1. Co dokładnie stanowi przepis
Art. 270 KPK określa, który sąd rozstrzyga o przepadku przedmiotu poręczenia albo o ściągnięciu sumy poręczenia. Jeżeli postępowanie toczy się już przed sądem, postanowienie w tej sprawie wydaje z urzędu sąd, przed którym toczy się postępowanie. W postępowaniu przygotowawczym rozstrzygnięcie podejmuje sąd właściwy do rozpoznania sprawy, ale następuje to na wniosek prokuratora. Paragraf 2 przyznaje oskarżonemu, poręczającemu i prokuratorowi prawo udziału w posiedzeniu sądowym albo złożenia wyjaśnień na piśmie. Paragraf 3 przewiduje możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie wskazane w paragrafie 1.
2. Kiedy przepis ma zastosowanie
Przepis ma zastosowanie wtedy, gdy w postępowaniu karnym ma zostać rozstrzygnięta kwestia przepadku przedmiotu poręczenia lub ściągnięcia sumy poręczenia. Art. 270 KPK nie wskazuje samodzielnie, w jakich okolicznościach takie rozstrzygnięcie powinno nastąpić, lecz reguluje właściwość sądu i podstawowe gwarancje procesowe uczestników. Znaczenie ma etap sprawy, ponieważ od niego zależy sposób wszczęcia rozstrzygnięcia przez sąd. Na etapie postępowania sądowego sąd działa z urzędu, natomiast w postępowaniu przygotowawczym konieczny jest wniosek prokuratora. Oskarżony pozbawiony wolności jest sprowadzany na posiedzenie tylko wtedy, gdy prezes sądu albo sąd uzna jego obecność za potrzebną.
3. Przykład zastosowania
Oskarżony został objęty poręczeniem, a sprawa karna trafiła już do sądu. Sąd prowadzący sprawę rozważa następnie wydanie postanowienia dotyczącego przepadku przedmiotu poręczenia albo ściągnięcia sumy poręczenia. Poręczający może przyjść na posiedzenie i przedstawić swoje stanowisko, ale może też złożyć wyjaśnienia na piśmie. Jeżeli sąd wyda postanowienie, oskarżony, poręczający oraz prokurator mogą je zaskarżyć zażaleniem.
4. Częste nieporozumienia lub błędy
Częstym błędem jest założenie, że oskarżony pozbawiony wolności musi być zawsze doprowadzony na posiedzenie. Art. 270 § 2 KPK uzależnia jego sprowadzenie od uznania przez prezesa sądu albo sąd, że jest to potrzebne. Prawo udziału w posiedzeniu nie oznacza również obowiązku osobistego stawienia się, ponieważ przepis wyraźnie dopuszcza złożenie wyjaśnień na piśmie. Nie należy też odczytywać art. 270 KPK jako przepisu, który sam wymienia wszystkie warunki przepadku lub ściągnięcia poręczenia, gdyż dotyczy on przede wszystkim trybu wydania postanowienia. Zażalenie przysługuje na postanowienie określone w paragrafie 1, a przepis nie przesądza o treści rozstrzygnięcia ani o jego wyniku. W indywidualnej sprawie warto skonsultować się z prawnikiem.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.
