Art. 43³.

Art. 43³ Kodeksu cywilnego składa się z dwóch podstawowych paragrafów dotyczących zasad funkcjonowania firmy przedsiębiorcy. W paragrafie pierwszym nakłada się na przedsiębiorcę obowiązek, aby jego firma wyróżniała się na rynku, na którym działa, poprzez dostateczne odróżnienie od firm innych przedsiębiorców. Oznacza to, że nazwa firmy nie powinna być mylona z nazwami innych podmiotów prowadzących działalność w tej samej branży lub na tym samym obszarze. Drugi paragraf zakazuje posługiwania się firmą, która mogłaby wprowadzać w błąd na temat kluczowych aspektów tożsamości przedsiębiorcy. Przepis wymienia przykładowo takie elementy jak osoba przedsiębiorcy, przedmiot jego działalności, miejsce prowadzenia działalności czy źródła zaopatrzenia. Celem tego zakazu jest ochrona osób korzystających z usług lub towarów firm oraz zapewnienie rzetelności obrotu gospodarczego.

Przepis ma zastosowanie w każdej sytuacji, gdy przedsiębiorca zakłada firmę lub zmienia jej nazwę, a także w przypadku sporów dotyczących nazewnictwa przedsiębiorstw na rynku. Podmiot musi zadbać, aby jego firma była rozpoznawalna i unikatowa wśród innych podmiotów działających w tym samym sektorze lub obszarze geograficznym. Odrzucenie firm zbyt podobnych lub wprowadzających w błąd następuje podczas kontroli rejestrowej w Krajowym Rejestrze Sądowym. Przepis służy też ochronie konkurencji i konsumentów przed sytuacjami, w których mogliby oni błędnie kojarzyć usługi czy produkty z konkretnym przedsiębiorcą.

Przykładowo właściciel sklepu spożywczego otwierającego nową placówkę w tym samym mieście nie może nazwać jej identycznie lub bardzo podobnie do funkcjonującej już firmy konkurenta, jeśli działa na tym samym rynku. Ponadto, firma nie może sugerować, że oferuje produkty czy usługi, które faktycznie nie są świadczone, na przykład nazywać się „Delikatesy Ekskluzywne” gdy sprzedawane towary to standardowe produkty spożywcze. Takie nazwy mogłyby wprowadzać w błąd klientów co do jakości czy zakresu działalności. W efekcie przedsiębiorca musi dokładnie przemyśleć nazwę firmy pod kątem unikalności i prawdziwości przekazu.

Częstym nieporozumieniem jest mylenie pojęcia firmy z nazwą handlową lub marką. W praktyce często przedsiębiorcy używają zamiennie tych terminów, co może prowadzić do błędów prawnych przy rejestracji. Innym błędem jest nadmierne podobieństwo do nazw innych firm, które powoduje spór sądowy lub konieczność zmiany firmy. Niezrozumienie zakazu wprowadzania w błąd skutkuje również stosowaniem nazw sugerujących fałszywą lokalizację lub zakres działalności, co jest niedozwolone. Ponadto istotne jest, by przedsiębiorca pamiętał o konieczności dostosowania firmy do wymogów zgodnych ze specyfiką rynku i formą prowadzonej działalności. W razie wątpliwości co do poprawności użycia nazwy firmy lub interpretacji Art. 43³ KC wskazane jest skonsultowanie się z prawnikiem specjalizującym się w prawie gospodarczym.