Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
Aktualizacja: 21 lipca 2026
§ 1.Dopóki wierzyciel nie zażądał wydania przedmiotu świadczenia z depozytu sądowego, dłużnik może przedmiot złożony odebrać.
§ 2.Jeżeli dłużnik odbierze przedmiot świadczenia z depozytu sądowego, złożenie do depozytu uważa się za niebyłe.
Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.
Częste pytania:
Wyroki i postanowienia, w których sąd powołał ten przepis.
Fragment uzasadnienia
… że przedmiotowy depozyt została faktycznie zwrócony dłużnikowi (kwota 425.616,35 zł została faktycznie wypłacona na rachunek bankowy Gminy Ł. ), c) naruszenie art. 469 §1 k.c. poprzez odmowę wydania wierzycielowi (Bankowi) depozytu pomimo braku ustalenia, że przedmiotowy depozyt (kwota 425.616,35 zł) został faktycznie odebrany przez dłużnika (Gminę Ł. ). Na podstawie tak sformułowanych zarzutów apelujący wniósł o : 1)…
Fragment uzasadnienia
… procesie (w razie jego wytoczenia) sąd uzna, iż było ono ważne i skuteczne . Do tej chwili (lub do chwili żądania wydania przez wierzyciela przedmiotu z depozytu zgodnie z art. 469 § 1 k.c. ) złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu powoduje tylko skutki tymczasowe. W sytuacji, gdy przedmiot świadczenia zostaje złożony do depozytu sądowego na podstawie art. 469 pkt 3 k.c. , skutki (zarówno tymczasowe, jak i skutek…
Fragment uzasadnienia
… wywołać zamierzony skutek z art. 470 k.c. świadczenie musi zostać faktycznie złożone do depozytu sądowego, oraz nie może następnie zostać odebrane przez dłużnika ( vide art. 469 § 2 k.c. ). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że pozwany uzyskał prawomocne postanowienie sądu o zezwoleniu na złożenie świadczenia do depozytu sądowego ( postanowienie sądu I instancji k. 114-115…
Fragment uzasadnienia
… ACa 594/06 (Lex nr 217209), podnosząc, że do chwili uznania, że złożenie było ważne i skuteczne (lub do chwili żądania wydania przez wierzyciela przedmiotu z depozytu zgodnie z art. 469 § 1 k.c. ), złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu powoduje tylko skutki tymczasowe. Zgodnie z poglądem doktryny (np. A. Rzetecka-Gil, Komentarz do art. 470 Kodeksu cywilnego, [w:] Kodeks cywilny. Komentarz. Zobowiązania – część ogólna…
Wyświetlone orzeczenia: 4
PrawMi zestawi linię orzeczniczą do art. 469: co sądy przyjmują zgodnie, a w czym się różnią.
Podsumuj orzecznictwoArt. 469 Kodeksu cywilnego zawiera regulacje dotyczące depozytu sądowego w kontekście odbioru złożonego przedmiotu. Paragraf 1 pozwala dłużnikowi na odebranie przedmiotu świadczenia z depozytu, jeśli wierzyciel jeszcze nie zażądał jego wydania. Oznacza to, że dopóki wierzyciel nie wystąpi z żądaniem, dłużnik zachowuje prawo do dysponowania przedmiotem i może go odzyskać. Paragraf 2 natomiast wyjaśnia, że odebranie przedmiotu przez dłużnika powoduje, iż złożenie go do depozytu sądowego traktuje się jak niebyłe, czyli jakby depozyt nie został złożony. Przepis powinien być rozumiany jako swego rodzaju zabezpieczenie praw dłużnika do odzyskania swojego świadczenia przed interwencją wierzyciela.
Przepis znajduje zastosowanie w sytuacjach, gdy wierzyciel jest uprawniony do odebrania przedmiotu ze względu na roszczenie, ale jeszcze nie zgłosił takiego żądania do depozytu sądowego. W praktyce oznacza to, że dłużnik ma pierwszeństwo w odzyskaniu rzeczy, a dopiero po żądaniu wierzyciela prawo do jej odebrania przechodzi na niego. Jest to istotne w przypadku sporów dotyczących świadczeń rzeczowych, które zostały przekazane do depozytu celem zabezpieczenia interesów obu stron. Tryb odbioru przedmiotu przez dłużnika przed żądaniem wierzyciela to swoiste narzędzie prewencyjne, które zapobiega utracie rzeczy bez wyraźnego żądania drugiej strony.
Przykładem zastosowania art. 469 KC może być sytuacja, gdy dłużnik składa rzecz ruchomą do depozytu sądowego, aby zabezpieczyć wierzytelność i uniknąć bezpośredniej konfrontacji z wierzycielem. Wierzyciel jeszcze nie zażądał wydania rzeczy, więc dłużnik decyduje się odzyskać przedmiot, zanim zostanie on przekazany wierzycielowi. W efekcie dłużnik odbiera z depozytu rzecz i zgodnie z przepisem złożenie jej do depozytu uważa się za niebyłe, co oznacza, że nie powstają skutki prawne związane z depozytem. Taki scenariusz pozwala na zachowanie elastyczności i unikanie niepotrzebnych komplikacji w relacjach prawnych.
Często pojawiają się błędy interpretacyjne dotyczące art. 469 KC, zwłaszcza w kwestii momentu, od którego wierzyciel może żądać wydania rzeczy oraz jakie skutki prawne niesie odbiór przedmiotu przez dłużnika. Zdarza się, że strony mylnie sądzą, iż złożenie do depozytu całkowicie pozbawia dłużnika prawa do rzeczy, co nie jest prawdą do momentu złożenia żądania przez wierzyciela. Innym nieporozumieniem jest traktowanie odbioru przez dłużnika jako sprzeczne z zasadami depozytu, podczas gdy przepis wyraźnie na to pozwala. Dlatego ważne jest dokładne rozumienie art. 469 KC, zwłaszcza w prowadzeniu spraw dotyczących depozytu sądowego. W indywidualnych przypadkach warto skonsultować się z prawnikiem, aby właściwie ocenić sytuację i wykorzystać przepisy zgodnie ze stanem faktycznym.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.
Dłużnik może odebrać przedmiot ze świadczenia z depozytu, dopóki wierzyciel nie zażądał jego wydania.
Złożenie przedmiotu do depozytu uważa się wtedy za niebyłe, czyli jak gdyby depozyt nie został złożony.
Nie, dłużnik zachowuje prawo do rzeczy do chwili, gdy wierzyciel nie zażąda jej wydania.
Depozyt jest traktowany jak niezaistniały, więc przedmiot nie pozostaje w depozycie sądowym.
Tak, wierzyciel musi najpierw zażądać wydania przedmiotu z depozytu, by go odebrać.
Powiadomimy Cię, gdy pojawią się nowe orzeczenia lub nowelizacje.
Odpowiedź z powołaniem przepisów i sygnatur orzeczeń, każdą pozycję sprawdzisz w źródle.
Zapytaj o art. 469