Artykuł 64a Kodeksu karnego wprowadza szczególne zasady wymiaru kary dla sprawców, którzy po odbyciu co najmniej sześciomiesięcznej kary pozbawienia wolności za zbrodnię zabójstwa połączoną ze zgwałceniem albo przestępstwo przeciwko wolności seksualnej, zagrożone karą pozbawienia wolności z górną granicą co najmniej ośmiu lat, popełniają ponownie takie same czyny. Przepis stanowi, że sąd musi wymierzyć karę w wysokości od dolnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę do górnej granicy zagrożenia również zwiększonego o połowę, zwiększając tym samym surowość kary wobec recydywisty. Należy jednak zauważyć, że podwyższenie górnej granicy kary nie obejmuje zbrodni, co oznacza, że dla cięższych przestępstw górna granica pozostaje niezmieniona, choć dolna zostaje podwyższona. Przepis wyraźnie odnosi się do sytuacji, gdy sprawca po odbyciu kary i w okresie pięciu lat od jej zakończenia popełnia ponownie takie same lub podobne przestępstwo o charakterze seksualnym lub o znamionach zbrodni zabójstwa w związku ze zgwałceniem. W takim przypadku obowiązuje szczególne zaostrzenie kary, co ma na celu prewencję oraz podkreślenie wagi niestosowania się do wymiaru sprawiedliwości przez tak poważnych przestępców. Przepis zatem ma zastosowanie także wtedy, gdy sprawca został skazany za inne przestępstwo seksualne o surowej karze, a nie tylko za zbrodnię, pod warunkiem spełnienia wymogu co najmniej sześciomiesięcznego odbycia kary. Przykładem może być sytuacja, gdy osoba skazana za zgwałcenie odbyła sześciomiesięczny wyrok, a w ciągu pięciu lat od zwolnienia zostaje złapana na popełnieniu kolejnego przestępstwa seksualnego. W takim przypadku sąd, stosując art. 64a KK, wymierzy karę zwiększoną o połowę w stosunku do ustawowego zagrożenia przewidzianego za to drugie przestępstwo. Częstym błędem jest niezrozumienie zakresu stosowania przepisu, szczególnie jeśli chodzi o okres pięciu lat od odbycia kary oraz wymóg minimalnego odbycia sześciomiesięcznej kary. Inne nieporozumienie to mylenie podwyższenia górnej granicy kary, które nie dotyczy zbrodni, z sytuacjami, gdy sprawca ponownie popełnia zbrodnię; wtedy górna granica pozostaje bez zmian. Ponadto często mylnie zakłada się, że przepis dotyczy wszystkich recydyw, podczas gdy odnosi się wyłącznie do przestępstw określonych w art. 64a KK. W sytuacji indywidualnej zawsze warto skonsultować się z prawnikiem, aby prawidłowo ocenić zastosowanie tego przepisu do konkretnej sprawy.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.