Art. 77¹ Kodeksu cywilnego dotyczy szczególnej sytuacji zawarcia umowy między przedsiębiorcami bez zachowania określonej formy. Przepis wskazuje, że jeśli jedna ze stron niezwłocznie potwierdzi zawarcie takiej umowy w piśmie (w § 1) lub w dokumencie (w § 2) skierowanym do drugiej strony, a potwierdzenie to zawiera ewentualne zmiany lub uzupełnienia nieistotnie zmieniające treść umowy, to tak potwierdzona umowa jest wiążąca. Wyjątek stanowi sytuacja, gdy druga strona wyrazi niezwłoczny sprzeciw na piśmie lub w dokumencie, co uniemożliwia wiążące skutki potwierdzenia.
Przepis ten ma zastosowanie wyłącznie do umów zawieranych pomiędzy przedsiębiorcami i w sytuacjach, gdy umowa została zawarta bez zachowania wymaganej formy pisemnej (w rozumieniu § 1) lub formy dokumentowej (w rozumieniu § 2). Istotne jest to, że potwierdzenie umowy musi nastąpić niezwłocznie – czyli bez zbędnej zwłoki – a wszelkie zmiany lub uzupełnienia nie mogą istotnie zmieniać jej treści, aby zachować ważność potwierdzenia. Sprzeciw drugiej strony również musi być wyrażony niezwłocznie i musi mieć formę pisemną lub dokumentową zgodnie z właściwym ustępem.
Przykładowo, jeśli dwie firmy ustalą warunki współpracy ustnie lub przez telefon, a jedna z nich następnie prześle drugiej e-mail z potwierdzeniem tych ustaleń zawierającym drobne uzupełnienia, które nie zmieniają istotnych elementów umowy, to takie potwierdzenie staje się wiążące, o ile druga firma szybko nie zgłosi sprzeciwu. Pozwala to na utrwalenie treści zawartej umowy i unikanie spornych sytuacji co do jej zakresu i warunków.
Często przy stosowaniu artykułu 77¹ KC dochodzi do nieporozumień związanych z tym, kiedy zmiany uznaje się za istotne, co skutkuje nieprawidłowym odrzuceniem bądź potwierdzeniem umowy. Ponadto brak wyraźnego i niezwłocznego sprzeciwu może zostać źle zinterpretowany. Ważne jest także rozróżnienie między formą pisemną a dokumentową, gdyż ma to wpływ na wybór odpowiedniego środka komunikacji do potwierdzenia i sprzeciwu. Przepis ten wnosi klarowność do praktyki obrotu gospodarczego, ale w przypadku szczególnych i niejednoznacznych sytuacji zaleca się konsultację z prawnikiem, by właściwie zastosować normę na konkretnym przykładzie.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.