Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.
Strona, która zaprzecza prawdziwości dokumentu urzędowego albo twierdzi, że zawarte w nim oświadczenia organu, od którego dokument ten pochodzi, są niezgodne z prawdą, powinna okoliczności te udowodnić.
Art. 252 Kodeksu postępowania cywilnego stanowi, że strona, która neguje prawdziwość dokumentu urzędowego albo twierdzi, że oświadczenia organu, który wystawił ten dokument, są niezgodne z prawdą, musi sama udowodnić te twierdzenia. Oznacza to, że ciężar dowodu spoczywa na stronie podważającej dokument, a zatem musi przedstawić dowody potwierdzające jej zarzuty co do prawdziwości dokumentu lub informacji w nim zawartych. Dokument urzędowy to każdy dokument wydany przez odpowiedni organ państwowy lub inny uprawniony do tego podmiot, który ma szczególną wartość dowodową w postępowaniu sądowym i z reguły domniemanie prawdziwości.
Przepis ten ma zastosowanie w sytuacjach, gdy jedna ze stron postępowania kwestionuje prawdziwość dokumentu pochodzącego od urzędu lub twierdzi, że zawarte w nim oświadczenia organu zostały zafałszowane lub są nieprawdziwe. Praktycznie każda sprawa, w której dokument urzędowy stanowi dowód, a druga strona go kwestionuje, objęta jest tym przepisem. Dzięki temu zapobiega się bezpodstawnemu podważaniu dokumentów urzędowych bez solidnych podstaw i dowodów, które potwierdzają zarzuty.
Przykładem zastosowania tego przepisu może być sprawa o zapłatę, w której jedna ze stron przedstawia urzędowy dokument potwierdzający wykonanie usługi, natomiast druga strona twierdzi, że dokument jest sfałszowany albo nie odzwierciedla rzeczywistości. Wówczas strona kwestionująca musi udowodnić, że dokument jest nieprawdziwy lub zawiera fałszywe oświadczenia, aby sąd mógł zweryfikować ich prawdziwość i odpowiednio rozstrzygnąć spór.
Częstym nieporozumieniem związanym z Art. 252 KPC jest utożsamianie zaprzeczenia dokumentowi urzędowemu z prostym kwestionowaniem jego wiarygodności bez konieczności przedstawiania dowodów. W praktyce, aby skutecznie podważyć dokument, konieczne jest wykazanie tego faktu przez dowody. Kolejnym błędem jest pomijanie, że dotyczy to tylko dokumentów urzędowych, a nie zwykłych dokumentów prywatnych, które mają inną rangę dowodową i obciążają dowodem stronę przeciwną. Zatem znajomość zakresu stosowania tego przepisu jest kluczowa dla prawidłowego prowadzenia postępowania.
W sprawach indywidualnych związanych z podważaniem dokumentów urzędowych wskazane jest skonsultowanie się z prawnikiem, który pomoże prawidłowo zastosować ten przepis i przygotować odpowiedni materiał dowodowy.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.
Dokument urzędowy to dokument wystawiony przez organ państwowy lub inny uprawniony podmiot, mający szczególną wartość dowodową.
Strona zaprzeczająca prawdziwości dokumentu urzędowego musi sama przedstawić dowody potwierdzające swoje twierdzenia.
Nie, Art. 252 KPC odnosi się tylko do dokumentów urzędowych, nie do dokumentów prywatnych.
Jeśli strona nie udowodni nieprawdziwości, dokument urzędowy zachowuje domniemanie prawdziwości i może zostać uznany przez sąd.
Podważenie dokumentu urzędowego wymaga solidnych dowodów, dlatego jest to często trudne i wymaga fachowej wiedzy prawniczej.
Wyroki i postanowienia sądów, które powołują ten przepis.
Powiadomimy Cię, gdy pojawią się nowe orzeczenia lub nowelizacje.
Skorzystaj z naszego asystenta AI, który wyjaśni Ci ten przepis prostym językiem.
Zapytaj AI