Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.
§ 1.Sąd, uznając roszczenie za usprawiedliwione w zasadzie, może wydać wyrok wstępny tylko co do samej zasady, co do spornej zaś wysokości żądania – zarządzić bądź dalszą rozprawę, bądź jej odroczenie.
§ 2.W razie zarządzenia dalszej rozprawy, wyrok co do wysokości żądania, jak również rozstrzygnięcie co do kosztów może zapaść dopiero po uprawomocnieniu się wyroku wstępnego.
Art. 318 Kodeksu postępowania cywilnego wprowadza instytucję wyroku wstępnego, który sąd może wydać, gdy uzna roszczenie za zasadnie usprawiedliwione, lecz nie rozstrzyga o spornej wysokości żądania. Oznacza to, że sąd stwierdza istnienie zasadności prawnomiocowej roszczenia, natomiast dalsza część postępowania koncentruje się na ustaleniu konkretnej kwoty lub wysokości żądania spornego między stronami. Zgodnie z § 1, jeżeli sąd zdecyduje się na wydanie wyroku wstępnego co do zasady roszczenia, w odniesieniu do wysokości żądania może zarządzić kontynuację rozprawy lub jej odroczenie. W praktyce oznacza to, że kwestie ilościowe i koszty sporne pozostają do momentu ponownego rozstrzygnięcia, które może nastąpić po uprawomocnieniu się wyroku wstępnego.
Przepis znajduje zastosowanie w sytuacjach, gdy sprawa ma dwa zasadnicze elementy sporne: czy roszczenie jest zasadnie podniesione oraz jaką kwotę obejmuje sporny żądany wymiar świadczenia. Art. 318 KPC umożliwia sądowi rozdzielenie tych dwóch etapów rozstrzygnięcia, co często sprzyja spłaszczaniu i przyspieszaniu postępowania. Ma to zwłaszcza znaczenie, gdy kwestionowana jest zasadność roszczenia, ale jego wysokość jest trudna do ustalenia bez przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego. Przepis jest więc rozwiązaniem proceduralnym służącym racjonalizacji postępowania.
Przykład zastosowania przepisu to sprawa o zapłatę, w której pozwany nie kwestionuje zasadności świadczenia pieniężnego, ale spiera się o sumę należną powodom. Sąd po rozważeniu dowodów i argumentów może wydać wyrok wstępny uznający roszczenie zasadnie usprawiedliwione, ale zarządzić dalszą rozprawę dotyczącą konkretnej kwoty, po której wyrok co do wysokości będzie ostateczny. W taki sposób, choć podstawowa kwestia została rozstrzygnięta, sprawa nie kończy się natychmiast, a powód otrzymuje potwierdzenie zasadności swojego roszczenia.
Częstym nieporozumieniem jest traktowanie wyroku wstępnego jako kończącego całość sporu, też dotyczącego wysokości żądania. Innym błędem jest próba pominięcia dalszej rozprawy lub zarządzenia jej odroczenia bez respektowania skutku uprawomocnienia się wyroku wstępnego. Niezrozumienie różnicy między zasadą roszczenia a jego wysokością może prowadzić do niewłaściwego stosowania art. 318. Warto pamiętać, że wyrok wstępny kształtuje sytuację prawną stron, ale nie rozstrzyga wszystkich aspektów sporu. W indywidualnych przypadkach interpretacja i zastosowanie przepisu może wymagać konsultacji z prawnikiem.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.
To wyrok, w którym sąd uznaje zasadność roszczenia, ale nie rozstrzyga o wysokości żądania.
Nie, rozstrzygnięcie o wysokości żądania i kosztach zapada później, po dalszej rozprawie.
Gdy roszczenie jest zasadnie usprawiedliwione co do zasady, lecz wysokość żądania jest sporna.
Sąd zarządza dalszą rozprawę lub jej odroczenie, a wyrok co do wysokości żądania zapada po uprawomocnieniu wyroku wstępnego.
Tak, rozstrzygnięcie co do kosztów może nastąpić dopiero po zakończeniu postępowania dotyczącego wysokości żądania.
Wyroki i postanowienia sądów, które powołują ten przepis.
Powiadomimy Cię, gdy pojawią się nowe orzeczenia lub nowelizacje.
Skorzystaj z naszego asystenta AI, który wyjaśni Ci ten przepis prostym językiem.
Zapytaj AI