W celu realizacji zadań państwa polegających na zapewnieniu pomocy każdej osobie znajdującej się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego tworzy się system Państwowe Ratownictwo Medyczne, zwany dalej „systemem”.
Ustawa z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym
Dz.U. 2006 poz. 1410
Zobacz w ISAP →Przykładowe pytania:
Rozdział 1. Przepisy ogólne
1.Ustawa określa zasady organizacji, funkcjonowania i finansowania
systemu oraz zasady zapewnienia edukacji w zakresie udzielania pierwszej pomocy.
2.W ramach systemu działają:
1)organy administracji rządowej właściwe w zakresie wykonywania zadań
systemu;
2)jednostki systemu, o których mowa w art. 32 ust. 1;
3)dyspozytornie medyczne.
3.Z systemem współpracują jednostki, o których mowa w art. 15.
Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1)dysponent jednostki – podmiot leczniczy w rozumieniu przepisów o działalności
leczniczej, w którego skład wchodzi jednostka systemu, o której mowa w art. 32
ust. 1;
2)kwalifikowana pierwsza pomoc – czynności podejmowane wobec osoby
w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego przez ratownika, o którym mowa
w art. 13 ust. 1;
3)lekarz systemu:
a)lekarza posiadającego specjalizację I lub II stopnia lub tytuł specjalisty
w dziedzinie: anestezjologii i intensywnej terapii lub medycyny ratunkowej
albo lekarza po drugim roku specjalizacji w jednej z tych dziedzin, który
jest w trakcie szkolenia specjalizacyjnego w tej dziedzinie, lub
b)lekarza posiadającego tytuł specjalisty w dziedzinie intensywnej terapii albo
lekarza w trakcie szkolenia specjalizacyjnego w tej dziedzinie, lub
c)lekarza posiadającego specjalizację I lub II stopnia lub tytuł specjalisty
w dziedzinie: chorób wewnętrznych, kardiologii, neurologii, chirurgii
ogólnej, chirurgii dziecięcej, ortopedii i traumatologii narządu ruchu,
ortopedii i traumatologii lub pediatrii, który ukończył kurs, o którym mowa
w art. 38a ust. 1, lub
d)lekarza, który w ramach szkolenia specjalizacyjnego ukończył moduł
podstawowy w dziedzinie: chorób wewnętrznych, pediatrii lub chirurgii
ogólnej i jest w trakcie tego szkolenia specjalizacyjnego oraz ukończył kurs,
o którym mowa w art. 38a ust. 1, lub
e)lekarza po drugim roku specjalizacji w dziedzinie neurologii, który jest
w trakcie szkolenia specjalizacyjnego w tej dziedzinie i ukończył kurs,
o którym mowa w art. 38a ust. 1, lub
f)lekarza, który ukończył szkolenie specjalizacyjne w dziedzinie: chorób
wewnętrznych, pediatrii lub chirurgii ogólnej i uzyskał potwierdzenie
zakończenia tego szkolenia specjalizacyjnego, o którym mowa w art. 16r
ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza
dentysty (Dz. U. z 2024 r. poz. 1287 i 1897 oraz z 2025 r. poz. 619, 769 i
1301), albo uzyskał decyzję, o której mowa w art. 16 ust. 7 pkt 1 albo
ust. 9 tej ustawy, jednak niedłużej niż przez 5 lat od dnia uzyskania
potwierdzenia zakończenia szkolenia specjalizacyjnego albo od dnia
uzyskania decyzji, oraz ukończył kurs, o którym mowa w art. 38a ust. 1;
3a)lekarz w trakcie szkolenia specjalizacyjnego – lekarza, który realizuje program
szkolenia specjalizacyjnego albo uzyskał potwierdzenie zakończenia szkolenia
specjalizacyjnego, o którym mowa w art. 16r ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 5 grudnia
1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, albo uzyskał decyzję, o której
mowa w art. 16 ust. 7 pkt 1 albo ust. 9 tej ustawy, jednak niedłużej niż przez 5 lat
od dnia uzyskania potwierdzenia zakończenia szkolenia specjalizacyjnego albo
od dnia uzyskania decyzji;
3b)lekarz po drugim roku specjalizacji – lekarza, który co najmniej od 2 lat odbywa
szkolenie specjalizacyjne i uzyskał od kierownika specjalizacji potwierdzenie, że
posiada wiedzę i umiejętności umożliwiające wykonywanie zadań lekarza
systemu;
4)medyczne czynności ratunkowe – świadczenia opieki zdrowotnej w rozumieniu
przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków
publicznych, udzielane przez jednostkę systemu, o której mowa w art. 32 ust. 1
pkt 2, w warunkach pozaszpitalnych, w celu ratowania osoby w stanie nagłego
zagrożenia zdrowotnego;
5)miejsce zdarzenia – miejsce, w którym nastąpiło zdarzenie powodujące stan
nagłego zagrożenia zdrowotnego, i obszar, na który rozciągają się jego skutki;
6)pielęgniarka systemu:
a)pielęgniarkę posiadającą tytuł specjalisty lub będącą w trakcie szkolenia
specjalizacyjnego w dziedzinie pielęgniarstwa ratunkowego lub
anestezjologicznego i intensywnej opieki lub
b)pielęgniarkę posiadającą tytuł specjalisty lub będącą w trakcie szkolenia
specjalizacyjnego w dziedzinie pielęgniarstwa chirurgicznego lub
pediatrycznego i ukończony kurs, o którym mowa w art. 38a ust. 2, lub
c)pielęgniarkę posiadającą ukończony kurs kwalifikacyjny w dziedzinie
pielęgniarstwa ratunkowego, anestezjologicznego i intensywnej opieki,
chirurgicznego, kardiologicznego lub pediatrycznego oraz co najmniej
3-letni staż pracy w oddziałach tych specjalności, szpitalnym oddziale
ratunkowym, izbie przyjęć lub zespole ratownictwa medycznego
i ukończony kurs, o którym mowa w art. 38a ust. 2, lub
d)pielęgniarkę posiadającą tytuł specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa
kardiologicznego i ukończony kurs, o którym mowa w art. 38a ust. 2;
7)pierwsza pomoc – zespół czynności podejmowanych w celu ratowania osoby
w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego wykonywanych przez osobę
znajdującą się w miejscu zdarzenia, w tym z wykorzystaniem wyrobu
medycznego, wyposażenia wyrobu medycznego, zestawu zabiegowego
i systemu w rozumieniu odpowiednio art. 2 pkt 1, 2, 10 i 11 rozporządzenia
Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/745 z dnia 5 kwietnia 2017 r.
w sprawie wyrobów medycznych, zmiany dyrektywy 2001/83/WE,
rozporządzenia (WE) nr 178/2002 i rozporządzenia (WE) nr 1223/2009 oraz
uchylenia dyrektyw Rady 90/385/EWG i 93/42/EWG (Dz. Urz. UE L 117
z 05.05.2017, str. 1, z późn. zm.1)) oraz produktów leczniczych dostępnych na
miejscu zdarzenia, dopuszczonych do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej;
8)stan nagłego zagrożenia zdrowotnego – stan polegający na nagłym lub
przewidywanym w krótkim czasie pojawieniu się objawów pogarszania zdrowia,
którego bezpośrednim następstwem może być poważne uszkodzenie funkcji
organizmu lub uszkodzenie ciała lub utrata życia, wymagający podjęcia
natychmiastowych medycznych czynności ratunkowych i leczenia;
9)szpitalny oddział ratunkowy – komórkę organizacyjną szpitala w rozumieniu
przepisów o działalności leczniczej, stanowiącą jednostkę systemu, o której
mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1, udzielającą świadczeń opieki zdrowotnej osobom
w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego, spełniającą wymagania określone
w ustawie, wpisaną do ewidencji, o której mowa w art. 23a ust. 1;
9a)jednostka organizacyjna szpitala wyspecjalizowana w zakresie udzielania
świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego – jednostkę
organizacyjną szpitala udzielającą świadczeń opieki zdrowotnej osobom w stanie
nagłego zagrożenia zdrowotnego, wpisaną do ewidencji, o której mowa
w art. 23a ust. 1;
10)zespół ratownictwa medycznego – jednostkę systemu, o której mowa w art. 32
ust. 1 pkt 2, podejmującą medyczne czynności ratunkowe w warunkach
pozaszpitalnych, spełniającą wymagania określone w ustawie;
11)centrum urazowe – wydzieloną funkcjonalnie część szpitala, w rozumieniu
przepisów o działalności leczniczej, w którym działa szpitalny oddział
ratunkowy, w której to części specjalistyczne oddziały są powiązane ze sobą
organizacyjnie oraz zakresem zadań, w sposób pozwalający na szybkie
diagnozowanie i leczenie pacjenta urazowego, spełniającą wymagania określone
w ustawie, wpisaną do ewidencji, o której mowa w art. 23a ust. 1;
11a)centrum urazowe dla dzieci – wydzieloną funkcjonalnie część szpitala,
w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, w którym działa szpitalny
oddział ratunkowy, w której to części specjalistyczne oddziały są powiązane ze
sobą organizacyjnie oraz zakresem zadań, w sposób pozwalający na szybkie
diagnozowanie i leczenie pacjenta urazowego dziecięcego, spełniającą
wymagania określone w ustawie, wpisaną do ewidencji, o której mowa
w art. 23a ust. 1;
12)pacjent urazowy – osobę w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego
spowodowanego działaniem czynnika zewnętrznego, którego następstwem są
ciężkie, mnogie lub wielonarządowe obrażenia ciała;
12a)pacjent urazowy dziecięcy – osobę do ukończenia 18. roku życia w stanie
nagłego zagrożenia zdrowotnego spowodowanego działaniem czynnika
zewnętrznego, którego następstwem są ciężkie, mnogie lub wielonarządowe
obrażenia ciała;
13)obszar działania – obszar działania zespołu ratownictwa medycznego, określony
w sposób zapewniający realizację parametrów czasów dotarcia, o których mowa
w art. 24, w ramach którego zespół ten będzie dysponowany na miejsce
zdarzenia w pierwszej kolejności;
14)rejon operacyjny – rejon działania dyspozytorni medycznej określony w
wojewódzkim planie działania systemu;
14a)dyspozytornia medyczna – komórkę organizacyjną urzędu wojewódzkiego
wskazaną w wojewódzkim planie działania systemu, utworzoną w celu
przyjmowania i obsługi zgłoszeń alarmowych przekazywanych z centrów
powiadamiania ratunkowego, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 22
listopada 2013 r. o systemie powiadamiania ratunkowego (Dz. U. z 2025 r. poz.
1354), przyjmowania powiadomień o zdarzeniach oraz wykonywania zadań
przez dyspozytorów medycznych;
14b)segregacja medyczna – proces ustalenia kolejności udzielania świadczeń opieki
zdrowotnej w szpitalnych oddziałach ratunkowych oraz w zespołach
ratownictwa medycznego, realizowany wobec osób w stanie nagłego zagrożenia
zdrowotnego, uwzględniający stan zdrowia tych osób;
15)System Wspomagania Dowodzenia Państwowego Ratownictwa Medycznego –
system, na który składają się:
a)system teleinformatyczny umożliwiający przyjmowanie zgłoszeń
alarmowych z centrów powiadamiania ratunkowego, o których mowa
w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 22 listopada 2013 r. o systemie powiadamiania
ratunkowego, oraz powiadomień o zdarzeniach, dysponowanie zespołów
ratownictwa medycznego, rejestrowanie zdarzeń medycznych, prezentację
położenia geograficznego miejsca zdarzenia, pozycjonowanie zespołów
ratownictwa medycznego oraz wsparcie realizacji zadań przez zespoły
ratownictwa medycznego, dyspozytorów medycznych, wojewódzkiego
koordynatora ratownictwa medycznego i krajowego koordynatora
ratownictwa medycznego oraz
b)Podsystem Zintegrowanej Łączności Systemu Wspomagania Dowodzenia
Państwowego Ratownictwa Medycznego umożliwiający w warstwie
telekomunikacyjnej łączności głosowej obsługę zgłoszeń alarmowych
i powiadomień o zdarzeniach, współpracę na potrzeby systemu z systemami
łączności radiowej funkcjonującymi w województwach, zapewniający
rejestrowanie i przechowywanie nagrań rozmów oraz korespondencji
radiowej.
Kto zauważy osobę lub osoby znajdujące się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego lub jest świadkiem zdarzenia powodującego taki stan, w miarę posiadanych możliwości i umiejętności ma obowiązek niezwłocznego podjęcia działań zmierzających do skutecznego powiadomienia o tym zdarzeniu podmiotów ustawowo powołanych do niesienia pomocy osobom w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego.
1.Osoba udzielająca pierwszej pomocy albo kwalifikowanej pierwszej
pomocy, osoba wchodząca w skład zespołu ratownictwa medycznego, osoba
udzielająca świadczeń zdrowotnych w szpitalnym oddziale ratunkowym, dyspozytor
medyczny podczas wykonywania swoich zadań, wojewódzki koordynator
ratownictwa medycznego wykonujący zadania, o których mowa w art. 29 ust. 5, oraz
krajowy koordynator ratownictwa medycznego wykonujący zadania, o których mowa
w art. 20a ust. 3, korzystają z ochrony przewidzianej w ustawie z dnia 6 czerwca
1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 2025 r. poz. 383, 1818 i
1872)dla funkcjonariuszy
publicznych
2.Osoba, o której mowa w ust. 1, może poświęcić dobra osobiste innej osoby,
inne niż życie lub zdrowie, a także dobra majątkowe w zakresie, w jakim jest to
niezbędne dla ratowania życia lub zdrowia osoby znajdującej się w stanie nagłego
zagrożenia zdrowotnego albo ochrony lub ratowania własnego życia lub zdrowia.
1.Osobie, która poniosła szkodę na mieniu powstałą w następstwie
udzielania przez nią pierwszej pomocy, przysługuje roszczenie o naprawienie tej
szkody od Skarbu Państwa reprezentowanego przez wojewodę właściwego
ze względu na miejsce powstania szkody.
2.Naprawienie szkody, o którym mowa w ust. 1, obejmuje szkodę rzeczywistą.
3.Naprawienie szkody, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje, jeżeli szkoda
powstała wyłącznie z winy osoby, o której mowa w ust. 1, lub osoby trzeciej, za którą
Skarb Państwa nie ponosi odpowiedzialności.
4.W zakresie nieuregulowanym w ust. 1–3 do naprawienia szkody, o którym
mowa w ust. 1, stosuje się przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks
cywilny (Dz. U. z 2025 r. poz. 1071, 1172 i
1508)
(uchylony)
1.Podstawa programowa, o której mowa w przepisach wydanych na
podstawie art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe
(Dz. U. z 2025 r. poz. 1043, 1160 i
1837), uwzględnia edukację w zakresie udzielania
pierwszej pomocy
2.Zajęcia edukacyjne w zakresie udzielania pierwszej pomocy są realizowane
z udziałem:
1)lekarzy systemu,
2)pielęgniarek systemu,
3)ratowników medycznych
– którzy otrzymują wynagrodzenie według stawki godzinowej na podstawie umowy
cywilnoprawnej.
3.Wysokość stawki godzinowej dla lekarzy systemu, pielęgniarek systemu oraz
ratowników medycznych, biorących udział w zajęciach edukacyjnych w zakresie
udzielania pierwszej pomocy ustala dyrektor szkoły w ramach posiadanych środków
finansowych, z tym że wysokość tej stawki nie może być niższa niż wysokość stawki
godzinowej dla nauczyciela posiadającego stopień nauczyciela kontraktowego oraz
tytuł zawodowy magistra z przygotowaniem pedagogicznym, realizującego
tygodniowy obowiązkowy wymiar godzin, określony w art. 42 ust. 3 lp. 3 ustawy
z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2024 r. poz. 986, z późn.
zm.2)) ustalonej na podstawie przepisów, o których mowa w art. 30 ust. 5 ustawy
z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela.
4.Zajęcia edukacyjne w zakresie udzielania pierwszej pomocy mogą być
realizowane przez nauczycieli posiadających odpowiednie przygotowanie.
5.Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw oświaty i wychowania, określi, w drodze rozporządzenia, zakres
wiedzy i umiejętności niezbędnych do prowadzenia zajęć edukacyjnych w zakresie
udzielania pierwszej pomocy, tryb ich nabywania oraz wzór zaświadczenia
potwierdzającego posiadanie przygotowania do prowadzenia zajęć w zakresie
udzielania pierwszej pomocy, mając na celu zapewnienie właściwej ich realizacji.
Ustanawia się dzień 13 października Dniem Ratownictwa Medycznego.
Rozdział 2. Ratownicy
Zawód ratownika medycznego wykonuje się na zasadach określonych w ustawie z dnia 1 grudnia 2022 r. o zawodzie ratownika medycznego oraz samorządzie ratowników medycznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 339 i
637)
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
1.Ratownikiem może być osoba:
1)posiadająca pełną zdolność do czynności prawnych;
2)(uchylony)
3)posiadająca ważne zaświadczenie o ukończeniu kursu w zakresie
kwalifikowanej pierwszej pomocy, zwanego dalej „kursem”, i uzyskaniu tytułu
ratownika lub posiadająca ważne zaświadczenie, o którym mowa w art. 16c
ust. 1 lub art. 16h ust. 1;
4)której stan zdrowia pozwala na udzielanie kwalifikowanej pierwszej pomocy.
1a.Ratownik posiadający kwalifikacje wymagane dla ratownika medycznego,
lekarza systemu lub pielęgniarki systemu, realizujący doskonalenie zawodowe,
posiada uprawnienia do udzielania kwalifikowanej pierwszej pomocy bez obowiązku
ukończenia kursu lub obowiązku ukończenia szkolenia w zakresie kwalifikowanej
pierwszej pomocy, o którym mowa w art. 16a ust. 1 lub art. 16f ust. 1.
1b.Ratownicy Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa, którzy ukończyli
przeszkolenie w zakresie udzielania pierwszej pomocy oraz przeszkolenie w zakresie
sprawowania opieki medycznej nad chorym zgodnie z programem, o którym mowa w
przepisach wydanych na podstawie art. 74 ust. 4 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o
bezpieczeństwie morskim (Dz. U. z 2025 r. poz. 883 i
1535), i posiadają świadectwo
o ukończeniu tego przeszkolenia, mają prawo udzielania kwalifikowanej pierwszej
pomocy w jednostkach współpracujących z systemem bez obowiązku ukończenia
kursu
1c.Członkowie młodzieżowych drużyn pożarniczych, o których mowa w art. 4
ustawy z dnia 17 grudnia 2021 r. o ochotniczych strażach pożarnych (Dz. U. z 2025 r.
poz. 244 i
900), mogą przystąpić do kursu po ukończeniu 16 lat. Do egzaminu
potwierdzającego uzyskanie tytułu ratownika członek młodzieżowej drużyny
pożarniczej przystępuje niewcześniej niż z dniem ukończenia 18 lat
2.Podmiot prowadzący kurs, przed jego rozpoczęciem, jest obowiązany uzyskać
zatwierdzenie programu kursu.
3.Program kursu zatwierdza wojewoda właściwy ze względu na siedzibę
podmiotu prowadzącego kurs.
4.Wojewoda zatwierdza program kursu po:
1)stwierdzeniu jego zgodności z ramowym programem, o którym mowa
w przepisach wydanych na podstawie ust. 8 pkt 1;
2)przeprowadzeniu weryfikacji kwalifikacji kadry dydaktycznej w zakresie ich
zgodności z przepisami wydanymi na podstawie ust. 8 pkt 2.
5.Wojewoda odmawia zatwierdzenia albo cofa zatwierdzenie programu kursu,
jeżeli program nie spełnia wymagań określonych w przepisach wydanych na
podstawie ust. 8 pkt 1 lub podmiot prowadzący kurs nie zapewnia kadry dydaktycznej
o kwalifikacjach określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 8 pkt 2.
6.Odmowa zatwierdzenia oraz cofnięcie zatwierdzenia programu kursu
następuje w drodze decyzji administracyjnej.
7.Każda zmiana programu kursu obejmująca zakres merytoryczny powoduje
obowiązek ponownego uzyskania zatwierdzenia programu.
8.Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1)ramowy program kursu obejmujący założenia organizacyjno-programowe, plan
nauczania zawierający rozkład zajęć, wykaz umiejętności wynikowych i treści
nauczania, uwzględniając w szczególności zakres wiedzy i umiejętności
niezbędnych do udzielania kwalifikowanej pierwszej pomocy;
2)kwalifikacje kadry dydaktycznej prowadzącej kurs, mając na celu zapewnienie
odpowiedniego jej poziomu;
3)sposób przeprowadzania egzaminu kończącego kurs, skład, tryb powoływania
i odwoływania komisji egzaminacyjnej, okres ważności oraz wzór
zaświadczenia o ukończeniu kursu i uzyskaniu tytułu ratownika, mając na celu
uwzględnienie obiektywnych kryteriów weryfikacji wiedzy i umiejętności
zdobytych podczas kursu.
Zakres czynności wykonywanych przez ratownika w ramach kwalifikowanej pierwszej pomocy obejmuje:
1)resuscytację krążeniowo-oddechową, bezprzyrządową i przyrządową,
z podaniem tlenu oraz zastosowaniem według wskazań defibrylatora
zautomatyzowanego;
2)tamowanie krwotoków zewnętrznych i opatrywanie ran;
3)unieruchamianie złamań i podejrzeń złamań kości oraz zwichnięć;
4)ochronę przed wychłodzeniem lub przegrzaniem;
5)prowadzenie wstępnego postępowania przeciwwstrząsowego poprzez właściwe
ułożenie osób w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego, ochronę termiczną osób
w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego;
6)stosowanie tlenoterapii biernej;
7)ewakuację z miejsca zdarzenia osób w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego;
8)wsparcie psychiczne osób w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego.
9)(uchylony)
1.Jednostkami współpracującymi z systemem są:
1)jednostki organizacyjne Państwowej Straży Pożarnej,
2)jednostki ochrony przeciwpożarowej włączone do krajowego systemu
ratowniczo-gaśniczego,
3)jednostki organizacyjne Policji i Straży Granicznej,
4)jednostki podległe Ministrowi Obrony Narodowej,
5)podmioty uprawnione do wykonywania ratownictwa górskiego na podstawie
przepisów ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie i ratownictwie w
górach i na zorganizowanych terenach narciarskich,
6)podmioty uprawnione do wykonywania ratownictwa wodnego na podstawie
przepisów ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób
przebywających na obszarach wodnych,
7)podmioty uprawnione do wykonywania ratownictwa górniczego na podstawie
przepisów ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze,
8)jednostki organizacyjne Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa, o której
mowa w ustawie z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim,
9)podmioty niewymienione w pkt 1–8 oraz społeczne organizacje, które w ramach
swoich zadań ustawowych lub statutowych są obowiązane do niesienia pomocy
osobom w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego
– które uzyskały wpis do rejestru jednostek współpracujących z systemem.
1a.Jednostki, o których mowa w ust. 1 pkt 3–7 i 9, mogą być jednostkami
współpracującymi z systemem, pod warunkiem że:
1)zapewniają gotowość do działań ratowniczych w czasie nieprzekraczającym
30 minut od przekazania powiadomienia o zdarzeniu przez dyspozytora
medycznego;
2)dysponują ratownikami w liczbie niezbędnej do zapewnienia gotowości do
działań ratowniczych, o której mowa w pkt 1;
3)dysponują wyposażeniem i środkami łączności niezbędnymi do zapewnienia
gotowości do działań ratowniczych, o której mowa w pkt 1, oraz wyposażeniem
niezbędnym do udzielania kwalifikowanej pierwszej pomocy.
1b.W przypadku jednostki, o której mowa w ust. 1 pkt 3–7 i 9, posiadającej
jednostki organizacyjne:
1)wpisowi do rejestru jednostek współpracujących z systemem podlegają jej
poszczególne jednostki organizacyjne;
2)warunki wymienione w ust. 1a stosuje się do każdej jednostki organizacyjnej
odrębnie.
2.(uchylony)
3.Jednostki współpracujące z systemem udzielają kwalifikowanej pierwszej
pomocy osobom znajdującym się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego.
4.W jednostkach współpracujących z systemem, o których mowa w ust. 1 pkt 1–
8, osoba będąca ratownikiem medycznym może udzielać w tych jednostkach
świadczeń zdrowotnych innych niż medyczne czynności ratunkowe, o których mowa
w przepisach wydanych na podstawie art. 34 pkt 2 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o
zawodzie ratownika medycznego oraz samorządzie ratowników medycznych, osobom
znajdującym się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego.
1.Minister właściwy do spraw wewnętrznych oraz Minister Obrony
Narodowej zapewniają przeszkolenie pracowników podległych lub nadzorowanych
przez nich służb, policjantów, funkcjonariuszy, strażaków oraz żołnierzy w zakresie
kwalifikowanej pierwszej pomocy, i uzyskanie przez nich tytułu ratownika oraz
aktualizację wiedzy w tym zakresie.
2.(uchylony)
1.Szkolenie w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy na potrzeby
szkolenia policjantów, funkcjonariuszy, strażaków i pracowników służb podległych
ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych lub przez niego nadzorowanych,
zwane dalej „szkoleniem KPP MSWiA”, lub egzamin z zakresu wiedzy i umiejętności
objętych programem tego szkolenia przeprowadzają jednostka organizacyjna,
jednostka szkoleniowa, ośrodek lub centrum szkolenia lub kształcenia służb
podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych lub przez niego
nadzorowanych, lub inny podmiot wybrany przez te służby, zwane dalej „podmiotami
szkolącymi”, które:
1)realizują program szkolenia KPP MSWiA;
2)zapewniają kadrę dydaktyczną posiadającą kwalifikacje niezbędne do
prowadzenia szkolenia KPP MSWiA lub przeprowadzenia egzaminu z zakresu
wiedzy i umiejętności objętych programem tego szkolenia;
3)zapewniają bazę dydaktyczną niezbędną do przeprowadzenia szkolenia KPP
MSWiA lub przeprowadzenia egzaminu z zakresu wiedzy i umiejętności
objętych programem tego szkolenia zgodnie z przepisami wydanymi na
podstawie art. 13 ust. 8, w tym do szkolenia praktycznego;
4)prowadzą dokumentację związaną z organizacją i przebiegiem szkolenia KPP
MSWiA lub egzaminu z zakresu wiedzy i umiejętności objętych programem tego
szkolenia, w szczególności sporządzają regulaminy organizacyjne szkolenia
KPP MSWiA, protokoły postępowania kwalifikacyjnego oraz protokoły
przebiegu egzaminów;
5)prowadzą ewidencję wydanych zaświadczeń o ukończeniu szkolenia KPP
MSWiA i uzyskaniu tytułu ratownika lub zaświadczeń potwierdzających
kwalifikacje ratownika.
2.Programy szkoleń KPP MSWiA opracowują koordynatorzy szkolenia,
o których mowa w ust. 5, na podstawie ramowego programu kursu określonego
w przepisach wydanych na podstawie art. 13 ust. 8, z uwzględnieniem specyfiki zadań
realizowanych przez Policję, Państwową Straż Pożarną, Straż Graniczną albo Służbę
Ochrony Państwa.
3.Programy szkoleń KPP MSWiA zatwierdza minister właściwy do spraw
wewnętrznych.
4.Minister właściwy do spraw wewnętrznych powołuje koordynatora szkolenia
KPP MSWiA, który w jego imieniu sprawuje nadzór nad realizacją i jakością
szkolenia KPP MSWiA oraz egzaminów z zakresu wiedzy i umiejętności objętych
programem tego szkolenia.
5.Komendant Główny Policji, Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej,
Komendant Główny Straży Granicznej oraz Komendant Służby Ochrony Państwa
powołują koordynatorów szkolenia KPP MSWiA dla każdej ze służb, zwanych dalej
„koordynatorami szkolenia KPP służby”, którzy w ich imieniu sprawują nadzór nad
realizacją i jakością szkolenia KPP MSWiA oraz egzaminów z zakresu wiedzy
i umiejętności objętych programem tego szkolenia w tych służbach.
6.Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji, komendanci wojewódzcy,
powiatowi, miejscy lub rejonowi Policji, Komendant-Rektor Akademii Policji
w Szczytnie, komendanci szkół policyjnych, komendanci wojewódzcy, powiatowi,
miejscy Państwowej Straży Pożarnej, Rektor-Komendant Akademii Pożarniczej,
komendanci szkół Państwowej Straży Pożarnej, komendanci oddziałów, placówek
i dywizjonów Straży Granicznej, Rektor-Komendant Wyższej Szkoły Straży
Granicznej, komendanci ośrodków szkolenia oraz ośrodków Straży Granicznej mogą
powoływać koordynatorów szkolenia KPP MSWiA w jednostkach sobie podległych,
zwanych dalej „koordynatorami szkolenia w jednostkach”, którzy w ich imieniu
sprawują nadzór nad realizacją i jakością szkolenia KPP MSWiA oraz egzaminów
z zakresu wiedzy i umiejętności objętych programem tego szkolenia w tych
jednostkach.
7.Koordynator szkolenia KPP MSWiA:
1)dokonuje oceny jakości prowadzonych szkoleń KPP MSWiA i egzaminów,
o których mowa w art. 16b ust. 1;
2)opiniuje kandydatów na koordynatorów szkolenia KPP służby i koordynatorów
szkolenia w jednostkach;
3)zatwierdza przedkładane przez koordynatorów szkolenia KPP służby coroczne
sprawozdania z realizacji szkoleń KPP MSWiA lub przeprowadzanych
egzaminów z zakresu wiedzy i umiejętności objętych programem tych szkoleń;
4)sporządza coroczne sprawozdanie za rok poprzedni z organizacji szkoleń KPP
MSWiA lub przeprowadzanych egzaminów z zakresu wiedzy i umiejętności
objętych programem tych szkoleń i przedstawia je ministrowi właściwemu do
spraw wewnętrznych w terminie do dnia 31 marca;
5)opracowuje i aktualizuje materiały i pomoce szkoleniowe w oparciu o wytyczne
krajowych i międzynarodowych towarzystw naukowych działających
w obszarze ratownictwa medycznego i medycyny ratunkowej;
6)współpracuje z krajowymi i międzynarodowymi towarzystwami naukowymi
działającymi w obszarze ratownictwa medycznego i medycyny ratunkowej;
7)wydaje wytyczne i zalecenia dotyczące organizacji i przebiegu szkoleń KPP
MSWiA oraz przeprowadzania egzaminów z zakresu wiedzy i umiejętności
objętych programem tych szkoleń, w tym dotyczące ewaluacji tych szkoleń
i egzaminów.
8.Koordynator szkolenia KPP służby:
1)rekomenduje członków komisji egzaminacyjnych;
2)przewodniczy komisjom egzaminacyjnym;
3)analizuje oceny jakości szkoleń KPP MSWiA przeprowadzanych przez
koordynatorów szkolenia w jednostkach;
4)współpracuje z koordynatorem szkolenia KPP MSWiA w zakresie aktualizacji
materiałów i pomocy szkoleniowych;
5)nadzoruje działania koordynatorów szkolenia w jednostkach.
9.Koordynator szkolenia w jednostce w Centralnym Biurze Śledczym Policji,
komendzie wojewódzkiej Policji, Akademii Policji w Szczytnie, w szkołach Policji,
w komendach wojewódzkich Państwowej Straży Pożarnej, Akademii Pożarniczej,
szkołach Państwowej Straży Pożarnej, w oddziałach, placówkach i dywizjonach
Straży Granicznej, Wyższej Szkole Straży Granicznej, ośrodkach szkolenia oraz
ośrodkach Straży Granicznej:
1)odpowiada za organizację i przebieg szkoleń KPP MSWiA i przeprowadzanych
egzaminów z zakresu wiedzy i umiejętności objętych programem tych szkoleń;
2)przygotowuje roczny terminarz szkoleń KPP MSWiA i egzaminów z zakresu
wiedzy i umiejętności objętych programem tych szkoleń oraz przedkłada go do
zatwierdzenia koordynatorowi szkolenia KPP służby w terminie do dnia
31 stycznia, niepóźniej jednak niż do początku pierwszego przeprowadzanego
szkolenia KPP MSWiA;
3)dokonuje oceny jakości prowadzonych szkoleń KPP MSWiA
i przeprowadzanych egzaminów z zakresu wiedzy i umiejętności objętych
programem tych szkoleń;
4)przedkłada koordynatorowi szkolenia KPP służby, w terminie do dnia
31 stycznia za rok poprzedni, coroczne sprawozdanie dotyczące realizacji
szkoleń KPP MSWiA i przeprowadzanych egzaminów z zakresu wiedzy
i umiejętności objętych programem szkoleń KPP MSWiA i oceny jakości tych
szkoleń i egzaminów oraz wyniki ewaluacji szkoleń KPP MSWiA i egzaminów.
10.Koordynatorzy szkolenia w jednostkach:
1)odpowiadają za organizację i przebieg szkoleń KPP MSWiA;
2)organizują i prowadzą doskonalenie zawodowe w zakresie kwalifikowanej
pierwszej pomocy;
3)przedstawiają koordynatorowi szkolenia w jednostce w komendzie
wojewódzkiej, w terminie do dnia 31 stycznia za rok poprzedni, coroczne
sprawozdanie dotyczące realizacji szkoleń KPP MSWiA oraz egzaminów
z zakresu wiedzy i umiejętności objętych programem szkoleń KPP MSWiA
i oceny jakości tych szkoleń i egzaminów organizowanych przez podmioty
szkolące.
11.Koordynatorem szkolenia KPP MSWiA, koordynatorem szkolenia KPP
służby lub koordynatorem szkolenia w jednostkach może być lekarz, pielęgniarka lub
ratownik medyczny, którzy:
1)posiadają tytuł zawodowy magistra lub równorzędny albo tytuł zawodowy
licencjata lub równorzędny;
2)posiadają co najmniej 3-letnie doświadczenie w udzielaniu świadczeń
zdrowotnych w jednostkach systemu, o których mowa w art. 32 ust. 1, lub
5-letnie doświadczenie w wykonywaniu zawodu medycznego w zakresie
udzielania świadczeń zdrowotnych w służbach podległych ministrowi
właściwemu do spraw wewnętrznych lub przez niego nadzorowanych;
3)posiadają aktualną wiedzę i umiejętności z zakresu objętego programem
szkolenia KPP MSWiA;
4)realizują obowiązek doskonalenia zawodowego, aktualizacji wiedzy albo
ustawicznego rozwoju zawodowego.
12.Szkolenia KPP MSWiA podlegają ocenie jakości co najmniej raz w roku na
podstawie następujących kryteriów:
1)zgodności prowadzonego szkolenia z zatwierdzonym programem szkolenia KPP
MSWiA;
2)spełnienia przez podmiot szkolący wymagań w zakresie kadry i bazy
dydaktycznej;
3)optymalnego wykorzystania przez podmiot szkolący kadry i bazy dydaktycznej;
4)dostępności w podmiocie szkolącym aktualnych materiałów i pomocy
szkoleniowych;
5)prawidłowości przeprowadzania egzaminów z zakresu wiedzy i umiejętności
objętych programem szkolenia KPP MSWiA.
1.Szkolenie KPP MSWiA kończy się egzaminem z zakresu wiedzy
i umiejętności objętych programem tego szkolenia.
2.Egzamin, o którym mowa w ust. 1, jest przeprowadzany przez komisję
egzaminacyjną powoływaną przez kierownika podmiotu szkolącego, składającą się
z 3 osób:
1)przewodniczącego komisji egzaminacyjnej, którym jest koordynator szkolenia
KPP służby albo wskazani przez niego:
a)koordynator szkolenia w jednostce albo
b)osoba będąca lekarzem systemu, pielęgniarką systemu albo ratownikiem
medycznym, która posiada co najmniej 5-letnie doświadczenie w udzielaniu
świadczeń zdrowotnych w jednostkach systemu, o których mowa w art. 32
ust. 1;
2)konsultanta wojewódzkiego w dziedzinie medycyny ratunkowej właściwego ze
względu na siedzibę podmiotu szkolącego albo wskazanej przez niego osoby
będącej lekarzem systemu, pielęgniarką systemu albo ratownikiem medycznym,
która posiada co najmniej 5-letnie doświadczenie w udzielaniu świadczeń
zdrowotnych w jednostkach systemu, o których mowa w art. 32 ust. 1;
3)przedstawiciela podmiotu szkolącego, którym jest lekarz, pielęgniarka, ratownik
medyczny albo ratownik, wskazanego przez kierownika podmiotu szkolącego.
3.Do składu komisji egzaminacyjnej nie może zostać powołana osoba, która jest
małżonkiem, krewnym albo powinowatym do drugiego stopnia włącznie osoby, która
przystępuje do egzaminu, o którym mowa w ust. 1.
4.Egzamin, o którym mowa w ust. 1, składa się z dwóch części: egzaminu
teoretycznego i egzaminu praktycznego, przy czym każda część egzaminu jest
oceniana oddzielnie.
5.Do egzaminu, o którym mowa w ust. 1, może przystąpić policjant,
funkcjonariusz, strażak i pracownik służb podległych ministrowi właściwemu do
spraw wewnętrznych lub przez niego nadzorowanych, który:
1)odbył szkolenie KPP MSWiA i uzyskał pozytywny wynik ze wszystkich zajęć
teoretycznych i praktycznych – w przypadku osoby, która nie posiada ważnego
zaświadczenia o ukończeniu szkolenia KPP MSWiA i uzyskaniu tytułu
ratownika albo ważnego zaświadczenia potwierdzającego kwalifikacje
ratownika, albo
2)posiada ważne zaświadczenie o ukończeniu szkolenia KPP MSWiA i uzyskaniu
tytułu ratownika albo ważne zaświadczenie potwierdzające kwalifikacje
ratownika – w przypadku osoby, która potwierdza te kwalifikacje.
6.W trakcie egzaminu teoretycznego jest zabronione:
1)wynoszenie karty testowej z sali egzaminacyjnej oraz kopiowanie, spisywanie
lub fotografowanie pytań zawartych w karcie testowej;
2)posiadanie urządzeń służących do przekazu lub odbioru informacji;
3)korzystanie z pomocy innej osoby.
7.Przewodniczący wyklucza z egzaminu teoretycznego osobę, która postąpiła
wbrew zakazowi, o którym mowa w ust. 6. Informację o wykluczeniu osoby
z egzaminu zamieszcza się w protokole egzaminu.
8.Pozytywny wynik egzaminu teoretycznego stanowi warunek konieczny
dopuszczenia do egzaminu praktycznego.
9.W przypadku gdy osoba, o której mowa w ust. 5, nie zda całości egzaminu lub
jego części albo nie przystąpi do części egzaminu, może przystąpić do egzaminu lub
jego części w następnym terminie, niewięcej jednak niż 2 razy w okresie 12 miesięcy
od dnia egzaminu. Po upływie tego okresu osoba ta jest obowiązana powtórzyć
szkolenie KPP MSWiA w całości.
10.W przypadku dwukrotnego niezdania egzaminu, o którym mowa w ust. 1,
przez osobę, o której mowa w ust. 5 pkt 2, zaświadczenie, o którym mowa w art. 16c
ust. 1, traci ważność. Okoliczność dwukrotnego niezdania egzaminu jest
odnotowywana w protokole egzaminu, a fakt utraty ważności zaświadczenia jest
odnotowywany w ewidencji wydanych zaświadczeń. O utracie ważności
zaświadczenia kierownik podmiotu szkolącego zawiadamia niezwłocznie komendanta
jednostki kierującej na szkolenie KPP MSWiA, w której ta osoba pełni służbę, lub
pracodawcę, u którego ta osoba jest zatrudniona. Utrata ważności zaświadczenia
następuje z dniem niezdania egzaminu.
11.W przypadku stwierdzenia, w ramach oceny jakości, o której mowa
w art. 16a ust. 7 pkt 1, nieprawidłowości w prowadzeniu szkoleń KPP MSWiA lub
przeprowadzaniu egzaminów z zakresu wiedzy i umiejętności objętych programem
tych szkoleń, prowadzonych przez podmioty szkolące, ustalonych na podstawie
kryteriów, o których mowa w art. 16a ust. 12, koordynator szkolenia KPP MSWiA
może wstrzymać ich prowadzenie lub przerwać egzaminy i przekazać do:
Komendanta Głównego Policji, Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej,
Komendanta Głównego Straży Granicznej albo Komendanta Służby Ochrony Państwa
informacje o wstrzymaniu prowadzonego szkolenia lub przerwaniu egzaminu wraz
z zaleceniami dotyczącymi usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.
12.Do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości podmiot szkolący nie
może prowadzić szkolenia KPP MSWiA lub przeprowadzać egzaminu z zakresu
wiedzy i umiejętności objętych programem tego szkolenia. Koordynator szkolenia
KPP MSWiA nie wstrzymuje prowadzenia szkolenia KPP MSWiA lub egzaminu
z zakresu wiedzy i umiejętności objętych programem tego szkolenia w przypadku
możliwości usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości bez szkody dla jakości
szkolenia.
13.Po usunięciu stwierdzonych nieprawidłowości kierownik podmiotu
szkolącego po uzyskaniu zgody koordynatora szkolenia KPP MSWiA może wznowić
szkolenie lub przeprowadzić egzamin z zakresu wiedzy i umiejętności objętych
programem tego szkolenia, pisemnie informując: Komendanta Głównego Policji,
Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej, Komendanta Głównego Straży
Granicznej albo Komendanta Służby Ochrony Państwa.
14.Osoby uczestniczące w szkoleniu KPP MSWiA lub egzaminie z zakresu
wiedzy i umiejętności objętych programem tego szkolenia, prowadzonych
w podmiotach szkolących, w stosunku do których wstrzymano prowadzenie tego
szkolenia lub egzaminu, odbywają to szkolenie lub zdają ten egzamin ponownie,
niezależnie od etapu, na którym to szkolenie lub egzamin zostały wstrzymane.
1.Ukończenie szkolenia KPP MSWiA i zdanie egzaminu, o którym
mowa w art. 16b ust. 1, jest potwierdzane wydawanym przez kierownika podmiotu
szkolącego zaświadczeniem o ukończeniu szkolenia KPP MSWiA i uzyskaniu tytułu
ratownika. Zdanie egzaminu z zakresu wiedzy i umiejętności objętych programem
szkolenia KPP MSWiA jest potwierdzane wydawanym przez kierownika podmiotu
szkolącego zaświadczeniem potwierdzającym kwalifikacje ratownika. Zaświadczenia
są wydawane w terminie miesiąca od dnia zdania egzaminu i są ważne przez okres
3 lat od dnia ich wydania.
2.Zaświadczenia, o których mowa w ust. 1, zawierają następujące dane:
1)oznaczenie podmiotu szkolącego;
2)datę i miejsce wydania zaświadczenia;
3)numer zaświadczenia;
4)nazwę ukończonego szkolenia KPP MSWiA;
5)dane osoby, która ukończyła szkolenie KPP MSWiA i zdała egzamin z zakresu
wiedzy i umiejętności objętych programem szkolenia KPP MSWiA, albo osoby,
która zdała egzamin z zakresu wiedzy i umiejętności objętych programem
szkolenia KPP MSWiA:
a)imię (imiona) i nazwisko,
b)numer PESEL, a w przypadku jego braku – serię i numer paszportu albo
innego dokumentu potwierdzającego tożsamość,
c)stopień służbowy;
6)datę ukończenia szkolenia KPP MSWiA;
7)zakres umiejętności potwierdzonych egzaminem z zakresu wiedzy i umiejętności
objętych programem szkolenia KPP MSWiA;
8)datę zdania egzaminu z zakresu wiedzy i umiejętności objętych programem
szkolenia KPP MSWiA;
9)okres ważności zaświadczenia;
10)imię (imiona) i nazwisko oraz podpis kierownika podmiotu szkolącego;
11)imiona i nazwiska oraz podpisy członków komisji egzaminacyjnej.
Ratownik pełniący służbę albo wykonujący zadania zawodowe w służbach podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych lub przez niego nadzorowanych ma obowiązek aktualizacji wiedzy i umiejętności ratownika w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1)kwalifikacje kadry dydaktycznej prowadzącej szkolenie KPP MSWiA – mając
na celu zapewnienie odpowiedniego poziomu zdobywanej wiedzy
i umiejętności;
2)sposób przeprowadzania oraz organizację egzaminu z zakresu wiedzy
i umiejętności objętych programem szkolenia KPP MSWiA – mając na celu
uwzględnienie obiektywnych kryteriów weryfikacji wiedzy i umiejętności;
3)wzór zaświadczenia o ukończeniu szkolenia KPP MSWiA i uzyskaniu tytułu
ratownika oraz wzór zaświadczenia potwierdzającego kwalifikacje ratownika –
mając na celu zapewnienie przejrzystości dokumentowania potwierdzenia
uzyskania tych kwalifikacji;
4)formy i sposoby aktualizacji wiedzy i umiejętności ratownika w zakresie
kwalifikowanej pierwszej pomocy – mając na celu właściwą realizację zadań
ratownika na zajmowanym stanowisku służbowym lub jego zadań zawodowych.
1.Szkolenie żołnierzy i pracowników resortu obrony narodowej
w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy, zwane dalej „szkoleniem KPP MON”,
lub egzamin z zakresu wiedzy i umiejętności objętych programem tego szkolenia
przeprowadzają jednostki organizacyjne podległe Ministrowi Obrony Narodowej lub
przez niego nadzorowane, które:
1)realizują program szkolenia KPP MON opracowany na podstawie ramowego
programu kursu określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 13 ust. 8;
2)zapewniają kadrę dydaktyczną posiadającą kwalifikacje niezbędne do
prowadzenia szkolenia KPP MON lub przeprowadzania egzaminu z zakresu
wiedzy i umiejętności objętych programem tego szkolenia;
3)zapewniają bazę dydaktyczną niezbędną do prowadzenia szkolenia KPP MON,
zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 13 ust. 8, w tym do
prowadzenia zajęć praktycznych, lub przeprowadzania egzaminu z zakresu
wiedzy i umiejętności objętych programem tego szkolenia;
4)prowadzą dokumentację związaną z organizacją i przebiegiem szkolenia KPP
MON lub egzaminu z zakresu wiedzy i umiejętności objętych programem tego
szkolenia, w szczególności sporządzają regulaminy organizacyjne szkolenia
KPP MON, protokoły postępowania kwalifikacyjnego oraz protokoły przebiegu
egzaminów;
5)prowadzą ewidencję wydanych zaświadczeń o ukończeniu szkolenia KPP MON
i uzyskaniu tytułu ratownika lub zaświadczeń potwierdzających kwalifikacje
ratownika.
2.Minister Obrony Narodowej może zlecić w trybie, o którym mowa
w art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U.
z 2025 r. poz. 450, 620, 637 i
1211)albo art. 37 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r.
o instytutach badawczych (Dz. U. z 2024 r. poz. 534 oraz z 2025 r. poz. 1017 i
1080),
prowadzenie szkolenia KPP MON lub przeprowadzenie egzaminu z zakresu wiedzy
i umiejętności objętych programem tego szkolenia dla żołnierzy i pracowników
resortu obrony narodowej jednostkom przez siebie nadzorowanym
3.Program szkolenia KPP MON opracowuje jednostka organizacyjna, o której
mowa w ust. 1, prowadząca szkolenie KPP MON.
4.Jednostka organizacyjna, o której mowa w ust. 1, prowadząca szkolenie KPP
MON jest obowiązana przed jego rozpoczęciem uzyskać zatwierdzenie programu tego
szkolenia przez koordynatora, o którym mowa w ust. 5.
5.Minister Obrony Narodowej powołuje koordynatora, który w jego imieniu
sprawuje nadzór nad realizacją i jakością szkolenia KPP MON oraz egzaminów
z zakresu wiedzy i umiejętności objętych programem tego szkolenia, zwanego dalej
„koordynatorem szkolenia KPP MON”.
6.Koordynatorem szkolenia KPP MON może być lekarz, pielęgniarka lub
ratownik medyczny, którzy:
1)posiadają tytuł zawodowy magistra lub równorzędny albo tytuł zawodowy
licencjata lub równorzędny;
2)posiadają co najmniej 3-letnie doświadczenie w udzielaniu świadczeń
zdrowotnych w jednostkach systemu, o których mowa w art. 32 ust. 1, lub
5-letnie doświadczenie w wykonywaniu zawodu medycznego w jednostkach
podległych Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowanych;
3)posiadają aktualną wiedzę i umiejętności z zakresu objętego programem
szkolenia KPP MON;
4)realizują obowiązek doskonalenia zawodowego, aktualizacji wiedzy albo
ustawicznego rozwoju zawodowego.
7.Koordynator szkolenia KPP MON:
1)dokonuje nierzadziej niż raz na kwartał oceny jakości prowadzonych szkoleń
KPP MON i przeprowadzanych egzaminów z zakresu wiedzy i umiejętności
objętych programem tych szkoleń w jednostkach organizacyjnych, o których
mowa w ust. 1;
2)dokonuje analizy spełniania wymagań, o których mowa w ust. 1, i rekomenduje
Ministrowi Obrony Narodowej prowadzenie szkoleń KPP MON
i przeprowadzanie egzaminów z zakresu wiedzy i umiejętności objętych
programem tych szkoleń przez jednostki spełniające te wymagania;
3)zatwierdza programy szkoleń KPP MON opracowane przez jednostki
organizacyjne, o których mowa w ust. 1;
4)analizuje i zatwierdza coroczne sprawozdania z realizacji szkoleń KPP MON
oraz przeprowadzonych egzaminów z zakresu wiedzy i umiejętności objętych
programem tych szkoleń sporządzane przez jednostki organizacyjne, o których
mowa w ust. 1;
5)współpracuje z kierownikiem komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony
Narodowej właściwej do spraw zdrowia w zakresie opracowywania
i opiniowania projektów aktów prawnych, instrukcji, wytycznych i innych
dokumentów związanych z organizacją i prowadzeniem szkoleń KPP MON oraz
przeprowadzaniem egzaminów z zakresu wiedzy i umiejętności objętych
programem tych szkoleń w jednostkach organizacyjnych, o których mowa
w ust. 1;
6)opracowuje projekty koncepcji rozwoju w zakresie specjalności wojskowej
ratownik, z uwzględnieniem aktualnych potrzeb Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej
Polskiej i wniosków z realizacji szkolenia KPP MON, w uzgodnieniu
z kierownikiem komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej
właściwej do spraw zdrowia;
7)sporządza coroczne sprawozdanie z realizacji szkoleń KPP MON w jednostkach
organizacyjnych, o których mowa w ust. 1, i przedstawia je Ministrowi Obrony
Narodowej za pośrednictwem kierownika komórki organizacyjnej Ministerstwa
Obrony Narodowej właściwej do spraw zdrowia w terminie do dnia 31 marca
roku następującego po roku, za który jest sporządzane sprawozdanie;
8)wydaje wytyczne i zalecenia dotyczące organizacji i przebiegu szkoleń KPP
MON oraz przeprowadzania egzaminów z zakresu wiedzy i umiejętności
objętych programem tych szkoleń, w tym dotyczące ewaluacji tych szkoleń
i egzaminów, w jednostkach organizacyjnych, o których mowa w ust. 1,
w uzgodnieniu z kierownikiem komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony
Narodowej właściwej do spraw zdrowia;
9)opracowuje i aktualizuje materiały i pomoce szkoleniowe w zakresie szkolenia
KPP MON w oparciu o wytyczne i zalecenia krajowych i międzynarodowych
towarzystw naukowych w obszarze ratownictwa medycznego i medycyny
ratunkowej;
10)organizuje odprawy, konferencje i seminaria w zakresie organizacji i przebiegu
szkoleń KPP MON oraz przeprowadzania egzaminów z zakresu wiedzy
i umiejętności objętych programem tych szkoleń, a także aktualizacji wiedzy
i umiejętności praktycznych ratowników w jednostkach organizacyjnych
podległych Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowanych.
8.Koordynator szkolenia KPP MON może powołać komisję, która wraz z nim
dokona oceny jakości, o której mowa w ust. 7 pkt 1, w jednostkach organizacyjnych,
o których mowa w ust. 1.
9.Ocena jakości, o której mowa w ust. 7 pkt 1, jest dokonywana na podstawie
następujących kryteriów:
1)zgodności prowadzonych szkoleń KPP MON z zatwierdzonym programem
szkolenia KPP MON;
2)spełniania przez jednostki organizacyjne, o których mowa w ust. 1, wymagań
w zakresie kadry i bazy dydaktycznej;
3)optymalnego wykorzystania przez jednostki organizacyjne, o których mowa
w ust. 1, kadry i bazy dydaktycznej;
4)dostępności w jednostkach organizacyjnych, o których mowa w ust. 1,
aktualnych materiałów i pomocy szkoleniowych;
5)prawidłowości przeprowadzania egzaminów z zakresu wiedzy i umiejętności
objętych programem szkolenia KPP MON.
1.Szkolenie KPP MON kończy się egzaminem z zakresu wiedzy
i umiejętności objętych programem tego szkolenia.
2.Egzamin, o którym mowa w ust. 1, jest przeprowadzany przez komisję
egzaminacyjną powoływaną przez kierownika jednostki organizacyjnej, o której
mowa w art. 16f ust. 1, składającą się z 3 osób:
1)przewodniczącego komisji egzaminacyjnej, którym jest kierownik jednostki
organizacyjnej, o której mowa w art. 16f ust. 1, albo wskazani przez niego
lekarz, pielęgniarka albo ratownik medyczny;
2)dwóch członków komisji egzaminacyjnej, którymi są:
a)konsultant wojewódzki w dziedzinie medycyny ratunkowej właściwy ze
względu na siedzibę jednostki organizacyjnej, o której mowa w art. 16f
ust. 1, albo wskazana przez niego osoba będąca lekarzem systemu,
pielęgniarką systemu albo ratownikiem medycznym, która posiada co
najmniej 5-letnie doświadczenie w udzielaniu świadczeń zdrowotnych
w jednostkach systemu, o których mowa w art. 32 ust. 1, albo konsultant
wojskowej służby zdrowia w dziedzinie medycyny ratunkowej albo
wskazana przez niego osoba będąca lekarzem systemu, pielęgniarką
systemu albo ratownikiem medycznym, która posiada co najmniej 5-letnie
doświadczenie w udzielaniu świadczeń zdrowotnych w jednostkach
systemu, o których mowa w art. 32 ust. 1,
b)przedstawiciel jednostki organizacyjnej, o której mowa w art. 16f ust. 1,
którym jest lekarz, pielęgniarka, ratownik medyczny albo ratownik,
wskazany przez kierownika jednostki organizacyjnej, o której mowa
w art. 16f ust. 1.
3.Do składu komisji egzaminacyjnej nie może zostać powołana osoba, która jest
małżonkiem, krewnym albo powinowatym do drugiego stopnia włącznie osoby, która
przystępuje do egzaminu, o którym mowa w ust. 1.
4.Egzamin, o którym mowa w ust. 1, składa się z dwóch części: egzaminu
teoretycznego i egzaminu praktycznego, przy czym każda część egzaminu jest
oceniana oddzielnie.
5.Do egzaminu, o którym mowa w ust. 1, może przystąpić osoba, która:
1)odbyła szkolenie KPP MON i uzyskała pozytywny wynik ze wszystkich zajęć
teoretycznych i praktycznych – w przypadku osoby, która nie posiada ważnego
zaświadczenia o ukończeniu szkolenia KPP MON i uzyskaniu tytułu ratownika
albo ważnego zaświadczenia potwierdzającego kwalifikacje ratownika, albo
2)posiada ważne zaświadczenie o ukończeniu szkolenia KPP MON i uzyskaniu
tytułu ratownika albo ważne zaświadczenie potwierdzające kwalifikacje
ratownika – w przypadku osoby, która potwierdza te kwalifikacje.
6.W trakcie egzaminu teoretycznego jest zabronione:
1)wynoszenie karty testowej z sali egzaminacyjnej oraz kopiowanie, spisywanie
lub fotografowanie pytań zawartych w karcie testowej;
2)posiadanie urządzeń służących do przekazu lub odbioru informacji;
3)korzystanie z pomocy innej osoby.
7.Przewodniczący wyklucza z egzaminu teoretycznego osobę, która postąpiła
wbrew zakazowi, o którym mowa w ust. 6. Informację o wykluczeniu osoby
z egzaminu zamieszcza się w protokole egzaminu.
8.Pozytywny wynik egzaminu teoretycznego stanowi warunek konieczny
dopuszczenia do egzaminu praktycznego.
9.W przypadku gdy osoba, o której mowa w ust. 5, nie zda całości egzaminu lub
jego części albo nie przystąpi do części egzaminu, może przystąpić do egzaminu lub
jego części w następnym terminie, niewięcej jednak niż raz w okresie 6 miesięcy od
dnia egzaminu. Po upływie tego okresu osoba ta jest obowiązana powtórzyć szkolenie
KPP MON w całości.
10.W przypadku dwukrotnego niezdania egzaminu, o którym mowa w ust. 1,
przez osobę, o której mowa w ust. 5 pkt 2, zaświadczenie, o którym mowa w art. 16h
ust. 1, traci ważność. Okoliczność dwukrotnego niezdania egzaminu jest
odnotowywana w protokole egzaminu, a fakt utraty ważności zaświadczenia jest
odnotowywany w ewidencji wydanych zaświadczeń. O utracie ważności
zaświadczenia kierownik jednostki organizacyjnej, o której mowa w art. 16f ust. 1,
zawiadamia niezwłocznie kierownika jednostki kierującej na szkolenie KPP MON,
w której ta osoba pełni służbę, lub pracodawcę, u którego ta osoba jest zatrudniona.
Utrata ważności zaświadczenia następuje z dniem niezdania egzaminu.
11.W przypadku stwierdzenia, w ramach oceny jakości, o której mowa
w art. 16f ust. 7 pkt 1, nieprawidłowości w prowadzeniu szkoleń KPP MON lub
w przeprowadzaniu egzaminów z zakresu wiedzy i umiejętności objętych programem
tych szkoleń, prowadzonych przez jednostki organizacyjne, o których mowa w art. 16f
ust. 1, ustalonych na podstawie kryteriów, o których mowa w art. 16f ust. 9,
koordynator szkolenia KPP MON może wstrzymać jego prowadzenie lub przerwać
egzamin i przekazać kierownikowi danej jednostki organizacyjnej zalecenia dotyczące
usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.
12.Do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości jednostka
organizacyjna, o której mowa w art. 16f ust. 1, nie może prowadzić szkolenia KPP
MON lub przeprowadzać egzaminu z zakresu wiedzy i umiejętności objętych
programem tego szkolenia. Koordynator szkolenia KPP MON nie wstrzymuje
prowadzenia szkolenia KPP MON lub egzaminu z zakresu wiedzy i umiejętności
objętych programem tego szkolenia w przypadku możliwości usunięcia
stwierdzonych nieprawidłowości bez szkody dla jakości szkolenia KPP MON.
13.Zgody na wznowienie prowadzenia szkolenia KPP MON lub
przeprowadzania egzaminu z zakresu wiedzy i umiejętności objętych programem tego
szkolenia w jednostce organizacyjnej, o której mowa w art. 16f ust. 1, po ponownej
ocenie, udziela koordynator szkolenia KPP MON.
14.O wstrzymaniu prowadzenia szkolenia KPP MON lub egzaminu z zakresu
wiedzy i umiejętności objętych programem tego szkolenia lub o podjęciu decyzji,
o której mowa w ust. 13, koordynator szkolenia KPP MON informuje Ministra
Obrony Narodowej.
15.Osoby uczestniczące w szkoleniu KPP MON lub egzaminie z zakresu wiedzy
i umiejętności objętych programem tego szkolenia, prowadzonych w jednostkach
organizacyjnych, o których mowa w art. 16f ust. 1, w stosunku do których
wstrzymano prowadzenie tego szkolenia lub egzaminu, odbywają to szkolenie lub
zdają ten egzamin ponownie, niezależnie od etapu, na którym to szkolenie lub egzamin
zostały wstrzymane.
1.Ukończenie szkolenia KPP MON i zdanie egzaminu, o którym
mowa w art. 16g ust. 1, jest potwierdzane wydawanym przez kierownika jednostki
organizacyjnej, o której mowa w art. 16f ust. 1, zaświadczeniem o ukończeniu
szkolenia KPP MON i uzyskaniu tytułu ratownika. Zdanie egzaminu z zakresu wiedzy
i umiejętności objętych programem szkolenia KPP MON jest potwierdzane
wydawanym przez kierownika jednostki organizacyjnej, o której mowa w art. 16f
ust. 1, zaświadczeniem potwierdzającym kwalifikacje ratownika. Zaświadczenia są
wydawane w terminie miesiąca od dnia zdania egzaminu i są ważne przez okres 3 lat
od dnia ich wydania.
2.Zaświadczenia, o których mowa w ust. 1, zawierają następujące dane:
1)oznaczenie jednostki organizacyjnej podległej Ministrowi Obrony Narodowej
lub przez niego nadzorowanej prowadzącej szkolenie KPP MON lub
przeprowadzającej egzamin z zakresu wiedzy i umiejętności objętych
programem tego szkolenia;
2)datę i miejsce wydania zaświadczenia;
3)numer zaświadczenia;
4)nazwę ukończonego szkolenia KPP MON;
5)dane osoby, która ukończyła szkolenie KPP MON i zdała egzamin z zakresu
wiedzy i umiejętności objętych programem szkolenia KPP MON, albo osoby,
która zdała egzamin z zakresu wiedzy i umiejętności objętych programem tego
szkolenia:
a)imię (imiona) i nazwisko,
b)numer PESEL, a w przypadku jego braku – serię i numer paszportu albo
innego dokumentu potwierdzającego tożsamość,
c)stopień wojskowy;
6)termin odbywania szkolenia KPP MON;
7)datę zdania egzaminu z zakresu wiedzy i umiejętności objętych programem
szkolenia KPP MON;
8)zakres umiejętności potwierdzonych egzaminem z zakresu wiedzy i umiejętności
objętych programem szkolenia KPP MON;
9)okres ważności zaświadczenia;
10)imię (imiona) i nazwisko, stopień wojskowy oraz podpis kierownika jednostki
organizacyjnej podległej Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego
nadzorowanej prowadzącej szkolenie KPP MON lub przeprowadzającej egzamin
z zakresu wiedzy i umiejętności objętych programem tego szkolenia;
11)imiona i nazwiska, stopnie wojskowe oraz podpisy członków komisji
egzaminacyjnej.
Ratownik pełniący służbę albo wykonujący zadania zawodowe w jednostce organizacyjnej podległej Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowanej ma obowiązek aktualizacji wiedzy i umiejętności ratownika w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy.
Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1)kwalifikacje kadry dydaktycznej prowadzącej szkolenie KPP MON – mając na
celu zapewnienie odpowiedniego poziomu wyszkolenia ratowników;
2)sposób przeprowadzania oraz organizację egzaminu z zakresu wiedzy
i umiejętności objętych programem szkolenia KPP MON – mając na celu
uwzględnienie obiektywnych kryteriów weryfikacji wiedzy i umiejętności;
3)wzór zaświadczenia o ukończeniu szkolenia KPP MON i uzyskaniu tytułu
ratownika oraz wzór zaświadczenia potwierdzającego kwalifikacje ratownika –
mając na celu zapewnienie przejrzystości dokumentowania potwierdzenia
uzyskania tych kwalifikacji;
4)formy i sposoby aktualizacji wiedzy i umiejętności ratownika w zakresie
kwalifikowanej pierwszej pomocy – mając na celu właściwą realizację zadań
ratownika na zajmowanym stanowisku służbowym lub jego zadań zawodowych.
1.Wojewoda prowadzi rejestr jednostek współpracujących z systemem,
zwany dalej „rejestrem”. Rejestr jest prowadzony w systemie teleinformatycznym.
1a.Wpisu do rejestru prowadzonego przez wojewodę właściwego ze względu na
miejsce stacjonowania jednostek, o których mowa w art. 15 ust. 1:
1)pkt 1 i 2, dokonuje właściwy komendant wojewódzki Państwowej Straży
Pożarnej albo osoba przez niego upoważniona;
2)pkt 8, dokonuje dyrektor Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa albo
osoba przez niego upoważniona.
1b.Jednostki, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 3–7 i 9, są wpisywane na ich
wniosek do rejestru przez wojewodę właściwego ze względu na miejsce stacjonowania
tych jednostek.
2.W przypadku jednostek, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 1, 2 i 8, dane,
o których mowa w ust. 3, są wprowadzane do rejestru w postaci elektronicznej
i zatwierdzane za pomocą kwalifikowanego podpisu elektronicznego albo podpisu
zaufanego.
2a.W przypadku jednostek, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 3–7 i 9, osoba
upoważniona do reprezentowania danej jednostki składa wniosek o wpis do rejestru
do wojewody właściwego ze względu na miejsce jej stacjonowania w systemie
teleinformatycznym, o którym mowa w ust. 1, i zatwierdza go za pomocą
kwalifikowanego podpisu elektronicznego albo podpisu zaufanego. Wniosek zawiera
dane, o których mowa w ust. 3.
3.Rejestr obejmuje dane dotyczące jednostki współpracującej z systemem lub
jednostki organizacyjnej jednostki współpracującej z systemem:
1)nazwę, numer REGON, numer identyfikacji podatkowej (NIP) i adres;
2)teren działania;
3)liczbę ratowników;
4)wykaz wyposażenia niezbędnego do udzielania kwalifikowanej pierwszej
pomocy;
5)maksymalny czas osiągnięcia gotowości do działań ratowniczych, licząc od
chwili przekazania powiadomienia o zdarzeniu przez dyspozytora medycznego;
6)numery telefonów kontaktowych;
7)wskazanie rodzaju wykonywanych działań ratowniczych;
8)współrzędne geograficzne;
9)czas pozostawania w gotowości do działań ratowniczych w ciągu doby i w ciągu
roku.
4.Jednostka współpracująca z systemem jest obowiązana niezwłocznie, jednak
niepóźniej niż w terminie 7 dni od dnia zaistnienia zmiany, informować wojewodę
o wszelkich zmianach dotyczących danych, o których mowa w ust. 3.
5.W przypadku jednostek, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 3–7 i 9, lub ich
jednostek organizacyjnych wojewoda, w drodze decyzji administracyjnej:
1)wpisuje jednostkę do rejestru, jeżeli jednostka spełnia wymagania, o których
mowa w art. 15 ust. 1a;
2)odmawia jednostce wpisu do rejestru, jeżeli jednostka nie spełnia wymagań,
o których mowa w art. 15 ust. 1a;
3)wykreśla z rejestru jednostkę, jeżeli:
a)nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 15 ust. 1a,
b)nie wykona w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 4.
5a.Decyzja, o której mowa w ust. 5 pkt 1, podlega natychmiastowemu
wykonaniu.
6.Dane, o których mowa w ust. 3, wojewoda udostępnia dyspozytorom
medycznym, wojewódzkiemu koordynatorowi ratownictwa medycznego oraz
krajowemu koordynatorowi ratownictwa medycznego.
6a.Wojewoda zawiadamia ministra właściwego do spraw wewnętrznych
o wydaniu decyzji, o których mowa w ust. 5, w stosunku do jednostek, o których
mowa w art. 15 ust. 1 pkt 5 i 6.
7.Administratorem systemu teleinformatycznego, w którym jest prowadzony
rejestr, jest jednostka podległa ministrowi właściwemu do spraw zdrowia właściwa
w zakresie systemów informacyjnych ochrony zdrowia.
Rozdział 3. Planowanie i organizacja systemu
Organami administracji rządowej właściwymi w zakresie wykonywania zadań systemu są:
1)minister właściwy do spraw zdrowia;
2)wojewoda.
1.Nadzór nad systemem na terenie kraju sprawuje minister właściwy do
spraw zdrowia.
2.Planowanie, organizowanie, koordynowanie systemu oraz nadzór nad
systemem na terenie województwa jest zadaniem wojewody.
3.Minister właściwy do spraw zdrowia do realizacji zadania, o którym mowa
w ust. 1, oraz wojewoda do realizacji zadań, o których mowa w ust. 2, wykorzystują
System Wspomagania Dowodzenia Państwowego Ratownictwa Medycznego, zwany
dalej „SWD PRM”.
1.W ramach nadzoru, o którym mowa w art. 19 ust. 1, minister właściwy
do spraw zdrowia:
1)zatwierdza wojewódzki plan działania systemu i jego aktualizacje;
2)może żądać od wojewody wszelkich informacji dotyczących funkcjonowania
systemu na terenie województwa;
3)może żądać od wojewody dokonania czynności kontrolnych na podstawie art.
31;
4)może przeprowadzać kontrolę dysponentów jednostek pod względem
medycznym oraz zgodności z prawem;
5)może przeprowadzać kontrolę dyspozytorni medycznych pod względem
medycznym oraz zgodności z prawem.
1a.Do kontroli, o której mowa w ust. 1 pkt 4, stosuje się przepisy działu VI
ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej oraz przepisy wydane na
podstawie art. 122 ust. 6 tej ustawy.
1b.Do kontroli, o której mowa w ust. 1 pkt 5, stosuje się przepisy art. 5 ust. 1 i 2,
art. 9, art. 13 oraz rozdziału 2, 4 i 5 ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o kontroli
w administracji rządowej (Dz. U. z 2020 r. poz. 224 oraz z 2025 r. poz.
1158)
1c.W ramach kontroli, o której mowa w ust. 1 pkt 5, minister właściwy do spraw
zdrowia jest uprawniony do:
1)obserwowania czynności związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych
w sposób nienaruszający praw pacjenta;
2)oceny dokumentacji dyspozytorni medycznej prowadzonej w SWD PRM;
3)oceny realizacji zadań określonych w regulaminie organizacyjnym dyspozytorni
medycznej w zakresie dostępności i jakości udzielanych świadczeń
zdrowotnych.
1d.Czynności wymienione w ust. 1c mogą być realizowane wyłącznie przez
osobę wykonującą zawód medyczny.
2.W ramach nadzoru, o którym mowa w art. 19 ust. 2, wojewoda może:
1)żądać informacji, wyjaśnień oraz dokumentów od dysponentów jednostek;
2)przeprowadzać kontrolę, o której mowa w art. 31.
3.Dysponenci jednostek są obowiązani, na żądanie wojewody, do umożliwienia
realizacji czynności, o których mowa w ust. 2 pkt 2.
1.Minister właściwy do spraw zdrowia może powołać krajowego
koordynatora ratownictwa medycznego. Funkcję tę pełni sekretarz stanu lub
podsekretarz stanu w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw zdrowia.
2.Krajowego koordynatora ratownictwa medycznego odwołuje minister
właściwy do spraw zdrowia.
3.Do zadań krajowego koordynatora ratownictwa medycznego należy:
1)rozstrzyganie sporów dotyczących przyjęcia do szpitala osoby w stanie nagłego
zagrożenia zdrowotnego, w sytuacji, gdy spór dotyczy przyjęcia osoby
transportowanej przez zespół ratownictwa medycznego lub zespół transportu
sanitarnego z terenu innego województwa niż to, w którym znajduje się ten
szpital;
2)koordynacja współpracy wojewódzkich koordynatorów ratownictwa
medycznego w przypadku zdarzeń wymagających użycia jednostek systemu,
o których mowa w art. 32 ust. 1, spoza jednego województwa;
3)współpraca z głównym dyspozytorem medycznym i jego zastępcą.
4.Rozstrzyganie sporów, o których mowa w ust. 3 pkt 1, odbywa się w drodze
decyzji administracyjnej wydawanej przez krajowego koordynatora ratownictwa
medycznego. Decyzji tej nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.
5.Decyzja, o której mowa w ust. 4:
1)może być przekazana w każdy możliwy sposób zapewniający dotarcie decyzji do
adresata, w tym ustnie;
2)nie wymaga uzasadnienia;
3)przekazana w sposób inny niż na piśmie, jest następnie doręczana na piśmie po
ustaniu przyczyn uniemożliwiających doręczenie w ten sposób.
6.Od decyzji, o której mowa w ust. 4, przysługuje odwołanie do ministra
właściwego do spraw zdrowia.
7.Krajowy koordynator ratownictwa medycznego wykonuje zadania, o których
mowa w ust. 3, we współpracy z zespołem, w skład którego wchodzi 5 członków
będących przedstawicielami:
1)Ministra Obrony Narodowej,
2)ministra właściwego do spraw zdrowia,
3)ministra właściwego do spraw wewnętrznych,
4)Narodowego Funduszu Zdrowia,
5)dysponenta lotniczych zespołów ratownictwa medycznego będącego jednostką
nadzorowaną przez ministra właściwego do spraw zdrowia
– powoływanych i odwoływanych przez ministra właściwego do spraw zdrowia.
8.Minister właściwy do spraw zdrowia powołuje i odwołuje członków zespołu,
o których mowa w ust. 7 pkt 1 i 3–5, na wniosek podmiotów, których są
przedstawicielami. Członka zespołu, o którym mowa w ust. 7 pkt 2, wskazuje minister
właściwy do spraw zdrowia.
9.Zespół, o którym mowa w ust. 7, działa na podstawie regulaminu nadanego,
w drodze zarządzenia, przez ministra właściwego do spraw zdrowia.
10.W ramach realizacji zadań, o których mowa w ust. 3, krajowy koordynator
ratownictwa medycznego może żądać od wojewódzkiego koordynatora ratownictwa
medycznego oraz głównego dyspozytora medycznego informacji potrzebnych do
realizacji tych zadań.
1.System działa na obszarze województwa na podstawie
wojewódzkiego planu działania systemu, zwanego dalej „planem”, sporządzanego
przez wojewodę.
2.Plan w razie potrzeb podlega aktualizacji.
2a.Plan, w zakresie, o którym mowa w ust. 3 pkt 10, jest aktualizowany co
najmniej raz w roku, niepóźniej niż do dnia 31 marca, według danych za rok
poprzedni.
3.Plan obejmuje w szczególności:
1)(uchylony)
2)liczbę i rozmieszczenie na obszarze województwa funkcjonujących oraz
planowanych do utworzenia:
a)zespołów ratownictwa medycznego, kierując się parametrami czasu
dotarcia na miejsce zdarzenia określonymi w art. 24 oraz liczbą zdarzeń
w obszarze działania, przyjmując, że:
– na każde rozpoczęte 10 podstawowych zespołów ratownictwa
medycznego, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 2, przypada niemniej
niż 1 specjalistyczny zespół ratownictwa medycznego, o którym mowa
w art. 36 ust. 1 pkt 1,
– na każde rozpoczęte 400 tys. mieszkańców w województwie przypada
niewięcej niż jedna motocyklowa jednostka ratunkowa, o której mowa
w art. 36 ust. 1 pkt 3, a czas działania tej jednostki mieści się w okresie
od dnia 1 maja do dnia 30 września w roku kalendarzowym i nie
przekracza 12 godzin w ciągu doby,
b)szpitalnych oddziałów ratunkowych, przyjmując, że jeden szpitalny oddział
ratunkowy zabezpiecza obszar, na którym zamieszkuje niewięcej niż
200 tys. mieszkańców oraz którego wielkość pozwala dotrzeć zespołowi
ratownictwa medycznego z miejsca zdarzenia do tego oddziału w czasie
niedłuższym niż 45 minut,
c)centrów urazowych, kierując się kryterium określonym w art. 39b pkt 1,
d)centrów urazowych dla dzieci, kierując się kryterium określonym w art. 39f
pkt 1,
e)jednostek organizacyjnych szpitali wyspecjalizowanych w zakresie
udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa
medycznego;
2a)liczbę i rozmieszczenie na obszarze województwa miejsc stacjonowania
lotniczych zespołów ratownictwa medycznego;
3)obszary działania i rejony operacyjne;
4)sposób koordynowania działań jednostek systemu, o których mowa w art. 32
ust. 1;
5)(uchylony)
6)sposób współpracy z organami administracji publicznej i jednostkami systemu,
o których mowa w art. 32 ust. 1, z innych województw, zapewniający sprawne
i skuteczne ratowanie życia i zdrowia, bez względu na przebieg granic
województw;
7)sposób współpracy jednostek systemu, o których mowa w art. 32 ust. 1, z
jednostkami współpracującymi z systemem, o których mowa w art. 15, ze
szczególnym uwzględnieniem sposobu powiadamiania, alarmowania i
dysponowania jednostek, o których mowa w art. 15 oraz art. 32 ust. 1, organizacji
działań ratowniczych na miejscu zdarzenia, analizy działań ratowniczych oraz
organizacji wspólnych ćwiczeń, w szczególności obejmujących przypadki, o
których mowa w art. 30 ust. 1;
8)informacje o lokalizacji centrów powiadamiania ratunkowego w rozumieniu
ustawy z dnia 22 listopada 2013 r. o systemie powiadamiania ratunkowego;
9)opis struktury systemu powiadamiania o stanach nagłego zagrożenia
zdrowotnego w celu dokonania przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych
zestawienia koniecznych łączy telekomunikacyjnych, zapewniających
możliwość niezbędnych przekierowań połączeń z centrum powiadamiania
ratunkowego do właściwych dyspozytorni medycznych;
10)dane dotyczące:
a)dyspozytorni medycznej, obejmujące:
– lokalizację dyspozytorni medycznej,
– liczbę stanowisk dyspozytorów medycznych w poszczególnych
dyspozytorniach medycznych, przyjmując za kryterium, że jedno
stanowisko dyspozytora medycznego przypada na każde rozpoczęte
200 tys. mieszkańców; do kryterium nie wlicza się stanowiska
głównego dyspozytora medycznego,
– sposób współpracy między dyspozytorniami medycznymi,
– liczbę i kwalifikacje zawodowe dyspozytorów medycznych,
b)wyjazdów zespołów ratownictwa medycznego, obejmujące:
– medianę czasu dotarcia na miejsce zdarzenia,
– maksymalny czas dotarcia na miejsce zdarzenia,
– średni i maksymalny czas trwania akcji medycznej,
– liczbę wyjazdów przekraczających maksymalny czas dotarcia na
miejsce zdarzenia,
c)liczby pacjentów szpitalnego oddziału ratunkowego oraz izby przyjęć
szpitala,
d)liczby pacjentów urazowych oraz liczby pacjentów urazowych dziecięcych,
e)liczby osób wykonujących zawód medyczny w jednostkach systemu, o
których mowa w art. 32 ust. 1;
11)sposób organizacji i działania łączności radiowej, w tym z wykorzystaniem
przydzielonych numerów identyfikacyjnych zespołów ratownictwa medycznego
i dyspozytorni medycznych, zapewniający sprawną komunikację między
zespołami ratownictwa medycznego, dyspozytorami medycznymi,
wojewódzkim koordynatorem ratownictwa medycznego a szpitalnymi
oddziałami ratunkowymi, izbami przyjęć szpitali, centrami urazowymi, centrami
urazowymi dla dzieci, jednostkami organizacyjnymi szpitali
wyspecjalizowanymi w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych
dla ratownictwa medycznego oraz jednostkami współpracującymi z systemem, o
których mowa w art. 15.
3a.(uchylony)
3b.Po dokonaniu przez wojewodę analizy liczby, natężenia i czasu obsługi
zgłoszeń jest możliwe dostosowanie liczby stanowisk dyspozytorów medycznych, o
której mowa w ust. 3 pkt 10 lit. a tiret drugie, do aktualnych potrzeb systemu.
3c.Elementy planu, o których mowa w ust. 3 pkt 2–4 i 7–9, uwzględniają
postanowienia umów międzynarodowych dotyczących współpracy transgranicznej w
zakresie ratownictwa medycznego.
4.(uchylony)
5.Umieszczenie elementów planu:
1)o których mowa w ust. 3 pkt 2 i 3, wymaga uzgodnienia z dyrektorem właściwego
wojewódzkiego oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia;
2)dotyczących sposobu współpracy jednostek systemu, o których mowa w art. 32
ust. 1, z jednostkami współpracującymi z systemem, o których mowa w art. 15,
wymaga uzgodnienia z właściwym:
a)komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej,
b)komendantem wojewódzkim Policji,
c)dyrektorem Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa,
d)komendantem oddziału Straży Granicznej
– jeżeli jednostki podległe lub nadzorowane przez te organy zostały wpisane do
rejestru.
6.Projekt aktualizacji planu sporządza wojewoda i uzgadnia go z podmiotami,
o których mowa w ust. 5.
7.Projekt aktualizacji planu uzgodniony z podmiotami, o których mowa
w ust. 5, wojewoda przekazuje do zaopiniowania właściwym powiatowym
i wojewódzkim jednostkom samorządu terytorialnego, z wyłączeniem elementów
planu, o których mowa w ust. 3 pkt 6–9, pkt 10 lit. a tiret pierwsze i trzecie. Jednostki
te przedstawiają opinię w terminie 14 dni od dnia otrzymania projektu aktualizacji
planu.
8.Organy jednostek samorządu terytorialnego, podmioty lecznicze oraz inne
podmioty są obowiązane dostarczyć, na żądanie wojewody, wszelkich informacji
niezbędnych do sporządzenia projektu aktualizacji planu.
8a.Do aktualizacji planu obejmującej wyłącznie zmianę nazwy jednostki
organizacyjnej szpitala wyspecjalizowanej w zakresie udzielania świadczeń
zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego, która jest już wpisana do
planu, przepisów ust. 5–8 nie stosuje się.
9.Wojewoda przekazuje projekt aktualizacji planu, w postaci elektronicznej,
ministrowi właściwemu do spraw zdrowia w celu zatwierdzenia.
10.Minister właściwy do spraw zdrowia, w terminie 30 dni od dnia otrzymania
projektu aktualizacji planu:
1)może zgłosić zastrzeżenia do poszczególnych postanowień projektu aktualizacji
planu.
2)(uchylony)
11.W przypadku, o którym mowa w ust. 10 pkt 1, minister właściwy do spraw
zdrowia odmawia zatwierdzenia projektu aktualizacji planu i zaleca wojewodzie
dokonanie zmian, określając termin wprowadzenia zmian niedłuższy niż 7 dni.
12.Wojewoda zmienia projekt aktualizacji planu zgodnie z zaleceniami ministra
właściwego do spraw zdrowia i przesyła go ministrowi w celu zatwierdzenia, chyba
że w terminie 3 dni od dnia otrzymania tych zaleceń zgłosi do nich zastrzeżenia.
13.W terminie 3 dni od dnia otrzymania zastrzeżeń minister właściwy do spraw
zdrowia rozpatruje je, w razie uwzględnienia – zatwierdza projekt aktualizacji planu
albo zaleca wojewodzie wprowadzenie zmian w terminie niedłuższym niż 3 dni.
14.W przypadku zalecenia wprowadzenia zmian, o których mowa w ust. 13,
wojewoda zmienia projekt aktualizacji planu zgodnie z zaleceniami ministra
właściwego do spraw zdrowia.
15.Plan zostaje zaktualizowany z chwilą zatwierdzenia projektu aktualizacji
planu.
16.Ujednolicony tekst planu, w wersji zaktualizowanej, zatwierdzonej przez
ministra właściwego do spraw zdrowia, wojewoda w terminie 7 dni od dnia jego
otrzymania podaje do publicznej wiadomości, w szczególności przez zamieszczenie w
Biuletynie Informacji Publicznej, z wyłączeniem informacji, o których mowa w ust. 3
pkt 5–9, pkt 10 lit. a tiret pierwsze i trzecie.
16a.Informacje, o których mowa w ust. 3 pkt 5–9, pkt 10 lit. a tiret pierwsze i
trzecie, stanowią tajemnicę prawnie chronioną i nie podlegają udostępnianiu na
podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oraz
nie podlegają udostępnianiu lub przekazywaniu w celu ponownego wykorzystania na
podstawie ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym
wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. z 2023 r. poz.
1524)
17.Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1)szczegółowy zakres danych objętych planem,
2)ramowy wzór planu,
3)zakres danych podlegających upublicznieniu w Biuletynie Informacji Publicznej
– mając na względzie potrzebę zapewnienia sprawnego planowania i nadzoru nad
systemem oraz utrzymania przejrzystości i jednolitej konstrukcji planów tworzonych
w poszczególnych województwach.
1.Wojewoda w porozumieniu z dyrektorem właściwego oddziału
wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, na wniosek świadczeniodawców
udzielających świadczeń na terenie tego oddziału, może ustalić harmonogram
funkcjonowania jednostek organizacyjnych szpitali wyspecjalizowanych w zakresie
udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego,
w warunkach zwiększonej gotowości do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej na
rzecz osób w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego, uwzględniając konieczność
właściwego zabezpieczenia dostępu do tych świadczeń. W harmonogramie nie
umieszcza się jednostek organizacyjnych szpitali wyspecjalizowanych w zakresie
udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego,
w których są udzielane świadczenia zdrowotne na rzecz pacjentów urazowych lub
pacjentów urazowych dziecięcych.
2.Harmonogram, o którym mowa w ust. 1, ogłasza się niezwłocznie
w Biuletynie Informacji Publicznej wojewody oraz właściwego oddziału
wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia. Wojewoda przekazuje
harmonogram wojewódzkiemu koordynatorowi ratownictwa medycznego,
dysponentowi lotniczych zespołów ratownictwa medycznego będącemu jednostką
nadzorowaną przez ministra właściwego do spraw zdrowia oraz dyspozytorni
medycznej i dysponentom zespołów ratownictwa medycznego działającym
w województwie.
3.Harmonogram, o którym mowa w ust. 1, dysponenci zespołów ratownictwa
medycznego, niezwłocznie po jego otrzymaniu, przekazują zespołom ratownictwa
medycznego.
1.Zatwierdzony plan jest podstawą do zawierania przez dyrektorów
oddziałów wojewódzkich Narodowego Funduszu Zdrowia umów na wykonywanie
medycznych czynności ratunkowych i umów na świadczenia opieki zdrowotnej
udzielane przez szpitalne oddziały ratunkowe.
2.Dysponenci zespołów ratownictwa medycznego mogą wspólnie ubiegać się
o zawarcie umowy na wykonywanie medycznych czynności ratunkowych, o której
mowa w ust. 1.
1.Dyrektor oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia
niepóźniej niż na 7 dni przed dniem zawarcia umowy na zadania zespołów
ratownictwa medycznego lub przed dniem zmiany tej umowy przekazuje wojewodzie
aktualizację danych dotyczących zespołów ratownictwa medycznego włączonych do
systemu, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 21 ust. 17.
2.Dyrektor oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia informuje
wojewodę o stwierdzonych nieprawidłowościach związanych z realizacją umowy
o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej przez podmioty lecznicze, w których skład
wchodzą jednostki systemu, o których mowa w art. 32 ust. 1.
3.Dyrektor oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia informuje
wojewodę o rozwiązaniu umowy, o której mowa w ust. 2, w terminie 7 dni od dnia jej
rozwiązania. Wojewoda następnie dokonuje aktualizacji planu.
(uchylony)
1.Wojewoda prowadzi ewidencję szpitalnych oddziałów
ratunkowych, centrów urazowych, centrów urazowych dla dzieci i jednostek
organizacyjnych szpitali wyspecjalizowanych w zakresie udzielania świadczeń
zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego na terenie województwa.
Ewidencja jest prowadzona w systemie teleinformatycznym.
2.Ewidencja, o której mowa w ust. 1, zawiera następujące dane:
1)numer kolejny wpisu do ewidencji;
2)daty wpisu i wykreślenia z ewidencji;
3)nazwę, adres siedziby, numer księgi rejestrowej i kod określający formę
organizacyjno-prawną podmiotu leczniczego ustalony zgodnie z przepisami
wydanymi na podstawie art. 105 ust. 5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r.
o działalności leczniczej, w którego strukturze działa szpitalny oddział
ratunkowy, centrum urazowe, centrum urazowe dla dzieci lub jednostka
organizacyjna szpitala wyspecjalizowana w zakresie udzielania świadczeń
zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego;
3a)numer telefonu i adres poczty elektronicznej podmiotu leczniczego, w którego
strukturze działa szpitalny oddział ratunkowy, centrum urazowe, centrum
urazowe dla dzieci lub jednostka organizacyjna szpitala wyspecjalizowana
w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa
medycznego;
4)numer REGON zakładu leczniczego podmiotu leczniczego, w strukturze którego
działa szpitalny oddział ratunkowy, centrum urazowe, centrum urazowe dla
dzieci lub jednostka organizacyjna szpitala wyspecjalizowana w zakresie
udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego;
5)(uchylony)
6)adres szpitalnego oddziału ratunkowego, centrum urazowego, centrum
urazowego dla dzieci lub jednostki organizacyjnej szpitala wyspecjalizowanej w
zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa
medycznego;
7)numer telefonu i adres poczty elektronicznej, dla których zapewniono
całodobowy odbiór połączeń i wiadomości przez szpitalny oddział ratunkowy,
centrum urazowe, centrum urazowe dla dzieci lub jednostkę organizacyjną
szpitala wyspecjalizowaną w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych
niezbędnych dla ratownictwa medycznego;
7a)lokalizację i czas funkcjonowania lotniska lub lądowiska wpisanego do instrukcji
operacyjnej dysponenta lotniczych zespołów ratownictwa medycznego będącego
jednostką nadzorowaną przez ministra właściwego do spraw zdrowia;
8)(uchylony)
9)(uchylony)
10)identyfikator terytorialny gminy, miejscowości lub dzielnicy oraz współrzędne
geograficzne lokalizacji szpitalnego oddziału ratunkowego, centrum urazowego,
centrum urazowego dla dzieci lub jednostki organizacyjnej szpitala
wyspecjalizowanej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych
dla ratownictwa medycznego;
11)nazwę własną szpitalnego oddziału ratunkowego, centrum urazowego, centrum
urazowego dla dzieci lub jednostki organizacyjnej szpitala wyspecjalizowanej
w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa
medycznego;
12)kod charakteryzujący specjalność komórki organizacyjnej zakładu leczniczego
podmiotu leczniczego ustalony zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie
art. 105 ust. 5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej –
w przypadku szpitalnego oddziału ratunkowego lub jednostki organizacyjnej
szpitala wyspecjalizowanej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych
niezbędnych dla ratownictwa medycznego;
12a)niepowtarzalny kod identyfikujący komórkę organizacyjną zakładu leczniczego
podmiotu leczniczego w strukturze organizacyjnej podmiotu leczniczego
ustalony zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 105 ust. 5 ustawy
z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej – w przypadku szpitalnego
oddziału ratunkowego lub jednostki organizacyjnej szpitala wyspecjalizowanej
w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa
medycznego;
13)datę rozpoczęcia, zmiany i zakończenia realizacji umów o udzielanie świadczeń
opieki zdrowotnej zawartych zgodnie z art. 47 oraz numery tych umów, ich
rodzaj i zakres.
3.Dyrektor oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia
niezwłocznie, niepóźniej niż w terminie 7 dni od dnia zawarcia umowy o udzielanie
świadczeń opieki zdrowotnej przez Narodowy Fundusz Zdrowia z podmiotami
leczniczymi posiadającymi szpitalne oddziały ratunkowe, centra urazowe, centra
urazowe dla dzieci lub jednostki organizacyjne szpitali wyspecjalizowane w zakresie
udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego lub od
dnia jej zmiany, przekazuje wojewodzie dane, o których mowa w ust. 2 pkt 3–4, 6, 7
i 10–13.
3a.Dyrektor oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia
niezwłocznie, niepóźniej niż w terminie 7 dni od dnia wygaśnięcia lub rozwiązania
umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej określonej w ust. 3, przekazuje
wojewodzie informację o wygaśnięciu lub rozwiązaniu tej umowy.
3b.Wojewoda niezwłocznie, niepóźniej niż w terminie 7 dni od dnia otrzymania
danych i informacji, o których mowa w ust. 3 i 3a, dokonuje właściwych wpisów,
zmian lub wykreśleń w ewidencji, o której mowa w ust. 1.
4.Administratorem systemu teleinformatycznego ewidencji, o której mowa
w ust. 1, jest jednostka podległa ministrowi właściwemu do spraw zdrowia właściwa
w zakresie systemów informacyjnych w ochronie zdrowia.
Wojewoda przekazuje do systemu informacji w ochronie zdrowia, o którym mowa w ustawie z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia (Dz. U. z 2025 r. poz. 302, 779, 1537 i
1705)dane, o których
mowa w art. 17 i art. 23a
1.Wojewoda podejmuje działania organizacyjne zmierzające do
zapewnienia następujących parametrów czasu dotarcia na miejsce zdarzenia dla
zespołu ratownictwa medycznego od chwili przyjęcia zgłoszenia przez dyspozytora
medycznego:
1)mediana czasu dotarcia – w skali każdego miesiąca – jest niewiększa niż 8 minut
w mieście powyżej 10 tysięcy mieszkańców i 15 minut poza miastem powyżej
10 tysięcy mieszkańców;
2)(uchylony)
3)maksymalny czas dotarcia nie może być dłuższy niż 15 minut w mieście powyżej
10 tysięcy mieszkańców i 20 minut poza miastem powyżej 10 tysięcy
mieszkańców.
2.Przyjmuje się, że 0,5 % przypadków o najdłuższych czasach dotarcia w skali
każdego miesiąca nie bierze się pod uwagę w naliczaniu parametrów określonych
w ust. 1, z zastrzeżeniem, że przypadki te nie podlegają kumulacji pomiędzy
miesiącami.
1.Minister właściwy do spraw zdrowia:
1)nadzoruje SWD PRM;
2)określa kierunki rozwoju SWD PRM;
3)jest administratorem SWD PRM;
4)jest podmiotem odpowiedzialnym za rozbudowę i modyfikacje SWD PRM.
2.Wojewoda zapewnia utrzymanie i funkcjonowanie SWD PRM na terenie
województwa.
3.Utrzymanie i funkcjonowanie SWD PRM jest finansowane z budżetu państwa,
z części:
1)której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia;
2)których dysponentami są właściwi wojewodowie.
3a.Wojewodowie i dysponenci zespołów ratownictwa medycznego są
obowiązani do zapewnienia integracji systemów łączności radiowej
wykorzystywanych w systemie na terenie województwa z Podsystemem
Zintegrowanej Łączności Systemu Wspomagania Dowodzenia Państwowego
Ratownictwa Medycznego.
4.Zadania, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, minister właściwy do spraw
zdrowia powierza dysponentowi lotniczych zespołów ratownictwa medycznego
będącemu jednostką nadzorowaną przez ministra właściwego do spraw zdrowia.
5.Minister właściwy do spraw zdrowia może powierzyć, w drodze
porozumienia, ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych lub
Komendantowi Głównemu Policji wykonywanie czynności związanych z
utrzymaniem i funkcjonowaniem SWD PRM w zakresie zapewnienia utrzymania
powierzchni serwerowej.
6.Realizacja zadania, o którym mowa w ust. 5, jest finansowana z budżetu
państwa, z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw finansów
publicznych lub minister właściwy do spraw wewnętrznych.
7.Minister właściwy do spraw zdrowia dokonuje zakupu sprzętu
przeznaczonego do obsługi SWD PRM w specjalistycznych środkach transportu
sanitarnego wykorzystywanych przez zespoły ratownictwa medycznego, na
stanowiskach pracy wojewódzkich koordynatorów ratownictwa medycznego,
krajowego koordynatora ratownictwa medycznego i na stanowiskach pracy
dyspozytorów medycznych.
8.Sprzęt, o którym mowa w ust. 7, jest przekazywany przez ministra właściwego
do spraw zdrowia wojewodom. Sprzęt przeznaczony do obsługi SWD PRM w
specjalistycznych środkach transportu sanitarnego wykorzystywanych przez zespoły
ratownictwa medycznego wojewodowie przekazują dysponentom zespołów
ratownictwa medycznego w terminie 14 dni od dnia otrzymania tego sprzętu od
ministra właściwego do spraw zdrowia.
9.Zadania, o których mowa w ust. 7 i 8, minister właściwy do spraw zdrowia
może powierzyć dysponentowi lotniczych zespołów ratownictwa medycznego
będącemu jednostką nadzorowaną przez ministra właściwego do spraw zdrowia.
1.Dysponent lotniczych zespołów ratownictwa medycznego będący
jednostką nadzorowaną przez ministra właściwego do spraw zdrowia administruje
SWD PRM, który umożliwia bezpieczne przetwarzanie danych, w tym kontrolę
dostępu użytkowników do danych, oraz dokumentuje dokonywane przez nich zmiany,
umożliwiając w szczególności odtworzenie historii każdego zgłoszenia alarmowego i
powiadomienia o zdarzeniu.
2.Minister właściwy do spraw zdrowia, wojewodowie, dysponent lotniczych
zespołów ratownictwa medycznego będący jednostką nadzorowaną przez ministra
właściwego do spraw zdrowia i dysponenci zespołów ratownictwa medycznego
przetwarzają dane zarejestrowane w SWD PRM, w tym nagrania rozmów, dane
osobowe osoby zgłaszającej, dane innych osób wskazanych w trakcie przyjmowania
zgłoszenia, pozycje geograficzne, dane teleadresowe lub opis zdarzenia, i udostępniają
je na wniosek sądu, prokuratury, Policji, Rzecznika Praw Pacjenta lub Narodowego
Funduszu Zdrowia.
3.Mechanizmy, w które jest wyposażony SWD PRM, zapewniają zachowanie
ciągłości jego funkcjonowania.
4.SWD PRM zawiera rozwiązania techniczne przeznaczone do szkolenia
dyspozytorów medycznych.
1.Minister właściwy do spraw zdrowia, wojewodowie, dysponent
lotniczych zespołów ratownictwa medycznego będący jednostką nadzorowaną przez
ministra właściwego do spraw zdrowia i dysponenci zespołów ratownictwa
medycznego są współadministratorami danych w SWD PRM oraz innych danych
uzyskanych w związku z przyjmowaniem oraz obsługą zgłoszeń alarmowych i
powiadomień o zdarzeniach z wykorzystaniem SWD PRM.
2.Minister właściwy do spraw zdrowia:
1)wydaje i cofa upoważnienia do przetwarzania danych osobowych w SWD PRM
osobom, które zawarły z urzędem obsługującym ministra właściwego do spraw
zdrowia umowę o pracę lub umowę cywilnoprawną;
2)określa zakres danych, które mogą być udostępniane podmiotom, o których
mowa w art. 24e ust. 3 pkt 3 i 3a oraz w art. 39, a także sposób ich
udostępniania;
3)określa uprawnienia w SWD PRM;
4)przetwarza dane w SWD PRM niezbędne do realizacji zadań, o których mowa w
art. 19 ust. 1 oraz art. 24a ust. 1;
5)realizuje obowiązki wynikające z art. 19 i art. 34 rozporządzenia Parlamentu
Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie
ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych
i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy
95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) Dz. Urz.( UE L 119 z
3.Wojewodowie:
1)wydają i cofają upoważnienia do przetwarzania danych osobowych w SWD
PRM osobom, które zawarły z urzędem wojewódzkim umowę o pracę lub
umowę cywilnoprawną;
2)nadają i cofają uprawnienia w SWD PRM;
3)przetwarzają dane w SWD PRM niezbędne do realizacji zadań, o których mowa
w art. 19 ust. 2;
4)realizują obowiązki wynikające z art. 15 i art. 16 rozporządzenia 2016/679 w
zakresie wprowadzonych przez nich danych do SWD PRM;
5)realizują obowiązki wynikające z art. 19 i art. 34 rozporządzenia 2016/679.
04.05.2016, str. 1, z późn. zm.3)), zwanego dalej „rozporządzeniem 2016/679”.
4.Dysponent lotniczych zespołów ratownictwa medycznego będący jednostką
nadzorowaną przez ministra właściwego do spraw zdrowia:
1)przetwarza w SWD PRM dane niezbędne do realizacji zadań, o których mowa w
art. 27a ust. 2 i art. 48;
2)przetwarza dane w celu zapewnienia utrzymania, rozbudowy, modyfikacji i
obsługi technicznej SWD PRM;
3)wydaje i cofa upoważnienia do przetwarzania danych osobowych w zakresie
obejmującym zadania wynikające z administrowania SWD PRM;
4)nadaje i cofa uprawnienia w SWD PRM w ramach realizacji powierzonych
zadań;
5)może powierzyć przetwarzanie danych przetwarzanych w SWD PRM
podmiotom wyspecjalizowanym w zapewnianiu obsługi technicznej systemów
teleinformatycznych, w zakresie niezbędnym do prawidłowej realizacji zadań
związanych z utrzymaniem i funkcjonowaniem, rozbudową i modyfikacjami
SWD PRM;
6)realizuje obowiązki wynikające z art. 15 i art. 16 rozporządzenia 2016/679 w
zakresie wprowadzonych przez niego danych do SWD PRM;
7)realizuje obowiązki wynikające z art. 19 i art. 34 rozporządzenia 2016/679.
5.Dysponenci zespołów ratownictwa medycznego:
1)wydają i cofają upoważnienia do przetwarzania danych osobowych w SWD
PRM dla pracowników oraz osób, z którymi została zawarta umowa
cywilnoprawna;
2)nadają i cofają uprawnienia w SWD PRM;
3)przetwarzają dane w SWD PRM w celu i zakresie niezbędnym do prawidłowej
realizacji zadań wynikających z przepisów ustawy;
4)realizują obowiązki wynikające z art. 15 i art. 16 rozporządzenia 2016/679 w
zakresie wprowadzonych przez nich danych do SWD PRM;
5)realizują obowiązki wynikające z art. 19 i art. 34 rozporządzenia 2016/679.
6.Dane osobowe, o których mowa w ust. 1, podlegają zabezpieczeniom
zapobiegającym nadużyciom lub niezgodnemu z prawem dostępowi lub
przekazywaniu polegającym co najmniej na:
1)dopuszczeniu do przetwarzania danych osobowych wyłącznie osób
posiadających pisemne upoważnienie;
2)pisemnym zobowiązaniu osób upoważnionych do przetwarzania danych
osobowych do zachowania ich w poufności.
7.Podmioty, o których mowa w ust. 2–5, podejmują działania mające na celu:
1)zapewnienie ochrony przed nieuprawnionym dostępem do SWD PRM;
2)zapewnienie integralności danych w SWD PRM;
3)zapewnienie dostępności SWD PRM dla podmiotów przetwarzających dane w
tym systemie;
4)przeciwdziałanie uszkodzeniom SWD PRM;
5)określenie zasad bezpieczeństwa przetwarzanych danych, w tym danych
osobowych;
6)określenie zasad zgłaszania naruszenia ochrony danych osobowych;
7)zapewnienie rozliczalności w SWD PRM;
8)zapewnienie poprawności danych przetwarzanych w SWD PRM.
8.Podmioty wyspecjalizowane w zapewnieniu obsługi technicznej systemów
teleinformatycznych, którym powierzono przetwarzanie danych osobowych w SWD
PRM, nie mogą powierzać przetwarzania danych innym podmiotom ani udostępniać
danych innym podmiotom niż upoważnionym na podstawie przepisów prawa.
9.W przypadku zaistnienia konieczności udostępnienia danych osobowych
podmiotom upoważnionym na podstawie przepisów prawa, podmiot
wyspecjalizowany w zapewnieniu obsługi technicznej systemów
teleinformatycznych, który udostępnił dane, informuje o tym fakcie administratora
SWD PRM, niepóźniej niż w terminie 3 dni od dnia zaistnienia tego faktu.
10.W przypadku zaistnienia okoliczności skutkujących zaprzestaniem
przetwarzania danych przetwarzanych w SWD PRM przez podmioty
wyspecjalizowane w zapewnianiu obsługi technicznej systemów teleinformatycznych,
podmioty te są obowiązane, w terminie 3 dni od dnia zaistnienia okoliczności
skutkujących zaprzestaniem przetwarzania danych, do przekazania przetwarzanych
danych administratorowi SWD PRM.
11.Podmioty, o których mowa w ust. 2–5, realizują obowiązek, o którym mowa
w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/679, w związku z przetwarzaniem danych
osobowych w SWD PRM, przez udostępnienie informacji w Biuletynie Informacji
Publicznej na swojej stronie podmiotowej lub na swojej stronie internetowej.
12.Osoba zwracająca się z żądaniem na podstawie art. 15 rozporządzenia
2016/679 obowiązana jest do podania informacji o okolicznościach zdarzenia, którego
to żądanie dotyczy, w tym daty i miejsca zdarzenia oraz numeru telefonu, z którego
zostało wykonane połączenie dotyczące powiadomienia o zdarzeniu.
13.Podmioty, o których mowa w ust. 2–5, udostępniają informację o
ograniczeniach, o których mowa w ust. 12, w Biuletynie Informacji Publicznej na
swojej stronie podmiotowej lub na swojej stronie internetowej.
14.Podmioty, o których mowa w ust. 2–5, prowadzą ewidencję osób
upoważnionych do przetwarzania danych, którym wydały upoważnienia do
przetwarzania danych osobowych w SWD PRM.
1.SWD PRM uzyskuje za pośrednictwem centralnego punktu systemu
powiadamiania ratunkowego, o którym mowa w art. 337 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia
12 lipca 2024 r. – Prawo komunikacji elektronicznej (Dz. U. poz. 1221 oraz z 2025 r.
poz. 637 i
820), informacje dotyczące lokalizacji zakończenia sieci, z którego zostało
wykonane połączenie do numeru alarmowego 112 albo innego numeru alarmowego,
oraz dane dotyczące abonenta, o których mowa w art. 337 ust. 2 ustawy z dnia
12 lipca 2024 r. – Prawo komunikacji elektronicznej
2.SWD PRM uzyskuje nieodpłatnie dostęp do danych przestrzennych
i związanych z nimi usług, udostępnianych za pośrednictwem systemu, o którym
mowa w art. 40 ust. 3e ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i karto-
graficzne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1151 i 1824 oraz z 2025 r. poz. 1019, 1542 i
1792)
1.Dyspozytorzy medyczni, wojewódzcy koordynatorzy ratownictwa
medycznego, zespoły ratownictwa medycznego oraz krajowy koordynator
ratownictwa medycznego wykonują zadania z wykorzystaniem SWD PRM.
2.Minister właściwy do spraw zdrowia, wojewodowie, dysponent lotniczych
zespołów ratownictwa medycznego będący jednostką nadzorowaną przez ministra
właściwego do spraw zdrowia oraz dysponenci zespołów ratownictwa medycznego
przy użyciu SWD PRM przetwarzają i udostępniają dane:
1)dotyczące usługobiorców w rozumieniu art. 2 pkt 16 ustawy z dnia 28 kwietnia
2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia, w zakresie określonym w art.
4 ust. 3 tej ustawy;
2)obejmujące dane osobowe osób wykonujących zadania wojewódzkich
koordynatorów ratownictwa medycznego;
2a)obejmujące dane osobowe osób wykonujących zadania krajowego koordynatora
ratownictwa medycznego;
3)obejmujące dane osobowe osób wykonujących zadania dyspozytora
medycznego;
4)obejmujące dane osobowe osób wykonujących zadania członków zespołów
ratownictwa medycznego;
5)obejmujące dane osobowe osób wykonujących wyłącznie zadania kierowców, o
których mowa w art. 36 ust. 3;
6)obejmujące dane osobowe osób wykonujących na podstawie danych z SWD
PRM zadania polegające na: zarządzaniu, kontroli, sporządzaniu raportów
statystycznych i analiz;
7)obejmujące dane osobowe osób dokonujących zgłoszenia na numer alarmowy,
numery ich telefonów oraz stopień pokrewieństwa z osobą w stanie nagłego
zagrożenia zdrowotnego, jeżeli dotyczy;
8)umożliwiające wymianę dokumentów elektronicznych między usługodawcami
oraz usługodawcami a płatnikami w rozumieniu art. 2 pkt 9 lit. a i pkt 15 ustawy
z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia.
3.Dane, o których mowa w ust. 2 pkt 1–5, 7 i 8, są udostępniane:
1)Narodowemu Funduszowi Zdrowia;
2)jednostce podległej ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, właściwej w
zakresie systemów informacyjnych ochrony zdrowia;
2a)sądowi, prokuraturze, Policji i Rzecznikowi Praw Pacjenta;
3)konsultantom krajowym i wojewódzkim, o których mowa w ustawie z dnia
6 listopada 2008 r. o konsultantach w ochronie zdrowia, w zakresie niezbędnym
do realizacji zadań, o których mowa w art. 10 tej ustawy;
3a)organom samorządu zawodowego w ramach postępowania w zakresie
odpowiedzialności zawodowej;
4)w postaci zanonimizowanej podmiotom, o których mowa w art. 39, w zakresie
określonym przez ministra właściwego do spraw zdrowia zgodnie z art. 24c
ust. 2 pkt 2.
3a.Udostępnienie danych, o których mowa w ust. 2 pkt 1–5, 7 i 8, podmiotom,
o których mowa w ust. 3 pkt 2–4, odbywa się na uzasadniony wniosek tych
podmiotów, zawierający cel przetwarzania udostępnionych danych, przy zachowaniu
bezpieczeństwa i integralności udostępnianych danych.
3b.Narodowy Fundusz Zdrowia wykorzystuje dane, o których mowa
w ust. 2 pkt 1–5, 7 i 8, do monitorowania i kontroli wykonania umów zawartych
z dysponentami zespołów ratownictwa medycznego na wykonywanie medycznych
czynności ratunkowych.
4.(uchylony)
5.SWD PRM przekazuje dane, o których mowa w ust. 2, do systemu informacji
w ochronie zdrowia, o którym mowa w ustawie z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie
informacji w ochronie zdrowia.
6.W SWD PRM na potrzeby obsługi zgłoszeń alarmowych i powiadomień o
zdarzeniach prowadzona jest dokumentacja dyspozytorni medycznej.
7.Do dokumentacji, o której mowa w ust. 6, stosuje się przepisy art. 24 oraz art.
26 ust. 1, 2 i 3 pkt 2, 2a i 3 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i
Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2024 r. poz.
581)
8.Dokumentacja dyspozytorni medycznej jest przechowywana przez okres 20
lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym dokonano ostatniego wpisu.
9.Wojewoda po upływie terminu, o którym mowa w ust. 8, niszczy
dokumentację dyspozytorni medycznej w sposób uniemożliwiający identyfikację
pacjentów, których ta dokumentacja dotyczyła.
10.Administrator SWD PRM po upływie terminu, o którym mowa w ust. 8,
niszczy elektroniczną dokumentację dyspozytorni medycznej w SWD PRM w sposób
uniemożliwiający identyfikację pacjentów, których ta dokumentacja dotyczyła.
1.W ramach Podsystemu Zintegrowanej Łączności Systemu
Wspomagania Dowodzenia Państwowego Ratownictwa Medycznego zapewnia się
rejestrowanie nagrań rozmów oraz korespondencji radiowej prowadzonych na
stanowisku dyspozytora medycznego, wojewódzkiego koordynatora ratownictwa
medycznego oraz krajowego koordynatora ratownictwa medycznego,
z wykorzystaniem dostępnych form łączności, i ich przechowywanie przez okres
20 lat, licząc od dnia dokonania nagrania.
1a.Nagrania, o których mowa w ust. 1, mogą zostać udostępnione przez:
1)właściwego dysponenta zespołów ratownictwa medycznego, w zakresie rozmów
i korespondencji radiowej prowadzonych przez zespoły ratownictwa
medycznego z dyspozytorem medycznym oraz wojewódzkim koordynatorem
ratownictwa medycznego,
2)właściwego wojewodę, w zakresie rozmów i korespondencji radiowej
prowadzonych przez dyspozytorów medycznych oraz wojewódzkiego
koordynatora ratownictwa medycznego,
3)dysponenta lotniczych zespołów ratownictwa medycznego będącego jednostką
nadzorowaną przez ministra właściwego do spraw zdrowia, w zakresie rozmów
i korespondencji radiowej:
a)o których mowa w pkt 1 i 2,
b)prowadzonych przez krajowego koordynatora ratownictwa medycznego
– podmiotom, o których mowa w art. 24b ust. 2.
2.Do nagrań, o których mowa w ust. 1 i 4, stosuje się przepisy art. 24 oraz art.
26 ust. 1, 2 i 3 pkt 2, 2a i 3 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i
Rzeczniku Praw Pacjenta.
3.Administrator SWD PRM niszczy nagrania, o których mowa w ust. 1, po
upływie terminu, o którym mowa w ust. 1.
4.W przypadku awarii Podsystemu Zintegrowanej Łączności Systemu
Wspomagania Dowodzenia Państwowego Ratownictwa Medycznego wojewoda
zapewnia rejestrowanie nagrań rozmów i korespondencji radiowej prowadzonych na
stanowisku dyspozytora medycznego oraz wojewódzkiego koordynatora ratownictwa
medycznego i przechowywanie tych nagrań przez okres 20 lat, licząc od dnia
dokonania nagrania.
5.Wojewoda niszczy nagrania, o których mowa w ust. 4, po upływie terminu,
o którym mowa w tym przepisie.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1)minimalne funkcjonalności SWD PRM,
2)sposób utrzymania SWD PRM,
3)sposób zarządzania SWD PRM,
4)sposób działania systemu w sytuacji awarii SWD PRM,
5)minimalne wyposażenie stanowisk pracy SWD PRM w dyspozytorni medycznej,
w miejscu stacjonowania zespołów ratownictwa medycznego, w
specjalistycznym środku transportu sanitarnego wykorzystywanym przez zespół
ratownictwa medycznego i na stanowisku wojewódzkiego koordynatora
ratownictwa medycznego
– mając na uwadze potrzebę zapewnienia sprawnego działania SWD PRM, realizacji
zadań przez dyspozytorów medycznych, zespoły ratownictwa medycznego,
wojewódzkich koordynatorów ratownictwa medycznego oraz współpracy SWD PRM
z systemem teleinformatycznym w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 22 listopada
2013 r. o systemie powiadamiania ratunkowego.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje dokumentacji dyspozytorni medycznej prowadzonej w SWD PRM, mając na uwadze potrzebę zapewnienia sprawnej realizacji zadań przez dyspozytorów medycznych oraz współpracy SWD PRM z systemem teleinformatycznym w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 22 listopada 2013 r. o systemie powiadamiania ratunkowego.
(uchylony)
1.Wojewoda tworzy i prowadzi jedną dyspozytornię medyczną w
województwie.
2.W województwach liczących powyżej:
1)3 mln mieszkańców wojewoda może utworzyć i prowadzić jedną dodatkową
dyspozytornię medyczną;
2)4 mln mieszkańców wojewoda może utworzyć i prowadzić dwie dodatkowe
dyspozytornie medyczne.
3.Dyspozytornie medyczne działają w sposób zapewniający ich zastępowalność
w przypadku miejscowej awarii sieci teleinformatycznej na potrzeby obsługi numerów
alarmowych w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 22 listopada 2013 r. o systemie
powiadamiania ratunkowego albo jej przeciążenia, awarii SWD PRM, łączności
radiowej lub telefonicznej.
4.Minister właściwy do spraw zdrowia opracowuje wytyczne dotyczące sposobu
i trybu zastępowalności dyspozytorni medycznych i przekazuje je wojewodom.
Wytyczne stanowią tajemnicę prawnie chronioną i nie podlegają udostępnianiu na
podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej i nie
podlegają udostępnianiu lub przekazywaniu w celu ponownego wykorzystania na
podstawie ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym
wykorzystywaniu informacji sektora publicznego.
5.Dyspozytornie medyczne mają obowiązek stosowania wytycznych, o których
mowa w ust. 4.
1.Osobą odpowiedzialną za funkcjonowanie dyspozytorni medycznej,
zatrudnioną na podstawie stosunku pracy, jest kierownik dyspozytorni medycznej,
zwany dalej „kierownikiem dyspozytorni”.
2.Kierownikiem dyspozytorni może być osoba, która:
1)ukończyła co najmniej studia pierwszego stopnia na kierunku pielęgniarstwo
i posiada kwalifikacje wymagane dla pielęgniarki systemu lub uzyskała co
najmniej tytuł zawodowy licencjata wymagany dla ratownika medycznego,
posiadająca łącznie co najmniej 3-letnie doświadczenie w zakresie realizacji
zadań na stanowisku:
a)dyspozytora medycznego,
b)zastępcy głównego dyspozytora medycznego,
c)głównego dyspozytora medycznego,
d)zastępcy kierownika dyspozytorni medycznej.
2)(uchylony)
3.Do zadań kierownika dyspozytorni należy:
1)opracowanie szczegółowego sposobu funkcjonowania dyspozytorni medycznej,
z uwzględnieniem zapewnienia ciągłości jej funkcjonowania oraz organizacji
pracy dyspozytorów medycznych;
2)opracowanie planu postępowania w przypadku wystąpienia awarii
uniemożliwiającej przyjmowanie i obsługę powiadomień o zdarzeniach i
zgłoszeń alarmowych na podstawie wytycznych, o których mowa w art. 25a ust.
4;
3)przygotowanie, weryfikacja i aktualizacja wykazów i opracowań niezbędnych
podczas realizacji zadań przez dyspozytorów medycznych;
4)nadzór nad pracą dyspozytorów medycznych, ze szczególnym uwzględnieniem
sposobu przeprowadzania rozmów, decyzji podejmowanych w zakresie
dysponowania oraz odmów zadysponowania zespołów ratownictwa medycz-
nego, obsługi zdarzeń, w tym zdarzeń z dużą liczbą poszkodowanych;
5)dokonywanie oceny sposobu realizacji zadań przez dyspozytorów medycznych
na podstawie formularza oceny pracy dyspozytora medycznego,
uwzględniającego kryteria oceny pracy dyspozytora medycznego, o których
mowa w art. 27a ust. 2 pkt 5;
6)współpraca z psychologiem, o którym mowa w art. 26a ust. 1.
4.Na podstawie stosunku pracy można zatrudnić zastępcę kierownika
dyspozytorni, którym może być osoba, która:
1)ukończyła co najmniej studia pierwszego stopnia na kierunku pielęgniarstwo i
posiada kwalifikacje wymagane dla pielęgniarki systemu lub uzyskała co
najmniej tytuł zawodowy licencjata wymagany dla ratownika medycznego,
posiadająca co najmniej 2-letnie doświadczenie w zakresie realizacji zadań na
stanowisku dyspozytora medycznego.
2)(uchylony)
5.Dyspozytornie medyczne współpracują z innymi podmiotami, w
szczególności z Policją, Państwową Strażą Pożarną i centrami powiadamiania
ratunkowego, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 22 listopada 2013 r. o
systemie powiadamiania ratunkowego, w celu podjęcia działań ratowniczych w
związku z realizacją zadań dyspozytora medycznego, przy wykorzystaniu systemu
teleinformatycznego i sieci teleinformatycznej na potrzeby obsługi numerów
alarmowych w rozumieniu odpowiednio art. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 22 listopada
2013 r. o systemie powiadamiania ratunkowego, na potrzeby przyjmowania i obsługi
powiadomień o zdarzeniach oraz zgłoszeń alarmowych przekazywanych z centrum
powiadamiania ratunkowego przez dyspozytora medycznego.
6.Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia,
organizację, sposób funkcjonowania oraz elementy techniczne dyspozytorni
medycznej, biorąc pod uwagę podział zadań między dyspozytorami medycznymi oraz
zapewnienie możliwie najkrótszego czasu oczekiwania na odbiór przez dyspozytora
medycznego zgłoszenia alarmowego lub powiadomienia o zdarzeniu.
(uchylony)
1.Dyspozytor medyczny wykonuje zadania:
1)w podmiocie leczniczym utworzonym przez ministra właściwego do spraw
zdrowia w celu realizacji zadań lotniczych zespołów ratownictwa medycznego
na stanowisku dyspozytora medycznego związanym z dysponowaniem i koordy-
nacją działalności lotniczych zespołów ratownictwa medycznego oraz innych
statków powietrznych będących na wyposażeniu podmiotu, w tym lotniczego
zespołu transportu sanitarnego;
2)na stanowisku dyspozytora medycznego w lokalizacji wskazanej w planie.
1a.(uchylony)
1b.Do dyspozytorów medycznych, o których mowa w ust. 1, pracowników
zatrudnionych w Centrum Operacyjnym, o którym mowa w art. 26d, oraz
wojewódzkich koordynatorów ratownictwa medycznego może być stosowany system
równoważnego czasu pracy, w którym jest dopuszczalne przedłużenie dobowego
wymiaru czasu pracy do 24 godzin, w okresie rozliczeniowym nieprzekraczającym
1 miesiąca. Przepisy art. 135 § 2 i 3 oraz art. 136 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca
1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2025 r. poz. 277, 807, 1423 i
1661)stosuje się
odpowiednio
1c.Osoba, z którą zawarto umowę na wykonywanie zadań dyspozytora
medycznego, jest obowiązana przed rozpoczęciem realizacji tych zadań przedstawić
podmiotowi, z którym zawarła tę umowę, zaświadczenie o ukończeniu kursu
uprawniającego do pracy na tym stanowisku.
2.Dyspozytorem medycznym może być osoba, która:
1)posiada pełną zdolność do czynności prawnych;
2)posiada wykształcenie wymagane dla pielęgniarki systemu lub ratownika
medycznego;
3)posiada co najmniej 2-letnie doświadczenie w realizacji zadań na stanowisku
dyspozytora medycznego lub w zespole ratownictwa medycznego, lotniczym
zespole ratownictwa medycznego, szpitalnym oddziale ratunkowym, oddziale
anestezjologii i intensywnej terapii lub w izbie przyjęć szpitala posiadającego
oddział anestezjologii i intensywnej terapii, oddział chorób wewnętrznych,
oddział chirurgii ogólnej oraz oddział ortopedii lub ortopedii i traumatologii;
4)nie była skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko zdrowiu
lub życiu ludzkiemu;
5)ukończyła kurs uprawniający do pracy na stanowisku dyspozytora medycznego,
o którym mowa w art. 27a ust. 2 pkt 7 lit. b, oraz realizuje obowiązek
indywidualnego rozwoju zawodowego.
2a.W celu zabezpieczenia prawidłowego funkcjonowania dyspozytorni
medycznej wojewoda wyznacza spośród zatrudnionych dyspozytorów medycznych
osoby zapewniające całodobową obsadę stanowiska głównego dyspozytora medycz-
nego oraz jego zastępcy.
2b.Głównym dyspozytorem medycznym może być osoba, która:
1)spełnia co najmniej wymagania, o których mowa w ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5;
2)przez okres co najmniej 3 lat w okresie ostatnich 4 lat była zatrudniona na
stanowisku dyspozytora medycznego.
2c.Zastępcą głównego dyspozytora medycznego może być osoba, która:
1)spełnia wymagania, o których mowa w ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5;
2)przez okres co najmniej 2 lat w okresie ostatnich 3 lat była zatrudniona na
stanowisku dyspozytora medycznego.
2d.Do zadań głównego dyspozytora medycznego należy:
1)koordynowanie funkcjonowania dyspozytorni medycznej;
2)współpraca z wojewódzkim koordynatorem ratownictwa medycznego oraz
krajowym koordynatorem ratownictwa medycznego;
3)koordynacja współpracy dyspozytorów medycznych w przypadku zdarzeń z
dużą liczbą poszkodowanych w obrębie jednej dyspozytorni medycznej;
4)bieżąca analiza zadań realizowanych przez dyspozytorów medycznych;
5)bieżąca analiza optymalnego wykorzystania zespołów ratownictwa medycznego;
6)udzielanie dyspozytorom medycznym niezbędnych informacji i merytorycznej
pomocy;
7)przygotowywanie raportu dobowego z pracy dyspozytorni medycznej.
2e.Główny dyspozytor medyczny wykonuje zadania, o których mowa w ust. 2d,
przy pomocy zastępcy.
3.Dyspozytor medyczny ma prawo i obowiązek:
1)indywidualnego rozwoju zawodowego przez aktualizację wiedzy i umiejętności
w ramach kursu doskonalącego dla dyspozytora medycznego, o którym mowa w
art. 27a ust. 2 pkt 7 lit. c;
2)brać udział w szkoleniach, o których mowa w art. 26a ust. 4 pkt 3.
3a.(uchylony)
4.(uchylony)
5.(uchylony)
6.Informację o przebiegu indywidualnego rozwoju zawodowego dyspozytora
medycznego Krajowe Centrum Monitorowania Ratownictwa Medycznego, o którym
mowa w art. 27a ust. 1, przekazuje wojewodzie za pomocą środków komunikacji
elektronicznej.
7.Informacja, o której mowa w ust. 6, zawiera:
1)imię i nazwisko dyspozytora medycznego;
2)oznaczenie urzędu wojewódzkiego;
3)datę rozpoczęcia okresu edukacyjnego;
4)dane dotyczące indywidualnego rozwoju zawodowego dyspozytora
medycznego:
a)czas trwania kursu doskonalącego dla dyspozytora medycznego, o którym
mowa w art. 27a ust. 2 pkt 7 lit. c, i jego temat,
b)podpis organizatora kształcenia.
1.Wojewoda zapewnia dostęp do wsparcia psychologicznego
dyspozytorów medycznych udzielanego przez psychologów zatrudnionych na
podstawie stosunku pracy w urzędzie wojewódzkim.
2.Wsparcia psychologicznego udziela dyspozytorowi medycznemu osoba, która
spełnia następujące wymagania:
1)ukończyła 5-letnie jednolite studia magisterskie na kierunku psychologia;
2)posiada co najmniej 2-letnie doświadczenie zawodowe w:
a)interwencji kryzysowej lub pracy polegającej na udzielaniu wsparcia
osobom wykonującym zawód medyczny lub
b)pracy w Policji, wojsku lub Państwowej Straży Pożarnej na stanowisku
psychologa.
3.Wsparcie psychologiczne udzielane dyspozytorowi medycznemu ma na celu:
1)zapobieganie konsekwencjom zdrowotnym stresu zawodowego;
2)zwiększenie efektywności realizacji zadań przez dyspozytora medycznego.
4.Zadania psychologa w ramach wsparcia psychologicznego obejmują:
1)udział w procedurze rekrutacji przez weryfikację umiejętności radzenia sobie ze
stresem, stabilności emocjonalnej, odporności psychicznej oraz innych
niezbędnych z punktu widzenia specyfiki pracy kompetencji psychologicznych
osób ubiegających się o stanowisko dyspozytora medycznego;
2)prewencję skutków stresorów zawodowych;
3)szkolenia doskonalące dla dyspozytorów medycznych oraz kierownika
dyspozytorni medycznej i zastępcy kierownika dyspozytorni medycznej, w
zakresie kompetencji psychologicznych zapobiegających stresowi na stanowisku
pracy oraz służących wypracowaniu umiejętności radzenia sobie ze stresem
zawodowym;
4)poradnictwo i pomoc psychologiczną w zakresie problemów psychologicznych
wpływających na dobrostan psychiczny dyspozytora medycznego;
5)interwencje psychologiczne w sytuacjach kryzysowych.
5.Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia,
szczegółowy zakres zadań psychologa w ramach wsparcia psychologicznego, biorąc
pod uwagę konieczność zapobiegania skutkom psychicznym stresu zawodowego oraz
traumatycznego, umożliwienie sprawnego podejmowania decyzji przez dyspozytorów
medycznych przez ograniczanie wpływu stresu na proces decyzyjny, a także
diagnozowanie i zapobieganie występowaniu objawów wypalenia zawodowego wśród
dyspozytorów medycznych.
1.Stroną umowy o pracę zawartej z:
1)dyspozytorem medycznym, o którym mowa w art. 26 ust. 1:
a)pkt 1, jest dysponent lotniczych zespołów ratownictwa medycznego będący
jednostką nadzorowaną przez ministra właściwego do spraw zdrowia,
b)pkt 2, jest urząd wojewódzki;
2)psychologiem, o którym mowa w art. 26a ust. 1, jest urząd wojewódzki.
2.(uchylony)
3.Z dyspozytorami medycznymi, o których mowa w art. 26, jest zawierana
umowa o pracę lub umowa cywilnoprawna. Do zatrudnienia dyspozytorów
medycznych na podstawie umowy cywilnoprawnej nie stosuje się przepisów ustawy z
dnia 11 września 2019 r. – Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1320,
z późn. zm.4)).
1.W okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu
epidemii na stanowisku odpowiednio dyspozytora medycznego, głównego
dyspozytora medycznego albo zastępcy głównego dyspozytora medycznego można
zatrudnić osobę niespełniającą wymagań określonych w art. 26 ust. 2 pkt 3, ust. 2b
pkt 2 i ust. 2c pkt 2.
2.Osoby, o których mowa w ust. 1, zatrudnione w dniu odwołania stanu
zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii na stanowisku dyspozytora
medycznego, głównego dyspozytora medycznego albo zastępcy głównego
dyspozytora medycznego, mogą pełnić te funkcje po tym dniu.
1.U dysponenta lotniczych zespołów ratownictwa medycznego
będącego jednostką nadzorowaną przez ministra właściwego do spraw zdrowia działa
Centrum Operacyjne, które jest komórką organizacyjną tego podmiotu.
2.W Centrum Operacyjnym zadania wykonują dyspozytorzy medyczni,
o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 1, oraz dyspozytorzy lotniczy, którzy spełniają
wymagania określone w art. 94 ust. 6 pkt 5 oraz art. 96 ust. 1 i ust. 2 pkt 11 ustawy
z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze (Dz. U. z 2025 r. poz. 1431 i 1668), w zakresie
niezbędnym do realizacji celów statutowych dysponenta lotniczych zespołów
ratownictwa medycznego będącego jednostką nadzorowaną przez ministra
właściwego do spraw zdrowia, z tym że:
1)dyspozytor medyczny, o którym mowa w art. 26 ust. 1 pkt 1 – dysponuje
lotnicze zespoły ratownictwa medycznego i lotnicze zespoły transportu
sanitarnego oraz koordynuje realizację ich zadań;
2)dyspozytor lotniczy – wykonuje zadania związane z koordynacją
i zapewnieniem realizacji zadań przez lotnicze zespoły ratownictwa medycznego
oraz lotnicze zespoły transportu sanitarnego zgodnie z ustawą z dnia 3 lipca
2002 r. – Prawo lotnicze i przepisami prawa międzynarodowego, a także
współpracuje z dyspozytorem medycznym w zakresie realizacji jego zadań,
które nie wymagają wiedzy medycznej, w tym przez dysponowanie statków
powietrznych.
1.Dysponent zespołów ratownictwa medycznego zapewnia członkom
zespołów ratownictwa medycznego dostęp do wsparcia psychologicznego
udzielanego przez psychologa spełniającego wymagania, o których mowa w art. 26a
ust. 2.
2.Wsparcie psychologiczne udzielane członkom zespołów ratownictwa
medycznego ma na celu:
1)zapobieganie konsekwencjom zdrowotnym stresu zawodowego;
2)zwiększenie efektywności realizacji zadań przez członków zespołów
ratownictwa medycznego.
3.Zadania psychologa w ramach wsparcia psychologicznego udzielanego
członkom zespołów ratownictwa medycznego obejmują:
1)prewencję skutków stresorów zawodowych;
2)poradnictwo i pomoc psychologiczną w zakresie problemów psychologicznych
wpływających na dobrostan psychiczny członków zespołów ratownictwa
medycznego;
3)interwencje psychologiczne w sytuacjach kryzysowych.
4.Zadania, o których mowa w ust. 3, są podejmowane przez psychologa
w sytuacjach:
1)zgłoszenia przez członka zespołu ratownictwa medycznego problemów
psychicznych mogących wpływać na poziom jego funkcjonowania
psychicznego;
2)zaobserwowanych albo zgłoszonych przez dysponenta zespołów ratownictwa
medycznego trudności członków tych zespołów w pracy zespołowej lub
indywidualnej;
3)stwierdzenia u członka zespołu ratownictwa medycznego symptomów
świadczących o trudnościach psychicznych.
5.Zadania, o których mowa w ust. 3, są realizowane wyłącznie za zgodą członka
zespołu ratownictwa medycznego, z zachowaniem zasad etyki zawodowej
psychologa.
6.Psycholog udzielający wsparcia psychicznego członkom zespołów
ratownictwa medycznego opracowuje i przekazuje dysponentowi zespołów
ratownictwa medycznego, do dnia 31 marca, raport roczny za rok poprzedni
z realizacji zadań, o których mowa w ust. 3, obejmujący wskazanie liczby i rodzaju
zrealizowanych zadań oraz liczby osób, wobec których te zadania zostały
zrealizowane.
1.Do zadań dyspozytorów medycznych należy w szczególności:
1)przyjmowanie zgłoszeń alarmowych i powiadomień o zdarzeniach, ustalanie
priorytetów i niezwłoczne dysponowanie zespołów ratownictwa medycznego na
miejsce zdarzenia, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 5 oraz
z uwzględnieniem algorytmu zbierania wywiadu medycznego, o którym mowa
w ust. 6;
2)przekazywanie niezbędnych informacji osobom udzielającym pierwszej
pomocy;
3)przekazywanie kierującemu akcją medyczną niezbędnych informacji
ułatwiających prowadzenie medycznych czynności ratunkowych na miejscu
zdarzenia;
4)zbieranie aktualnych informacji o dostępnych w rejonie operacyjnym
jednostkach systemu, o których mowa w art. 32 ust. 1, i ich gotowości oraz
przekazywanie tych informacji wojewódzkiemu koordynatorowi ratownictwa
medycznego;
5)zbieranie i archiwizowanie bieżących informacji o zdarzeniach i prowadzonych
medycznych czynnościach ratunkowych;
6)powiadamianie o zdarzeniu szpitalnych oddziałów ratunkowych lub, jeżeli
wymaga tego sytuacja na miejscu zdarzenia, centrów urazowych lub jednostek
organizacyjnych szpitali wyspecjalizowanych w zakresie udzielania świadczeń
zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego;
7)powiadamianie o zdarzeniu jednostek współpracujących z systemem, o których
mowa w art. 15, jeżeli wymaga tego sytuacja na miejscu zdarzenia;
8)współpraca oraz wymiana informacji z centrami zarządzania kryzysowego, o
których mowa w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu
kryzysowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 122, z późn. zm.5));
9)współpraca oraz wymiana informacji z Krajowym Centrum Monitorowania
Ratownictwa Medycznego, o którym mowa w art. 27a ust. 1.
1a.Wykonywanie zadań dyspozytora medycznego, o których mowa w ust. 1,
stanowi udzielanie świadczeń zdrowotnych w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 10 ustawy
z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej.
1b.Zadania dyspozytora medycznego uwzględniają postanowienia umów
międzynarodowych dotyczących współpracy transgranicznej w zakresie ratownictwa
medycznego.
1c.Do dyspozytorów medycznych zatrudnionych w podmiocie leczniczym
utworzonym przez ministra właściwego do spraw zdrowia, o których mowa w art. 26
ust. 1 pkt 1, nie stosuje się ust. 1 pkt 2 i 4.
2.W razie konieczności użycia jednostek systemu, o których mowa w art. 32 ust.
1, spoza rejonu operacyjnego dyspozytor medyczny powiadamia o tym fakcie
wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego.
3.Wojewódzki koordynator ratownictwa medycznego w celu sprawnego
podjęcia medycznych czynności ratunkowych, ich prowadzenia i zapewnienia
kierowania tymi czynnościami:
1)(uchylony)
2)koordynuje działania dysponentów jednostek.
4.Dysponent jednostki ma obowiązek prowadzić dokumentację medycznych
czynności ratunkowych zgodnie z przepisami o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw
Pacjenta.
5.Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia,
ramowe procedury:
1)przyjmowania oraz obsługi zgłoszeń alarmowych i powiadomień o zdarzeniach
przez dyspozytora medycznego,
2)dysponowania zespołami ratownictwa medycznego
– mając na względzie potrzebę jak najszybszego ustalenia istotnych elementów stanu
faktycznego w trakcie przyjmowania zgłoszenia alarmowego lub powiadomienia o
zdarzeniu oraz zapewnienia odpowiedniego sposobu obsługi tego zgłoszenia lub
powiadomienia, a także zapewnienie wysłania na miejsce zdarzenia właściwego
zespołu ratownictwa medycznego.
6.Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii ekspertów
właściwych w zakresie medycyny ratunkowej i ratownictwa medycznego, ogłasza, w
drodze obwieszczenia, algorytm zbierania wywiadu medycznego przez dyspozytora
medycznego, stanowiący zbiór pytań kierowanych do osoby dokonującej zgłoszenia,
opracowany z uwzględnieniem ramowych procedur, o których mowa w przepisach
wydanych na podstawie ust. 5, zgodnie z aktualną wiedzą w zakresie medycyny
ratunkowej.
1.Dysponent lotniczych zespołów ratownictwa medycznego będący
jednostką nadzorowaną przez ministra właściwego do spraw zdrowia tworzy komórkę
organizacyjną pod nazwą „Krajowe Centrum Monitorowania Ratownictwa
Medycznego”, zwaną dalej „KCMRM”.
2.Do zadań KCMRM należy:
1)realizowanie zadań powierzonych przez ministra właściwego do spraw zdrowia
w zakresie rozbudowy i modyfikacji SWD PRM;
2)realizowanie zadań powierzonych przez ministra właściwego do spraw zdrowia
w zakresie administrowania SWD PRM;
3)opracowywanie na zlecenie ministra właściwego do spraw zdrowia opisów
przedmiotu zamówienia oraz specyfikacji istotnych warunków zamówienia do
postępowań o udzielenie zamówienia publicznego na zakup sprzętu do obsługi
SWD PRM;
4)uczestniczenie w postępowaniach o udzielenie zamówienia publicznego na
zakup sprzętu do obsługi SWD PRM w specjalistycznych środkach transportu
sanitarnego wykorzystywanych przez zespoły ratownictwa medycznego, na sta-
nowiskach pracy wojewódzkich koordynatorów ratownictwa medycznego i na
stanowiskach pracy dyspozytorów medycznych;
5)opracowanie kryteriów oceny pracy dyspozytora medycznego;
6)całodobowe monitorowanie przebiegu zdarzeń obsługiwanych przez
dyspozytorów medycznych oraz zespoły ratownictwa medycznego, w tym
zdarzeń, których skutki spowodowały stan nagłego zagrożenia zdrowotnego
znacznej liczby osób, oraz współpraca i wspomaganie realizacji zadań przez
krajowego koordynatora ratownictwa medycznego oraz wojewódzkich
koordynatorów ratownictwa medycznego;
7)przygotowywanie i prowadzenie:
a)kursu uprawniającego do pracy na stanowisku wojewódzkiego
koordynatora ratownictwa medycznego,
b)kursu uprawniającego do pracy na stanowisku dyspozytora medycznego,
c)kursu doskonalącego dla dyspozytora medycznego, odbywanego w ramach
rozwoju zawodowego dyspozytora medycznego;
8)opracowywanie testów do wstępnej kwalifikacji kandydatów ubiegających się o
zatrudnienie na stanowiskach dyspozytorów medycznych i wojewódzkich
koordynatorów ratownictwa medycznego;
9)przekazywanie, na wniosek krajowego koordynatora ratownictwa medycznego,
niezbędnych informacji do realizacji jego zadań.
3.Finansowanie zadań KCMRM, o których mowa w ust. 2:
1)pkt 1,
2)pkt 2,
3)pkt 3 i 4,
3a)pkt 5,
3b)pkt 7,
4)pkt 6 i 8
– odbywa się z dotacji celowej, z budżetu państwa, z części, której dysponentem jest
minister właściwy do spraw zdrowia, na podstawie umowy zawartej między ministrem
właściwym do spraw zdrowia a dysponentem lotniczych zespołów ratownictwa
medycznego.
4.Finansowanie wydatków inwestycyjnych związanych w szczególności z
budową i wyposażeniem KCMRM odbywa się z dotacji celowej, z budżetu państwa,
z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia.
1.Kursy, o których mowa w art. 27a ust. 2 pkt 7, odbywają się na
podstawie programu, który zawiera:
1)założenia organizacyjno-programowe określające rodzaj i cel kształcenia oraz
czas jego trwania;
2)plan nauczania;
3)wykaz umiejętności wynikowych;
4)szczegółowy program kursów;
5)wskazówki metodyczne.
2.Ukończenie kursu uprawniającego do pracy na stanowisku dyspozytora
medycznego ma na celu uzyskanie umiejętności niezbędnych do realizacji przez
dyspozytora medycznego zadań, o których mowa w art. 27 ust. 1.
3.Ukończenie kursu doskonalącego dla dyspozytora medycznego ma na celu
aktualizację i doskonalenie posiadanych umiejętności umożliwiających realizację
przez dyspozytora medycznego zadań, o których mowa w art. 27 ust. 1.
4.Ukończenie kursu uprawniającego do pracy na stanowisku wojewódzkiego
koordynatora ratownictwa medycznego ma na celu uzyskanie niezbędnych
umiejętności do realizacji przez wojewódzkiego koordynatora ratownictwa
medycznego zadań, o których mowa w art. 29 ust. 5.
5.Programy kursów, o których mowa w art. 27a ust. 2 pkt 7, opracowuje i
aktualizuje, zgodnie z postępem wiedzy, zespół ekspertów powołany przez KCMRM
spośród osób legitymujących się doświadczeniem zawodowym w zakresie medycyny
ratunkowej, ratownictwa medycznego i powiadamiania ratunkowego.
6.KCMRM przedstawia do zatwierdzenia ministrowi właściwemu do spraw
zdrowia opracowane lub zaktualizowane programy kursów, o których mowa w art. 27a
ust. 2 pkt 7.
7.KCMRM podaje do publicznej wiadomości zatwierdzone programy kursów,
o których mowa w art. 27a ust. 2 pkt 7, przez ich publikację na swojej stronie
internetowej.
8.Nadzór nad realizacją kursów, o których mowa w art. 27a ust. 2 pkt 7, sprawuje
minister właściwy do spraw zdrowia w zakresie:
1)zgodności realizacji zajęć z programami kursów;
2)prawidłowości prowadzonej dokumentacji przebiegu kursów;
3)zapewnienia odpowiedniej jakości kursów;
4)osiągnięcia oczekiwanych wyników kształcenia;
5)sposobu sprawdzania nabytej wiedzy i umiejętności praktycznych;
6)określania praw i obowiązków uczestników kursów;
7)ustalenia zakresu obowiązków kadry dydaktycznej;
8)przeprowadzenia weryfikacji kwalifikacji kadry dydaktycznej;
9)sposobu oceny organizacji i przebiegu kursów przez jego uczestników.
9.Wojewoda, w terminie do dnia 15 października każdego roku, powiadamia
KCMRM o liczbie uczestników, którzy zostaną w roku następnym skierowani na kurs
uprawniający do pracy na stanowisku dyspozytora medycznego.
10.Do dnia 20 listopada każdego roku KCMRM informuje wojewodę, o którym
mowa w ust. 9, o terminie kursu uprawniającego do pracy na stanowisku dyspozytora
medycznego w roku kolejnym.
11.Wojewoda, o którym mowa w ust. 9, przekazuje KCMRM listę uczestników
kursu uprawniającego do pracy na stanowisku dyspozytora medycznego zawierającą:
1)imię i nazwisko uczestnika,
2)numer telefonu kontaktowego uczestnika,
3)adres poczty elektronicznej uczestnika
– nie później niż na 20 dni przed planowanym dniem rozpoczęcia tego kursu.
12.Wojewoda, o którym mowa w ust. 9, przekazuje uczestnikowi kursu
informację o terminie i miejscu kursu uprawniającego do pracy na stanowisku
dyspozytora medycznego.
13.Informacje, o których mowa w ust. 9–12, są przekazywane za pomocą
środków komunikacji elektronicznej.
14.Kurs uprawniający do pracy na stanowisku dyspozytora medycznego kończy
się egzaminem z zakresu wiedzy i umiejętności objętych programem kursu. W
przypadku gdy osoba zdająca nie zda egzaminu lub nie przystąpi do niego, z ważnych
przyczyn losowych, może ona przystąpić do egzaminu w następnym terminie,
niewięcej jednak niż 1 raz.
15.Do egzaminu, o którym mowa w ust. 14, może przystąpić osoba, która
uczestniczyła we wszystkich zajęciach teoretycznych i praktycznych objętych
programem kursu uprawniającego do pracy dyspozytora medycznego.
16.Egzamin, o którym mowa w ust. 14, składa się z części teoretycznej i
praktycznej.
17.Miejsce i termin egzaminu, o którym mowa w ust. 14, ustala KCMRM.
18.Egzamin, o którym mowa w ust. 14, jest przeprowadzany przez komisję
składającą się z:
1)konsultanta krajowego w dziedzinie medycyny ratunkowej albo wskazaną przez
niego osobę będącą lekarzem systemu, pielęgniarką systemu albo ratownikiem
medycznym jako przewodniczącego;
2)przedstawiciela KCMRM;
3)jednej z osób prowadzących zajęcia na kursie uprawniającym do pracy na
stanowisku dyspozytora medycznego.
19.Członków komisji, o której mowa w ust. 18, powołuje i odwołuje dysponent
lotniczych zespołów ratownictwa medycznego będący jednostką nadzorowaną przez
ministra właściwego do spraw zdrowia.
20.Do składu komisji, o której mowa w ust. 18, nie może być powołana osoba,
która jest małżonkiem, krewnym lub powinowatym do drugiego stopnia włącznie
osoby zdającej egzamin.
21.Do kursu uprawniającego do pracy na stanowisku wojewódzkiego
koordynatora ratownictwa medycznego oraz kursu doskonalącego dla dyspozytora
medycznego przepisy ust. 9–20 stosuje się odpowiednio.
22.Dyspozytor medyczny i wojewódzki koordynator ratownictwa medycznego
przedstawiają wojewodzie, do wglądu, zaświadczenia o ukończeniu kursów, o których
mowa w art. 27a ust. 2 pkt 7, w terminie 30 dni od dnia wydania zaświadczenia.
23.Zaświadczenia o ukończeniu kursów, o których mowa w art. 27a ust. 2 pkt 7,
są przekazywane osobom, które odbyły kursy i zdały egzamin z wynikiem
pozytywnym, przez KCMRM w postaci elektronicznej i są ważne przez okres 3 lat od
dnia ich wydania.
24.Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1)ramowe programy kursów, o których mowa w art. 27a ust. 2 pkt 7,
2)kwalifikacje kadry dydaktycznej,
3)szczegółowy sposób przeprowadzania egzaminów kończących kursy, o których
mowa w art. 27a ust. 2 pkt 7,
4)wzory zaświadczeń o ukończeniu kursów, o których mowa w art. 27a ust. 2 pkt
7
– mając na uwadze zapewnienie odpowiedniego indywidualnego rozwoju
zawodowego, jednolitości odbywania kursów, szybkości i jednolitości postępowania
oraz przygotowania do pracy na stanowiskach dyspozytora medycznego i wojewódz-
kiego koordynatora ratownictwa medycznego, a także jednolitych standardów
postępowania dyspozytorów medycznych i wojewódzkich koordynatorów
ratownictwa medycznego, przestrzegania obowiązujących procedur oraz
przejrzystości dokumentowania i zatwierdzania realizacji obowiązku indywidualnego
rozwoju zawodowego.
(uchylony)
1.W urzędzie wojewódzkim działają wojewódzcy koordynatorzy
ratownictwa medycznego, zatrudnieni przez wojewodę na podstawie stosunku pracy,
w liczbie niezbędnej do zapewnienia całodobowej realizacji zadań, o których mowa w
ust. 5.
2.Pracodawcą dla wojewódzkich koordynatorów ratownictwa medycznego jest
urząd wojewódzki.
3.(uchylony)
4.Działalność wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego jest
finansowana z budżetu państwa, z części, której dysponentem jest wojewoda.
5.Do zadań wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego należy:
1)współpraca z głównym dyspozytorem medycznym i jego zastępcą;
2)(uchylony)
3)rozstrzyganie sporów dotyczących przyjęcia do szpitala osoby w stanie nagłego
zagrożenia zdrowotnego, z wyłączeniem sytuacji, o których mowa w art. 20a
ust. 3 pkt 1;
4)udział w pracach wojewódzkiego zespołu zarządzania kryzysowego;
5)współpraca z KCMRM, innymi wojewódzkimi koordynatorami ratownictwa
medycznego oraz krajowym koordynatorem ratownictwa medycznego;
6)współpraca oraz wymiana informacji z centrami zarządzania kryzysowego, o
których mowa w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu
kryzysowym.
6.Wojewódzkim koordynatorem ratownictwa medycznego może być:
1)lekarz systemu lub
2)ratownik medyczny lub pielęgniarka systemu, którzy ukończyli studia co
najmniej pierwszego stopnia i posiadają co najmniej 4-letnie doświadczenie w
pracy na stanowisku dyspozytora medycznego
– posiadający ważne zaświadczenie o ukończeniu kursu uprawniającego do pracy na
stanowisku wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego.
6a.Osoba, z którą zawarto umowę na wykonywanie zadań wojewódzkiego
koordynatora ratownictwa medycznego, jest obowiązana przed rozpoczęciem
realizacji tych zadań przedstawić wojewodzie zaświadczenie o ukończeniu kursu
uprawniającego do pracy na tym stanowisku.
7.Zadania wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego, o których
mowa w ust. 5, uwzględniają postanowienia umów międzynarodowych dotyczących
współpracy transgranicznej w zakresie ratownictwa medycznego.
8.Wojewódzki koordynator ratownictwa medycznego w celu realizacji zadań, o
których mowa w ust. 5, może żądać od kierownika podmiotu leczniczego lub osoby
go zastępującej informacji dotyczących funkcjonowania podmiotu leczniczego, w
skład którego wchodzi jednostka systemu, o której mowa w art. 32 ust. 1, oraz
jednostka organizacyjna szpitala wyspecjalizowana w zakresie udzielania świadczeń
zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego, o której mowa w art. 32 ust.
2.
9.Kierownik podmiotu leczniczego lub osoby go zastępujące są obowiązane, bez
zbędnej zwłoki, udzielać, na żądanie wojewódzkiego koordynatora ratownictwa
medycznego, informacji dotyczących funkcjonowania podmiotu leczniczego.
9a.Rozstrzyganie sporów, o których mowa w ust. 5 pkt 3, odbywa się w drodze
decyzji administracyjnej wydawanej przez wojewódzkiego koordynatora ratownictwa
medycznego. Decyzji tej nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.
9b.Decyzja, o której mowa w ust. 9a:
1)może być przekazana w każdy możliwy sposób zapewniający dotarcie decyzji do
adresata, w tym ustnie;
2)nie wymaga uzasadnienia;
3)przekazana w sposób inny niż na piśmie, jest następnie doręczana na piśmie po
ustaniu przyczyn uniemożliwiających doręczenie w ten sposób.
9c.Od decyzji, o której mowa w ust. 9a, przysługuje odwołanie do wojewody
właściwego dla wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego.
10.Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia,
szczegółowy zakres zadań wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego,
kierując się koniecznością zapewnienia realizacji zadań, o których mowa w ust. 5.
1.W przypadku wystąpienia katastrof naturalnych i awarii technicznych
w rozumieniu odpowiednio art. 3 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 18 kwietnia 2002 r. o
stanie klęski żywiołowej (Dz. U. z 2025 r. poz.
112)lub gdy w ocenie wojewódzkiego
koordynatora ratownictwa medycznego skutki zdarzenia mogą spowodować stan
nagłego zagrożenia zdrowotnego znacznej liczby osób, koordynator ten informuje
niezwłocznie wojewodę o potrzebie postawienia w stan podwyższonej gotowości
wszystkich lub niektórych podmiotów wykonujących działalność leczniczą,
działających na obszarze danego województwa
2.W przypadku, o którym mowa w ust. 1, wojewoda może nałożyć, w drodze
decyzji administracyjnej, na podmioty wykonujące działalność leczniczą określone
w ust. 1 obowiązek pozostawania w stanie podwyższonej gotowości w celu przyjęcia
osób znajdujących się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego.
3.Decyzji, o której mowa w ust. 2, nadaje się rygor natychmiastowej
wykonalności.
4.Wojewoda może upoważnić wojewódzkiego koordynatora ratownictwa
medycznego do wydawania decyzji, o których mowa w ust. 2.
5.Jeżeli świadczenia opieki zdrowotnej udzielane przez podmioty wykonujące
działalność leczniczą w ramach wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 2, nie
są finansowane przez Narodowy Fundusz Zdrowia na podstawie umowy o udzielanie
świadczeń opieki zdrowotnej, przepisy art. 19 ust. 2–6 ustawy z dnia 27 sierpnia
2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych
(Dz. U. z 2025 r. poz. 1461, 1537 i
1739)stosuje się odpowiednio
1.Wojewoda jest uprawniony do przeprowadzania kontroli działalności:
1)jednostek współpracujących z systemem, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 3–
7 i 9, pod względem spełniania wymagań określonych w art. 15 ust. 1a;
2)dysponentów jednostek działających na obszarze województwa, pod względem
medycznym oraz zgodności z prawem;
3)podmiotów prowadzących kursy, pod względem spełniania wymagań
określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 13 ust. 8.
4)(uchylony)
2.Do przeprowadzania kontroli, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio
art. 122 ust. 1–5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej oraz
przepisy wydane na podstawie art. 122 ust. 6 tej ustawy.
3.Do obserwowania czynności związanych z udzielaniem świadczeń
zdrowotnych oraz do oceny dokumentacji medycznej, w ramach kontroli, o której
mowa w ust. 1 pkt 2, jest uprawniona wyłącznie osoba wykonująca zawód medyczny.
Obserwowanie czynności związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych
prowadzi się w sposób nienaruszający praw pacjenta.
Rozdział 4. Jednostki systemu
1.Jednostkami systemu są:
1)szpitalne oddziały ratunkowe,
2)zespoły ratownictwa medycznego, w tym lotnicze zespoły ratownictwa
medycznego oraz motocyklowe jednostki ratunkowe, wchodzące w skład
podmiotu leczniczego będącego samodzielnym publicznym zakładem opieki
zdrowotnej albo jednostką budżetową, albo spółką kapitałową, w której co
najmniej 51 % udziałów albo akcji należy do Skarbu Państwa lub jednostki
samorządu terytorialnego
– zwane dalej „jednostkami systemu”, na których świadczenia zawarto umowy
o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.
2.Z systemem współpracują centra urazowe oraz jednostki organizacyjne
szpitali wyspecjalizowane w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych
dla ratownictwa medycznego, które zostały ujęte w planie.
3.Do członków zespołów ratownictwa medycznego, z wyłączeniem lotniczych
zespołów ratownictwa medycznego oraz motocyklowych jednostek ratunkowych,
może być stosowany system równoważnego czasu pracy, w którym jest dopuszczalne
przedłużenie dobowego wymiaru czasu pracy do 24 godzin, w okresie
rozliczeniowym nieprzekraczającym 1 miesiąca. Przepisy art. 135 § 2 i 3 oraz art. 136
§ 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy stosuje się odpowiednio.
4.Przepisu ust. 3 nie stosuje się do członka zespołu ratownictwa medycznego
będącego osobą kierującą pojazdem uprzywilejowanym w ruchu drogowym.
Medyczne czynności ratunkowe są udzielane przez zespół ratownictwa medycznego w ramach rodzaju działalności leczniczej zgodnego z rodzajem działalności wykonywanej przez dysponenta jednostki, w którego skład wchodzi ten zespół ratownictwa medycznego.
1.Szpitalny oddział ratunkowy, centrum urazowe, centrum urazowe dla
dzieci oraz jednostka organizacyjna szpitala wyspecjalizowana w zakresie udzielania
świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego niezwłocznie
udzielają niezbędnych świadczeń opieki zdrowotnej pacjentowi urazowemu,
pacjentowi urazowemu dziecięcemu albo osobie w stanie nagłego zagrożenia
zdrowotnego.
2.W razie konieczności szpital, w którym znajduje się szpitalny oddział
ratunkowy, centrum urazowe, centrum urazowe dla dzieci lub jednostka organizacyjna
szpitala wyspecjalizowana w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych
niezbędnych dla ratownictwa medycznego zapewnia niezwłoczny transport sanitarny
pacjenta urazowego, pacjenta urazowego dziecięcego albo osoby w stanie nagłego
zagrożenia zdrowotnego do najbliższego zakładu leczniczego podmiotu leczniczego
udzielającego świadczeń opieki zdrowotnej w odpowiednim zakresie.
1.W szpitalnym oddziale ratunkowym jest prowadzona segregacja
medyczna. Segregację medyczną przeprowadza pielęgniarka systemu, ratownik
medyczny lub lekarz systemu.
2.W wyniku przeprowadzonej segregacji medycznej osobie w stanie nagłego
zagrożenia zdrowotnego jest przydzielana jedna z kategorii w pięciostopniowej skali.
3.Informacja o czasie oczekiwania na udzielenie świadczeń zdrowotnych
osobom, o których mowa w ust. 2, jest podawana na wyświetlaczu zbiorczym
umieszczonym w obszarze segregacji medycznej, rejestracji i przyjęć.
4.Do prowadzenia segregacji medycznej wykorzystuje się system zarządzający
trybami obsługi pacjenta w szpitalnym oddziale ratunkowym, w którym są
przetwarzane dane osobowe, w tym dane dotyczące zdrowia pacjenta oraz dane
o liczbie osób i czasie oczekiwania na udzielenie świadczenia zdrowotnego
w szpitalnym oddziale ratunkowym, zwany dalej „TOPSOR”.
4a.Administratorem systemu zarządzającego TOPSOR oraz administratorem
danych przetwarzanych w tym systemie, zwanym dalej „administratorem TOPSOR”,
jest Narodowy Fundusz Zdrowia.
5.Administrator TOPSOR zapewnia bezpieczne przetwarzanie danych, w tym
kontrolę dostępu użytkowników TOPSOR do danych, oraz dokumentuje dokonywane
przez nich zmiany.
6.Udostępnieniu publicznemu, w szczególności w siedzibie podmiotu
leczniczego, na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej lub na stronie
internetowej podmiotu leczniczego, podlegają wyłącznie dane o liczbie osób i czasie
oczekiwania na udzielenie świadczenia zdrowotnego w szpitalnym oddziale
ratunkowym.
7.Administrator TOPSOR realizuje obowiązek, o którym mowa w art. 13 ust. 1
i 2 rozporządzenia 2016/679, w związku z przetwarzaniem danych osobowych
w TOPSOR przez udostępnienie informacji w siedzibie podmiotu leczniczego, na
stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej lub na stronie internetowej
podmiotu leczniczego.
8.Dane osobowe, o których mowa w ust. 4, podlegają zabezpieczeniom
zapobiegającym nadużyciom lub niezgodnemu z prawem dostępowi lub
przekazywaniu polegającym co najmniej na:
1)dopuszczeniu do przetwarzania danych osobowych wyłącznie osób
posiadających pisemne upoważnienie wydane przez administratora TOPSOR;
2)pisemnym zobowiązaniu osób upoważnionych do przetwarzania danych
osobowych do zachowania ich w tajemnicy.
9.Administrator TOPSOR jest uprawniony do przechowywania danych
osobowych przez okres niezbędny do realizacji zadań wynikających z ustawy,
niedłużej jednak niż przez okres 20 lat od ich uzyskania. Po upływie tego terminu
administrator TOPSOR niszczy przechowywane dane osobowe w sposób
uniemożliwiający ich odczyt.
10.Administrator TOPSOR podejmuje działania mające na celu:
1)zapewnienie ochrony przed nieuprawnionym dostępem do TOPSOR;
2)zapewnienie integralności danych w TOPSOR;
3)zapewnienie dostępności TOPSOR dla podmiotów przetwarzających dane w tym
systemie;
4)przeciwdziałanie uszkodzeniom TOPSOR;
5)określenie zasad bezpieczeństwa przetwarzanych danych, w tym danych
osobowych;
6)określenie zasad zgłaszania naruszenia ochrony danych osobowych;
7)zapewnienie rozliczalności w TOPSOR.
11.(uchylony)
12.Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1)minimalną funkcjonalność oraz minimalne wymagania techniczne, a także
administrowanie TOPSOR,
2)warunki organizacyjno-techniczne gromadzenia, przetwarzania i pobierania
danych zgromadzonych w TOPSOR
– uwzględniając konieczność zapewnienia współpracy systemu informatycznego
wykorzystywanego przez dysponenta jednostki z TOPSOR oraz umożliwienia
powszechnej dostępności danych, przy zachowaniu odpowiedniego poziomu
bezpieczeństwa tych danych.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1)szczegółowe zadania szpitalnych oddziałów ratunkowych,
1a)szczegółowe warunki prowadzenia segregacji medycznej w szpitalnych
oddziałach ratunkowych,
2)szczegółowe wymagania dotyczące lokalizacji szpitalnych oddziałów
ratunkowych w strukturze szpitala oraz warunków technicznych,
3)minimalne wyposażenie, organizację oraz minimalne zasoby kadrowe
szpitalnych oddziałów ratunkowych
– uwzględniając konieczność zapewnienia osobom w stanie nagłego zagrożenia
zdrowotnego odpowiednich świadczeń opieki zdrowotnej.
(uchylony)
1.Zespoły ratownictwa medycznego dzielą się na:
1)zespoły specjalistyczne, w skład których wchodzą co najmniej trzy osoby
uprawnione do wykonywania medycznych czynności ratunkowych, w tym
lekarz systemu oraz pielęgniarka systemu lub ratownik medyczny;
2)zespoły podstawowe:
a)dwuosobowe, w których skład wchodzą dwie osoby uprawnione do
wykonywania medycznych czynności ratunkowych będące pielęgniarką
systemu lub ratownikiem medycznym,
b)trzyosobowe, w których skład wchodzą trzy osoby uprawnione do
wykonywania medycznych czynności ratunkowych będące pielęgniarką
systemu lub ratownikiem medycznym;
3)motocyklowe jednostki ratunkowe, w których skład wchodzi co najmniej jedna
osoba uprawniona do wykonywania medycznych czynności ratunkowych będąca
lekarzem systemu, pielęgniarką systemu lub ratownikiem medycznym.
2.Zespół ratownictwa medycznego jest wyposażony w specjalistyczny środek
transportu sanitarnego, spełniający cechy techniczne i jakościowe określone
w Polskich Normach przenoszących europejskie normy zharmonizowane.
3.W skład zespołów, o których mowa w ust. 1, wchodzi kierowca, w przypadku
gdy żaden z członków zespołów ratownictwa medycznego nie spełnia warunków,
o których mowa w art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących
pojazdami (Dz. U. z 2025 r. poz. 1226, 1676 i
1872)
4.Kierownikiem zespołu ratownictwa medycznego, o którym mowa w ust. 1 pkt
1, jest lekarz systemu.
5.Kierownikiem zespołu ratownictwa medycznego, o którym mowa
w ust. 1 pkt 2, jest osoba wskazana przez dysponenta jednostki, będąca ratownikiem
medycznym lub pielęgniarką systemu.
6.Kierownikiem motocyklowej jednostki ratunkowej, o której mowa
w ust. 1 pkt 3, jest osoba wskazana przez dysponenta tej jednostki, będąca lekarzem
systemu, pielęgniarką systemu lub ratownikiem medycznym.
1.W okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu
epidemii w skład zespołu specjalistycznego mogą wchodzić trzy osoby posiadające
kwalifikacje wymagane dla ratownika medycznego lub pielęgniarki systemu.
2.W okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii
kierownikiem zespołu, o którym mowa w ust. 1, jest osoba wskazana przez
dysponenta jednostki, będąca ratownikiem medycznym lub pielęgniarką systemu.
1.Lotniczy zespół ratownictwa medycznego składa się co najmniej
z trzech osób, w tym co najmniej z: jednego pilota zawodowego, lekarza systemu oraz
ratownika medycznego lub pielęgniarki systemu.
2.Lotniczy zespół ratownictwa medycznego jest wyposażony w specjalistyczny
środek transportu sanitarnego, spełniający cechy techniczne i jakościowe określone
w Polskich Normach przenoszących europejskie normy zharmonizowane oraz
wymogi określone w ustawie z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze.
W okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii lotniczy zespół ratownictwa medycznego składa się co najmniej z trzech osób, w tym co najmniej z: jednego pilota zawodowego oraz lekarza systemu lub ratownika medycznego, lub pielęgniarki systemu.
1.Oznaczenia systemu używają jednostki systemu, o których mowa w
art. 32 ust. 1.
2.(uchylony)
3.Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1)wzór graficzny systemu, będący jego oznaczeniem,
2)sposób oznakowania:
a)jednostek systemu,
b)kierującego akcją medyczną, osób wykonujących medyczne czynności
ratunkowe oraz ratowników z jednostek współpracujących z systemem, o
których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 9,
3)wymagania w zakresie umundurowania członków zespołu ratownictwa
medycznego
– uwzględniając zapewnienie możliwości rozpoznania rodzaju funkcji i zadań
wykonywanych w systemie przez oznaczone osoby i jednostki.
1.Lekarze, o których mowa w art. 3 pkt 3 lit. c–f, są obowiązani do
ukończenia kursu w zakresie postępowania z osobami w stanie nagłego zagrożenia
zdrowotnego nierzadziej niż raz na 48 miesięcy.
2.Pielęgniarki, o których mowa w art. 3 pkt 6 lit. b–d, są obowiązane do
ukończenia kursu w zakresie postępowania z osobami w stanie nagłego zagrożenia
zdrowotnego nierzadziej niż raz na 48 miesięcy.
3.Kursy, o których mowa w ust. 1 i 2, zwane dalej „kursami stanów nagłych”,
prowadzą:
1)uczelnie publiczne, które prowadzą kształcenie przygotowujące do
wykonywania zawodu lekarza lub zawodu pielęgniarki,
2)dysponenci jednostek systemu,
3)Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego, zwane dalej „CMKP”
– na podstawie programów kursów stanów nagłych.
4.Programy kursów stanów nagłych obejmują:
1)założenia organizacyjno-programowe określające rodzaj i cel kształcenia, czas
jego trwania, sposób jego organizacji oraz sposób sprawdzania efektów uczenia;
2)plan nauczania;
3)efekty kształcenia;
4)wskazówki metodyczne;
5)standardy dotyczące kadry i bazy dydaktycznej;
6)warunki ukończenia kursów stanów nagłych.
5.Programy kursów stanów nagłych są opracowywane przez zespoły ekspertów
na podstawie zakresu problematyki kursów stanów nagłych.
6.Zespoły ekspertów powołuje dyrektor CMKP spośród osób legitymujących się
doświadczeniem zawodowym i dorobkiem naukowym w dziedzinie właściwej dla
programu kursu stanów nagłych.
7.Programy kursów stanów nagłych opracowane przez zespoły ekspertów
dyrektor CMKP redaguje i przedstawia do zatwierdzenia ministrowi właściwemu do
spraw zdrowia.
8.Dyrektor CMKP podaje do publicznej wiadomości zatwierdzone programy
kursów stanów nagłych przez ich publikację na stronie internetowej CMKP.
9.Warunkiem ukończenia kursu stanów nagłych jest uczestnictwo w tym kursie
i zdanie egzaminu obejmującego zagadnienia z programu tego kursu.
10.Ukończenie kursu stanów nagłych jest potwierdzane przez podmiot
prowadzący dany kurs zaświadczeniem.
11.Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 10, zawiera następujące dane:
1)imię (imiona) i nazwisko uczestnika kursu stanów nagłych;
2)numer PESEL uczestnika kursu stanów nagłych, a w przypadku jego braku –
serię i numer paszportu albo innego dokumentu potwierdzającego tożsamość;
3)numer zaświadczenia;
4)zakres problematyki kursu stanów nagłych;
5)nazwę i siedzibę podmiotu prowadzącego kurs stanów nagłych;
6)termin realizacji kursu stanów nagłych;
7)informację o zakończeniu kursu stanów nagłych egzaminem;
8)podpis z podaniem imienia i nazwiska osoby reprezentującej podmiot
prowadzący kurs stanów nagłych.
12.Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1)zakres problematyki kursów stanów nagłych, uwzględniając zakres wiedzy
i umiejętności niezbędnych do wykonywania określonych świadczeń opieki
zdrowotnej przez lekarza systemu lub pielęgniarkę systemu;
2)wzór zaświadczenia potwierdzającego odbycie kursu stanów nagłych, mając na
celu konieczność zachowania przejrzystości dokumentowania ukończenia kursu
stanów nagłych oraz potrzebę ujednolicenia zasad weryfikacji wiedzy
i umiejętności zdobytych podczas kursów stanów nagłych.
13.Dysponent jednostki jest obowiązany do zweryfikowania na podstawie
zaświadczenia o ukończeniu kursu stanów nagłych, czy obowiązek, o którym mowa
w ust. 1 i 2, został zrealizowany.
14.Koszty kursów stanów nagłych ponosi dysponent jednostki, u którego lekarz,
o którym mowa w ust. 1, lub pielęgniarka, o której mowa w ust. 2, wykonuje zawód,
lub podmiot prowadzący kurs. Koszty tych kursów mogą być również pokrywane
w ramach dofinansowania pochodzącego ze środków europejskich w rozumieniu
art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2025
r. poz. 1483, 1844 i
1846)
1.Dysponent zespołów ratownictwa medycznego jest obowiązany
przeprowadzić przeszkolenie wszystkich członków zespołu ratownictwa medycznego
w zakresie samoobrony oraz technik deeskalacyjnych nierzadziej niż raz na 5 lat.
2.Przeszkolenie, o którym mowa w ust. 1, obejmuje co najmniej:
1)podstawy prawne związane z samoobroną, w tym omówienie granicy obrony
koniecznej oraz stosowania przymusu bezpośredniego;
2)stosowanie zasad i technik samoobrony w sytuacji zagrożenia oraz stosowanie
przymusu bezpośredniego;
3)stosowanie technik deeskalacyjnych mających na celu zmniejszenie
intensywności agresywnych zachowań oraz zapobieganie eskalacji konfliktów.
3.Przeszkolenie, o którym mowa w ust. 1:
1)obejmuje zajęcia teoretyczne i praktyczne, z uwzględnieniem co najmniej
elementów, o których mowa w ust. 2;
2)trwa niekrócej niż 8 godzin dydaktycznych, przy czym godzina dydaktyczna trwa
45 minut.
4.Przeszkolenie, o którym mowa w ust. 1, jest finansowane przez wojewodę
właściwego ze względu na siedzibę dysponenta zespołów ratownictwa medycznego.
5.Przeszkolenie, o którym mowa w ust. 1, może być również finansowane albo
dofinansowywane:
1)przez dysponenta zespołów ratownictwa medycznego;
2)przez jednostkę samorządu terytorialnego;
3)przez organizatora przeszkolenia;
4)w ramach dofinansowania ze środków europejskich w rozumieniu art. 2 pkt 5
ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.
Z systemem współdziałają uczelnie medyczne, placówki kształcenia ustawicznego dorosłych, stowarzyszenia lekarskie o zasięgu ogólnokrajowym prowadzące działalność w zakresie medycyny ratunkowej – w zakresie edukacji i przygotowywania kadr systemu, opracowywania zaleceń proceduralnych funkcjonowania systemu, inicjowania i realizacji zadań naukowo-badawczych w zakresie medycyny ratunkowej, oceny jakości systemu oraz wytyczania kierunków jego rozwoju.
Rozdział 4a. Centra urazowe
W centrum urazowym świadczenia zdrowotne, o których mowa w art. 39c ust. 1, są udzielane pacjentowi urazowemu przez zespół lekarzy posiadających tytuł specjalisty, zwany dalej „zespołem urazowym”.
Centrum urazowe:
1)zabezpiecza, w zakresie świadczeń zdrowotnych, o których mowa w art. 39c
ust. 1, populację niemniejszą niż 1 mln mieszkańców, zamieszkującą obszar
pozwalający na dotarcie zespołu ratownictwa medycznego z miejsca zdarzenia
do centrum urazowego w ciągu 1,5 godziny;
2)współpracuje z uczelnią medyczną w rozumieniu ustawy z dnia 20 lipca 2018 r.
– Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce lub inną uczelnią publiczną, która
utworzyła lub prowadzi podmiot leczniczy prowadzący szpital;
3)zapewnia działanie w swojej strukturze specjalistycznych oddziałów
zabiegowych i pracowni diagnostycznych:
a)oddziału anestezjologii i intensywnej terapii, zapewniającego gotowość co
najmniej dwóch stanowisk intensywnej terapii do udzielania świadczeń
zdrowotnych pacjentowi urazowemu,
b)bloku operacyjnego, zapewniającego stałą gotowość co najmniej jednej sali
operacyjnej do udzielania świadczeń zdrowotnych pacjentowi urazowemu,
c)pracowni endoskopii diagnostycznej i zabiegowej, czynnej całą dobę,
d)oddziałów, w szczególności:
– chirurgii ogólnej lub obrażeń wielonarządowych,
– ortopedii i traumatologii narządu ruchu,
– neurochirurgii lub chirurgii ogólnej z profilem neurotraumatologii,
– chirurgii naczyń lub chirurgii ogólnej z profilem chirurgii naczyń;
4)zapewnia dostęp do pracowni diagnostyki laboratoryjnej i obrazowej, czynnej
całą dobę;
5)zapewnia dostępność do świadczeń zdrowotnych udzielanych przez lekarza
posiadającego tytuł specjalisty w dziedzinie kardiochirurgii lub torakochirurgii
w czasie niedłuższym niż 30 minut od chwili stwierdzenia okoliczności
uzasadniających udzielanie takich świadczeń;
6)dysponuje lądowiskiem lub lotniskiem dla śmigłowca ratunkowego,
zlokalizowanym w takiej odległości, aby możliwe było przyjęcie pacjenta
urazowego, bez pośrednictwa specjalistycznych środków transportu sanitarnego.
1.Centrum urazowe przyjmuje, kompleksowo diagnozuje
i wielospecjalistycznie leczy pacjenta urazowego, zgodnie z aktualną wiedzą
medyczną w zakresie leczenia ciężkich, mnogich lub wielonarządowych obrażeń
ciała.
2.Centrum urazowe, po zakończeniu udzielania świadczeń zdrowotnych,
o których mowa w ust. 1, kieruje pacjenta urazowego do innego oddziału szpitala,
w którym znajduje się centrum urazowe lub do zakładu leczniczego innego podmiotu
leczniczego w celu kontynuowania leczenia lub rehabilitacji.
3.Zespół urazowy zaleca wskazania co do dalszego leczenia lub rehabilitacji
pacjenta urazowego w oddziale szpitala lub w zakładzie leczniczym podmiotu
leczniczego, o których mowa w ust. 2, właściwych ze względu na jego stan zdrowia.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1)szczegółowe wymagania organizacyjne centrum urazowego, w zakresie
minimalnego wyposażenia diagnostycznego oraz technicznego,
2)minimalne zasoby kadrowe zespołu urazowego,
3)kryteria kwalifikacji osoby w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego do leczenia
w centrum urazowym,
4)sposób postępowania z pacjentem urazowym
– uwzględniając konieczność zapewnienia pacjentowi urazowemu odpowiednich
świadczeń opieki zdrowotnej.
W centrum urazowym dla dzieci świadczenia zdrowotne, o których mowa w art. 39g ust. 1, są udzielane pacjentowi urazowemu dziecięcemu przez zespół lekarzy posiadających tytuł specjalisty, zwany dalej „zespołem urazowym dziecięcym”, określony w przepisach wydanych na podstawie art. 39h.
Centrum urazowe dla dzieci:
1)zabezpiecza, w zakresie świadczeń zdrowotnych, o których mowa w art. 39g
ust. 1, populację niemniejszą niż 1 mln mieszkańców, zamieszkującą obszar
pozwalający na dotarcie zespołu ratownictwa medycznego z miejsca zdarzenia
do centrum urazowego dla dzieci w ciągu 1,5 godziny;
2)współpracuje z uczelnią medyczną w rozumieniu ustawy z dnia 20 lipca 2018 r.
– Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce lub inną uczelnią publiczną, która
utworzyła lub prowadzi podmiot leczniczy prowadzący szpital;
3)zapewnia działanie w swojej strukturze specjalistycznych oddziałów
zabiegowych:
a)oddziału anestezjologii i intensywnej terapii, zapewniającego gotowość co
najmniej dwóch stanowisk intensywnej terapii do udzielania świadczeń
zdrowotnych pacjentowi urazowemu dziecięcemu,
b)bloku operacyjnego, zapewniającego stałą gotowość co najmniej jednej sali
operacyjnej do udzielania świadczeń zdrowotnych pacjentowi urazowemu
dziecięcemu,
c)oddziału chirurgii dziecięcej oraz oddziałów lub specjalistów neurochirurgii
lub neurotraumatologii, ortopedii i traumatologii narządu ruchu;
4)zapewnia dostęp do pracowni diagnostyki laboratoryjnej i obrazowej, endoskopii
diagnostycznej i zabiegowej czynnej całą dobę;
5)zapewnia dostępność do świadczeń zdrowotnych udzielanych przez lekarza
posiadającego specjalizację II stopnia lub tytuł specjalisty w dziedzinie
kardiochirurgii lub chirurgii klatki piersiowej w czasie niedłuższym niż 30 minut
od chwili stwierdzenia okoliczności uzasadniających udzielanie takich
świadczeń;
6)zapewnia dostępność do świadczeń zdrowotnych udzielanych przez lekarza
posiadającego specjalizację II stopnia lub tytuł specjalisty w dziedzinie chirurgii
szczękowo-twarzowej w czasie niedłuższym niż 12 godzin od chwili
stwierdzenia okoliczności uzasadniających udzielanie takich świadczeń;
7)dysponuje lądowiskiem lub lotniskiem dla śmigłowca ratunkowego,
zlokalizowanym w takiej odległości, aby możliwe było przyjęcie pacjenta
urazowego dziecięcego, bez pośrednictwa specjalistycznego środka transportu
sanitarnego.
1.Centrum urazowe dla dzieci przyjmuje, kompleksowo diagnozuje
i wielospecjalistycznie leczy pacjenta urazowego dziecięcego, zgodnie z aktualną
wiedzą medyczną w zakresie leczenia ciężkich, mnogich lub wielonarządowych
obrażeń ciała.
2.Centrum urazowe dla dzieci, po zakończeniu udzielania świadczeń
zdrowotnych, o których mowa w ust. 1, kieruje pacjenta urazowego dziecięcego do
innego oddziału szpitala, w którym znajduje się centrum urazowe dla dzieci, lub do
zakładu leczniczego innego podmiotu leczniczego w celu kontynuowania leczenia lub
rehabilitacji.
3.Zespół urazowy dziecięcy zaleca wskazania co do dalszego leczenia lub
rehabilitacji pacjenta urazowego dziecięcego w oddziale szpitala lub w zakładzie
leczniczym podmiotu leczniczego, o których mowa w ust. 2, właściwych ze względu
na jego stan zdrowia.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1)szczegółowe wymagania organizacyjne centrum urazowego dla dzieci,
w zakresie minimalnego wyposażenia diagnostycznego oraz technicznego,
2)minimalne zasoby kadrowe zespołu urazowego dziecięcego,
3)kryteria kwalifikacji osoby do ukończenia 18. roku życia będącej w stanie
nagłego zagrożenia zdrowotnego do leczenia w centrum urazowym dla dzieci,
4)sposób postępowania z pacjentem urazowym dziecięcym
– uwzględniając konieczność zapewnienia pacjentowi urazowemu dziecięcemu
odpowiednich świadczeń opieki zdrowotnej.
Rozdział 5. Akcja medyczna
1.Akcja medyczna rozpoczyna się w momencie przyjęcia zgłoszenia
alarmowego lub powiadomienia o zdarzeniu przez dyspozytora medycznego.
2.Zespół ratownictwa medycznego po przybyciu na miejsce zdarzenia
niezwłocznie rozpoczyna medyczne czynności ratunkowe.
1.Kierującym akcją medyczną jest kierownik zespołu ratownictwa
medycznego.
2.W przypadku gdy do zdarzenia został zadysponowany więcej niż jeden zespół
ratownictwa medycznego, dyspozytor medyczny wyznacza kierującego akcją
medyczną spośród kierowników zespołów ratownictwa medycznego
zadysponowanych na miejsce zdarzenia.
3.Podczas prowadzenia medycznych czynności ratunkowych kierujący akcją
medyczną pozostaje w stałym kontakcie z dyspozytorem medycznym wskazanym
przez głównego dyspozytora medycznego lub z głównym dyspozytorem medycznym.
4.Do zadań kierującego akcją medyczną należy:
1)w przypadku nieobecności na miejscu zdarzenia podmiotów krajowego systemu
ratowniczo-gaśniczego, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie
art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz.
U. z 2025 r. poz. 188), dokonanie weryfikacji warunków panujących na miejscu
zdarzenia ze szczególnym uwzględnieniem zagrożeń panujących na miejscu
zdarzenia;
2)koordynowanie działań realizowanych przez osoby wykonujące medyczne
czynności ratunkowe oraz udzielające kwalifikowanej pierwszej pomocy na
miejscu zdarzenia;
3)współpraca z dyspozytorem medycznym w zakresie ustalania kierunku
transportu osób w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego z miejsca zdarzenia
oraz zapotrzebowania na zespoły ratownictwa medycznego na miejscu
zdarzenia;
4)współpraca z kierującym działaniem ratowniczym, o którym mowa w art. 25
ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej;
5)współpraca z koordynatorem zabezpieczenia pod względem medycznym
imprezy masowej, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 5
ust. 4 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych;
6)współpraca z kierującym działaniami antyterrorystycznymi, o którym mowa w
art. 18 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych (Dz.
U. z 2025 r. poz. 194).
1.Podczas zdarzeń, w których prowadzone są także działania
w zakresie gaszenia pożarów, ratownictwa chemicznego, ekologicznego lub
technicznego, kierowanie jest prowadzone przez kierującego działaniem ratowniczym
w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie
przeciwpożarowej.
2.W przypadku, o którym mowa w ust. 1, kierujący akcją medyczną koordynuje
medyczne czynności ratunkowe i wspomaga kierującego działaniem ratowniczym.
2a.W sytuacji wystąpienia zdarzeń o charakterze terrorystycznym w rozumieniu
art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych
kierujący akcją medyczną koordynuje medyczne czynności ratunkowe i wspomaga
kierującego działaniami antyterrorystycznymi, o którym mowa w art. 41 ust. 4 pkt 6.
3.Członkowie zespołów ratownictwa medycznego wskazanych do realizacji
umów międzynarodowych dotyczących współpracy transgranicznej w zakresie
ratownictwa medycznego, zgodnie z planem, o którym mowa w art. 21, są obowiązani
do przestrzegania postanowień tych umów.
4.Do członków zespołów ratownictwa medycznego udzielających świadczeń
czasowo i okazjonalnie wyłącznie w ramach umów międzynarodowych zawartych z
państwem członkowskim Unii Europejskiej w celu współpracy transgranicznej w
zakresie ratownictwa medycznego nie stosuje się przepisów art. 31–38 ustawy z dnia
22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w
państwach członkowskich Unii Europejskiej (Dz. U. z 2023 r. poz. 334 oraz z 2025 r.
poz.
619)
(uchylony)
1.Zespół ratownictwa medycznego transportuje osobę w stanie nagłego
zagrożenia zdrowotnego do najbliższego, pod względem czasu dotarcia, szpitalnego
oddziału ratunkowego lub do szpitala wskazanego przez dyspozytora medycznego,
wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego albo krajowego koordynatora
ratownictwa medycznego.
2.(uchylony)
3.Zespół ratownictwa medycznego nie transportuje osoby w stanie nagłego
zagrożenia zdrowotnego do jednostki organizacyjnej szpitala wyspecjalizowanej
w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycz-
nego, która zgodnie z harmonogramem, o którym mowa w art. 21a ust. 1, nie udziela
świadczeń w warunkach zwiększonej gotowości.
W przypadku gdy u osoby w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego zostanie stwierdzony stan, który wymaga transportu z miejsca zdarzenia bezpośrednio do szpitala, w którym znajduje się centrum urazowe lub centrum urazowe dla dzieci, albo do jednostki organizacyjnej szpitala wyspecjalizowanej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego, lub gdy tak zadecyduje kierownik zespołu ratownictwa medycznego, osobę w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego transportuje się bezpośrednio do szpitala, w którym znajduje się odpowiednie centrum albo jednostka organizacyjna szpitala wyspecjalizowana w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego, wskazanego przez dyspozytora medycznego, wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego lub krajowego koordynatora ratownictwa medycznego. W przypadku transportu poza obszar działania dyspozytorni medycznej transport koordynuje odpowiednio wojewódzki koordynator ratownictwa medycznego albo krajowy koordynator ratownictwa medycznego.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, maksymalny czas na przyjęcie pacjenta od zespołu ratownictwa medycznego w szpitalach, o których mowa w art. 44 ust. 1 i art. 45.
1.Odmowa przyjęcia przez szpital osoby w stanie nagłego zagrożenia
zdrowotnego, pacjenta urazowego lub pacjenta urazowego dziecięcego od jednostek
systemu albo niewykonanie decyzji, o których mowa w art. 20a ust. 4 lub
art. 29 ust. 9a, skutkuje zastosowaniem kary umownej określonej w umowie
o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej lub niezwłocznym rozwiązaniem tej
umowy.
2.Informacja o odmowie przyjęcia przez szpital osoby w stanie nagłego
zagrożenia zdrowotnego, pacjenta urazowego lub pacjenta urazowego dziecięcego od
jednostek systemu albo o niewykonaniu decyzji, o których mowa w art. 20a ust. 4 lub
art. 29 ust. 9a, jest przekazywana przez dysponenta jednostki albo przez krajowego
koordynatora ratownictwa medycznego lub wojewódzkiego koordynatora
ratownictwa medycznego do dyrektora właściwego oddziału wojewódzkiego
Narodowego Funduszu Zdrowia w terminie 7 dni od dnia udzielenia tej odmowy albo
dnia niewykonania decyzji.
1.W przypadku zgonu pacjenta w specjalistycznym środku transportu
sanitarnego zespołu ratownictwa medycznego zwłoki pacjenta przewozi się do
wskazanego przez dyspozytora medycznego albo wojewódzkiego koordynatora
ratownictwa medycznego zakładu medycyny sądowej albo prosektorium szpitala.
2.W przypadku martwego urodzenia dziecka w specjalistycznym środku
transportu sanitarnego zespołu ratownictwa medycznego zwłoki martwo urodzonego
dziecka przewozi się do najbliższego pod względem czasu dotarcia szpitala
udzielającego świadczeń zdrowotnych w zakresie położnictwa i ginekologii albo do
szpitala wskazanego przez dyspozytora medycznego albo wojewódzkiego
koordynatora ratownictwa medycznego.
3.Przewozu zwłok pacjenta albo martwo urodzonego dziecka dokonuje się
specjalistycznym środkiem transportu, w którym nastąpił zgon albo martwe urodzenie.
4.Przewozu zwłok pacjenta albo martwo urodzonego dziecka oraz ich przyjęcia
do zakładu medycyny sądowej, prosektorium szpitala, szpitala udzielającego
świadczeń zdrowotnych w zakresie położnictwa i ginekologii albo szpitala
wskazanego przez dyspozytora medycznego albo wojewódzkiego koordynatora
ratownictwa medycznego dokonuje się niezwłocznie.
5.Podmiot, o którym mowa w ust. 1 i 2, jest obowiązany przyjąć zwłoki pacjenta
albo martwo urodzonego dziecka i wykonać czynności, o których mowa
w art. 28 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 oraz art. 28a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia
2011 r. o działalności leczniczej, a także w przepisach wydanych na podstawie
art. 28 ust. 7 tej ustawy. Przepisy art. 28 ust. 3, 5 i 6 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r.
o działalności leczniczej stosuje się odpowiednio.
Przepisów art. 44–45c nie stosuje się do motocyklowych jednostek ratunkowych.
Rozdział 6. Finansowanie jednostek systemu
1.Zadania zespołów ratownictwa medycznego, z wyłączeniem
lotniczych zespołów ratownictwa medycznego, są finansowane na zasadach i w trybie
określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej
finansowanych ze środków publicznych, przez Narodowy Fundusz Zdrowia.
2.Koszty funkcjonowania dyspozytorni medycznej oraz wsparcia
psychologicznego dyspozytorów medycznych są finansowane z budżetu państwa, z
części, których dysponentami są poszczególni wojewodowie.
2a.(uchylony)
3.(uchylony)
4.(uchylony)
5.(uchylony)
6.(uchylony)
7.(uchylony)
8.(uchylony)
1.Świadczenia opieki zdrowotnej udzielane przez szpitalne oddziały
ratunkowe oraz jednostki organizacyjne szpitali wyspecjalizowane w zakresie
udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego są
finansowane na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r.
o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych,
w ramach środków określonych w planie finansowym Narodowego Funduszu
Zdrowia.
2.Finansowanie świadczeń opieki zdrowotnej udzielanych pacjentowi
urazowemu lub pacjentowi urazowemu dziecięcemu odbywa się oddzielnie dla
każdego zakresu tych świadczeń, na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia
27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków
publicznych, w ramach środków określonych w planie finansowym Narodowego
Funduszu Zdrowia.
1.Działalność lotniczych zespołów ratownictwa medycznego jest
finansowana w formie dotacji podmiotowej z budżetu państwa, z części, której
dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia.
2.Do zadań lotniczego zespołu ratownictwa medycznego należy wykonywanie
medycznych czynności ratunkowych.
3.Warunkiem finansowania, o którym mowa w ust. 1, jest zapewnienie ciągłej
gotowości lotniczego zespołu ratownictwa medycznego do wykonywania
medycznych czynności ratunkowych w zakresie określonym w umowie, o której
mowa w ust. 5.
4.Kalkulacja kosztów działalności lotniczych zespołów ratownictwa
medycznego dokonywana jest z uwzględnieniem kosztów bezpośrednich i pośrednich,
a w szczególności:
1)kosztów osobowych;
2)kosztów eksploatacyjnych;
3)kosztów administracyjno-gospodarczych;
4)odpisu amortyzacyjnego z wyłączeniem amortyzacji dokonywanej od aktywów
trwałych, na które podmiot otrzymał dotację budżetową.
5.Finansowanie, o którym mowa w ust. 1, odbywa się na podstawie umowy
zawartej między ministrem właściwym do spraw zdrowia a podmiotem leczniczym
utworzonym przez ministra właściwego do spraw zdrowia w celu realizacji zadań
lotniczych zespołów ratownictwa medycznego.
6.(uchylony)
7.(uchylony)
8.(uchylony)
9.Lotnicze zespoły ratownictwa medycznego mogą wykonywać zadania
ratownicze w ramach służby poszukiwania i ratownictwa lotniczego (ASAR).
10.Zadania, o których mowa w ust. 9, są finansowane ze środków
przeznaczonych na funkcjonowanie ASAR.
(uchylony)
1.W przypadku stanu zagrożenia epidemicznego, stanu epidemii albo
niebezpieczeństwa szerzenia się zakażenia lub choroby zakaźnej, które może stanowić
zagrożenie dla zdrowia publicznego, w szczególności wystąpienia choroby
szczególnie niebezpiecznej lub wysoce zakaźnej, o których mowa w przepisach o
zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, dyrektor oddziału
wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia może zawrzeć z dysponentem
zespołów ratownictwa medycznego dodatkową umowę na finansowanie zadań
zespołów ratownictwa medycznego związanych z zabezpieczeniem wybranych miejsc
lub dokonaniem czynności wykraczających poza zadania określone w planie.
2.Umowa, o której mowa w ust. 1, jest zawierana w trybie rokowań, o których
mowa w art. 143 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej
finansowanych ze środków publicznych.
1.Minister właściwy do spraw zdrowia, inni właściwi ministrowie,
podmiot tworzący podmiot leczniczy, wojewodowie oraz jednostki samorządu
terytorialnego mogą finansować lub dofinansować nakłady na inwestycje związane
z działalnością:
1)zespołów ratownictwa medycznego – w liczbie właściwej dla zapewnienia
parametrów czasu określonych w art. 24;
2)szpitalnych oddziałów ratunkowych oraz centrów urazowych;
3)stanowisk pracy dyspozytorów medycznych.
2.Finansowanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, dokonywane jest także na
podstawie programów wieloletnich ustanawianych przez Radę Ministrów na zasadach
określonych w przepisach o finansach publicznych, dotyczących rozwoju ratownictwa
medycznego, w formie dotacji celowej z budżetu państwa na rzecz właściwego
dysponenta jednostki.
1.Minister właściwy do spraw zdrowia, inni właściwi ministrowie,
podmiot tworzący podmiot leczniczy, wojewodowie oraz jednostki samorządu
terytorialnego mogą finansować lub dofinansować zakup środków ochrony
indywidualnej mających na celu zwiększenie bezpieczeństwa członków zespołów
ratownictwa medycznego.
2.Zakup, o którym mowa w ust. 1, może być również finansowany albo
dofinansowywany ze środków europejskich w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia
27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.
Rozdział 7. Zmiany w przepisach obowiązujących
(pominięte)
Rozdział 8. Przepisy przejściowe, dostosowujące i końcowe
1.W 2009 r. na podstawie założeń, o których mowa w art. 46 ust. 3,
minister właściwy do spraw zdrowia, do dnia 15 stycznia 2009 r., przedstawia
ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych wysokość środków na finan-
sowanie zadań, o których mowa w art. 46 ust. 1, wraz z podziałem tych środków
pomiędzy poszczególne województwa.
2.W celu ustalenia wysokości środków na finansowanie zespołów ratownictwa
medycznego pomiędzy poszczególne województwa należy kolejno obliczyć:
1)dla każdego województwa – sumę:
a)iloczynu liczby zespołów podstawowych w tym województwie i wskaźnika
kosztów całodobowego utrzymania zespołu podstawowego stanowiącego
0,75 kosztów całodobowego utrzymania zespołu specjalistycznego oraz
b)liczby zespołów specjalistycznych
– zwaną dalej „unormowaną liczbą zespołów”;
2)sumę unormowanej liczby zespołów łącznie dla wszystkich województw;
3)dla każdego województwa – udział procentowy unormowanej liczby zespołów
w sumie, o której mowa w pkt 2.
3.Wysokość środków na finansowanie zespołów ratownictwa medycznego dla
danego województwa stanowi iloczyn środków ustalonych w ustawie budżetowej
z przeznaczeniem na finansowanie zadań zespołów ratownictwa medycznego
i udziału procentowego, o którym mowa w ust. 2 pkt 3.
4.Na rok 2009 liczby zespołów, o których mowa w ust. 2 pkt 1, ustala się na
podstawie planów, o których mowa w art. 21, uwzględniając współczynniki
stanowiące stosunek okresu funkcjonowania zespołu ratownictwa medycznego
w danym roku do całego roku.
1.Do dnia 31 grudnia 2020 r. lekarzem systemu może być lekarz
posiadający:
1)(uchylony)
2)3000 godzin w wykonywaniu zawodu lekarza w szpitalnym oddziale
ratunkowym, zespole ratownictwa medycznego, lotniczym zespole ratownictwa
medycznego lub izbie przyjęć szpitala.
2.Lekarz, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, jest obowiązany rozpocząć szkolenie
specjalizacyjne w dziedzinie medycyny ratunkowej do dnia 1 stycznia 2018 r.
3.W przypadku niespełnienia wymogu, o którym mowa w ust. 2, lekarz
przestaje być lekarzem systemu, o którym mowa w ust. 1.
1.Osoby, które przed dniem:
1)wejścia w życie ustawy uzyskały tytuł zawodowy:
a)„ratownik medyczny”,
b)licencjata na kierunku (specjalności) ratownictwo medyczne,
2)1 października 2008 r. rozpoczęły studia wyższe na kierunku innym niż
ratownictwo medyczne i uzyskały tytuł zawodowy licencjata w zakresie
(specjalności) ratownictwa medycznego
– stają się z dniem wejścia w życie ustawy ratownikami medycznymi w rozumieniu
niniejszej ustawy. Przepisy art. 12 stosuje się odpowiednio.
2.Z dniem wejścia w życie ustawy ratownicy jednostek współpracujących
z systemem, o których mowa w art. 15, stają się ratownikami w rozumieniu niniejszej
ustawy.
3.Osoba zatrudniona na stanowisku dyspozytora medycznego w dniu wejścia
w życie niniejszej ustawy, niespełniająca wymagania określonego w art. 26 ust. 2
pkt 2 może pełnić tę funkcję po tym dniu. Osoba ta ma obowiązek realizacji
indywidualnego rozwoju zawodowego, o którym mowa w art. 26 ust. 3.
(pominięty)
(pominięty)
(uchylony)
(pominięty)
(pominięty)
(pominięty)
(pominięty)
Tracą moc ustawy:
1)z dnia 25 lipca 2001 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U.
poz. 1207, z późn. zm.6));
2)z dnia 6 grudnia 2002 r. o świadczeniu usług ratownictwa medycznego (Dz. U.
poz. 2073, z 2003 r. poz. 920 oraz z 2004 r. poz. 2135).
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2007 r., z wyjątkiem:
1)art. 64, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia7);
2)art. 18–22, 49 i 60, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;
3)art. 8, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2009 r.;
4)art. 52 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 2 stycznia 2008 r.
Orzeczenia powiązane z tą ustawą
Wybrane orzeczenia sądów, w których zastosowano przepisy tej ustawy.
- Uniewinnienie za śmierć na kąpielisku – wyrok SR w GiżyckuV K 219/14 · 2015-11-23 · Przepisy: Art. 13.
- Świadczenia w stanie nagłym a zapłata NFZ – wyrok SOII Ca 1058/12 · 2013-01-17 · Przepisy: Art. 3.
- I C 194/22I C 194/22 · 2023-04-13 · Przepisy: Art. 32.
- VIII Pa 89/22VIII Pa 89/22 · 2023-04-03 · Przepisy: Art. 32.
- VIII Pa 104/22VIII Pa 104/22 · 2023-02-22 · Przepisy: Art. 32.
- VIII Pa 99/22VIII Pa 99/22 · 2023-02-08 · Przepisy: Art. 3., Art. 32a.
- IV Ka 1024/22IV Ka 1024/22 · 2023-01-27 · Przepisy: Art. 3., Art. 33.
- III AUa 480/19III AUa 480/19 · 2023-01-26 · Przepisy: Art. 15.
- II SAB/Wa 365/22II SAB/Wa 365/22 · 2022-11-04 · Przepisy: Art. 33a.
- VIII Pa 83/22VIII Pa 83/22 · 2022-10-28 · Przepisy: Art. 32.
Masz pytanie dotyczące tej ustawy?
Skorzystaj z naszego asystenta AI, który pomoże Ci zrozumieć przepisy.
Zapytaj AI o tę ustawę