Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny.
Z ochrony prawnej przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych funkcjonariusz publiczny korzysta również wtedy, jeżeli bezprawny zamach na jego osobę został podjęty z powodu wykonywanego przez niego zawodu lub zajmowanego stanowiska.
Artykuł 231a Kodeksu karnego chroni funkcjonariuszy publicznych przed bezprawnymi zamachami na ich osobę, które są związane z wykonywaniem obowiązków służbowych lub wynikają z ich zawodu czy zajmowanego stanowiska. Przepis ten rozszerza ochronę prawną nad funkcjonariuszami, podkreślając, że objęta jest ona także wtedy, gdy zamach nie nastąpił wprost w trakcie pełnienia obowiązków, lecz z uwagi na związane z nimi okoliczności. Oznacza to, że funkcjonariusz korzysta z ochrony prawnej nie tylko podczas faktycznego wykonywania zadań, ale również w sytuacji, gdy zostaje zaatakowany z powodu swojej pozycji zawodowej czy roli, jaką pełni w instytucji publicznej.
Przepis ma zastosowanie, gdy dochodzi do bezprawnego zamachu na funkcjonariusza publicznego, a przyczyną tego zamachu jest wykonywanie przez niego zawodu lub zajmowane przez niego stanowisko. Obejmuje to zarówno sytuacje, gdy atak następuje bezpośrednio podczas czynności służbowych, jak i takie, kiedy jest efektem wrogości związanej z funkcją funkcjonariusza, nawet jeśli nie realizuje on wówczas obowiązków. Kluczowe jest, by motywacją sprawcy był właśnie zawód lub pozycja publiczna tegoż funkcjonariusza.
W praktyce może to dotyczyć np. policjanta, który zostaje napadnięty w czasie wolnym, lecz dlatego, że jest funkcjonariuszem; agresja jest bowiem wyrazem niechęci wobec jego zawodu. Innym przykładem może być sytuacja, gdy pracownik urzędu zajmujący się kontrolą podatkową zostaje zaatakowany w swoim domu, a motywacją sprawcy jest chęć odwetu za prowadzone przez funkcjonariusza działania. W takich przypadkach przepis daje podstawę do uznania, że funkcjonariusz korzysta z ochrony prawnej jak podczas służby.
Często spotykanym błędem jest mylenie tej ochrony wyłącznie z sytuacjami występującymi podczas wykonywania obowiązków służbowych, bez uwzględnienia zamachu z powodu zawodu lub stanowiska, co ogranicza zakres ochrony. Innym nieporozumieniem jest przekonanie, że ochrona ta obejmuje jedynie funkcjonariuszy w czasie pracy, podczas gdy przepis przewiduje także ochronę poza czasem pełnienia obowiązków, jeśli zamach wynika z pełnionej funkcji. Ważne jest, aby dokładnie rozpoznawać motywację sprawcy i okoliczności ataku, by prawidłowo zastosować ten przepis.
Podsumowując, art. 231a KK rozszerza ochronę prawną funkcjonariuszy publicznych, chroniąc ich zarówno podczas, jak i poza pełnieniem obowiązków, gdy atak jest związany z ich zawodem lub stanowiskiem. W indywidualnych przypadkach warto skonsultować się z prawnikiem, aby właściwie ocenić zastosowanie tego przepisu.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.
Oznacza to, że funkcjonariusz ma ochronę prawną nie tylko podczas wykonywania obowiązków, ale także gdy jest atakowany z powodu swojego zawodu lub stanowiska.
Tak, jeśli zamach na funkcjonariusza jest motywowany jego zawodem lub stanowiskiem, ochrona prawna obowiązuje mimo, że nie pełni on wówczas obowiązków.
Wymaga to oceny motywów sprawcy i okoliczności zdarzenia, aby potwierdzić, że powodem ataku była właśnie rola lub zawód funkcjonariusza.
Tak, przepis odnosi się do wszystkich funkcjonariuszy publicznych chronionych prawnie podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków.
Nie, przepis stosuje się tylko wtedy, gdy zamach jest bezprawny i związany z wykonywaniem zawodu lub zajmowanym stanowiskiem funkcjonariusza.
Wyroki i postanowienia sądów, które powołują ten przepis.
Powiadomimy Cię, gdy pojawią się nowe orzeczenia lub nowelizacje.
Skorzystaj z naszego asystenta AI, który wyjaśni Ci ten przepis prostym językiem.
Zapytaj AI