Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy.
Art. 162.
Na wniosek pracownika urlop może być podzielony na części. W takim jednak przypadku co najmniej jedna część wypoczynku powinna trwać nie mniej niż 14 kolejnych dni kalendarzowych.
Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy.
Na wniosek pracownika urlop może być podzielony na części. W takim jednak przypadku co najmniej jedna część wypoczynku powinna trwać nie mniej niż 14 kolejnych dni kalendarzowych.
Przepis Art. 162 Kodeksu pracy umożliwia pracownikowi podzielenie urlopu wypoczynkowego na kilka części na jego wniosek. Istotnym wymogiem jest jednak zachowanie co najmniej jednej części urlopu, która musi trwać nieprzerwanie przez co najmniej 14 kolejnych dni kalendarzowych. Oznacza to, że choć urlop może zostać rozbity na krótsze fragmenty, jedna z nich musi być wystarczająco długa, by pracownik rzeczywiście mógł wypocząć. Warunek ten służy zapewnieniu odpowiedniego odpoczynku, co jest zgodne z celem urlopu wypoczynkowego, jakim jest regeneracja sił po pracy.
Przepis ten stosuje się wtedy, gdy pracownik chce wykorzystać urlop nie w całości, a w kilku terminach oraz zgłasza taki zamiar na wniosek skierowany do pracodawcy. Podział urlopu nie jest więc automatyczny i wymaga zgody pracodawcy, chociaż w praktyce wniosek pracownika jest zwykle uwzględniany, jeśli nie koliduje z potrzebami firmy. Wyjątkiem jest wymóg minimalnej długości jednej z części – musi ona wynosić minimum 14 dni kalendarzowych, co oznacza, że pracodawca nie może zgodzić się na podział urlopu na wiele bardzo krótkich fragmentów.
Przykładem zastosowania przepisu może być sytuacja, w której pracownik chce spędzić dwa tygodnie urlopu na wypoczynku rodzinnym latem, a następnie wykorzystać pozostałą część urlopu na krótsze dni wolne w ciągu roku do prywatnych spraw. Wtedy poprosi pracodawcę o podział urlopu na dwie części – jedna powinna mieć minimum 14 dni kalendarzowych, spełniając wymaganie Art. 162 KP, a druga krótsze fragmenty. Pracodawca może zaakceptować taki wniosek, jeśli pozwalają na to okoliczności w pracy.
Częstym błędem przy stosowaniu Art. 162 KP jest nieuwzględnianie wymogu minimalnej 14-dniowej części urlopu, co prowadzi do niepoprawnego rozdzielenia urlopu na krótkie, nieciągłe części, które nie spełniają przepisów. Również brakuje czasem świadomości, iż podział urlopu musi być formalnie uzgodniony z pracodawcą i nie jest prawem pracownika do dowolnego dzielenia urlopu bez zgody. Dobrze jest pamiętać, że nawet jeśli pracownik ma prawo do podziału urlopu, organizacja pracy i potrzeby pracodawcy mogą ograniczać terminy jego wykorzystania. W przypadku wątpliwości dotyczących podziału urlopu, zasad jego wykorzystywania i interpretacji przepisu z Art. 162 KP, zaleca się skonsultowanie konkretnej sytuacji ze specjalistą prawnym.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.
Na wniosek pracownika urlop może być podzielony na części, ale co najmniej jedna z nich musi trwać nieprzerwanie co najmniej 14 dni kalendarzowych.
Podział urlopu następuje na wniosek pracownika, dlatego pracodawca może mieć wpływ na terminy, ale przepis nie zabrania podziału z zachowaniem wymogów.
Przepis mówi o 14 kolejnych dniach kalendarzowych, więc do tego okresu wlicza się weekendy i święta.
Podział urlopu bez zachowania części o minimalnej długości 14 dni jest niezgodny z przepisem i może skutkować odrzuceniem takiego rozkładu urlopu.
Podział urlopu jest możliwy tylko na wniosek pracownika, nie jest obowiązkowy ani automatyczny.
Wyroki i postanowienia sądów, które powołują ten przepis.
Powiadomimy Cię, gdy pojawią się nowe orzeczenia lub nowelizacje.
Skorzystaj z naszego asystenta AI, który wyjaśni Ci ten przepis prostym językiem.
Zapytaj AI