Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
Każda ze stron, które zawarły umowę o przejęcie długu, może wyznaczyć osobie, której zgoda jest potrzebna do skuteczności przejęcia, odpowiedni termin do wyrażenia zgody; bezskuteczny upływ wyznaczonego terminu jest jednoznaczny z odmówieniem zgody.
Art. 520 Kodeksu cywilnego dotyczy sytuacji, gdy strony zawierają umowę o przejęcie długu i konieczna jest zgoda osoby trzeciej dla skuteczności takiego przejęcia. Przepis umożliwia każdej ze stron wyznaczenie terminowej daty, do której osoba ta powinna wyrazić swoją zgodę. Gdy wyznaczony termin upłynie bez zgody, uznaje się to za odmowę wyrażenia zgody, co ma skutki prawne w tym zakresie. Przepis wskazuje na istotne znaczenie czasu w procedurze przejęcia długu i precyzuje konsekwencje biernego stanowiska osoby, której zgoda jest wymagana. Wyznaczenie terminu służy usprawnieniu procesu i zabezpiecza strony przed niepewnością co do oczekiwania na odpowiedź.
Przepis ma zastosowanie w każdym przypadku umowy o przejęcie długu wymagającej zgody osoby trzeciej, np. wierzyciela lub innej uprawnionej osoby. Gdy umowa przewiduje udział takiej osoby, art. 520 KC ustala sposób postępowania względem terminu wyrażenia zgody. Obie strony umowy mogą wyznaczyć jeden termin, który determinuje czas decyzji tej osoby. Odmowa wyrażenia zgody może wynikać z czynnej decyzji lub z faktu braku odpowiedzi w terminie. Dzięki temu unikają się długotrwałe negocjacje i niepewność prawna co do skuteczności przejęcia długu.
Na przykład Jan kupił od Marka wierzytelność wobec Piotra i obaj zawarli umowę o przejęcie długu Piotra wobec Marka. Umowa wymagała zgody Piotra, który ma ją wyrazić do określonej daty wskazanej przez Marka czy Jana. Jeśli termin minął, a Piotr nie zgodził się pisemnie, uznaje się, że zgody nie udzielił. To oznacza dla Jana i Marka, że umowa przejęcia długu nie weszła w życie skutecznie z powodu braku zgody Piotra, i nie mogą egzekwować roszczeń w oparciu o tę umowę.
W praktyce często dochodzi do pomyłek, gdy strony nie precyzują wyraźnie terminu lub uznają milczenie osoby wymagającej zgody za jej zgodę. Art. 520 KC jasno ustanawia, że brak odpowiedzi w terminie jest jednoznaczny z odmową. Innym błędem jest nieuwzględnianie roli obu stron w wyznaczeniu terminu. Należy pamiętać, że nie jest konieczne jednoczesne ustalenie, ale dowolna ze stron ma prawo to zrobić. Ponadto wyznaczony termin musi być odpowiedni i faktycznie realny do podjęcia decyzji przez osobę wymagającą zgody. W przypadku wątpliwości co do stosowania art. 520 KC lub szczegółów umowy, warto skonsultować się z prawnikiem, który doradzi indywidualne rozwiązania i zabezpieczy interesy stron.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.
Strona umowy wskazuje konkretny czas, w którym osoba potrzebna do zgody powinna ją wyrazić; brak zgody w tym czasie oznacza odmowę.
Każda ze stron zawierających umowę o przejęcie długu może wyznaczyć taki termin.
Brak odpowiedzi w wyznaczonym terminie jest traktowany jak odmowa udzielenia zgody.
Nie zawsze; zgoda jest wymagana tylko wtedy, gdy przepisy lub umowa tak stanowią.
Brak zgody powoduje, że przejęcie długu nie jest skuteczne wobec tej osoby, a umowa nie wywołuje dalszych skutków.
Wyroki i postanowienia sądów, które powołują ten przepis.
Powiadomimy Cię, gdy pojawią się nowe orzeczenia lub nowelizacje.
Skorzystaj z naszego asystenta AI, który wyjaśni Ci ten przepis prostym językiem.
Zapytaj AI