Historia zmian - 22 lipca 2026
o ochronie osób i mienia.
PoPrzed
Art. 26.
zmienionyWpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej
uprawnia do wykonywania czynności, o których mowa w art. 3 pkt 1, przez:
pracowników ochrony wykonujących czynności w ramach specjalistycznych
uzbrojonych formacji ochronnych;
pracowników ochrony wchodzących w skład zespołów konwojujących wartości
pieniężne oraz inne przedmioty wartościowe lub niebezpieczne;
pracowników ochrony wykonujących bezpośrednio czynności związane
z ochroną osób;
osoby nadzorujące i kontrolujące pracę pracowników ochrony fizycznej
nieposiadających wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony
fizycznej;
pracowników ochrony mających prawo do czynności określonych:
w art. 36 ust. 1 pkt 4,
w art. 36 ust. 1 pkt 5 po dopuszczeniu do posiadania broni w trybie
przepisów ustawy o broni i amunicji;
pracowników ochrony wykonujących zadania na obszarach, w obiektach
i urządzeniach podlegających obowiązkowej ochronie.
Osoba wpisana na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej jest
uprawniona do:
opracowywania planu ochrony w zakresie określonym w art. 3 pkt 1;
organizowania i kierowania zespołami pracowników ochrony fizycznej.
Na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej wpisuje się osobę,
która:
posiada obywatelstwo polskie lub obywatelstwo innego państwa
członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa
członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) –
strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym;
ukończyła 21 lat;
ukończyła co najmniej gimnazjum lub ośmioletnią szkołę podstawową;
ma pełną zdolność do czynności prawnych;
nie była skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne i nie toczy
się przeciwko niej postępowanie karne o takie przestępstwo;
posiada nienaganną opinię wydaną przez właściwego ze względu na jej miejsce
zamieszkania komendanta powiatowego (rejonowego, miejskiego) Policji,
sporządzoną na podstawie aktualnie posiadanych przez Policję informacji albo –
w przypadku obywatela innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej,
Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego
Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim
Obszarze Gospodarczym oraz obywatela polskiego zamieszkałego na terenie
tych państw – przez organ odpowiedniego szczebla i kompetencji tych państw,
właściwy ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby;
posiada zdolność fizyczną i psychiczną do wykonywania zadań, stwierdzoną
orzeczeniami lekarskim i psychologicznym, których ważność nie upłynęła;
posiada przygotowanie teoretyczne i praktyczne w zakresie wyszkolenia
strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość przepisów
prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia.
Na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej wpisuje się również
osobę, której uznano kwalifikacje do wykonywania zawodu pracownika ochrony
fizycznej na podstawie ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania
kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej
(Dz. U. z 2023 r. poz. 334).
Opinię, o której mowa w ust. 3 pkt 6, wydaje się nie rzadziej niż co 3 lata,
w formie postanowienia, na które służy zażalenie, a w przypadku opinii dotyczącej
obywatela innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji
Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym
Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz
amunicji,
w art. 36 ust. 1a–1c;
pracowników ochrony wykonujących zadania na obszarach, w obiektach
i urządzeniach podlegających obowiązkowej ochronie.
Osoba wpisana na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej jest
uprawniona do:
opracowywania planu ochrony w zakresie określonym w art. 3 pkt 1;
organizowania i kierowania zespołami pracowników ochrony fizycznej.
Na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej wpisuje się osobę,
która:
posiada obywatelstwo polskie lub obywatelstwo innego państwa
członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa
członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) –
strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym;
ukończyła 21 lat;
ukończyła co najmniej gimnazjum lub ośmioletnią szkołę podstawową;
ma pełną zdolność do czynności prawnych;
nie była skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne i nie toczy
się przeciwko niej postępowanie karne o takie przestępstwo;
posiada nienaganną opinię wydaną przez właściwego ze względu na jej miejsce
zamieszkania komendanta powiatowego (rejonowego, miejskiego) Policji,
sporządzoną na podstawie aktualnie posiadanych przez Policję informacji albo –
w przypadku obywatela innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej,
Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego
Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim
Obszarze Gospodarczym oraz obywatela polskiego zamieszkałego na terenie
tych państw – przez organ odpowiedniego szczebla i kompetencji tych państw,
właściwy ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby;
posiada zdolność fizyczną i psychiczną do wykonywania zadań, stwierdzoną
orzeczeniami lekarskim i psychologicznym, których ważność nie upłynęła;
posiada przygotowanie teoretyczne i praktyczne w zakresie wyszkolenia
strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość przepisów
prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia.
Na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej wpisuje się również
osobę, której uznano kwalifikacje do wykonywania zawodu pracownika ochrony
fizycznej na podstawie ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania
kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej
(Dz. U. z 2023 r. poz. 334).
Opinię, o której mowa w ust. 3 pkt 6, wydaje się nie rzadziej niż co 3 lata,
w formie postanowienia, na które służy zażalenie, a w przypadku opinii dotyczącej
obywatela innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji
Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym
Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz
obywatela polskiego zamieszkałego na terenie tych państw, w formie przyjętej w tym
państwie.
Spełnienie wymogów określonych w ust. 3 pkt 4 i 5 pracownik ochrony
potwierdza własnym oświadczeniem złożonym pod rygorem odpowiedzialności
karnej za składanie fałszywych zeznań.
Spełnienie wymogu określonego w ust. 3 pkt 8 potwierdzają:
dyplom zawodowy albo dyplom potwierdzający kwalifikacje zawodowe,
w zawodzie technik ochrony fizycznej osób i mienia, albo świadectwo
potwierdzające kwalifikację w zawodzie albo certyfikat kwalifikacji zawodowej,
w zawodzie technik ochrony fizycznej osób i mienia;
dyplomy lub świadectwa uczelni, szkół oficerskich lub podoficerskich Policji lub
Straży Granicznej;
świadectwo szkolenia zawodowego zakończonego złożeniem egzaminu na
pierwszy stopień podoficerski, chorążego lub oficerski Służby Więziennej wraz
ze świadectwem szkolenia specjalistycznego w zakresie specjalizacji ochronnej
w Służbie Więziennej;
zaświadczenia o ukończeniu kursów organizowanych przez ośrodki szkolenia
Policji, Straży Granicznej, Służby Więziennej, Biura Ochrony Rządu lub Służby
Ochrony Państwa, o ile kursy te spełniają wymagania określone w przepisach
wykonawczych wydanych na podstawie ust. 9;
zaświadczenie o ukończeniu kwalifikacyjnego kursu zawodowego lub kursu
umiejętności zawodowych, potwierdzających przygotowanie teoretyczne i
praktyczne w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik
interwencyjnych oraz znajomości przepisów prawa związanych z
wykonywaniem ochrony osób i mienia, realizowanych zgodnie z przepisami
wydanymi na podstawie art. 117 ust. 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo
oświatowe (Dz. U. z 2024 r. poz. 737, 854, 1562, 1635 i 1933);
zaświadczenia o ukończeniu innych kursów potwierdzających przygotowanie
teoretyczne i praktyczne w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony,
technik interwencyjnych oraz znajomości przepisów prawa związanych z wy-
konywaniem ochrony osób i mienia, prowadzonych przez publiczne i
niepubliczne placówki i ośrodki zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie
art. 117 ust. 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe;
świadectwa ukończenia szkoleń lub kursów potwierdzających przygotowanie
teoretyczne i praktyczne w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony,
technik interwencyjnych oraz znajomości przepisów prawa związanych z wy-
konywaniem ochrony osób i mienia prowadzonych przez uczelnie.
Dyplomy uczelni kształcących w zakresie prawa, administracji publicznej,
bezpieczeństwa narodowego lub bezpieczeństwa wewnętrznego potwierdzają
specjalistyczne przygotowanie teoretyczne w zakresie znajomości przepisów prawa
związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw oświaty i wychowania oraz ministrem właściwym do spraw
szkolnictwa wyższego i nauki określi, w drodze rozporządzenia, wymagania
w zakresie kursów i szkoleń, o których mowa w ust. 7 pkt 6 i 7, w tym szczegółową
tematykę i formę przeprowadzonych zajęć, mając na względzie zapewnienie
właściwego poziomu wyszkolenia pracowników ochrony fizycznej.
Art. 36.
zmienionyPracownik ochrony przy wykonywaniu zadań ochrony osób i mienia
ma prawo do:
ustalania uprawnień do przebywania na obszarach lub w obiektach chronionych
oraz legitymowania osób w celu ustalenia ich tożsamości;
wezwania osób do opuszczenia obszaru lub obiektu w przypadku stwierdzenia
braku uprawnień do przebywania na terenie chronionego obszaru lub obiektu
albo stwierdzenia zakłócania porządku;
ujęcia w granicach obszarów lub obiektów chronionych lub poza ich granicami
osób stwarzających w sposób oczywisty bezpośrednie zagrożenie życia lub
zdrowia ludzkiego, a także chronionego mienia, w celu niezwłocznego oddania
tych osób Policji;
użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego, o których mowa
w art. 12 ust. 1 pkt 1 lit. a, b i d, pkt 2 lit. a, pkt 5, 7, 9, 11, pkt 12 lit. a oraz
pkt 13 i 21 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego
i broni palnej (Dz. U. z 2024 r. poz. 383 i 1248 oraz z 2025 r. poz. 179):
w granicach chronionych obiektów i obszarów – w przypadkach, o których
mowa w art. 11 pkt 2, 5, 8, 10, 13 i 15 tej ustawy,
poza granicami obiektów i obszarów chronionych – w przypadku, o którym
mowa w art. 11 pkt 9 tej ustawy;
użycia lub wykorzystania broni palnej:
w granicach chronionych obiektów i obszarów – w przypadkach, o których
mowa w art. 45 pkt 1 lit. a–c i pkt 2 oraz art. 47 pkt 3, 6 i 7 ustawy z dnia
24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, z wy-
łączeniem przypadków przeciwdziałania czynnościom zmierzającym
bezpośrednio do zamachów, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a–c tej
ustawy,
poza granicami obiektów i obszarów chronionych – w przypadkach,
o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. e oraz art. 47 pkt 3 i 6 ustawy z dnia
24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej.
Środki przymusu bezpośredniego, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 5 lub
11 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej,
mogą być wykorzystane wyłącznie zgodnie z art. 156ze ustawy z dnia 3 lipca 2002 r.
– Prawo lotnicze (Dz. U. z 2023 r. poz. 2110, z 2024 r. poz. 731 i 1222 oraz z 2025 r.
poz. 31 i 179).
Wewnętrzna służba ochrony lub przedsiębiorca prowadzący działalność
gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia prowadzą ewidencję notatek
użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego i broni palnej przez
pracowników ochrony.
Użycie i wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego i broni palnej oraz
dokumentowanie tego użycia i wykorzystania odbywa się na zasadach określonych
w ustawie z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej.
ujęcia w granicach obszarów lub obiektów chronionych lub poza ich granicami
osób stwarzających w sposób oczywisty bezpośrednie zagrożenie życia lub
zdrowia ludzkiego, a także chronionego mienia, w celu niezwłocznego oddania
tych osób Policji;
użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego, o których mowa
w art. 12 ust. 1 pkt 1 lit. a, b oraz d, pkt 2 lit. a, pkt 5, 7, 9, 11, pkt 12 lit. a, pkt 13
i 21–23 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego
i broni palnej (Dz. U. z 2026 r. poz. 244, 737 i 815):
w granicach chronionych obiektów i obszarów – w przypadkach, o których
mowa w art. 11 pkt 2, 5, 8, 10, 13 i 15–17 tej ustawy,
poza granicami obiektów i obszarów chronionych – w przypadku, o którym
mowa w art. 11 pkt 9 tej ustawy;
użycia lub wykorzystania broni palnej:
w granicach chronionych obiektów i obszarów – w przypadkach, o których
mowa w art. 45 pkt 1 lit. a–c i pkt 2 oraz art. 47 pkt 3, 6 i 7 ustawy z dnia
24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, z wy-
łączeniem przypadków przeciwdziałania czynnościom zmierzającym
bezpośrednio do zamachów, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a–c tej
ustawy,
poza granicami obiektów i obszarów chronionych – w przypadkach,
o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. e oraz art. 47 pkt 3 i 6 ustawy z dnia
24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej.
Środki przymusu bezpośredniego, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 5 lub
11 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej,
mogą być wykorzystane wyłącznie zgodnie z art. 156ze ustawy z dnia 3 lipca 2002 r.
– Prawo lotnicze (Dz. U. z 2025 r. poz. 1431 i 1668 oraz z 2026 r. poz. 176 i 607),
art. 28a ustawy z dnia 4 września 2008 r. o ochronie żeglugi i portów morskich lub
art. 11 pkt 17 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego
i broni palnej.
Pracownik ochrony przy wykonywaniu zadań ochrony obiektów, o których
mowa w art. 5 ust. 1, będących jednocześnie obiektami portowymi w rozumieniu
art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 4 września 2008 r. o ochronie żeglugi i portów
morskich, w celu zabezpieczenia infrastruktury portowej przed uszkodzeniem może
patrolować ten obiekt od strony wody jednostką pływającą.
Wykonując czynności, o których mowa w ust. 1b, pracownik ochrony ma
prawo do wezwania osób przebywających w basenie portowym i nieposiadających do
tego uprawnień do jego opuszczenia, a także do podjęcia interwencji wobec tych osób,
w tym ujęcia ich oraz użycia środków przymusu bezpośredniego określonych
w art. 12 ust. 1 pkt 1 lit. a, b oraz d, pkt 2 lit. a, pkt 11, 13 i 21–23 ustawy z dnia
24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej w przypadkach,
o których mowa w art. 11 pkt 2, 5, 8, 10, 13 i 15–17 tej ustawy.
Wewnętrzna służba ochrony lub przedsiębiorca prowadzący działalność
gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia prowadzą ewidencję notatek
użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego i broni palnej przez
pracowników ochrony.
Użycie i wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego i broni palnej oraz
dokumentowanie tego użycia i wykorzystania odbywa się na zasadach określonych
w ustawie z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej.
(uchylony)
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb działań,
o których mowa w ust. 1 pkt 1–3.
Art. 43.
zmienionyKomendant Główny Policji sprawuje nadzór nad działalnością
specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych, z zastrzeżeniem art. 43a
i art. 44a, w zakresie:
zasad i sposobów realizacji zadań ochrony osób i mienia;
sposobów użycia przez pracowników tych formacji środków przymusu
bezpośredniego lub broni palnej;
posiadania przez pracowników ochrony niezbędnych kwalifikacji.
Nadzór, o którym mowa w ust. 1, polega na:
kontroli organizacji i zasad działania, uzbrojenia, wyposażenia oraz współpracy
z innymi formacjami i służbami;
kontroli zgodności aktualnego stanu ochrony jednostki z planem ochrony;
wstępie na teren obszarów i obiektów, a także innych miejsc, w których jest
prowadzona ochrona, z wyłączeniem morskiej farmy wiatrowej, o której mowa
w art. 3 pkt 3 orazustawy żądaniuz dnia wyjaśnień17 grudnia 2020 r. o promowaniu wytwarzania
energii elektrycznej w morskich farmach wiatrowych, oraz żądaniu wyjaśnień
i udostępniania bądź wglądu
w dokumentację ochronną;
wstępie na teren siedziby przedsiębiorcy prowadzącego działalność w zakresie
ochrony osób i mienia, w takich dniach i godzinach, w jakich jest prowadzona
lub powinna być prowadzona działalność;
wydawaniu pisemnych zaleceń mających na celu usunięcie stwierdzonych
nieprawidłowości i dostosowanie działalności specjalistycznej uzbrojonej
formacji ochronnej do przepisów prawa.
Naruszenia przepisów prawa i nieprawidłowości stwierdzone w ramach
sprawowanego nadzoru, o którym mowa w ust. 1, w terminie określonym
w zaleceniu, usuwa:
kierownik jednostki, w skład której wchodzą obszary, obiekty i urządzenia
podlegające obowiązkowej ochronie;
osoba działająca w imieniu lub interesie przedsiębiorcy, który uzyskał koncesję
na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie ochrony osób i mienia,
posiadającego świadectwo broni;
kierownik jednostki, w której utworzono wewnętrzną służbę ochrony.
Art. 47.
zmienionySpecjalistyczne uzbrojone formacje ochronne w zakresie ochrony
osób i mienia współpracują z Policją, podmiotami ochrony ludności i obrony cywilnej
oraz strażami gminnymi (miejskimi).
Współpracę kierownik jednostkiWspółpracę, o chronionejktórej mowa w przezust. 1, specjalistyczne uzbrojone
formacje
ochronne podejmujepodejmują odpowiednio z właściwym terytorialnie:
komendantem jednostki organizacyjnej Policji;
organem ochrony ludności lub organem obrony cywilnej;
komendantem straży gminnej (miejskiej).
Współpraca specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych z Policją
polega w szczególności na:
wymianie informacji o zagrożeniach w zakresie bezpieczeństwa osób i mienia
oraz zakłócania spokoju i porządku publicznego;
współdziałaniu w celu utrzymania spokoju i porządku publicznego podczas
zgromadzeń, imprez artystycznych, rozrywkowych i sportowych, w zakresie
określonym w odrębnych przepisach;
współdziałaniu przy zabezpieczaniu miejsc popełnienia przestępstw i wykroczeń
w granicach chronionych obszarów, obiektów lub urządzeń;
wzajemnych konsultacjach doskonalących metody współpracy.
Do współpracy specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych ze
strażami gminnymi (miejskimi) przepisy ust. 3 stosuje się odpowiednio.
Współpraca specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych
z podmiotami ochrony ludności i obrony cywilnej polega na podejmowaniu działań
ochronnych i zabezpieczających w przypadku wystąpienia w granicach chronionych
obszarów, obiektów lub urządzeń pożaru, klęski żywiołowej lub innego miejscowego
zagrożenia, w szczególności na:
wymianie informacji o powstałych zagrożeniach;
wprowadzaniu na teren chronionych obszarów i obiektów jednostek
ratowniczych;
współdziałaniu przy przeprowadzaniu bezpiecznej ewakuacji ludzi, ruchomych
dóbr kultury i mienia;
zabezpieczaniu miejsc po pożarze, klęsce żywiołowej lub innym miejscowym
zagrożeniu, w tym uratowanego mienia.
Art. 5.
zmienionyObszary, obiekty, urządzenia i transporty ważne dla obronności,
interesu gospodarczego państwa, bezpieczeństwa publicznego i innych ważnych
interesów państwa podlegają obowiązkowej ochronie przez specjalistyczne uzbrojone
formacje ochronne lub odpowiednie zabezpieczenie techniczne.
Do obszarów, obiektów i urządzeń, o których mowa w ust. 1, należą:
w zakresie obronności państwa w szczególności:
zakłady produkcji specjalnej oraz zakłady, w których prowadzone są prace
naukowo-badawcze lub konstruktorskie w zakresie takiej produkcji,
zakłady produkujące, remontujące i magazynujące uzbrojenie, urządzenia
i sprzęt wojskowy,
magazyny rezerw strategicznych, o których mowa w art. 15 ustawy z dnia
29 października 2010 r. o rezerwach strategicznych (Dz. U. z 2020 r. poz.
2051)<sup>1)</sup>;
w zakresie ochrony interesu gospodarczego państwa w szczególności:
zakłady mające bezpośredni związek z wydobyciem surowców mineralnych
o strategicznym znaczeniu dla państwa,
porty morskie i lotnicze,
banki i przedsiębiorstwa wytwarzające, przechowujące bądź transportujące
wartości pieniężne w znacznych ilościach;
w zakresie bezpieczeństwa publicznego w szczególności:
zakłady, obiekty i urządzenia mające istotne znaczenie dla funkcjonowania
aglomeracji miejskich, których zniszczenie lub uszkodzenie może stanowić
zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi oraz środowiska, w szczególności
elektrownie i ciepłownie, ujęcia wody, wodociągi i oczyszczalnie ścieków,
zakłady stosujące, produkujące lub magazynujące w znacznych ilościach
materiały jądrowe, źródła i odpady promieniotwórcze, materiały toksyczne,
odurzające, wybuchowe bądź chemiczne o dużej podatności pożarowej lub
wybuchowej,
rurociągi paliwowe, linie energetyczne i telekomunikacyjne, zapory wodne
i śluzy oraz inne urządzenia znajdujące się w otwartym terenie, których
zniszczenie lub uszkodzenie może stanowić zagrożenie dla życia lub
zdrowia ludzi, środowiska albo spowodować poważne straty materialne;
w zakresie ochrony innych ważnych interesów państwa w szczególności:
zakłady o unikalnej produkcji gospodarczej,
obiekty i urządzenia telekomunikacyjne, pocztowe oraz telewizyjne
i radiowe,
muzea i inne obiekty, w których zgromadzone są dobra kultury narodowej,
archiwa państwowe;
obiekty, w tym obiekty budowlane, urządzenia, instalacje, usługi ujęte
w jednolitym wykazie obiektów, instalacji, urządzeń i usług wchodzących
w skład infrastruktury krytycznej.
Szczegółowe wykazy obszarów, obiektów i urządzeń, o których mowa
w ust. 2, sporządzają: Prezes Narodowego Banku Polskiego, Krajowa Rada Radiofonii
i Telewizji, ministrowie, kierownicy urzędów centralnych i wojewodowie w stosunku
do podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych jednostek organizacyjnych.
Umieszczenie w wykazie określonego obszaru, obiektu lub urządzenia następuje
w drodze decyzji administracyjnej.
Wykazy, o których mowa w ust. 3, Prezes Narodowego Banku Polskiego,
Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, ministrowie i kierownicy urzędów centralnych
przesyłają do właściwych terytorialnie wojewodów oraz bieżąco aktualizują.
Wojewodowie prowadzą ewidencję obszarów, obiektów i urządzeń
podlegających obowiązkowej ochronie, znajdujących się na terenie województwa.
Ewidencja ma charakter poufny.
Wojewoda, w drodze decyzji administracyjnej, może umieścić w ewidencji,
o której mowa w ust. 5, znajdujące się na terenie województwa obszary, obiekty
i urządzenia innych podmiotów niż określone w ust. 3.
magazyny rezerw strategicznych, o których mowa w art. 15 ustawy z dnia
17 grudnia 2020 r. o rezerwach strategicznych (Dz. U. z 2026 r. poz. 733
i 815);
w zakresie ochrony interesu gospodarczego państwa w szczególności:
zakłady mające bezpośredni związek z wydobyciem surowców mineralnych
o strategicznym znaczeniu dla państwa,
porty morskie i lotnicze,
banki i przedsiębiorstwa wytwarzające, przechowujące bądź transportujące
wartości pieniężne w znacznych ilościach;
w zakresie bezpieczeństwa publicznego w szczególności:
zakłady, obiekty i urządzenia mające istotne znaczenie dla funkcjonowania
powiatów lub miast na prawach powiatu, których zniszczenie lub
uszkodzenie może stanowić zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi oraz
środowiska, w szczególności elektrownie i ciepłownie, ujęcia wody,
wodociągi i oczyszczalnie ścieków,
zakłady stosujące, produkujące lub magazynujące w znacznych ilościach
materiały jądrowe, źródła i odpady promieniotwórcze, materiały toksyczne,
odurzające, wybuchowe bądź chemiczne o dużej podatności pożarowej lub
wybuchowej,
rurociągi paliwowe, linie energetyczne i telekomunikacyjne, zapory wodne
i śluzy oraz inne urządzenia znajdujące się w otwartym terenie, których
zniszczenie lub uszkodzenie może stanowić zagrożenie dla życia lub
zdrowia ludzi, środowiska albo spowodować poważne straty materialne;
w zakresie ochrony innych ważnych interesów państwa w szczególności:
zakłady o unikalnej produkcji gospodarczej,
obiekty i urządzenia telekomunikacyjne, pocztowe oraz telewizyjne
i radiowe,
muzea i inne obiekty, w których zgromadzone są dobra kultury narodowej,
archiwa państwowe;
obiekty, urządzenia lub instalacje lub połączone ze sobą funkcjonalnie obiekty,
urządzenia lub instalacje ujęte w wykazie, o którym mowa w art. 6r ust. 1 ustawy
z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym (Dz. U. z 2026 r. poz. 574
i 815).
Szczegółowe wykazy obszarów, obiektów i urządzeń, o których mowa
w ust. 2, sporządzają i na bieżąco aktualizują: Prezes Narodowego Banku Polskiego,
Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, ministrowie, kierownicy urzędów centralnych
i wojewodowie w stosunku do podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych
jednostek organizacyjnych oraz Komisja Nadzoru Finansowego w stosunku do
podmiotów podlegających nadzorowi Komisji Nadzoru Finansowego w rozumieniu
art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym
(Dz. U. z 2025 r. poz. 640 i 1069 oraz z 2026 r. poz. 252 i 644). Umieszczenie
w wykazie określonego obszaru, obiektu lub urządzenia następuje w drodze decyzji
administracyjnej.
Wykazy, o których mowa w ust. 3, są dokumentami niejawnymi.
Organy, o których mowa w ust. 3, przekazują wykazy, o których mowa
w ust. 3, oraz ich aktualizacje właściwym terytorialnie wojewodom w terminie 14 dni
odpowiednio od dnia ich sporządzenia lub aktualizacji.
Starostowie i prezydenci miast na prawach powiatu informują wojewodę
o zakładach, obiektach i urządzeniach, o których mowa w ust. 2 pkt 3 lit. a,
znajdujących się na terenie powiatu.
Wojewodowie prowadzą ewidencję obszarów, obiektów i urządzeń
podlegających obowiązkowej ochronie, znajdujących się na terenie województwa.
Ewidencja jest dokumentem niejawnym.
W wykazie, o którym mowa w ust. 3, prowadzonym przez ministra
właściwego do spraw energii, może zostać ujęta morska farma wiatrowa, o której
mowa w art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 17 grudnia 2020 r. o promowaniu wytwarzania
energii elektrycznej w morskich farmach wiatrowych (Dz. U. z 2025 r. poz. 498
i 1535 oraz z 2026 r. poz. 516). O umieszczeniu w wykazie morskiej farmy wiatrowej
minister właściwy do spraw energii informuje wojewodę właściwego terytorialnie ze
względu na umiejscowienie Centrum Bezpieczeństwa Morskiego, o którym mowa
w art. 25a ustawy z dnia 4 września 2008 r. o ochronie żeglugi i portów morskich
(Dz. U. z 2024 r. poz. 597 oraz z 2026 r. poz. 815). Wojewoda, o którym mowa
w zdaniu drugim, umieszcza morską farmę wiatrową w ewidencji, o której mowa
w ust. 5.
Ewidencja, o której mowa w ust. 5, zawiera dane dotyczące w szczególności:
numeru wpisu;
nazwy obszaru, obiektu lub urządzenia;
adresu obszaru, obiektu lub urządzenia;
nazwy stanowiska kierownika jednostki, która zarządza obszarem, obiektem lub
urządzeniem;
organu, o którym mowa w ust. 3, właściwego w stosunku do obszaru, obiektu lub
urządzenia.
Wojewoda, w drodze decyzji administracyjnej, może umieścić w ewidencji,
o której mowa w ust. 5, znajdujące się na terenie województwa obszary, obiekty
i urządzenia inne niż wpisane do wykazów, o których mowa w ust. 3, lub do wykazu,
o którym mowa w art. 6r ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu
kryzysowym, w tym zakłady, obiekty i urządzenia, o których mowa
w ust. 2 pkt 3 lit. a.
Wojewoda po otrzymaniu wykazów lub ich aktualizacji od organów, o których
mowa w ust. 3, niezwłocznie aktualizuje ewidencję, o której mowa w ust. 5.
Wojewoda, niezwłocznie po umieszczeniu obszaru, obiektu lub urządzenia
w ewidencji, o której mowa w ust. 5, informuje o tym kierownika jednostki, który
zarządza obszarami, obiektami i urządzeniami umieszczonymi w tej ewidencji, oraz
odpowiednio organy, o których mowa w ust. 3, a także właściwego terytorialnie
komendanta wojewódzkiego Policji oraz właściwego terytorialnie dyrektora
delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.
Art. 50c.
dodanyArtykuł dodany nowelizacją.
Kto, nie będąc do tego uprawnionym, przebywa na obszarze lub
w obiekcie podlegającym obowiązkowej ochronie oraz nie opuszcza takiego obszaru
lub obiektu wbrew żądaniu osoby uprawnionej,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo karze pozbawienia wolności
do lat 2.
Kto, nie będąc do tego uprawnionym, przebywając na obszarze lub w obiekcie
podlegającym obowiązkowej ochronie, utrudnia lub uniemożliwia korzystanie z tych
obszarów, obiektów lub znajdujących się na ich terenie urządzeń lub instalacji,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo karze pozbawienia wolności
do lat 5.
Art. 58.
zmienionyUstawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia<sup>2)</sup>.ogłoszenia<sup>1)</sup>.
Art. 5a.
dodanyArtykuł dodany nowelizacją.
Środki ochrony fizycznej oraz zabezpieczenie techniczne wykraczające
poza granice obszaru, obiektu lub urządzenia podlegającego obowiązkowej ochronie
mogą być stosowane od strony wody w odniesieniu do:
obiektów, o których mowa w art. 5 ust. 1, będących jednocześnie obiektami
portowymi w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 4 września 2008 r.
o ochronie żeglugi i portów morskich;
sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich,
o których mowa w art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach
morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2024 r.
poz. 1125, z 2025 r. poz. 409, 1535 i 1668 oraz z 2026 r. poz. 252);
kabli i rurociągów układanych i utrzymywanych w obszarach morskich
Rzeczypospolitej Polskiej, o których mowa w art. 26 ust. 1 oraz art. 27 ust. 1
ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej
i administracji morskiej;
morskiej farmy wiatrowej, o której mowa w art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 17 grudnia
2020 r. o promowaniu wytwarzania energii elektrycznej w morskich farmach
wiatrowych.
Art. 5b.
dodanyArtykuł dodany nowelizacją.
Morska farma wiatrowa, o której mowa w art. 3 pkt 3 ustawy z dnia
17 grudnia 2020 r. o promowaniu wytwarzania energii elektrycznej w morskich
farmach wiatrowych, może być ochraniana na zasadach określonych w ustawie
również poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, na akwenach w polskiej strefie
odpowiedzialności Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa zgodnie
z Międzynarodową konwencją o poszukiwaniu i ratownictwie morskim, sporządzoną
w Hamburgu dnia 27 kwietnia 1979 r. (Dz. U. z 1988 r. poz. 184 i 185), i w polskiej
wyłącznej strefie ekonomicznej.