Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny.
W razie skazania za przestępstwo określone w art. 224a sąd orzeka:
1)nawiązkę na rzecz Skarbu Państwa w wysokości co najmniej 10 000 zł oraz
2)świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 w wysokości co najmniej 10 000 zł.
Przepis art. 224b Kodeksu karnego reguluje konkretne konsekwencje finansowe, które sąd musi nałożyć w przypadku skazania sprawcy przestępstwa określonego w art. 224a. Zgodnie z tym artykułem sąd obligatoryjnie orzeka nawiązkę na rzecz Skarbu Państwa w wysokości co najmniej 10 000 zł oraz dodatkowo nakłada świadczenie pieniężne według art. 39 pkt 7, również zaczynające się od kwoty 10 000 zł. W efekcie, wyrok nie ogranicza się do kary głównej, ale wymusza nałożenie dwóch odrębnych obowiązków finansowych. Przepis ten ma charakter bezwzględny, co oznacza, że sąd musi je wymierzyć bez względu na inne okoliczności sprawy.
Przepis znajduje zastosowanie wyłącznie w sytuacji skazania osoby za przestępstwo wymienione w art. 224a Kodeksu karnego, a więc dotyczy wyraźnie skonkretyzowanego typu czynu zabronionego określonego w tym artykule. Art. 224a opisuje konkretne przestępstwo, a art. 224b określa sankcje pieniężne specjalnie wobec tego czynu. Zatem skuteczne zastosowanie normy z art. 224b wymaga uprzedniego ustalenia winy na podstawie art. 224a. To przesłanka konieczna, zanim sąd przejdzie do wymierzania nawiązek i świadczeń.
Przykładowo, jeśli dana osoba zostanie prawomocnie skazana za przestępstwo określone w art. 224a, sąd będzie zobowiązany do orzeczenia nawiązki na rzecz Skarbu Państwa, co oznacza przekazanie minimum 10 000 zł na konto państwowe. Ponadto, sąd nałoży też dodatkowe świadczenie pieniężne w co najmniej takiej samej wysokości. Oznacza to, że całkowite obciążenia finansowe łączą się, wnosząc minimalnie 20 000 zł. Sytuacja taka zabezpiecza interes publiczny i przewiduje sankcje finansowe jako uzupełnienie kary karnej.
W praktyce często pojawiają się błędne interpretacje dotyczące dobrowolności orzekania tych nawiązek i świadczeń. Należy podkreślić, że art. 224b nakłada obowiązek tych orzeczeń bez wyjątku w przypadku skazania za przestępstwo z art. 224a. Ponadto nie jest dopuszczalne arbitralne obniżanie kwot poniżej minimalnych limitów wskazanych w przepisie. Również mylenie nawiązek z innymi rodzajami kar finansowych jest częste, dlatego należy zwracać uwagę na logiczne powiązanie przepisów i ich charakter obligatoryjny. W odniesieniu do indywidualnej sytuacji zawsze wskazana jest konsultacja z prawnikiem, by prawidłowo zinterpretować skutki orzekania tych sankcji.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.
Nawiązka to obowiązkowa kwota pieniężna zasądzana na rzecz Skarbu Państwa w sytuacji skazania za określone przestępstwo, pełniąca funkcję sankcji finansowej.
Nie, art. 224b KK nakłada obowiązek orzekania tych świadczeń przy skazaniu za przestępstwo z art. 224a, więc sąd nie ma uprawnienia do zaniechania ich wymierzenia.
Obie kwoty wynoszą co najmniej 10 000 zł każda, co oznacza, że razem należy zasądzić minimum 20 000 zł.
Art. 224b KK ma zastosowanie wyłącznie w przypadku skazania za przestępstwo określone w art. 224a Kodeksu karnego.
Nie, nawiązka orzeczona na podstawie art. 224b KK jest obowiązkowa i nie może być zamieniona na inny rodzaj kary finansowej.
Wyroki i postanowienia sądów, które powołują ten przepis.
Powiadomimy Cię, gdy pojawią się nowe orzeczenia lub nowelizacje.
Skorzystaj z naszego asystenta AI, który wyjaśni Ci ten przepis prostym językiem.
Zapytaj AI