Art. 229.

Art. 229 Kodeksu karnego określa odpowiedzialność karną za udzielanie lub obiecywanie korzyści majątkowej lub osobistej osobom pełniącym funkcje publiczne, w związku z wykonywaniem przez nie tych funkcji. Norma ta wyróżnia kilka kwalifikacji czynu, w zależności od wartości korzyści oraz celu działania sprawcy. Zasadniczo, w § 1 przewidziano karę pozbawienia wolności od 6 miesięcy do 8 lat za samo udzielenie lub obietnicę korzyści w związku z funkcją publiczną. § 2 wprowadza wyjątek w postaci łagodniejszych sankcji, takich jak grzywna, ograniczenie wolności lub kara do 2 lat więzienia, gdy czyn ma mniejszą wagę. § 3 natomiast zaostrza odpowiedzialność, gdy celem czynu jest skłonienie osoby pełniącej funkcję do naruszenia prawa albo gdy korzyść udziela się właśnie za takie naruszenie; sankcje sięgają wtedy od roku do 10 lat pozbawienia wolności. W § 4 i 4a dodatkowo wyznaczono wyższe dolne i górne granice kar, gdy korzyść majątkowa jest znacznej lub wielkiej wartości, odpowiednio od 2 do 15 oraz od 3 do 20 lat więzienia. § 5 rozszerza odpowiedzialność na sytuacje, gdy korzyść udzielana jest osobie pełniącej funkcję publiczną w państwie obcym lub w organizacji międzynarodowej. Istotne jest także § 6, który przewiduje możliwość uniknięcia kary, jeśli sprawca, mimo przekazania korzyści, niezwłocznie poinformuje właściwy organ ścigania i ujawni wszystkie istotne okoliczności, zanim organ dowie się o przestępstwie. Art. 229 ma zastosowanie w sytuacji, gdy ktoś z prywatnej osoby lub przedsiębiorcy przekazuje korzyść osobie pełniącej publiczną funkcję w zamian lub obietnicę za działalność tę; przesłanką jest związek z wykonywaną funkcją. Przepis dotyczy zarówno pieniędzy, jak i innych wartości materialnych lub niematerialnych, a także działań zmierzających do popełnienia przestępstwa przez funkcjonariusza. Przykład zastosowania to sytuacja, w której przedsiębiorca obiecuje urzędnikowi korzyść w zamian za przyspieszenie decyzji administracyjnej, a urzędnik taką obietnicę przyjmuje. Wówczas można mówić o przestępstwie z Art. 229 § 1 lub § 3, w zależności czy urzędnik narusza prawo. Często przy stosowaniu przepisu pojawia się nieporozumienie dotyczące rozróżnienia wartości korzyści – znaczna czy wielka wartość, co wpływa na wymiar kary. Ponadto bywa mylone, czy sam fakt obietnicy korzyści już rodzi odpowiedzialność, co jest jednak w przepisie wyraźnie ujęte i samo w sobie jest przestępstwem. Przepis ten jest rozbudowany i wymaga uważnej analizy, dlatego w konkretnej sytuacji, zwłaszcza przy różnorodnych okolicznościach, zalecana jest konsultacja z prawnikiem. Art. 229 KK chroni prawidłowość działania administracji i innych funkcjonariuszy publicznych przez penalizację korupcji w różnych jej przejawach.