Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.
Aktualizacja: 12 lipca 2026
Strona, która w złej wierze lub lekkomyślnie zgłosiła zarzuty przewidziane w art. 252 i 253, podlega karze grzywny.
Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.
Częste pytania:
Wyroki i postanowienia, w których sąd powołał ten przepis.
Fragment uzasadnienia
… w zakresie ustanowienia adwokata lub radcy prawnego, w razie podania przez stronę świadomie nieprawdziwych okoliczności, na podstawie których owo ustanowienie nastąpiło, art. 255 w zw. z art. 252 i 253 , który przewiduje grzywnę w wypadku bezpodstawnego zarzutu fałszu dokumentu. Ponadto przy uwzględnieniu ogólnej zasady procesowej, że strony obowiązane są zaofiarować sądowi dowody potrzebne do rozstrzygnięcia sprawy, a przy…
Fragment uzasadnienia
… w zakresie ustanowienia adwokata lub radcy prawnego, w razie podania przez stronę świadomie nieprawdziwych okoliczności, na podstawie których owo ustanowienie nastąpiło, art. 255 w zw. z art. 252 i 253 , który przewiduje grzywnę w wypadku bezpodstawnego zarzutu fałszu dokumentu. Ponadto przy uwzględnieniu ogólnej zasady procesowej, że strony obowiązane są zaofiarować sądowi dowody potrzebne do rozstrzygnięcia sprawy, a przy…
Fragment uzasadnienia
… w zakresie ustanowienia adwokata lub radcy prawnego, w razie podania przez stronę świadomie nieprawdziwych okoliczności, na podstawie których owo ustanowienie nastąpiło, art. 255 w zw. z art. 252 i 253 , który przewiduje grzywnę w wypadku bezpodstawnego zarzutu fałszu dokumentu. Ponadto przy uwzględnieniu ogólnej zasady procesowej, że strony obowiązane są zaofiarować sądowi dowody potrzebne do rozstrzygnięcia sprawy, a przy…
Streszczenie
Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy uznał, że błąd techniczny przy wpisaniu ceny w licytacji elektronicznej nie dawał podstaw do zatrzymania wadium. Kluczowe było to, że oferta została złożona omyłkowo, a zamawiający nie wykazał przesłanek pozwalających na zastosowanie sankcji z PZP. Orzeczenie jest ważne dla sporów o skutki błędów w…
Wyświetlone orzeczenia: 4
PrawMi zestawi linię orzeczniczą do art. 255: co sądy przyjmują zgodnie, a w czym się różnią.
Podsumuj orzecznictwoArt. 255 Kodeksu postępowania cywilnego wprowadza sankcję w postaci kary grzywny dla strony, która zgłosi zarzuty wymienione w art. 252 i 253, działając przy tym w złej wierze lub lekkomyślnie. Oznacza to, że nie tylko celowe, świadome działanie przeciwko prawidłowemu tokowi postępowania może prowadzić do kary, ale również brak wystarczającej rozwagi lub niedbalstwo przy zgłaszaniu zarzutów. Przepis ten ma charakter prewencyjny i dyscyplinujący, skierowany na ograniczenie wykorzystywania zarzutów procesowych bez odpowiednich podstaw. W ten sposób dąży się do zapewnienia sprawności i prawidłowości postępowania cywilnego oraz ochrony porządku procesowego przed nadużyciami.
Przepis stosuje się w sytuacji, gdy strona procesu cywilnego podnosi zarzuty określone w art. 252 i 253 KPC. Artykuły te dotyczą tzw. zarzutów podmiotowych i przedmiotowych, które mogą kwestionować podstawę lub warunki rozstrzygnięcia danej sprawy. Jeśli jednak strona zgłosi takie zarzuty bez uzasadnionej podstawy, działając świadomie na szkodę postępowania lub nie zachowując należytej staranności w ocenie faktycznej i prawnej kwestii, wtedy istnieje ryzyko nałożenia grzywny na podstawie art. 255. Kluczowe jest ustalenie, czy zgłoszenie zarzutów nastąpiło w złej wierze – czyli z zamiarem wprowadzenia w błąd lub przedłużenia postępowania – bądź lekkomyślnie, tj. bez należytej staranności.
Przykładowo w sprawie o zapłatę wierzyciel wnosi sprzeciw opierając się na zarzutach proceduralnych, które jednak są wyraźnie bezzasadne i zostały zgłoszone pomimo wiedzy o ich braku podstaw. Jeżeli sąd ustali, że sprzeciw został wniesiony w złej wierze lub z lekkomyślności, może na podstawie art. 255 wymierzyć stronie karę grzywny. Ma to na celu powstrzymanie stron od nadużywania prawa do obrony poprzez podnoszenie nieuzasadnionych zarzutów, które wydłużają postępowanie i obciążają sąd oraz drugą stronę.
W praktyce często pojawiają się nieporozumienia dotyczące różnicy między działaniem w dobrej wierze a lekkomyślnością. Strony mogą mylnie uważać, że każdy zarzut ma charakter obronny i nie pociąga za sobą odpowiedzialności, podczas gdy art. 255 wyraźnie zakazuje nadużywania prawa do obrony przez zgłaszanie zarzutów bez podstaw. Innym częstym błędem jest brak dokładnej oceny zarzutów przed ich zgłoszeniem, co może skutkować uznaniem ich za zgłoszone lekkomyślnie. Z tego względu przed podnoszeniem zarzutów przewidzianych w art. 252 i 253 warto dokładnie przeanalizować ich podstawy. W sprawach indywidualnych, w szczególności gdy pojawiają się wątpliwości co do intencji lub kwalifikacji prawnej zarzutów, wskazane jest skonsultowanie się z prawnikiem.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.
Działanie w złej wierze to celowe podnoszenie zarzutów w celu wprowadzenia w błąd sądu lub przedłużenia postępowania, mimo wiedzy o ich bezzasadności.
Lekkomyślne zgłoszenie zarzutów, czyli bez należytej staranności i podstaw, może skutkować nałożeniem kary grzywny na podstawie art. 255 KPC.
Nie, kara dotyczy tylko zarzutów przewidzianych w art. 252 i 253 zgłoszonych w złej wierze lub lekkomyślnie, a nie każdej skargi.
Decyzję o karze grzywny podejmuje sąd prowadzący postępowanie po ocenie intencji i podstaw zgłoszonych zarzutów.
Tak, jeśli zarzut został zgłoszony bez zamiaru nadużycia prawa i nie w sposób lekkomyślny, kara grzywny może nie zostać nałożona.
Powiadomimy Cię, gdy pojawią się nowe orzeczenia lub nowelizacje.
Odpowiedź z powołaniem przepisów i sygnatur orzeczeń, każdą pozycję sprawdzisz w źródle.
Zapytaj o art. 255