Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny.
Przepisy art. 277c § 1 i 3 stosuje się odpowiednio do sprawcy, który po wszczęciu postępowania ujawnił wobec organu powołanego do ścigania przestępstw wszystkie jemu znane, a nieznane dotychczas temu organowi istotne okoliczności przestępstwa, a także wskazał czyny pozostające w związku z popełnionym przez niego przestępstwem i ich sprawców.
Art. 277d Kodeksu karnego odnosi się do sytuacji, w której sprawca przestępstwa po rozpoczęciu postępowania karnego ujawnia organowi ścigania wszystkie znane mu dotąd i nowe istotne okoliczności dotyczące popełnionego czynu. Przepis odsyła do regulacji zawartych w art. 277c § 1 i 3, co oznacza, że stosuje się do takiego sprawcy odpowiednio te same zasady dotyczące jego współpracy z organem ścigania, które są opisane w art. 277c. W szczególności chodzi o to, że sprawca może uzyskać ulgę za ujawnienie tego rodzaju informacji, jeśli zrobi to dobrowolnie i w określonym zakresie. Przepis rozszerza więc mechanizmy zachęcające do dobrowolnego współdziałania przestępcy z organami ścigania nawet wtedy, gdy czynności postępowania już się toczą.
Przepis ma zastosowanie wyłącznie do sytuacji, gdy postępowanie karne zostało już wszczęte, a sprawca mimo tego ujawnia nowe fakty ważne dla śledztwa lub dochodzenia. Istotne okoliczności przestępstwa to takie informacje, które mogą wpływać na ustalenie prawdy o zdarzeniu, na przykład zakres przestępstwa, udział innych osób czy sposób jego popełnienia. Ponadto sprawca może wskazać również inne czyny pozostające w związku z jego przestępstwem oraz ich sprawców, co może być cenne dla poszerzenia zakresu postępowania.
Przykładowo, wyobraźmy sobie sytuację, w której osoba podejrzana o udział w oszustwie finansowym po wszczęciu śledztwa decyduje się ujawnić organom nowe fakty dotyczące współuczestników przestępstwa, którzy wcześniej nie byli znani organowi ścigania. Mówi o metodach działania grupy przestępczej i wskazuje innych sprawców powiązanych z popełnionymi czynami. Takie zachowanie może skutkować korzystniejszym traktowaniem sprawcy w toku postępowania, zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 277c.
Częstym błędem interpretacyjnym dotyczącym art. 277d jest nieodróżnianie sytuacji ujawnienia okoliczności przed oraz po wszczęciu postępowania. Przepis ten dotyczy jedynie ujawniania po rozpoczęciu postępowania, co czyni go szczególnym przypadkiem swojej podstawy prawnej zawartej w art. 277c. Ponadto zazwyczaj błędnie sądzi się, że każde ujawnienie nowych faktów przez sprawcę automatycznie powoduje ulgę, podczas gdy art. 277d wskazuje na konieczność stosowania odpowiednio przepisu art. 277c, który ma określone warunki i ograniczenia. Warto pamiętać, że przepisy te mają szczególne znaczenie i zastosowanie w każdym indywidualnym przypadku warto zasięgnąć porady prawnika, aby prawidłowo ocenić sytuację.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.
Przepis stosuje się wtedy, gdy sprawca po wszczęciu postępowania ujawni organowi ścigania nowe, istotne dla sprawy okoliczności przestępstwa oraz informacje o innych czynach i sprawcach.
Tak, przepis odnosi się do ujawnienia wszystkich znanych i dotąd nieznanych istotnych okoliczności, co jest warunkiem do zastosowania odpowiednich ulg przewidzianych w art. 277c.
Nie zawsze, ale zgodnie z art. 277d stosuje się przepisy art. 277c, które przewidują ulgę za dobrowolne i pełne ujawnienie informacji, o ile spełnione są określone warunki.
Informacje te ujawnia się organowi powołanemu do ścigania przestępstw, czyli między innymi policji, prokuraturze lub innym właściwym organom ścigania.
Tak, przepis mówi wyraźnie o ujawnieniu okoliczności istotnych i dotąd nieznanych organowi ścigania, co ma znaczenie dla prowadzonego postępowania.
Wyroki i postanowienia sądów, które powołują ten przepis.
Powiadomimy Cię, gdy pojawią się nowe orzeczenia lub nowelizacje.
Skorzystaj z naszego asystenta AI, który wyjaśni Ci ten przepis prostym językiem.
Zapytaj AI