Art. 592f.

Co dokładnie stanowi przepis

Art. 592f KPK zawiera jedną, krótką, ale praktycznie istotną normę: ani wystąpienie, o którym mowa w art. 592a KPK, ani konsultacje, o których mowa w art. 592c KPK, nie wstrzymują czynności postępowania karnego. Innymi słowy, skorzystanie przez sąd lub prokuratora z tych instytucji nie powoduje automatycznego zawieszenia sprawy ani wstrzymania biegu podejmowanych w niej czynności. Postępowanie toczy się dalej według ogólnych reguł Kodeksu postępowania karnego, a organ prowadzący sprawę nie musi czekać na odpowiedź czy zakończenie uzgodnień, aby przesłuchiwać, gromadzić dowody czy podejmować inne decyzje procesowe. Przepis ma charakter porządkujący - przesądza wątpliwość, która mogłaby powstać przy stosowaniu art. 592a i art. 592c, i zapobiega paraliżowi sprawy na czas trwania kontaktów z organami innego państwa.

Kiedy przepis ma zastosowanie

Art. 592f KPK znajduje zastosowanie zawsze wtedy, gdy w konkretnej sprawie sąd lub prokurator sięga po instytucje uregulowane w art. 592a lub art. 592c KPK. Jest to więc przepis wtórny wobec tamtych regulacji: sam nie tworzy nowego uprawnienia ani obowiązku, lecz określa skutek procesowy podjętych na ich podstawie działań. Znaczenie ma zarówno etap postępowania przygotowawczego, jak i etap sądowy - przepis nie ogranicza się do jednej fazy procesu. Nie oznacza to jednak, że sprawa nigdy nie może zostać zawieszona; podstawy zawieszenia lub odroczenia wynikają z innych przepisów Kodeksu i muszą być oceniane odrębnie.

Przykład

Prokurator prowadzi śledztwo i w jego toku podejmuje wystąpienie przewidziane w art. 592a KPK, a następnie prowadzi konsultacje na podstawie art. 592c KPK. Odpowiedź i uzgodnienia mogą zająć wiele tygodni. Mimo to prokurator w tym czasie przesłuchuje kolejnych świadków, zleca opinię biegłego i zabezpiecza dokumentację, ponieważ art. 592f KPK wprost wyłącza wstrzymanie czynności. Gdyby przepisu tego nie było, powstałby spór, czy do czasu zakończenia kontaktów z organem zagranicznym wolno prowadzić dalsze czynności dowodowe.

Częste nieporozumienia

Pierwszym błędem jest odczytywanie art. 592f KPK jako zakazu zawieszenia postępowania - przepis mówi tylko tyle, że samo wystąpienie i konsultacje nie są przyczyną wstrzymania czynności, nie wyłączając innych podstaw ustawowych. Drugim jest przekonanie, że skoro sprawa toczy się dalej, wynik konsultacji nie ma znaczenia; przeciwnie, może on wpłynąć na dalszy przebieg postępowania, tyle że nie blokuje go w czasie oczekiwania. Trzecim nieporozumieniem jest traktowanie art. 592f KPK jako samodzielnej podstawy działania organu - jest to norma o skutku, a nie o kompetencji. Wreszcie strony bywają przekonane, że mogą skutecznie domagać się wstrzymania czynności wyłącznie z powołaniem się na trwające konsultacje, co z treści przepisu nie wynika. W sprawie indywidualnej warto skonsultować się z prawnikiem, który oceni realia konkretnego postępowania.