Co dokładnie stanowi przepis
Art. 23 KPK nakłada obowiązek zawiadomienia sądu rodzinnego o określonej sprawie dotyczącej małoletniego. Obowiązek ten spoczywa na sądzie, a na etapie postępowania przygotowawczego - na prokuratorze. Zawiadomienie jest wymagane, gdy sprawa dotyczy przestępstwa popełnionego na szkodę małoletniego, we współdziałaniu z małoletnim albo w okolicznościach mogących świadczyć o jego demoralizacji lub gorszącym wpływie na niego. Celem przekazania informacji jest umożliwienie sądowi rodzinnemu rozważenia środków przewidzianych w przepisach o postępowaniu w sprawach nieletnich oraz w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym. Art. 23 KPK nie wskazuje, jaki konkretnie środek ma zostać zastosowany, lecz nakazuje przekazanie sprawy do rozważenia przez właściwy sąd rodzinny.
Kiedy przepis ma zastosowanie
Przepis ma zastosowanie w sprawie o przestępstwo, jeżeli wystąpi choć jedna z sytuacji wymienionych w art. 23 KPK. Może chodzić o przestępstwo, którego pokrzywdzonym jest małoletni, nawet gdy nie współdziałał on przy jego popełnieniu. Podstawą zawiadomienia może być także współdziałanie sprawcy z małoletnim przy popełnieniu przestępstwa. Kolejna sytuacja dotyczy okoliczności, które mogą świadczyć o demoralizacji małoletniego albo o gorszącym wpływie wywieranym na niego. W postępowaniu przygotowawczym czynność tę wykonuje prokurator, natomiast po skierowaniu sprawy do sądu obowiązek ten należy do sądu.
Przykład codziennego zastosowania
Osoba dorosła popełnia przestępstwo wspólnie z małoletnim, który pomaga jej w realizacji czynu. Prokurator prowadzący postępowanie przygotowawcze ustala, że sprawa dotyczy współdziałania z małoletnim. W takiej sytuacji art. 23 KPK wymaga od prokuratora zawiadomienia sądu rodzinnego. Sąd rodzinny może następnie rozważyć środki przewidziane w przepisach regulujących sprawy nieletnich albo w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym, przy czym sam art. 23 KPK nie przesądza o wyborze żadnego z nich.
Częste nieporozumienia lub błędy przy stosowaniu przepisu
Zawiadomienie sądu rodzinnego nie oznacza samo w sobie stwierdzenia, że małoletni jest zdemoralizowany. Art. 23 KPK posługuje się również okolicznościami, które mogą świadczyć o demoralizacji lub gorszącym wpływie, a więc nie rozstrzyga tej kwestii definitywnie. Błędem jest także utożsamianie zawiadomienia z nałożeniem konkretnego obowiązku lub środka na małoletniego albo jego rodzinę. Przepis określa jedynie obowiązek poinformowania sądu rodzinnego w celu rozważenia środków wynikających z innych przepisów. W indywidualnej sprawie warto skonsultować się z prawnikiem.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.
