… zdjęć. W związku z powyższym Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że powodowi należy się trzykrotność wynagrodzenia, tj. 3.150 zł. Jednocześnie Sąd na zasadzie art. 333 §1 pkt. 2 k.c. , nadał wyrokowi w pkt. II rygor natychmiastowej wykonalności, co do kwoty 2.100 zł, gdyż żądanie o zapłatę w tej części zostało uznane przez stronę pozwaną . Odnosząc się w kolejności do żądania pozwu w zakresie zakazu wykorzystywania zdjęć…
Fragment uzasadnienia
… Można jedynie wskazać iż przedmiotowa instytucja stanowi w prawie novum - różnie w doktrynie oceniane. W kwestii sposobu zaspokojenia się zastawnika wskazuje się na art. 333 k.c. , zgodnie z którym do odbioru świadczenia uprawnieni są zastawca wierzytelności i zastawnik łącznie. Każdy z nich może żądać spełnienia świadczenia do rąk ich obu łącznie albo złożenia przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego (zob. bliżej: P. H.…
Fragment uzasadnienia
… 509 k.c. ( punkt I . sentencji). W punkcie III . wyrokowi nadano z urzędu rygor natychmiastowej wykonalności w zakresie wyraźnie uznanym przez pozwanego – na mocy art. 333 § 1 pkt 2 k.c. KOSZTY O kosztach orzeczono jak w punkcie II . sentencji na mocy art. 98 § 1 k.p.c. Na zasądzone na rzecz powoda koszty składa się: opłata sądowa od pozwu (1.416 zł), opłata za czynności radcy prawnego w stawce minimalnej (3.600 zł, § 2 pkt…
Wyświetlone orzeczenia: 4
PrawMi zestawi linię orzeczniczą do art. 333: co sądy przyjmują zgodnie, a w czym się różnią.
Podsumuj orzecznictwoArt. 333 Kodeksu cywilnego precyzuje kwestie odbioru świadczenia przez osoby uczestniczące w stosunku zastawniczym, czyli zastawcę wierzytelności oraz zastawnika. Przepis stanowi, że oba te podmioty są uprawnione do odbioru świadczenia łącznie, co oznacza, że świadczenie powinno być skierowane do rąk obu jednocześnie. Ponadto każdy z nich indywidualnie może żądać spełnienia świadczenia w ten właśnie sposób lub w zastępstwie złożyć przedmiot świadczenia do depozytu sądowego. To zabezpiecza interesy obu stron i zapobiega sytuacji, w której świadczenie zostałoby spełnione tylko jednej stronie, co mogłoby prowadzić do sporów dotyczących praw do wierzytelności.
Przepis ma zastosowanie w sytuacjach, gdy powstaje zastaw na wierzytelności i istnieje zarówno zastawca, który jest wierzycielem zabezpieczonym prawem zastawu, jak i zastawnik, czyli podmiot posiadający zastaw na danej wierzytelności. Kluczowym aspektem jest istnienie tych dwóch podmiotów oraz świadczenie, które ma być spełnione w związku z zabezpieczoną wierzytelnością. Przepis ma na celu uregulowanie trybu odbioru świadczenia, zapewniając równorzędność obu stron. Ma to szczególne znaczenie, gdy świadczenie jest istotne z punktu widzenia realizacji praw zastawcy i zastawnika oraz ich ochrony interesów prawnych.
Na przykład, jeśli ktoś posiada wierzytelność wobec dłużnika, a za zabezpieczenie tej wierzytelności ustanowiono zastaw na niej, to wypłata z tytułu tej wierzytelności wymaga zgody zarówno zastawcy (wierzyciela) jak i zastawnika (posiadającego zastaw). Jeśli dłużnik ma zapłacić pieniądze, musi te środki przekazać do rąk obu tych osób łącznie. Jeśli zaś jest to przedmiot innego rodzaju świadczenia, to każdy z nich może zażądać, by przedmiot ten został złożony do depozytu sądowego do czasu wyjaśnienia, komu przysługuje prawo do jego posiadania. To uchroni ich przed nieuprawnionym dysponowaniem świadczeniem przez jedną stronę.
Częstym nieporozumieniem przy stosowaniu Art. 333 KC jest interpretacja, że każda ze stron może samodzielnie odebrać świadczenie bez udziału drugiej, co jest sprzeczne z literalnym brzmieniem przepisu oraz z zasadami ochrony interesów uczestników zastawu. Kolejnym błędem bywa ignorowanie możliwości złożenia świadczenia do depozytu sądowego, co jest dopuszczalne jako zabezpieczenie obu stron. Nierzadko też przyjmujący świadczenie nie dochowują formy łączonego odbioru, co może prowadzić do sporów prawnych. Dlatego ważne jest ścisłe przestrzeganie postanowień tego artykułu, aby prawidłowo chronić prawa zastawcy i zastawnika.
W indywidualnej sprawie znaczenie i zastosowanie przepisu Art. 333 KC mogą wymagać konsultacji z prawnikiem, zwłaszcza gdy pojawiają się spory dotyczące odbioru świadczenia lub zarządzania zastawem.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.
Odbioru świadczenia mogą dokonywać łącznie zastawca wierzytelności i zastawnik, co oznacza, że świadczenie należy spełnić do rąk obu razem.
Tak, każdy z nich może indywidualnie żądać spełnienia świadczenia do rąk ich obu łącznie lub złożenia świadczenia do depozytu sądowego.
Depozyt sądowy to możliwość złożenia przedmiotu świadczenia do sądu, co zabezpiecza prawa obu stron do momentu wyjaśnienia ich roszczeń.
Spełnienie świadczenia tylko jednej ze stron nie jest zgodne z przepisem i może prowadzić do sporów prawnych dotyczących praw do wierzytelności.
Przepis wyraźnie stanowi o uprawnieniu do żądania odbioru łącznego, więc rezygnacja powinna wynikać z umowy stron lub innego przepisu prawa.
Powiadomimy Cię, gdy pojawią się nowe orzeczenia lub nowelizacje.
Odpowiedź z powołaniem przepisów i sygnatur orzeczeń, każdą pozycję sprawdzisz w źródle.
Zapytaj o art. 333