Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny.
Sprawca, wobec którego orzeczono elektroniczną kontrolę miejsca pobytu, ma obowiązek poddania się nieprzerwanej kontroli miejsca swojego pobytu sprawowanej za pomocą urządzeń technicznych, w tym noszonego nadajnika.
Art. 93e Kodeksu karnego wprowadza obowiązek dla osoby zainteresowanej, wobec której sąd orzekł elektroniczną kontrolę miejsca pobytu, aby stale poddawała się tej kontroli. Oznacza to, że osoba taka musi korzystać z urządzeń technicznych, takich jak nadajniki noszone na ciele, które umożliwiają stałe monitorowanie jej aktualnej lokalizacji. Przepis ten podkreśla nieprzerwany charakter kontroli, co oznacza, że urządzenia monitorujące powinny być używane bez przerw, aby umożliwić ciągłe śledzenie osoby. Celem tego przepisu jest zapewnienie skutecznego narzędzia nadzoru, które może być stosowane jako środek zapobiegawczy lub wykonawczy w prawie karnym.
Przepis ma zastosowanie w sytuacji, gdy sąd w toku postępowania karnego lub wykonawczego orzeka o elektronicznej kontroli miejsca pobytu sprawcy. Dotyczy to najczęściej osób, wobec których zastosowano takie środki środków zapobiegawczych lub wykonawczych, mających na celu zapewnienie nadzoru bez konieczności izolacji w zakładzie karnym. Elektroniczna kontrola jest zatem środkiem alternatywnym bądź uzupełniającym do bardziej restrykcyjnych sankcji. Przepis obliguje do odpowiedzialnej współpracy z organami ścigania poprzez nieprzerwane udostępnianie informacji o miejscu pobytu.
Przykładowo, osoba mająca orzeczoną elektroniczną kontrolę miejsca pobytu po zwolnieniu z aresztu śledczego powinna nosić nadajnik, który komunikuje się z systemem monitoringu. Gdy taka osoba opuszcza miejsce zamieszkania czy próbuję zdjąć nadajnik, system natychmiast rejestruje naruszenie zasad. Dzięki urządzeniu technicznemu kuratorzy lub organy ścigania mogą na bieżąco kontrolować, czy osoba przebywa w miejscu dozwolonym. Taka kontrola umożliwia też natychmiastową reakcję w razie złamania warunków postanowienia sądu.
Częstym nieporozumieniem jest traktowanie elektronicznej kontroli jako ograniczenia czasowego lub dobrowolnego. Przepis Art. 93e KK jednoznacznie wskazuje, że kontrola musi być nieprzerwana, a to oznacza obowiązek stałego noszenia urządzenia. Inne błędy dotyczą niezrozumienia mechanizmu działania nadajnika, np. wyłączania go lub usuwania bez zgody organów nadzorczych, co jest działaniem nielegalnym. Ponadto, osoby objęte tym środkiem często nie zdają sobie sprawy z konsekwencji przerwania kontroli, które mogą skutkować dodatkową odpowiedzialnością karną. Zawsze warto pamiętać o treści tego przepisu i w trudniejszych sytuacjach konsultować się ze specjalistą z zakresu prawa karnego.
W konkretnych przypadkach, zwłaszcza tych dotyczących indywidualnych warunków sprawy, rekomenduje się zasięgnięcie porady prawnika, który dokładnie wyjaśni obowiązki i ewentualne konsekwencje wynikające z poddania się elektronicznej kontroli miejsca pobytu.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.
To monitorowanie lokalizacji osoby za pomocą urządzeń technicznych, np. nadajnika noszonego na ciele.
Osoba, wobec której sąd orzekł taki środek w toku postępowania karnego lub wykonawczego.
Nie, przepis wymaga nieprzerwanego nadzoru, więc usunięcie lub wyłączenie nadajnika jest zabronione.
Może to prowadzić do odpowiedzialności karnej oraz zaostrzenia środków zapobiegawczych wobec sprawcy.
Może służyć jako środek alternatywny lub uzupełniający, ale decyzję podejmuje sąd w indywidualnej sprawie.
Wyroki i postanowienia sądów, które powołują ten przepis.
Powiadomimy Cię, gdy pojawią się nowe orzeczenia lub nowelizacje.
Skorzystaj z naszego asystenta AI, który wyjaśni Ci ten przepis prostym językiem.
Zapytaj AI