Art. 232a.

Co dokładnie stanowi przepis

Art. 232a KPK reguluje sposób postępowania z przedmiotami i substancjami, które mogą stwarzać niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia. W § 1 wskazano przykładowo broń, amunicję, materiały wybuchowe i łatwopalne, substancje radioaktywne, trujące, duszące lub parzące, a także środki odurzające, substancje psychotropowe, prekursory kategorii 1, wyroby tytoniowe oraz napoje alkoholowe. Takie przedmioty i substancje muszą być przechowywane w miejscu i w sposób zapewniający ich należyte zabezpieczenie. Jeżeli dla prawidłowego toku postępowania wystarczają próbki potrzebne do badań, sąd właściwy do rozpoznania sprawy albo referendarz sądowy, na wniosek prokuratora, niezwłocznie zarządza zniszczenie pozostałej, zbędnej ilości. Rozporządzenie Rady Ministrów ma określić podmioty uprawnione do przechowywania i niszczenia tych rzeczy, a także szczegółowe warunki, sposób i miejsca wykonywania tych czynności.

Kiedy przepis ma zastosowanie

Art. 232a KPK znajduje zastosowanie, gdy w postępowaniu karnym zabezpieczono przedmioty lub substancje należące do kategorii wskazanych w § 1. Istotne jest ich niebezpieczne właściwości albo szczególny charakter wymagający właściwego zabezpieczenia. Zniszczenie całości lub części rzeczy na podstawie § 2 jest możliwe tylko wtedy, gdy zachowanie próbek w ilości niezbędnej do badań wystarcza dla prawidłowego toku postępowania. Decyzja wymaga wniosku prokuratora i jest wydawana przez sąd właściwy do rozpoznania sprawy albo referendarza sądowego. Gdy zniszczenie obejmuje jedynie część rzeczy, postanowienie powinno jednocześnie wskazywać miejsce i czas przechowywania zachowanej części próbek.

Przykład zastosowania

W toku postępowania zabezpieczono dużą ilość substancji, która wymaga szczególnych warunków przechowywania ze względu na zagrożenie dla zdrowia. Po pobraniu ilości potrzebnej do przeprowadzenia badań prokurator może wystąpić o zniszczenie pozostałej części, jeśli nie jest ona potrzebna dla prawidłowego toku sprawy. Sąd albo referendarz sądowy może wtedy niezwłocznie zarządzić zniszczenie zbędnej ilości i określić, gdzie oraz jak długo mają być przechowywane zachowane próbki. Jeżeli substancja stwarza bezpośrednie zagrożenie, na przykład z powodu możliwości eksplozji lub rozprzestrzenienia się substancji trującej, może zostać zniszczona jeszcze przed wydaniem postanowienia z § 2.

Częste nieporozumienia lub błędy przy stosowaniu przepisu

Art. 232a KPK nie oznacza, że każdy zabezpieczony przedmiot może zostać zniszczony wyłącznie dlatego, że jego przechowywanie jest niewygodne lub kosztowne. W przypadku zniszczenia na podstawie § 2 konieczne jest ustalenie, że dla badań i prawidłowego toku postępowania wystarczą zachowane próbki. Nie należy też utożsamiać zwykłego niebezpiecznego charakteru rzeczy z bezpośrednim zagrożeniem opisanym w § 4, które pozwala na zniszczenie przed wydaniem postanowienia. Przy częściowym zniszczeniu nie można pominąć wskazania w postanowieniu miejsca i czasu przechowywania pozostałej części. W indywidualnej sprawie warto skonsultować się z prawnikiem.