Art. 303.

Artykuł 303 Kodeksu postępowania cywilnego określa sposób przeprowadzania przesłuchania stron w postępowaniu cywilnym. Przepis wskazuje, że sąd najpierw przesłuchuje strony bez odbierania od nich przyrzeczenia, co oznacza, że pierwsze zeznania mogą być składane w formie niesformalizowanej, bez zobowiązania do mówienia prawdy pod rygorem odpowiedzialności karnej. Dopiero jeśli zeznania te nie pozwalają sądowi na ustalenie dostatecznych faktów, ma on prawo do przeprowadzenia ponownego przesłuchania jednej ze stron, tym razem po odebraniu od niej przyrzeczenia. Przyrzeczenie to formalne zobowiązanie do mówienia prawdy podczas przesłuchania. Ważne jest także, że przesłuchanie jednej ze stron z przyrzeczeniem co do określonych faktów nie wyklucza przeprowadzenia przesłuchania drugiej strony dotyczącego innych faktów również z odebraniem przyrzeczenia. Przepis ten wprowadza więc proceduralną możliwość uszczegółowienia zeznań pod rygorem przyrzeczenia w celu rzetelnego ustalenia stanu faktycznego sprawy.

Przepis Art. 303 stosuje się w sytuacji, gdy sąd potrzebuje dokładniejszych informacji w toku postępowania cywilnego. Zasadniczo podczas przesłuchania stron sąd nie wymaga od nich formalnego przyrzeczenia, co ma na celu ułatwienie zebrania informacji i umożliwienie swobodnej wypowiedzi. Jednak gdy te informacje okazują się niewystarczające do rozstrzygnięcia, sąd może zażądać ponownego złożenia zeznań pod przysięgą. Dotyczy to również sytuacji, gdy konieczne jest potwierdzenie lub wyjaśnienie konkretnych faktów. Taki tryb przesłuchania ma na celu zwiększenie wiarygodności uzyskanych informacji oraz zapobieganie składaniu fałszywych zeznań.

Przykładowo w sprawie o zapłatę, podczas pierwszego przesłuchania sąd zapyta strony o szczegóły umowy bez odbierania przyrzeczenia. Jeśli jednak przekazane informacje okażą się niepełne lub sprzeczne, sąd może ponownie przesłuchać jedną ze stron, tym razem po odebraniu przyrzeczenia, czyli zobowiązania się do mówienia prawdy. Dzięki temu sąd ma większą pewność co do prawdziwości uzyskanych zeznań. Jednocześnie, jeśli nowo złożone zeznania dotyczą innych faktów lub argumentów, możliwe jest również przesłuchanie drugiej strony z tym samym trybem przyrzeczenia, co gwarantuje rzetelność i kompletność ustaleń.

Częstym nieporozumieniem związanym z Art. 303 jest błędna interpretacja konieczności natychmiastowego odbierania przyrzeczenia podczas pierwszego przesłuchania. W praktyce wiele osób uważa, że każda wypowiedź podlega rygorowi przysięgi, co nie jest prawdą. Również występują błędy polegające na przekonaniu, że przyrzeczenie może być wymagane niezależnie od okoliczności – tymczasem prawo przewiduje je wyłącznie gdy pierwsze zeznania nie wyczerpują materiału dowodowego. Ponadto zdarza się, że strony nie rozumieją możliwości ponownego przesłuchania jednej strony z przyrzeczeniem także wtedy, gdy druga strona jest przesłuchiwana osobno co do innych kwestii. Takie sytuacje warto wyjaśnić, aby uniknąć niepotrzebnego stresu uczestników postępowania. W przypadku wątpliwości co do interpretacji lub zastosowania Art. 303 KPC zawsze wskazane jest zwrócenie się do profesjonalnego prawnika, który pomoże zrozumieć szczegóły procedury i zapewni właściwe wsparcie.