Art. 235.

Art. 235 Kodeksu pracy szczegółowo normuje obowiązki związane z podejrzeniem i rozpoznaniem choroby zawodowej w miejscu pracy. Przepisy nakładają na pracodawcę obowiązek niezwłocznego zgłoszenia każdego przypadku podejrzenia choroby zawodowej właściwemu państwowemu inspektorowi sanitarnemu oraz okręgowemu inspektorowi pracy. Nie chodzi tu o dowód wystąpienia choroby, lecz o sam fakt podejrzenia, co wymaga reakcji odpowiednich organów. Obowiązek zgłoszenia dotyczy także lekarza podmiotu właściwego do rozpoznania choroby zawodowej, a w przypadku podejrzenia wystąpienia choroby zawodowej u pacjenta, lekarz lub lekarz dentysta kierują go na odpowiednie badania w celu wydania orzeczenia. Dodatkowo, jeśli pracownik lub były pracownik zauważy u siebie objawy możliwej choroby zawodowej, może sam zgłosić to podejrzenie, przy czym aktualnie zatrudniony pracownik robi to za pośrednictwem lekarza sprawującego nad nim profilaktyczną opiekę zdrowotną.

Przepis ma zastosowanie zawsze, gdy pojawia się podejrzenie, że schorzenie pracownika wynika bezpośrednio z warunków lub środowiska pracy. Dotyczy to zarówno pracodawców, jak i lekarzy zatrudnionych w jednostkach odpowiedzialnych za rozpoznawanie chorób zawodowych. Szczególnie istotne jest to w zakładach z ekspozycją na substancje szkodliwe, hałas, trudne warunki fizyczne czy czynniki biologiczne. Art. 235 reguluje zatem współpracę między pracodawcą a służbami państwowymi w celu ochrony zdrowia pracowników.

Przykładem zastosowania art. 235 KP może być sytuacja w fabryce, gdzie pracownik zaczyna odczuwać uporczywy kaszel i trudności z oddychaniem. Pracodawca, podejrzewając chorobę zawodową związaną z pyłami w miejscu pracy, niezwłocznie zgłasza ten fakt inspektorom sanitarnym i pracy. Lekarz sprawujący opiekę nad pracownikiem kieruje go na badania, które pozwolą potwierdzić lub wykluczyć chorobę zawodową. W przypadku stwierdzenia choroby, pracodawca analizuje przyczyny, usuwa czynniki szkodliwe i zapewnia realizację zaleceń lekarskich, a także prowadzi rejestr takich przypadków oraz przesyła wymagane zawiadomienia do instytutów medycyny pracy.

Do częstych nieporozumień należy niewłaściwe rozumienie roli pracy lekarza. Nie zawsze lekarz zgłasza podejrzenie choroby zawodowej, a zgłoszenia przez pracownika bywają zaniedbywane. Ponadto bywa, że pracodawcy nie prowadzą właściwej dokumentacji zgodnie z wymogami albo zwlekają z podjęciem działań naprawczych po stwierdzeniu choroby. Należy też pamiętać, że zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej nie oznacza automatycznego uznania choroby, lecz jest jednym z elementów procedury diagnostycznej i profilaktycznej.

W indywidualnych przypadkach zaleca się konsultację z prawnikiem, aby prawidłowo rozumieć zakres obowiązków i przysługujące prawa w kontekście art. 235 KP.