Historia zmian - 22 lipca 2026
Prawo bankowe.
PoPrzed
Art. 105.
zmienionyBank ma obowiązek udzielenia informacji stanowiących
tajemnicę bankową wyłącznie:
innym bankom i instytucjom kredytowym w zakresie, w jakim informacje te
są niezbędne w związku z wykonywaniem czynności bankowych oraz
nabywaniem i zbywaniem wierzytelności;
na zasadzie wzajemności – innym instytucjom ustawowo upoważnionym do
udzielania kredytów – o wierzytelnościach oraz o obrotach i stanach
rachunków bankowych w zakresie, w jakim informacje te są niezbędne
w związku z udzielaniem kredytów, pożyczek pieniężnych, gwarancji
bankowych i poręczeń;
innym bankom, instytucjom kredytowym lub instytucjom finansowym,
w zakresie niezbędnym dla:
wykonywania obowiązujących je przepisów dotyczących nadzoru
skonsolidowanego, w tym w szczególności dla sporządzania
skonsolidowanych sprawozdań finansowych, obejmujących także bank,
zarządzania ryzykiem dużych zaangażowań,
stosowania metod wewnętrznych oraz innych metod i modeli, o których
mowa w przepisach części trzeciej rozporządzenia nr 575/2013;
instytucjom, o których mowa w ust. 4, w zakresie niezbędnym do stosowania
metod wewnętrznych oraz innych metod i modeli, o których mowa
w przepisach części trzeciej rozporządzenia nr 575/2013;
innym bankom, spółdzielczym kasom oszczędnościowo-kredytowym,
Krajowej Spółdzielczej Kasie Oszczędnościowo-Kredytowej oraz izbie
rozliczeniowej, o której mowa w art. 67, albo spółce handlowej, o której mowa
w art. 92bb ust. 1, w zakresie niezbędnym do udzielania zbiorczej informacji,
o której mowa w art. 92ba ust. 1, lub zbiorczej informacji, o której mowa w
art. 105c;
innym bankom, spółdzielczym kasom oszczędnościowo-kredytowym oraz
izbie rozliczeniowej, o której mowa w art. 67, albo spółce handlowej, o której
mowa w art. 92bb ust. 1, w zakresie niezbędnym do udzielania informacji,
o której mowa w art. 92ba ust. 3;
Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej oraz izbie rozliczeniowej, o której
mowa w art. 67, w zakresie niezbędnym do wykonywania odpowiednio zadań
i obowiązków, o których mowa w:
dziale IIIB ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa,
ustawie z dnia 1 grudnia 2022 r. o Systemie Informacji Finansowej (Dz.
U. z 2023 r. poz. 180);
dostawcom świadczącym usługę inicjowania transakcji płatniczej, o których
mowa w art. 2 pkt 4d ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych,
w zakresie niezbędnym do świadczenia usługi inicjowania transakcji
płatniczej;
dostawcom świadczącym usługę dostępu do informacji o rachunku, o których
mowa w art. 2 pkt 4e ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych,
w zakresie niezbędnym do świadczenia usługi dostępu do informacji
o rachunku;
dostawcom usług płatniczych w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r.
o usługach płatniczych, w zakresie niezbędnym do wykonania obowiązków
określonych w art. 143a ust. 1 pkt 2, art. 143b ust. 2 i art. 143c ust. 2 i 5 tej
ustawy;
zakładom ubezpieczeń, zakładom reasekuracji, dominującym podmiotom
ubezpieczeniowym, dominującym podmiotom nieregulowanym lub
mieszanym dominującym podmiotom ubezpieczeniowym w zakresie
niezbędnym do wykonywania obowiązujących te podmioty przepisów
dotyczących nadzoru nad grupą, o których mowa w ustawie z dnia
11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej
(Dz. U. z 2025 r. poz. 1526), oraz w zakresie niezbędnym do wykonywania
obowiązujących te podmioty przepisów dotyczących nadzoru
uzupełniającego sprawowanego na podstawie ustawy o nadzorze
uzupełniającym;
Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej w zakresie niezbędnym do
wykonywania obowiązku, o którym mowa w:
art. 110e pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów
i usług,
art. 49aaa ust. 2–5 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej
Administracji Skarbowej;
na żądanie:
Komisji Nadzoru Finansowego w zakresie nadzoru sprawowanego na
podstawie niniejszej ustawy i ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze
nad rynkiem finansowym, pracowników Urzędu Komisji Nadzoru
Finansowego w zakresie, o którym mowa w art. 139 ust. 1 pkt 2, oraz
osób upoważnionych uchwałą Komisji Nadzoru Finansowego w zakresie
określonym w tym upoważnieniu,
sądu lub prokuratora w związku z toczącym się postępowaniem o
przestępstwo lub przestępstwo skarbowe:
– przeciwko osobie fizycznej będącej stroną umowy zawartej z
bankiem, w zakresie informacji dotyczących tej osoby fizycznej,
– popełnione w związku z działaniem osoby prawnej lub jednostki
organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, w zakresie
informacji dotyczących tej osoby prawnej lub jednostki
organizacyjnej,
– określone w art. 165a lub art. 299 Kodeksu karnego,
– w zakresie zawarcia z osobą fizyczną, prawną lub jednostką
organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej umowy o
wykonywanie czynności bankowych, w celu weryfikacji zawarcia
takich umów i czasu ich obowiązywania,
sądu lub prokuratora w związku z wykonaniem wniosku o udzielenie
pomocy prawnej, pochodzącego z państwa obcego, które na mocy
ratyfikowanej umowy międzynarodowej wiążącej Rzeczpospolitą Polską
ma prawo występować o udzielenie informacji objętych tajemnicą
bankową,
sądu w związku z prowadzonym postępowaniem spadkowym lub
o podział majątku między małżonkami albo prowadzoną przeciwko
osobie fizycznej będącej stroną umowy sprawą o alimenty lub o rentę
o charakterze alimentacyjnym,
sądu w związku z prowadzonym postępowaniem w sprawach własności
intelektualnej, jeżeli jest to niezbędne do określenia źródła lub zakresu
naruszenia praw własności intelektualnej, w zakresie, o którym mowa
w art. 479<sup>115</sup> § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks
postępowania cywilnego,
Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, naczelnika urzędu celno-
-skarbowego albo naczelnika urzędu skarbowego na zasadach i w trybie
określonych w przepisach ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej
Administracji Skarbowej:
– w związku z toczącym się postępowaniem karnym lub
postępowaniem w sprawach o przestępstwa skarbowe przeciwko
osobie fizycznej będącej stroną umowy zawartej z bankiem,
– w związku z toczącym się postępowaniem karnym lub
postępowaniem w sprawach o przestępstwa skarbowe popełnione w
zakresie działalności osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
niemającej osobowości prawnej, która jest posiadaczem rachunku,
– jeżeli jest to konieczne do skutecznego zapobieżenia przestępstwom
lub przestępstwom skarbowym, ich wykrycia albo ustalenia ich
sprawców i uzyskania dowodów ich popełnienia, a także wykrycia i
identyfikacji przedmiotów i innych korzyści majątkowych
pochodzących z przestępstwa lub przestępstwa skarbowego albo ich
równowartości – w zakresie, o którym mowa w art. 127a ustawy z
dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej,
– w związku z wszczętą kontrolą celno-skarbową, kontrolą podatkową
albo toczącym się postępowaniem podatkowym albo czynnościami
audytowymi, o których mowa w art. 99a pkt 2 ustawy z dnia
16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej,
– w związku z prowadzonymi czynnościami analitycznymi, o których
mowa w art. 49a lub art. 49aa ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada
2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej,
– w związku z wnioskiem o informacje złożonym na podstawie art. 7
ust. 3a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE,
Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczącego
dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania
Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylającego rozporządzenie
(WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i
rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz. Urz. UE L 248 z
18.09.2013, str. 1, z późn. zm.<sup>16)</sup>),
ministra właściwego do spraw finansów publicznych i Szefa Krajowej
Administracji Skarbowej w zakresie określonym w przepisach ustawy
z dnia 9 marca 2017 r. o wymianie informacji podatkowych z innymi
państwami (Dz. U. z 2025 r. poz. 1379),
Prezesa Najwyższej Izby Kontroli w zakresie niezbędnym do
przeprowadzenia postępowania kontrolnego określonego w ustawie
z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli (Dz. U. z 2022 r.
poz. 623),
(uchylona)
Bankowego Funduszu Gwarancyjnego w zakresie określonym ustawą
z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym,
systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji
oraz upoważnionych pracowników Bankowego Funduszu
Gwarancyjnego w zakresie określonym upoważnieniem,
biegłego rewidenta:
– upoważnionego do badania sprawozdań finansowych lub atestacji
sprawozdawczości zrównoważonego rozwoju banku na podstawie
zawartej z bankiem umowy,
– przeprowadzającego audyty zewnętrzne, o których mowa w ust. 4
lub 12 załącznika I lub ust. 18 załącznika II do rozporządzenia
Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1011 z dnia 8 czerwca
2016 r. w sprawie indeksów stosowanych jako wskaźniki
referencyjne w instrumentach finansowych i umowach finansowych
lub do pomiaru wyników funduszy inwestycyjnych i zmieniającego
dyrektywy 2008/48/WE i 2014/17/UE oraz rozporządzenie (UE)
nr 596/2014 (Dz. Urz. UE L 171 z 29.06.2016, str. 1, z późn. zm.<sup>17)</sup>),
na podstawie zawartej z bankiem umowy,
(uchylona)
Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Służby Kontrwywiadu
Wojskowego, Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego,
Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Policji, Żandarmerii Wojskowej,
Straży Granicznej, Służby Więziennej, Służby Ochrony Państwa i ich
posiadających pisemne upoważnienie funkcjonariuszy lub żołnierzy
w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia postępowania
sprawdzającego na podstawie przepisów o ochronie informacji
niejawnych,
Policji, jeżeli jest to konieczne dla skutecznego zapobieżenia
przestępstwom, ich wykrycia albo ustalenia sprawców i uzyskania
dowodów, a także wykrycia i identyfikacji przedmiotów i innych
korzyści majątkowych pochodzących z przestępstwa albo ich
równowartości, na zasadach i w trybie określonych w art. 20 ustawy z
dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji,
Żandarmerii Wojskowej, jeżeli jest to konieczne dla skutecznego
zapobieżenia przestępstwom, ich wykrycia albo ustalenia sprawców i
uzyskania dowodów, a także wykrycia i identyfikacji przedmiotów i
innych korzyści majątkowych pochodzących z przestępstwa albo ich
równowartości, na zasadach i w trybie określonych w art. 40b ustawy z
dnia 24 sierpnia 2001 r. o Żandarmerii Wojskowej i wojskowych
organach porządkowych,
Straży Granicznej w zakresie niezbędnym do zapobieżenia
przestępstwom określonym w art. 9e ust. 1 ustawy z dnia
12 października 1990 r. o Straży Granicznej, lub ich wykrycia albo
ustalenia sprawców i uzyskania dowodów, na zasadach i w trybie
określonych w art. 10c tej ustawy,
ł) komornika sądowego w zakresie rachunków bankowych lub
pełnomocnictw do dysponowania rachunkami bankowymi, liczby tych
rachunków lub pełnomocnictw, obrotów i stanów tych rachunków,
z podaniem wpływów, obciążeń rachunków i ich tytułów oraz
odpowiednio ich nadawców i odbiorców, w zakresie niezbędnym do
prawidłowego prowadzenia postępowania egzekucyjnego, postępowania
zabezpieczającego oraz wykonywania innych czynności wynikających
z jego ustawowych zadań,
ła) Ministra Sprawiedliwości w zakresie niezbędnym do wykonywania
zadań organu do spraw informacji zgodnie z art. 14 rozporządzenia
Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 655/2014 z dnia 15 maja 2014
r. ustanawiającego procedurę europejskiego nakazu zabezpieczenia na
rachunku bankowym w celu ułatwienia transgranicznego dochodzenia
wierzytelności w sprawach cywilnych i handlowych (Dz. Urz. UE L 189
z 27.06.2014, str. 59),
wydawców instrumentów płatniczych niebędących bankami, w zakresie
określonym ustawą z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych,
płatnika w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach
płatniczych, w zakresie określonym w art. 143b oraz art. 143c ust. 6 tej
ustawy,
Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w zakresie niezbędnym do
realizacji ustawowych zadań,
koordynatora w związku z wykonywaniem przez niego nadzoru
uzupełniającego nad konglomeratem finansowym w rozumieniu ustawy
o nadzorze uzupełniającym,
Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego, w zakresie niezbędnym do
zapobieżenia przestępstwom określonym w art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy
z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, lub ich
wykrycia albo ustalenia sprawców i uzyskania dowodów, a także
wykrycia i identyfikacji przedmiotów i innych korzyści majątkowych
pochodzących z tych przestępstw albo ich równowartości, w celu
kontroli prawdziwości oświadczeń majątkowych oraz oświadczeń albo
deklaracji dotyczących konfliktu interesów, podlegających weryfikacji
Centralnego Biura Administracyjnego na podstawie przepisów
odrębnych, w trybie i na zasadach określonych w art. 23 tej ustawy,
właściwej władzy nadzorczej, jeżeli jest to niezbędne dla wykonywania
przez tę władzę nadzoru skonsolidowanego nad bankiem, przy czym
w przypadku właściwej władzy nadzorczej z państwa trzeciego – jeżeli
Komisja Nadzoru Finansowego zawarła z tą władzą porozumienie,
o którym mowa w art. 141f ust. 3,
Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów:
– w zakresie określonym ustawą z dnia 30 kwietnia 2004 r.
o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej
(Dz. U. z 2025 r. poz. 468 i 1652),
– w związku z toczącym się postępowaniem przed Prezesem Urzędu
Ochrony Konkurencji i Konsumentów prowadzonym na podstawie
przepisów ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i
konsumentów (Dz. U. z 2025 r. poz. 1714),
– w związku z toczącym się przed Prezesem Urzędu Ochrony
Konkurencji i Konsumentów postępowaniem prowadzonym na
podstawie przepisów ustawy z dnia 17 listopada 2021 r.
o przeciwdziałaniu nieuczciwemu wykorzystywaniu przewagi
kontraktowej w obrocie produktami rolnymi i spożywczymi (Dz. U.
z 2023 r. poz. 1773),
– w związku z toczącym się postępowaniem przed Prezesem Urzędu
Ochrony Konkurencji i Konsumentów prowadzonym na podstawie
przepisów ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu
nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (Dz. U.
z 2023 r. poz. 1790),
prokuratora, Policji i innych organów uprawnionych do prowadzenia
postępowania przygotowawczego w sprawach o przestępstwa lub
czynności wyjaśniających w sprawach o wykroczenia – w zakresie
określonym w art. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo
o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251 oraz z 2025 r. poz. 820,
1006 i 1676),
(uchylona)
podmiotu, o którym mowa w art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 10 czerwca
2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie
gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji,
w zakresie niezbędnym do zapewnienia prawidłowej realizacji wypłat
środków gwarantowanych,
administracyjnego organu egzekucyjnego oraz centralnego biura
łącznikowego, o którym mowa w art. 9 ustawy z dnia 11 października
2013 r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności
celnych i innych należności pieniężnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 2009), w
zakresie:
– posiadanych przez dany podmiot:
– – rachunków bankowych lub pełnomocnictw do dysponowania
rachunkami bankowymi, liczby tych rachunków lub
pełnomocnictw, obrotów i stanów tych rachunków, z podaniem
wpływów, obciążeń rachunków i ich tytułów oraz odpowiednio
ich nadawców i odbiorców,
– – rachunków pieniężnych, rachunków papierów wartościowych
lub posiadanych pełnomocnictw do dysponowania takimi
rachunkami, liczby tych rachunków, a także obrotów i stanów
tych rachunków,
– zawartych przez dany podmiot umów:
– – kredytowych lub umów pożyczki, z podaniem wysokości
zobowiązań wynikających z tych kredytów lub pożyczek, celów,
na jakie zostały udzielone, i sposobu zabezpieczenia ich spłaty,
– – depozytowych,
– – udostępniania skrytek sejfowych,
– nabytych przez dany podmiot, za pośrednictwem banków, akcji
Skarbu Państwa lub obligacji Skarbu Państwa, a także obrotu tymi
papierami wartościowymi,
– obrotu przez dany podmiot wydawanymi przez banki certyfikatami
depozytowymi lub innymi papierami wartościowymi
– w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym,
postępowaniem zabezpieczającym oraz wykonywaniem innych
czynności wynikających z ustawowych zadań tych organów,
(uchylona)
Rzecznika Finansowego, w zakresie niezbędnym do realizacji przez niego
ustawowych zadań,
Komisji Nadzoru Finansowego w przypadku otrzymania wniosku
o przekazanie informacji niezbędnych do prawidłowego wykonywania
zadań w zakresie sprawowanego nadzoru nad rynkiem kapitałowym,
ubezpieczeniowym lub emerytalnym oraz w sprawach związanych
z wykonywaniem tego nadzoru, pochodzącego od organu nadzoru nad
rynkiem kapitałowym, ubezpieczeniowym lub emerytalnym z siedzibą
w państwie członkowskim, albo od organu nadzoru nad rynkiem
kapitałowym, ubezpieczeniowym lub emerytalnym z siedzibą w innym
państwie, jeżeli Komisja Nadzoru Finansowego zawarła z tym organem
porozumienie, o którym mowa w art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca
2005 r. o nadzorze nad rynkiem kapitałowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1161
i 1222 oraz z 2025 r. poz. 146 i 1069) lub art. 17 ust. 1 ustawy z dnia
22 maja 2003 r. o nadzorze ubezpieczeniowym i emerytalnym (Dz. U.
z 2025 r. poz. 1591),
lustratorów związków rewizyjnych zrzeszających banki spółdzielcze na
podstawie umowy zawartej z bankiem spółdzielczym,
Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w zakresie niezbędnym
do zapobieżenia przestępstwom określonym w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy
z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz
Agencji Wywiadu, lub ich wykrycia albo ustalenia sprawców i uzyskania
dowodów, a także wykrycia i identyfikacji przedmiotów i innych
korzyści majątkowych pochodzących z tych przestępstw albo ich
równowartości, w trybie i na zasadach określonych w art. 34a tej ustawy,
Inspektora Nadzoru Wewnętrznego, jeżeli jest to konieczne dla
skutecznego zapobieżenia przestępstwom lub wykrycia ich sprawców i
uzyskania dowodów, a także wykrycia i identyfikacji przedmiotów i
innych korzyści majątkowych pochodzących z przestępstwa albo ich
równowartości, na zasadach i w trybie określonych w art. 11p ustawy z
dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania nadzoru
przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych,
marszałka województwa w zakresie niezbędnym do realizacji
ustawowych zadań, o których mowa w art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 24
listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach
turystycznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 2211) w związku z turystycznym
rachunkiem powierniczym posiadanym przez organizatorów turystyki
lub przedsiębiorców ułatwiających nabywanie powiązanych usług
turystycznych,
Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu w zakresie
niezbędnym do wykonywania przez ten Fundusz zadań związanych z
dokonywaniem wypłat z Turystycznego Funduszu Zwrotów lub
Turystycznego Funduszu Pomocowego, o których mowa odpowiednio w
art. 15ka i art. 15kc ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych
rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i
zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych
nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2025 r. poz. 764)Skarbowej,
na żądanie:
Komisji Nadzoru Finansowego w zakresie nadzoru sprawowanego na
podstawie niniejszej ustawy i ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze
nad rynkiem finansowym, pracowników Urzędu Komisji Nadzoru
Finansowego w zakresie, o którym mowa w art. 139 ust. 1 pkt 2, oraz
osób upoważnionych uchwałą Komisji Nadzoru Finansowego w zakresie
określonym w tym upoważnieniu,
sądu lub prokuratora w związku z toczącym się postępowaniem o
przestępstwo lub przestępstwo skarbowe:
– przeciwko osobie fizycznej będącej stroną umowy zawartej z
bankiem, w zakresie informacji dotyczących tej osoby fizycznej,
– popełnione w związku z działaniem osoby prawnej lub jednostki
organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, w zakresie
informacji dotyczących tej osoby prawnej lub jednostki
organizacyjnej,
– określone w art. 165a lub art. 299 Kodeksu karnego,
– w zakresie zawarcia z osobą fizyczną, prawną lub jednostką
organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej umowy o
wykonywanie czynności bankowych, w celu weryfikacji zawarcia
takich umów i czasu ich obowiązywania,
sądu lub prokuratora w związku z wykonaniem wniosku o udzielenie
pomocy prawnej, pochodzącego z państwa obcego, które na mocy
ratyfikowanej umowy międzynarodowej wiążącej Rzeczpospolitą Polską
ma prawo występować o udzielenie informacji objętych tajemnicą
bankową,
sądu w związku z prowadzonym postępowaniem spadkowym lub
o podział majątku między małżonkami albo prowadzoną przeciwko
osobie fizycznej będącej stroną umowy sprawą o alimenty lub o rentę
o charakterze alimentacyjnym,
sądu w związku z prowadzonym postępowaniem w sprawach własności
intelektualnej, jeżeli jest to niezbędne do określenia źródła lub zakresu
naruszenia praw własności intelektualnej, w zakresie, o którym mowa
w art. 479<sup>115</sup> § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks
postępowania cywilnego,
Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, naczelnika urzędu celno-
-skarbowego albo naczelnika urzędu skarbowego na zasadach i w trybie
określonych w przepisach ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej
Administracji Skarbowej:
– w związku z toczącym się postępowaniem karnym lub
postępowaniem w sprawach o przestępstwa skarbowe przeciwko
osobie fizycznej będącej stroną umowy zawartej z bankiem,
– w związku z toczącym się postępowaniem karnym lub
postępowaniem w sprawach o przestępstwa skarbowe popełnione w
zakresie działalności osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
niemającej osobowości prawnej, która jest posiadaczem rachunku,
– jeżeli jest to konieczne do skutecznego zapobieżenia przestępstwom
lub przestępstwom skarbowym, ich wykrycia albo ustalenia ich
sprawców i uzyskania dowodów ich popełnienia, a także wykrycia i
identyfikacji przedmiotów i innych korzyści majątkowych
pochodzących z przestępstwa lub przestępstwa skarbowego albo ich
równowartości – w zakresie, o którym mowa w art. 127a ustawy z
dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej,
– w związku z wszczętą kontrolą celno-skarbową, kontrolą podatkową
albo toczącym się postępowaniem podatkowym albo czynnościami
audytowymi, o których mowa w art. 99a pkt 2 ustawy z dnia
16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej,
– w związku z prowadzonymi czynnościami analitycznymi, o których
mowa w art. 49a lub art. 49aa ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada
2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej,
– w związku z wnioskiem o informacje złożonym na podstawie art. 7
ust. 3a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE,
Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczącego
dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania
Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylającego rozporządzenie
(WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i
rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz. Urz. UE L 248 z
18.09.2013, str. 1, z późn. zm.<sup>17)</sup>),
ministra właściwego do spraw finansów publicznych i Szefa Krajowej
Administracji Skarbowej w zakresie określonym w przepisach ustawy
z dnia 9 marca 2017 r. o wymianie informacji podatkowych z innymi
państwami (Dz. U. z 2025 r. poz. 1379),
Prezesa Najwyższej Izby Kontroli w zakresie niezbędnym do
przeprowadzenia postępowania kontrolnego określonego w ustawie
z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli (Dz. U. z 2022 r.
poz. 623),
(uchylona)
Bankowego Funduszu Gwarancyjnego w zakresie określonym ustawą
z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym,
systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji
oraz upoważnionych pracowników Bankowego Funduszu
Gwarancyjnego w zakresie określonym upoważnieniem,
biegłego rewidenta:
– upoważnionego do badania sprawozdań finansowych lub atestacji
sprawozdawczości zrównoważonego rozwoju banku na podstawie
zawartej z bankiem umowy,
– przeprowadzającego audyty zewnętrzne, o których mowa w ust. 4
lub 12 załącznika I lub ust. 18 załącznika II do rozporządzenia
Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1011 z dnia 8 czerwca
2016 r. w sprawie indeksów stosowanych jako wskaźniki
referencyjne w instrumentach finansowych i umowach finansowych
lub do pomiaru wyników funduszy inwestycyjnych i zmieniającego
dyrektywy 2008/48/WE i 2014/17/UE oraz rozporządzenie (UE)
nr 596/2014 (Dz. Urz. UE L 171 z 29.06.2016, str. 1, z późn. zm.<sup>18)</sup>),
na podstawie zawartej z bankiem umowy,
(uchylona)
Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Służby Kontrwywiadu
Wojskowego, Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego,
Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Policji, Żandarmerii Wojskowej,
Straży Granicznej, Służby Więziennej, Służby Ochrony Państwa i ich
posiadających pisemne upoważnienie funkcjonariuszy lub żołnierzy
w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia postępowania
sprawdzającego na podstawie przepisów o ochronie informacji
niejawnych,
Policji, jeżeli jest to konieczne dla skutecznego zapobieżenia
przestępstwom, ich wykrycia albo ustalenia sprawców i uzyskania
dowodów, a także wykrycia i identyfikacji przedmiotów i innych
korzyści majątkowych pochodzących z przestępstwa albo ich
równowartości, na zasadach i w trybie określonych w art. 20 ustawy z
dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji,
Żandarmerii Wojskowej, jeżeli jest to konieczne dla skutecznego
zapobieżenia przestępstwom, ich wykrycia albo ustalenia sprawców i
uzyskania dowodów, a także wykrycia i identyfikacji przedmiotów i
innych korzyści majątkowych pochodzących z przestępstwa albo ich
równowartości, na zasadach i w trybie określonych w art. 40b ustawy z
dnia 24 sierpnia 2001 r. o Żandarmerii Wojskowej i wojskowych
organach porządkowych,
Straży Granicznej w zakresie niezbędnym do zapobieżenia
przestępstwom określonym w art. 9e ust. 1 ustawy z dnia
12 października 1990 r. o Straży Granicznej, lub ich wykrycia albo
ustalenia sprawców i uzyskania dowodów, na zasadach i w trybie
określonych w art. 10c tej ustawy,
ł) komornika sądowego w zakresie rachunków bankowych lub
pełnomocnictw do dysponowania rachunkami bankowymi, liczby tych
rachunków lub pełnomocnictw, obrotów i stanów tych rachunków,
z podaniem wpływów, obciążeń rachunków i ich tytułów oraz
odpowiednio ich nadawców i odbiorców, w zakresie niezbędnym do
prawidłowego prowadzenia postępowania egzekucyjnego, postępowania
zabezpieczającego oraz wykonywania innych czynności wynikających
z jego ustawowych zadań,
ła) Ministra Sprawiedliwości w zakresie niezbędnym do wykonywania
zadań organu do spraw informacji zgodnie z art. 14 rozporządzenia
Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 655/2014 z dnia 15 maja 2014
r. ustanawiającego procedurę europejskiego nakazu zabezpieczenia na
rachunku bankowym w celu ułatwienia transgranicznego dochodzenia
wierzytelności w sprawach cywilnych i handlowych (Dz. Urz. UE L 189
z 27.06.2014, str. 59),
wydawców instrumentów płatniczych niebędących bankami, w zakresie
określonym ustawą z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych,
płatnika w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach
płatniczych, w zakresie określonym w art. 143b oraz art. 143c ust. 6 tej
ustawy,
Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w zakresie niezbędnym do
realizacji ustawowych zadań,
koordynatora w związku z wykonywaniem przez niego nadzoru
uzupełniającego nad konglomeratem finansowym w rozumieniu ustawy
o nadzorze uzupełniającym,
Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego, w zakresie niezbędnym do
zapobieżenia przestępstwom określonym w art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy
z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, lub ich
wykrycia albo ustalenia sprawców i uzyskania dowodów, a także
wykrycia i identyfikacji przedmiotów i innych korzyści majątkowych
pochodzących z tych przestępstw albo ich równowartości, w celu
kontroli prawdziwości oświadczeń majątkowych oraz oświadczeń albo
deklaracji dotyczących konfliktu interesów, podlegających weryfikacji
Centralnego Biura Administracyjnego na podstawie przepisów
odrębnych, w trybie i na zasadach określonych w art. 23 tej ustawy,
właściwej władzy nadzorczej, jeżeli jest to niezbędne dla wykonywania
przez tę władzę nadzoru skonsolidowanego nad bankiem, przy czym
w przypadku właściwej władzy nadzorczej z państwa trzeciego – jeżeli
Komisja Nadzoru Finansowego zawarła z tą władzą porozumienie,
o którym mowa w art. 141f ust. 3,
Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów:
– w zakresie określonym ustawą z dnia 30 kwietnia 2004 r.
o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej
(Dz. U. z 2025 r. poz. 468 i 1652),
– w związku z toczącym się postępowaniem przed Prezesem Urzędu
Ochrony Konkurencji i Konsumentów prowadzonym na podstawie
przepisów ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i
konsumentów (Dz. U. z 2025 r. poz. 1714),
– w związku z toczącym się przed Prezesem Urzędu Ochrony
Konkurencji i Konsumentów postępowaniem prowadzonym na
podstawie przepisów ustawy z dnia 17 listopada 2021 r.
o przeciwdziałaniu nieuczciwemu wykorzystywaniu przewagi
kontraktowej w obrocie produktami rolnymi i spożywczymi (Dz. U.
z 2023 r. poz. 1773),
– w związku z toczącym się postępowaniem przed Prezesem Urzędu
Ochrony Konkurencji i Konsumentów prowadzonym na podstawie
przepisów ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu
nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (Dz. U.
z 2023 r. poz. 1790),
prokuratora, Policji i innych organów uprawnionych do prowadzenia
postępowania przygotowawczego w sprawach o przestępstwa lub
czynności wyjaśniających w sprawach o wykroczenia – w zakresie
określonym w art. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo
o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251 oraz z 2025 r. poz. 820,
1006 i 1676),
(uchylona)
podmiotu, o którym mowa w art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 10 czerwca
2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie
gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji,
w zakresie niezbędnym do zapewnienia prawidłowej realizacji wypłat
środków gwarantowanych,
administracyjnego organu egzekucyjnego oraz centralnego biura
łącznikowego, o którym mowa w art. 9 ustawy z dnia 11 października
2013 r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności
celnych i innych należności pieniężnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 2009), w
zakresie:
– posiadanych przez dany podmiot:
– – rachunków bankowych lub pełnomocnictw do dysponowania
rachunkami bankowymi, liczby tych rachunków lub
pełnomocnictw, obrotów i stanów tych rachunków, z podaniem
wpływów, obciążeń rachunków i ich tytułów oraz odpowiednio
ich nadawców i odbiorców,
– – rachunków pieniężnych, rachunków papierów wartościowych
lub posiadanych pełnomocnictw do dysponowania takimi
rachunkami, liczby tych rachunków, a także obrotów i stanów
tych rachunków,
– zawartych przez dany podmiot umów:
– – kredytowych lub umów pożyczki, z podaniem wysokości
zobowiązań wynikających z tych kredytów lub pożyczek, celów,
na jakie zostały udzielone, i sposobu zabezpieczenia ich spłaty,
– – depozytowych,
– – udostępniania skrytek sejfowych,
– nabytych przez dany podmiot, za pośrednictwem banków, akcji
Skarbu Państwa lub obligacji Skarbu Państwa, a także obrotu tymi
papierami wartościowymi,
– obrotu przez dany podmiot wydawanymi przez banki certyfikatami
depozytowymi lub innymi papierami wartościowymi
– w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym,
postępowaniem zabezpieczającym oraz wykonywaniem innych
czynności wynikających z ustawowych zadań tych organów,
(uchylona)
Rzecznika Finansowego, w zakresie niezbędnym do realizacji przez niego
ustawowych zadań,
Komisji Nadzoru Finansowego w przypadku otrzymania wniosku
o przekazanie informacji niezbędnych do prawidłowego wykonywania
zadań w zakresie sprawowanego nadzoru nad rynkiem kapitałowym,
ubezpieczeniowym lub emerytalnym oraz w sprawach związanych
z wykonywaniem tego nadzoru, pochodzącego od organu nadzoru nad
rynkiem kapitałowym, ubezpieczeniowym lub emerytalnym z siedzibą
w państwie członkowskim, albo od organu nadzoru nad rynkiem
kapitałowym, ubezpieczeniowym lub emerytalnym z siedzibą w innym
państwie, jeżeli Komisja Nadzoru Finansowego zawarła z tym organem
porozumienie, o którym mowa w art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca
2005 r. o nadzorze nad rynkiem kapitałowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1161
i 1222 oraz z 2025 r. poz. 146 i 1069) lub art. 17 ust. 1 ustawy z dnia
22 maja 2003 r. o nadzorze ubezpieczeniowym i emerytalnym (Dz. U.
z 2025 r. poz. 1591),
lustratorów związków rewizyjnych zrzeszających banki spółdzielcze na
podstawie umowy zawartej z bankiem spółdzielczym,
Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w zakresie niezbędnym
do zapobieżenia przestępstwom określonym w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy
z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz
Agencji Wywiadu, lub ich wykrycia albo ustalenia sprawców i uzyskania
dowodów, a także wykrycia i identyfikacji przedmiotów i innych
korzyści majątkowych pochodzących z tych przestępstw albo ich
równowartości, w trybie i na zasadach określonych w art. 34a tej ustawy,
Inspektora Nadzoru Wewnętrznego, jeżeli jest to konieczne dla
skutecznego zapobieżenia przestępstwom lub wykrycia ich sprawców i
uzyskania dowodów, a także wykrycia i identyfikacji przedmiotów i
innych korzyści majątkowych pochodzących z przestępstwa albo ich
równowartości, na zasadach i w trybie określonych w art. 11p ustawy z
dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania nadzoru
przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych,
marszałka województwa w zakresie niezbędnym do realizacji
ustawowych zadań, o których mowa w art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 24
listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach
turystycznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 2211) w związku z turystycznym
rachunkiem powierniczym posiadanym przez organizatorów turystyki
lub przedsiębiorców ułatwiających nabywanie powiązanych usług
turystycznych,
Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu w zakresie
niezbędnym do wykonywania przez ten Fundusz zadań związanych z
dokonywaniem wypłat z Turystycznego Funduszu Zwrotów lub
Turystycznego Funduszu Pomocowego, o których mowa odpowiednio w
art. 15ka i art. 15kc ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych
rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i
zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych
nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2025 r. poz. 76
Art. 135.
zmienionyW przypadku stwierdzenia nieprawidłowości
w przeprowadzonym badaniu na zlecenie banku, Komisja Nadzoru Finansowego
może zobowiązać bank do zlecenia wskazanemu biegłemu rewidentowi zbadania
prawidłowości i rzetelności wszystkich sprawozdań finansowych sporządzanych
przez bank, kontroli ksiąg rachunkowych, analizy portfela kredytowego oraz
dokonania innych czynności określonych w art. 133 ust. 2. Jeżeli w wyniku
przeprowadzonych badań stwierdzono nieprawidłowości, koszty badania ponosi
bank.
Zlecenie badania określonego w ust. 1 może zostać udzielone także
bezpośrednio przez Komisję Nadzoru Finansowego. Koszty badania ponosi
wówczas Komisja, z zastrzeżeniem ust. 3.
Jeżeli w wyniku badania zleconego przez Komisję Nadzoru Finansowego
stwierdzono nieprawidłowości, koszty badania ponosi bank.
Uwzględniając potrzebę zachowania szczególnych środków
bezpieczeństwa, przy wyborze biegłego rewidenta do badania sprawozdania
finansowego banku określonego w ust. 2, przepisów ustawy z dnia 11 września
2019 r. – Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1320, z późn. zm.<sup>18)</sup>)zm.<sup>19)</sup>)
nie stosuje się.
Przepisy ust. 1–4 stosuje się odpowiednio w przypadku atestacji
sprawozdawczości zrównoważonego rozwoju.
Art. 141fb.
zmienionyKomisja Nadzoru Finansowego wydaje decyzję, o której mowa
w art. 48q ust. 3, na wniosek złożony przez finansową spółkę holdingową lub
finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej.
Do postępowania w sprawach, o których mowa w:
art. 141fa – przepisy ust. 2–9,
art. 48s – przepisy ust. 1–9
– stosuje się odpowiednio.
Komisja Nadzoru Finansowego, po otrzymaniu wniosku, niezwłocznie
podejmuje współpracę z właściwymi władzami nadzorczymi innego państwa,
w którym siedzibę ma finansowa spółka holdingowa lub finansowa spółka
holdingowa o działalności mieszanej, lub z właściwym koordynatorem
zagranicznym, o którym mowa w art. 3 pkt 20 ustawy o nadzorze uzupełniającym,
zwanym dalej „koordynatorem zagranicznym”, w celu wydania decyzji, dążąc do
osiągnięcia wspólnego stanowiska, zarówno co do samego rozstrzygnięcia, jak
i jego przesłanek. Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie przekazuje
wniosek tym władzom lub koordynatorowi zagranicznemu, wraz ze swoim
stanowiskiem w sprawie.
Komisja Nadzoru Finansowego uwzględnia w decyzji stanowiska
właściwych władz nadzorczych innego państwa lub koordynatora zagranicznego.
Komisja Nadzoru Finansowego wydaje decyzję w terminie 2 miesięcy od
dnia przekazania wniosku do właściwych władz nadzorczych innego państwa lub
koordynatora zagranicznego.
W przypadku wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia działalności
finansowej spółki holdingowej lub finansowej spółki holdingowej o działalności
mieszanej Komisja Nadzoru Finansowego może zastosować jeden ze środków,
o których mowa w art. 141fa ust. 1.
Komisja Nadzoru Finansowego w uzasadnionych przypadkach może
wydać decyzję o:
odmowie zatwierdzenia działalności finansowej spółki holdingowej lub
finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej w terminie
4 miesięcy od dnia otrzymania wniosku lub jego uzupełnienia;
zatwierdzeniu albo odmowie zatwierdzenia działalności finansowej spółki
holdingowej lub finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej
w terminie 6 miesięcy od dnia otrzymania wniosku.
W przypadku gdy przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 4, nie
osiągnięto wspólnego stanowiska, o którym mowa w ust. 2, Komisja Nadzoru
Finansowego kieruje sprawę do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego
zgodnie z art. 19 rozporządzenia nr 1093/2010 lub do Europejskiego Urzędu
Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych, ustanowionego
na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010
z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru
(Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów
Emerytalnych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE i uchylenia decyzji Komisji
2009/79/WE (Dz. Urz. UE L 331 z 15.12.2001, str. 48, z późn. zm.<sup>19)</sup>),zm.<sup>20)</sup>), zwanego
dalej „Europejskim Urzędem Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów
Emerytalnych”.
W przypadku, o którym mowa w ust. 7, a także w przypadku gdy właściwa
władza nadzorcza innego państwa lub koordynator zagraniczny skieruje sprawę do
Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego zgodnie z art. 19 rozporządzenia
nr 1093/2010 lub do Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych
Programów Emerytalnych, Komisja Nadzoru Finansowego zawiesza postępowanie
do czasu podjęcia rozstrzygnięcia przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego lub
Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów
Emerytalnych.
W przypadkach, o których mowa w ust. 7 i 8, Komisja Nadzoru
Finansowego wydaje decyzję po otrzymaniu rozstrzygnięcia Europejskiego Urzędu
Nadzoru Bankowego lub Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i
Pracowniczych Programów Emerytalnych.
Art. 142.
zmienionyW razie naruszenia przez bank lub wystąpienia
niebezpieczeństwa naruszenia:
art. 92 rozporządzenia nr 575/2013 z uwzględnieniem dodatkowego wymogu
w zakresie funduszy własnych ponad wartość wynikającą z wymogów
obliczonych zgodnie ze szczegółowymi zasadami określonymi w przepisach
rozporządzenia nr 575/2013, o którym mowa w art. 138 ust. 2 pkt 2,
art. 4 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 2015/61 z dnia
10 października 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu
Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do wymogu pokrycia
wypływów netto dla instytucji kredytowych (Dz. Urz. UE L 11 z 17.01.2015,
str. 1, z późn. zm.<sup>20)</sup>) z uwzględnieniem wyższego wymogu dotyczącego
pokrycia płynności, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie
art. 128 ust. 6a pkt 5, oraz obowiązku przestrzegania dodatkowych wymogów
w zakresie płynności, o którym mowa w art. 138 ust. 2 pkt 1,
przepisów art. 412 lub art. 413 rozporządzenia nr 575/2013 lub przepisów
działu IV rozdziału 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami
finansowymi,
art. 3–7, art. 14–17 i art. 24–26 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego
i Rady (UE) nr 600/2014 z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków
instrumentów finansowych oraz zmieniającego rozporządzenie (UE)
nr 648/2012 (Dz. Urz. UE L 173 z 12.06.2014, str. 84)
– zarząd banku niezwłocznie zawiadamia o tym Komisję Nadzoru Finansowego
i Bankowy Fundusz Gwarancyjny oraz zapewnia wdrożenie planu naprawy.
Zarząd banku niezwłocznie zawiadamia o naruszeniach, o których mowa
w ust. 1, Komisję Nadzoru Finansowego i Bankowy Fundusz Gwarancyjny oraz
zapewnia wdrożenie planu naprawy w przypadku istotnie pogarszającej się sytuacji
finansowej banku, w tym powstania straty bilansowej bądź groźby jej wystąpienia
albo powstania niebezpieczeństwa niewypłacalności lub utraty płynności,
pogarszającej się płynności i wypłacalności, rosnącego poziomu dźwigni, o której
mowa w art. 4 ust. 1 pkt 93 rozporządzenia nr 575/2013, rosnącej liczby
zagrożonych pożyczek lub kredytów albo koncentracji ekspozycji.
Komisja Nadzoru Finansowego może, w drodze decyzji:
wystąpić do zarządu banku z żądaniem wdrożenia planu naprawy, w tym
podjęcia działań określonych w planie naprawy lub aktualizacji tego planu,
jeżeli przesłanki jego wdrożenia są odmienne od przesłanek przyjętych przy
opracowywaniu planu naprawy, albo z żądaniem podjęcia w określonym
czasie działań przewidzianych w zaktualizowanym planie, w celu spełnienia
wymagań, o których mowa w ust. 1, lub poprawy sytuacji finansowej;
zakazać udzielania lub ograniczyć udzielanie kredytów i pożyczek
pieniężnych akcjonariuszom (członkom) oraz członkom zarządu, rady
nadzorczej i pracownikom banku;
nakazać obniżenie lub wstrzymanie wypłaty niektórych zmiennych
składników wynagrodzeń osób zajmujących stanowiska kierownicze
w banku;
wystąpić do zarządu banku z żądaniem zwołania nadzwyczajnego walnego
zgromadzenia w celu rozpatrzenia sytuacji banku, podjęcia decyzji o pokryciu
straty bilansowej lub podjęcia innych uchwał, w tym o zwiększeniu funduszy
własnych;
wystąpić do banku z żądaniem odwołania jednego lub kilku członków zarządu
banku lub osób zajmujących stanowiska kierownicze, jeżeli osoby te nie dają
rękojmi ostrożnego i stabilnego zarządzania bankiem;
nakazać, z uwzględnieniem planu naprawy, sporządzenie oraz realizację
planu restrukturyzacji zobowiązań wobec niektórych lub wszystkich
wierzycieli;
nakazać wprowadzenie zmian w strategii biznesowej banku;
nakazać wprowadzenie zmian w statucie banku lub jego strukturze
organizacyjnej;
wystąpić do zarządu banku z nakazem przekazania do Komisji Nadzoru
Finansowego w terminie przez nią wskazanym:
analizy przyczyn pogarszającej się sytuacji finansowej banku oraz
prognozy kształtowania się tej sytuacji we wskazanym przez Komisję
Nadzoru Finansowego okresie,
w przypadku braku zaakceptowanego przez Komisję Nadzoru
Finansowego planu naprawy lub konieczności jego zmiany – deklaracji
o podjęciu środków pozwalających zminimalizować skutki naruszeń,
o których mowa w ust. 1, lub ryzyko ich wystąpienia oraz
okolicznościach wskazanych w ust. 2, wraz z harmonogramem działań
mających na celu przywrócenie sposobu prowadzenia przez bank
działalności do stanu zgodności z obowiązującymi przepisami prawa,
dodatkowego, w stosunku do planu naprawy, harmonogramu działań
mających na celu poprawę sytuacji finansowej banku.
Przy ocenie sytuacji finansowej banku Komisja Nadzoru Finansowego
może brać pod uwagę zachowywanie przez bank wymogu w zakresie funduszy
własnych, określonego w ust. 1 pkt 1 powiększonego o 1,5 punktu procentowego
oraz rosnący poziom dźwigni, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 93 rozporządzenia
nr 575/2013, rosnącą liczbę zagrożonych pożyczek lub kredytów albo koncentrację
ekspozycji.
Decyzja, o której mowa w ust. 3, podlega natychmiastowemu wykonaniu.
Komisja Nadzoru Finansowego, wydając decyzję, o której mowa w ust. 3,
może określić w jej treści warunki lub terminy.
W okresie realizacji planu naprawy zysk osiągany przez bank jest
przeznaczany w pierwszej kolejności na pokrycie strat, a następnie na zwiększenie
funduszy własnych banku.
W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 3, Komisja Nadzoru
Finansowego niezwłocznie powiadamia Bankowy Fundusz Gwarancyjny.
Podjęcia przez Komisję Nadzoru Finansowego czynności, o których mowa
w ust. 3, i czynności, o których mowa w art. 138 ust. 1 i 2, w przypadku, o którym
mowa w art. 141q ust. 8, oraz ustanowienia kuratora, o którym mowa
w art. 144 ust. 1, albo zarządu komisarycznego, o którym mowa w art. 145 ust. 1,
a także skutków wystąpienia tych zdarzeń w odniesieniu do umów zawartych przez
bank nie uznaje się za podstawę realizacji zabezpieczenia w rozumieniu art. 3 pkt 4
ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o niektórych zabezpieczeniach finansowych ani
za ogłoszenie upadłości w rozumieniu art. 1 pkt 14 ustawy z dnia 24 sierpnia
2001 r. o ostateczności rozrachunku w systemach płatności i systemach
rozrachunku papierów wartościowych oraz zasadach nadzoru nad tymi systemami,
jeżeli nadal są wypełniane istotne zobowiązania banku wynikające z umowy,
w tym zobowiązania do płatności i dostawy, a także zobowiązania do zapewnienia
zabezpieczenia. Przepisy art. 156 ust. 2–5 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r.
o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz
przymusowej restrukturyzacji stosuje się odpowiednio.
obliczonych zgodnie ze szczegółowymi zasadami określonymi w przepisach
rozporządzenia nr 575/2013, o którym mowa w art. 138 ust. 2 pkt 2,
art. 4 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 2015/61 z dnia
10 października 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu
Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do wymogu pokrycia
wypływów netto dla instytucji kredytowych (Dz. Urz. UE L 11 z 17.01.2015,
str. 1, z późn. zm.<sup>22)</sup>) z uwzględnieniem wyższego wymogu dotyczącego
pokrycia płynności, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie
art. 128 ust. 6a pkt 5, oraz obowiązku przestrzegania dodatkowych wymogów
w zakresie płynności, o którym mowa w art. 138 ust. 2 pkt 1,
przepisów art. 412 lub art. 413 rozporządzenia nr 575/2013 lub przepisów
działu IV rozdziału 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami
finansowymi,
art. 3–7, art. 14–17 i art. 24–26 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego
i Rady (UE) nr 600/2014 z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków
instrumentów finansowych oraz zmieniającego rozporządzenie (UE)
nr 648/2012 (Dz. Urz. UE L 173 z 12.06.2014, str. 84)
– zarząd banku niezwłocznie zawiadamia o tym Komisję Nadzoru Finansowego
i Bankowy Fundusz Gwarancyjny oraz zapewnia wdrożenie planu naprawy.
Zarząd banku niezwłocznie zawiadamia o naruszeniach, o których mowa
w ust. 1, Komisję Nadzoru Finansowego i Bankowy Fundusz Gwarancyjny oraz
zapewnia wdrożenie planu naprawy w przypadku istotnie pogarszającej się sytuacji
finansowej banku, w tym powstania straty bilansowej bądź groźby jej wystąpienia
albo powstania niebezpieczeństwa niewypłacalności lub utraty płynności,
pogarszającej się płynności i wypłacalności, rosnącego poziomu dźwigni, o której
mowa w art. 4 ust. 1 pkt 93 rozporządzenia nr 575/2013, rosnącej liczby
zagrożonych pożyczek lub kredytów albo koncentracji ekspozycji.
Komisja Nadzoru Finansowego może, w drodze decyzji:
wystąpić do zarządu banku z żądaniem wdrożenia planu naprawy, w tym
podjęcia działań określonych w planie naprawy lub aktualizacji tego planu,
jeżeli przesłanki jego wdrożenia są odmienne od przesłanek przyjętych przy
opracowywaniu planu naprawy, albo z żądaniem podjęcia w określonym
czasie działań przewidzianych w zaktualizowanym planie, w celu spełnienia
wymagań, o których mowa w ust. 1, lub poprawy sytuacji finansowej;
zakazać udzielania lub ograniczyć udzielanie kredytów i pożyczek
pieniężnych akcjonariuszom (członkom) oraz członkom zarządu, rady
nadzorczej i pracownikom banku;
nakazać obniżenie lub wstrzymanie wypłaty niektórych zmiennych
składników wynagrodzeń osób zajmujących stanowiska kierownicze
w banku;
wystąpić do zarządu banku z żądaniem zwołania nadzwyczajnego walnego
zgromadzenia w celu rozpatrzenia sytuacji banku, podjęcia decyzji o pokryciu
straty bilansowej lub podjęcia innych uchwał, w tym o zwiększeniu funduszy
własnych;
wystąpić do banku z żądaniem odwołania jednego lub kilku członków zarządu
banku lub osób zajmujących stanowiska kierownicze, jeżeli osoby te nie dają
rękojmi ostrożnego i stabilnego zarządzania bankiem;
nakazać, z uwzględnieniem planu naprawy, sporządzenie oraz realizację
planu restrukturyzacji zobowiązań wobec niektórych lub wszystkich
wierzycieli;
nakazać wprowadzenie zmian w strategii biznesowej banku;
nakazać wprowadzenie zmian w statucie banku lub jego strukturze
organizacyjnej;
wystąpić do zarządu banku z nakazem przekazania do Komisji Nadzoru
Finansowego w terminie przez nią wskazanym:
analizy przyczyn pogarszającej się sytuacji finansowej banku oraz
prognozy kształtowania się tej sytuacji we wskazanym przez Komisję
Nadzoru Finansowego okresie,
w przypadku braku zaakceptowanego przez Komisję Nadzoru
Finansowego planu naprawy lub konieczności jego zmiany – deklaracji
o podjęciu środków pozwalających zminimalizować skutki naruszeń,
o których mowa w ust. 1, lub ryzyko ich wystąpienia oraz
okolicznościach wskazanych w ust. 2, wraz z harmonogramem działań
mających na celu przywrócenie sposobu prowadzenia przez bank
działalności do stanu zgodności z obowiązującymi przepisami prawa,
dodatkowego, w stosunku do planu naprawy, harmonogramu działań
mających na celu poprawę sytuacji finansowej banku.
Przy ocenie sytuacji finansowej banku Komisja Nadzoru Finansowego
może brać pod uwagę zachowywanie przez bank wymogu w zakresie funduszy
własnych, określonego w ust. 1 pkt 1 powiększonego o 1,5 punktu procentowego
oraz rosnący poziom dźwigni, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 93 rozporządzenia
nr 575/2013, rosnącą liczbę zagrożonych pożyczek lub kredytów albo koncentrację
ekspozycji.
Decyzja, o której mowa w ust. 3, podlega natychmiastowemu wykonaniu.
Komisja Nadzoru Finansowego, wydając decyzję, o której mowa w ust. 3,
może określić w jej treści warunki lub terminy.
W okresie realizacji planu naprawy zysk osiągany przez bank jest
przeznaczany w pierwszej kolejności na pokrycie strat, a następnie na zwiększenie
funduszy własnych banku.
W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 3, Komisja Nadzoru
Finansowego niezwłocznie powiadamia Bankowy Fundusz Gwarancyjny.
Podjęcia przez Komisję Nadzoru Finansowego czynności, o których mowa
w ust. 3, i czynności, o których mowa w art. 138 ust. 1 i 2, w przypadku, o którym
mowa w art. 141q ust. 8, oraz ustanowienia kuratora, o którym mowa
w art. 144 ust. 1, albo zarządu komisarycznego, o którym mowa w art. 145 ust. 1,
a także skutków wystąpienia tych zdarzeń w odniesieniu do umów zawartych przez
bank nie uznaje się za podstawę realizacji zabezpieczenia w rozumieniu art. 3 pkt 4
ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o niektórych zabezpieczeniach finansowych ani
za ogłoszenie upadłości w rozumieniu art. 1 pkt 14 ustawy z dnia 24 sierpnia
2001 r. o ostateczności rozrachunku w systemach płatności i systemach
rozrachunku papierów wartościowych oraz zasadach nadzoru nad tymi systemami,
jeżeli nadal są wypełniane istotne zobowiązania banku wynikające z umowy,
w tym zobowiązania do płatności i dostawy, a także zobowiązania do zapewnienia
zabezpieczenia. Przepisy art. 156 ust. 2–5 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r.
o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz
przymusowej restrukturyzacji stosuje się odpowiednio.
Art. 193.
zmienionyTraci moc ustawa z dnia 31 stycznia 1989 r. – Prawo bankowe
(Dz. U. z 1992 r. poz. 359, z późn. zm.<sup>21)</sup>),zm.<sup>23)</sup>), z wyjątkiem przepisów art. 121 ust. 2
i 3.
Art. 4.
zmienionyUżyte w ustawie określenia oznaczają:
bank krajowy – bank mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej;
holding finansowy – grupę podmiotów, w której pierwotnym podmiotem
dominującym jest instytucja finansowa, która nie jest dominującym
podmiotem nieregulowanym w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy z dnia
15 kwietnia 2005 r. o nadzorze uzupełniającym nad instytucjami
kredytowymi, zakładami ubezpieczeń, zakładami reasekuracji i firmami
inwestycyjnymi wchodzącymi w skład konglomeratu finansowego (Dz. U.
z 2020 r. poz. 1413), zwanej dalej „ustawą o nadzorze uzupełniającym”,
a w skład grupy wchodzą wyłącznie lub w większości banki, instytucje
kredytowe lub instytucje finansowe, przy czym przynajmniej jednym
podmiotem zależnym jest bank krajowy, bank zagraniczny lub instytucja
kredytowa;
holding mieszany – grupę podmiotów, w której pierwotnym podmiotem
dominującym jest podmiot niebędący bankiem, instytucją kredytową,
instytucją finansową ani dominującym podmiotem nieregulowanym
w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy o nadzorze uzupełniającym, a przynajmniej
jednym podmiotem zależnym jest bank krajowy, bank zagraniczny lub
instytucja kredytowa;
holding bankowy zagraniczny – grupę podmiotów, w której pierwotnym
podmiotem dominującym jest bank zagraniczny albo instytucja kredytowa,
zaś przynajmniej jednym podmiotem zależnym jest bank krajowy, bank
zagraniczny, instytucja kredytowa lub instytucja finansowa;
holding bankowy krajowy – grupę podmiotów:
w której pierwotnym podmiotem dominującym jest bank krajowy, lub
w skład której wchodzą: bank krajowy i podmioty blisko z nim
powiązane;
holding hybrydowy – grupę podmiotów, w której pierwotnym podmiotem
dominującym jest instytucja finansowa niebędąca dominującym podmiotem
nieregulowanym w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy o nadzorze
uzupełniającym, a w skład grupy wchodzą w większości podmioty niebędące
bankami krajowymi, bankami zagranicznymi, instytucjami kredytowymi ani
instytucjami finansowymi, zaś przynajmniej jednym podmiotem zależnym
jest bank krajowy;
finansowa spółka holdingowa – finansową spółkę holdingową, o której mowa
w art. 4 ust. 1 pkt 20 rozporządzenia nr 575/2013, podlegającą nadzorowi
Komisji Nadzoru Finansowego na zasadzie skonsolidowanej albo na zasadzie
subskonsolidowanej, jeżeli do tej spółki oraz do innych podmiotów
należących do tej samej grupy stosuje się przepisy rozporządzenia
nr 575/2013 na zasadzie subskonsolidowanej;
finansowa spółka holdingowa z państwa członkowskiego – finansową spółkę
holdingową, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 20 rozporządzenia nr 575/2013,
podlegającą nadzorowi właściwych władz nadzorczych innych państw na
zasadzie skonsolidowanej albo na zasadzie subskonsolidowanej, jeżeli do tej
spółki oraz do innych podmiotów należących do tej samej grupy stosuje się
przepisy rozporządzenia nr 575/2013 na zasadzie subskonsolidowanej;
finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej – finansową spółkę
holdingową o działalności mieszanej, o której mowa
w art. 4 ust. 1 pkt 21 rozporządzenia nr 575/2013, podlegającą nadzorowi
Komisji Nadzoru Finansowego na zasadzie skonsolidowanej albo na zasadzie
subskonsolidowanej, jeżeli do tej spółki oraz do innych podmiotów
należących do tej samej grupy stosuje się przepisy rozporządzenia
nr 575/2013 na zasadzie subskonsolidowanej;
finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej z państwa
członkowskiego – finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej,
o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 21 rozporządzenia nr 575/2013, podlegającą
nadzorowi właściwych władz nadzorczych innych państw na zasadzie
skonsolidowanej albo na zasadzie subskonsolidowanej, jeżeli do tej spółki
oraz do innych podmiotów należących do tej samej grupy stosuje się przepisy
rozporządzenia nr 575/2013 na zasadzie subskonsolidowanej;
dominująca finansowa spółka holdingowa – dominującą finansową spółkę
holdingową z państwa członkowskiego, o której mowa
w art. 4 ust. 1 pkt 30 rozporządzenia nr 575/2013, podlegającą nadzorowi
Komisji Nadzoru Finansowego na zasadzie skonsolidowanej albo na zasadzie
subskonsolidowanej, jeżeli do tej spółki oraz do innych podmiotów
należących do tej samej grupy stosuje się przepisy rozporządzenia
nr 575/2013 na zasadzie subskonsolidowanej;
dominująca finansowa spółka holdingowa z państwa członkowskiego –
dominującą finansową spółkę holdingową z państwa członkowskiego,
o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 30 rozporządzenia nr 575/2013;
dominująca finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej –
dominującą finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej z państwa
członkowskiego, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 32 rozporządzenia
nr 575/2013, podlegającą nadzorowi Komisji Nadzoru Finansowego na
zasadzie skonsolidowanej albo na zasadzie subskonsolidowanej, jeżeli do tej
spółki oraz do innych podmiotów należących do tej samej grupy stosuje się
przepisy rozporządzenia nr 575/2013 na zasadzie subskonsolidowanej;
dominująca finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej z państwa
członkowskiego – dominującą finansową spółkę holdingową o działalności
mieszanej z państwa członkowskiego, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 32
rozporządzenia nr 575/2013;
unijna dominująca finansowa spółka holdingowa – unijną dominującą
finansową spółkę holdingową, o której mowa
w art. 4 ust. 1 pkt 31 rozporządzenia nr 575/2013, podlegającą nadzorowi
Komisji Nadzoru Finansowego na zasadzie skonsolidowanej;
unijna dominująca finansowa spółka holdingowa z państwa członkowskiego
– unijną dominującą finansową spółkę holdingową, o której mowa
w art. 4 ust. 1 pkt 31 rozporządzenia nr 575/2013;
unijna dominująca finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej –
unijną dominującą finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej,
o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 33 rozporządzenia nr 575/2013, podlegającą
nadzorowi Komisji Nadzoru Finansowego na zasadzie skonsolidowanej;
unijna dominująca finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej
z państwa członkowskiego – unijną dominującą finansową spółkę holdingową
o działalności mieszanej, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 33 rozporządzenia
nr 575/2013;
unijna instytucja dominująca – unijną instytucję dominującą, o której mowa
w art. 4 ust. 1 pkt 29 rozporządzenia nr 575/2013, podlegającą nadzorowi
Komisji Nadzoru Finansowego na zasadzie skonsolidowanej;
dominująca firma inwestycyjna – dominującą firmę inwestycyjną z państwa
członkowskiego, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 29a rozporządzenia
nr 575/2013;
unijna dominująca firma inwestycyjna – unijną dominującą firmę
inwestycyjną, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 29b rozporządzenia
nr 575/2013;
dominująca instytucja kredytowa – dominującą instytucję kredytową
z państwa członkowskiego, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 29c
rozporządzenia nr 575/2013;
unijna dominująca instytucja kredytowa – unijną dominującą instytucję
kredytową, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 29d rozporządzenia nr 575/2013;
przedsiębiorstwo pomocniczych usług bankowych – przedsiębiorstwo usług
pomocniczych, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 18 rozporządzenia
nr 575/2013;
właściwe władze nadzorcze – właściwe organy, o których mowa w art. 4
ust. 1 pkt 40 rozporządzenia nr 575/2013;
znaczący wpływ – zdolność do udziału w podejmowaniu decyzji w zakresie
wyznaczania kierunków polityki finansowej i operacyjnej, w tym również
dotyczącej podziału zysku lub pokrycia straty bilansowej innego podmiotu;
bliskie powiązania:
bliskie powiązania, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 38 rozporządzenia
nr 575/2013, lub
pozostawanie z innym podmiotem w związku gospodarczym, opartym
na stałej współpracy, w szczególności wynikającej z zawartej umowy lub
umów, który w ocenie Komisji Nadzoru Finansowego może mieć istotny
wpływ na pogorszenie się sytuacji finansowej jednego z podmiotów;
podmioty powiązane kapitałowo lub organizacyjnie – grupę powiązanych
klientów, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 39 rozporządzenia nr 575/2013;
przedsiębiorca – przedsiębiorcę, o którym mowa w ustawie z dnia 6 marca
2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2025 r. poz. 1480);
przedsiębiorca zagraniczny – przedsiębiorcę zagranicznego w rozumieniu
ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców
zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2025 r. poz. 89, 619 i 621);
instytucja kredytowa – instytucję, o której mowa w art. 4 ust. 1
pkt 1 rozporządzenia nr 575/2013, mającą siedzibę na terytorium innego niż
Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego;
oddział instytucji kredytowej – oddział, o którym mowa w art. 4 ust. 1
pkt 17 rozporządzenia nr 575/2013, niebędący oddziałem banku krajowego
ani oddziałem banku zagranicznego;
oddział banku krajowego za granicą – jednostkę organizacyjną banku
krajowego wykonującą w jego imieniu i na jego rzecz wszystkie lub niektóre
czynności wynikające z zezwolenia udzielonego bankowi krajowemu, przy
czym wszystkie jednostki organizacyjne danego banku krajowego
odpowiadające powyższym cechom, utworzone na terytorium innego niż
Rzeczpospolita Polska państwa, uważa się za jeden oddział;
bank zagraniczny – bank mający siedzibę na terytorium państwa trzeciego;
oddział banku zagranicznego – jednostkę organizacyjną banku zagranicznego
wykonującą w jego imieniu i na jego rzecz wszystkie lub niektóre czynności
wynikające z zezwolenia udzielonego temu bankowi, przy czym wszystkie
jednostki organizacyjne danego banku zagranicznego odpowiadające
powyższym cechom, utworzone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
uważa się za jeden oddział;
działalność transgraniczna – wykonywanie przez instytucję kredytową na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przez bank krajowy na terytorium
państwa goszczącego wszystkich lub niektórych czynności w zakresie
wynikającym z udzielonego zezwolenia, bez uczestnictwa oddziału tej
instytucji lub banku;
państwo macierzyste – państwo członkowskie pochodzenia, o którym mowa
w art. 4 ust. 1 pkt 43 rozporządzenia nr 575/2013;
państwo goszczące – przyjmujące państwo członkowskie, o którym mowa w
art. 4 ust. 1 pkt 44 rozporządzenia nr 575/2013;
(uchylony)
towarzystwo funduszy inwestycyjnych – towarzystwo funduszy
inwestycyjnych w rozumieniu ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach
inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi
(Dz. U. z 2024 r. poz. 1034, z późn. zm.<sup>2)</sup>), zwanej dalej „ustawą o funduszach
inwestycyjnych”;
fundusz wierzytelności – fundusz wierzytelności w rozumieniu ustawy
o funduszach inwestycyjnych;
umowa o subpartycypację – umowę, o której mowa w art. 183 ust. 4 ustawy
o funduszach inwestycyjnych;
(uchylony)
(uchylony)
spółka zarządzająca – spółkę zarządzającą, o której mowa w art. 2 pkt 10
ustawy o funduszach inwestycyjnych;
zarządzający z UE – zarządzającego z UE, o którym mowa w art. 2 pkt 10c
ustawy o funduszach inwestycyjnych;
(uchylony)
bank hipoteczny – bank hipoteczny w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia
1997 r. o listach zastawnych i bankach hipotecznych (Dz. U. z 2023 r.
poz. 110);
międzynarodowa instytucja finansowa – instytucję finansową, której
większość kapitału własnego należy do państw będących członkami
Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju lub banków centralnych
takich państw;
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
instytucja pożyczkowa – podmiot, o którym mowa w art. 5 pkt 2a ustawy
z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (Dz. U. z 2025 r. poz. 1362);
metody wewnętrzne – metodę wewnętrznych ratingów, o której mowa
w art. 143 ust. 1 rozporządzenia nr 575/2013, metodę modeli wewnętrznych,
o której mowa w art. 151 ust. 4, art. 221, art. 283 i art. 363 rozporządzenia
nr 575/2013, metodę własnych oszacowań, o której mowa w art. 151 ust. 9
i art. 225 rozporządzenia nr 575/2013, metodę wewnętrznych oszacowań,
o której mowa w art. 259 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013, oraz metodę
zaawansowanego pomiaru, o której mowa w art. 312 ust. 2 rozporządzenia
nr 575/2013;
rozszerzenia lub zmiany znaczne w zakresie metod wewnętrznych –
rozszerzenia lub zmiany, które zgodnie z art. 143 ust. 3, art. 312 ust. 2
i art. 363 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013 wymagają uzyskania zezwolenia
Komisji Nadzoru Finansowego;
pozostałe rozszerzenia lub zmiany w zakresie metod wewnętrznych –
rozszerzenia i zmiany, o których mowa w art. 2 ust. 2 lit. a rozporządzenia
delegowanego Komisji (UE) nr 529/2014 z dnia 12 marca 2014 r.
uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)
nr 575/2013 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych doty-
czących oceny istotności rozszerzeń i zmian metody wewnętrznych ratingów
oraz metody zaawansowanego pomiaru (Dz. Urz. UE L 148 z 20.05.2014,
str. 36, z późn. zm.<sup>3)</sup>);
ryzyko systemowe – ryzyko, o którym mowa w art. 4 pkt 15 ustawy
o nadzorze makroostrożnościowym;
bank istotny – bank istotny pod względem wielkości, organizacji wewnętrznej
oraz rodzaju, zakresu i złożoności prowadzonej działalności, który:
spełnia co najmniej jeden z warunków:
– akcje banku zostały dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym
w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie
instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 722, z późn.
zm.<sup>4)</sup>),
– udział banku w aktywach sektora bankowego jest nie mniejszy niż
2 %,
– udział banku w depozytach sektora bankowego jest nie mniejszy niż
2 %,
– udział banku w funduszach własnych sektora bankowego jest nie
mniejszy niż 2 % albo
został uznany za taki bank przez Komisję Nadzoru Finansowego;
państwo członkowskie – państwo członkowskie Unii Europejskiej;
ustawa o nadzorze makroostrożnościowym – ustawę z dnia 5 sierpnia 2015 r.
o nadzorze makroostrożnościowym nad systemem finansowym i zarządzaniu
kryzysowym w systemie finansowym (Dz. U. z 2025 r. poz. 819);
dyrektywa 2013/36/UE – dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady
2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia
instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad
instytucjami kredytowymi, zmieniającą dyrektywę 2002/87/WE i uchylającą
dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Dz. Urz. UE L 176 z 27.06.2013,
str. 338, z późn. zm.<sup>5)</sup>);
rozporządzenie nr 575/2013 – rozporządzenie Parlamentu Europejskiego
i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów
ostrożnościowych dla instytucji kredytowych oraz zmieniające
rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz. Urz. UE L 176 z 27.06.2013, str. 1,
z późn. zm.<sup>6)</sup>);
rozporządzenie 596/2014 – rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady
(UE) nr 596/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie nadużyć na rynku
(rozporządzenie w sprawie nadużyć na rynku) oraz uchylające dyrektywę
2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i dyrektywy Komisji
2003/124/WE, 2003/125/WE i 2004/72/WE (Dz. Urz. UE L 173
z 12.06.2014, str. 1, z późn. zm.<sup>7)</sup>);
karta płatnicza – kartę płatniczą w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia
2011 r. o usługach płatniczych (Dz. U. z 2025 r. poz. 611 i 1069);
rozporządzenie 2017/565 – rozporządzenie delegowane Komisji (UE)
2017/565 z dnia 25 kwietnia 2016 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu
Europejskiego i Rady 2014/65/UE w odniesieniu do wymogów
organizacyjnych i warunków prowadzenia działalności przez firmy
inwestycyjne oraz pojęć zdefiniowanych na potrzeby tej dyrektywy (Dz. Urz.
UE L 87 z 31.03.2017, str. 1, z późn. zm.<sup>8)</sup>);
rozporządzenie 2017/2402 – rozporządzenie Parlamentu Europejskiego
i Rady (UE) 2017/2402 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie ustanowienia
ogólnych ram dla sekurytyzacji oraz utworzenia szczególnych ram dla
prostych, przejrzystych i standardowych sekurytyzacji, a także zmieniające
dyrektywy 2009/65/WE, 2009/138/WE i 2011/61/UE oraz rozporządzenia
(WE) nr 1060/2009 i (UE) nr 648/2012 (Dz. Urz. UE L 347 z 28.12.2017,
str. 35, z późn. zm.<sup>9)</sup>);
rozporządzenie 2019/2033 – rozporządzenie Parlamentu Europejskiego
i Rady (UE) 2019/2033 z dnia 27 listopada 2019 r. w sprawie wymogów
ostrożnościowych dla firm inwestycyjnych oraz zmieniające rozporządzenia
(UE) nr 1093/2010, (UE) nr 575/2013, (UE) nr 600/2014 i (UE)
nr 806/2014 (Dz. Urz. UE L 314 z 05.12.2019, str. 1, z późn. zm.<sup>10)</sup>);
rozporządzenie 2022/2554 – rozporządzenie Parlamentu Europejskiego
i Rady (UE) 2022/2554 z dnia 14 grudnia 2022 r. w sprawie operacyjnej
odporności cyfrowej sektora finansowego i zmieniające rozporządzenia (WE)
nr 1060/2009, (UE) nr 648/2012, (UE) nr 600/2014, (UE) nr 909/2014 oraz
(UE) 2016/1011 (Dz. Urz. UE L 333 z 27.12.2022, str. 1, z późn. zm.<sup>11)</sup>);
lokata strukturyzowana – przyjmowany przez bank depozyt o oznaczonym
terminie zapadalności, w którym wpłacony kapitał jest w całości zwracany,
a wypłata odsetek lub świadczeń dodatkowych oraz ich wysokość są
uzależnione od uprzednio określonych warunków, obejmujących takie
czynniki jak:
indeks lub połączenie indeksów, z wyłączeniem lokat o zmiennym
oprocentowaniu, których stopa zwrotu jest bezpośrednio powiązana
z indeksem stopy procentowej takiej jak Euribor lub Libor,
instrument finansowy lub połączenie instrumentów finansowych,
towar lub połączenie towarów lub inne aktywa lub ich połączenie,
kurs walutowy lub połączenie kursów walutowych;
klient profesjonalny – podmiot, o którym mowa w art. 3 pkt 39b ustawy
z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi;
klient detaliczny – podmiot, o którym mowa w art. 3 pkt 39c ustawy z dnia
29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi;
uprawniony kontrahent – podmiot, o którym mowa w art. 3 pkt 39d ustawy
z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi;
dom maklerski stosujący rozporządzenie nr 575/2013 – dom maklerski:
wobec którego została wydana decyzja, o której mowa w art. 110ac
ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami
finansowymi, lub
o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a lub b lub ust. 5 rozporządzenia
2019/2033;
osoba zaangażowana – osobę, o której mowa w art. 2 pkt 1 rozporządzenia
2017/565;
trwały nośnik – nośnik umożliwiający użytkownikowi przechowywanie
adresowanych do niego informacji w sposób umożliwiający dostęp do nich
instytucją finansową ani dominującym podmiotem nieregulowanym
w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy o nadzorze uzupełniającym, a przynajmniej
jednym podmiotem zależnym jest bank krajowy, bank zagraniczny lub
instytucja kredytowa;
holding bankowy zagraniczny – grupę podmiotów, w której pierwotnym
podmiotem dominującym jest bank zagraniczny albo instytucja kredytowa,
zaś przynajmniej jednym podmiotem zależnym jest bank krajowy, bank
zagraniczny, instytucja kredytowa lub instytucja finansowa;
holding bankowy krajowy – grupę podmiotów:
w której pierwotnym podmiotem dominującym jest bank krajowy, lub
w skład której wchodzą: bank krajowy i podmioty blisko z nim
powiązane;
holding hybrydowy – grupę podmiotów, w której pierwotnym podmiotem
dominującym jest instytucja finansowa niebędąca dominującym podmiotem
nieregulowanym w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy o nadzorze
uzupełniającym, a w skład grupy wchodzą w większości podmioty niebędące
bankami krajowymi, bankami zagranicznymi, instytucjami kredytowymi ani
instytucjami finansowymi, zaś przynajmniej jednym podmiotem zależnym
jest bank krajowy;
finansowa spółka holdingowa – finansową spółkę holdingową, o której mowa
w art. 4 ust. 1 pkt 20 rozporządzenia nr 575/2013, podlegającą nadzorowi
Komisji Nadzoru Finansowego na zasadzie skonsolidowanej albo na zasadzie
subskonsolidowanej, jeżeli do tej spółki oraz do innych podmiotów
należących do tej samej grupy stosuje się przepisy rozporządzenia
nr 575/2013 na zasadzie subskonsolidowanej;
finansowa spółka holdingowa z państwa członkowskiego – finansową spółkę
holdingową, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 20 rozporządzenia nr 575/2013,
podlegającą nadzorowi właściwych władz nadzorczych innych państw na
zasadzie skonsolidowanej albo na zasadzie subskonsolidowanej, jeżeli do tej
spółki oraz do innych podmiotów należących do tej samej grupy stosuje się
przepisy rozporządzenia nr 575/2013 na zasadzie subskonsolidowanej;
finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej – finansową spółkę
holdingową o działalności mieszanej, o której mowa
w art. 4 ust. 1 pkt 21 rozporządzenia nr 575/2013, podlegającą nadzorowi
Komisji Nadzoru Finansowego na zasadzie skonsolidowanej albo na zasadzie
subskonsolidowanej, jeżeli do tej spółki oraz do innych podmiotów
należących do tej samej grupy stosuje się przepisy rozporządzenia
nr 575/2013 na zasadzie subskonsolidowanej;
finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej z państwa
członkowskiego – finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej,
o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 21 rozporządzenia nr 575/2013, podlegającą
nadzorowi właściwych władz nadzorczych innych państw na zasadzie
skonsolidowanej albo na zasadzie subskonsolidowanej, jeżeli do tej spółki
oraz do innych podmiotów należących do tej samej grupy stosuje się przepisy
rozporządzenia nr 575/2013 na zasadzie subskonsolidowanej;
dominująca finansowa spółka holdingowa – dominującą finansową spółkę
holdingową z państwa członkowskiego, o której mowa
w art. 4 ust. 1 pkt 30 rozporządzenia nr 575/2013, podlegającą nadzorowi
Komisji Nadzoru Finansowego na zasadzie skonsolidowanej albo na zasadzie
subskonsolidowanej, jeżeli do tej spółki oraz do innych podmiotów
należących do tej samej grupy stosuje się przepisy rozporządzenia
nr 575/2013 na zasadzie subskonsolidowanej;
dominująca finansowa spółka holdingowa z państwa członkowskiego –
dominującą finansową spółkę holdingową z państwa członkowskiego,
o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 30 rozporządzenia nr 575/2013;
dominująca finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej –
dominującą finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej z państwa
członkowskiego, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 32 rozporządzenia
nr 575/2013, podlegającą nadzorowi Komisji Nadzoru Finansowego na
zasadzie skonsolidowanej albo na zasadzie subskonsolidowanej, jeżeli do tej
spółki oraz do innych podmiotów należących do tej samej grupy stosuje się
przepisy rozporządzenia nr 575/2013 na zasadzie subskonsolidowanej;
dominująca finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej z państwa
członkowskiego – dominującą finansową spółkę holdingową o działalności
mieszanej z państwa członkowskiego, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 32
rozporządzenia nr 575/2013;
unijna dominująca finansowa spółka holdingowa – unijną dominującą
finansową spółkę holdingową, o której mowa
w art. 4 ust. 1 pkt 31 rozporządzenia nr 575/2013, podlegającą nadzorowi
Komisji Nadzoru Finansowego na zasadzie skonsolidowanej;
unijna dominująca finansowa spółka holdingowa z państwa członkowskiego
– unijną dominującą finansową spółkę holdingową, o której mowa
w art. 4 ust. 1 pkt 31 rozporządzenia nr 575/2013;
unijna dominująca finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej –
unijną dominującą finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej,
o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 33 rozporządzenia nr 575/2013, podlegającą
nadzorowi Komisji Nadzoru Finansowego na zasadzie skonsolidowanej;
unijna dominująca finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej
z państwa członkowskiego – unijną dominującą finansową spółkę holdingową
o działalności mieszanej, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 33 rozporządzenia
nr 575/2013;
unijna instytucja dominująca – unijną instytucję dominującą, o której mowa
w art. 4 ust. 1 pkt 29 rozporządzenia nr 575/2013, podlegającą nadzorowi
Komisji Nadzoru Finansowego na zasadzie skonsolidowanej;
dominująca firma inwestycyjna – dominującą firmę inwestycyjną z państwa
członkowskiego, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 29a rozporządzenia
nr 575/2013;
unijna dominująca firma inwestycyjna – unijną dominującą firmę
inwestycyjną, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 29b rozporządzenia
nr 575/2013;
dominująca instytucja kredytowa – dominującą instytucję kredytową
z państwa członkowskiego, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 29c
rozporządzenia nr 575/2013;
unijna dominująca instytucja kredytowa – unijną dominującą instytucję
kredytową, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 29d rozporządzenia nr 575/2013;
przedsiębiorstwo pomocniczych usług bankowych – przedsiębiorstwo usług
pomocniczych, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 18 rozporządzenia
nr 575/2013;
właściwe władze nadzorcze – właściwe organy, o których mowa w art. 4
ust. 1 pkt 40 rozporządzenia nr 575/2013;
znaczący wpływ – zdolność do udziału w podejmowaniu decyzji w zakresie
wyznaczania kierunków polityki finansowej i operacyjnej, w tym również
dotyczącej podziału zysku lub pokrycia straty bilansowej innego podmiotu;
bliskie powiązania:
bliskie powiązania, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 38 rozporządzenia
nr 575/2013, lub
pozostawanie z innym podmiotem w związku gospodarczym, opartym
na stałej współpracy, w szczególności wynikającej z zawartej umowy lub
umów, który w ocenie Komisji Nadzoru Finansowego może mieć istotny
wpływ na pogorszenie się sytuacji finansowej jednego z podmiotów;
podmioty powiązane kapitałowo lub organizacyjnie – grupę powiązanych
klientów, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 39 rozporządzenia nr 575/2013;
przedsiębiorca – przedsiębiorcę, o którym mowa w ustawie z dnia 6 marca
2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2025 r. poz. 1480);
przedsiębiorca zagraniczny – przedsiębiorcę zagranicznego w rozumieniu
ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców
zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2025 r. poz. 89, 619 i 621);
instytucja kredytowa – instytucję, o której mowa w art. 4 ust. 1
pkt 1 rozporządzenia nr 575/2013, mającą siedzibę na terytorium innego niż
Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego;
oddział instytucji kredytowej – oddział, o którym mowa w art. 4 ust. 1
pkt 17 rozporządzenia nr 575/2013, niebędący oddziałem banku krajowego
ani oddziałem banku zagranicznego;
oddział banku krajowego za granicą – jednostkę organizacyjną banku
krajowego wykonującą w jego imieniu i na jego rzecz wszystkie lub niektóre
czynności wynikające z zezwolenia udzielonego bankowi krajowemu, przy
czym wszystkie jednostki organizacyjne danego banku krajowego
odpowiadające powyższym cechom, utworzone na terytorium innego niż
Rzeczpospolita Polska państwa, uważa się za jeden oddział;
bank zagraniczny – bank mający siedzibę na terytorium państwa trzeciego;
oddział banku zagranicznego – jednostkę organizacyjną banku zagranicznego
wykonującą w jego imieniu i na jego rzecz wszystkie lub niektóre czynności
wynikające z zezwolenia udzielonego temu bankowi, przy czym wszystkie
jednostki organizacyjne danego banku zagranicznego odpowiadające
powyższym cechom, utworzone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
uważa się za jeden oddział;
działalność transgraniczna – wykonywanie przez instytucję kredytową na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przez bank krajowy na terytorium
państwa goszczącego wszystkich lub niektórych czynności w zakresie
wynikającym z udzielonego zezwolenia, bez uczestnictwa oddziału tej
instytucji lub banku;
państwo macierzyste – państwo członkowskie pochodzenia, o którym mowa
w art. 4 ust. 1 pkt 43 rozporządzenia nr 575/2013;
państwo goszczące – przyjmujące państwo członkowskie, o którym mowa w
art. 4 ust. 1 pkt 44 rozporządzenia nr 575/2013;
(uchylony)
towarzystwo funduszy inwestycyjnych – towarzystwo funduszy
inwestycyjnych w rozumieniu ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach
inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi
(Dz. U. z 2024 r. poz. 1034, z późn. zm.<sup>2)</sup>), zwanej dalej „ustawą o funduszach
inwestycyjnych”;
fundusz wierzytelności – fundusz wierzytelności w rozumieniu ustawy
o funduszach inwestycyjnych;
umowa o subpartycypację – umowę, o której mowa w art. 183 ust. 4 ustawy
o funduszach inwestycyjnych;
(uchylony)
(uchylony)
spółka zarządzająca – spółkę zarządzającą, o której mowa w art. 2 pkt 10
ustawy o funduszach inwestycyjnych;
zarządzający z UE – zarządzającego z UE, o którym mowa w art. 2 pkt 10c
ustawy o funduszach inwestycyjnych;
(uchylony)
bank hipoteczny – bank hipoteczny w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia
1997 r. o listach zastawnych i bankach hipotecznych (Dz. U. z 2023 r.
poz. 110);
międzynarodowa instytucja finansowa – instytucję finansową, której
większość kapitału własnego należy do państw będących członkami
Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju lub banków centralnych
takich państw;
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
instytucja pożyczkowa – podmiot, o którym mowa w art. 5 pkt 2a ustawy
z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (Dz. U. z 2025 r. poz. 1362);
metody wewnętrzne – metodę wewnętrznych ratingów, o której mowa
w art. 143 ust. 1 rozporządzenia nr 575/2013, metodę modeli wewnętrznych,
o której mowa w art. 151 ust. 4, art. 221, art. 283 i art. 363 rozporządzenia
nr 575/2013, metodę własnych oszacowań, o której mowa w art. 151 ust. 9
i art. 225 rozporządzenia nr 575/2013, metodę wewnętrznych oszacowań,
o której mowa w art. 259 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013, oraz metodę
zaawansowanego pomiaru, o której mowa w art. 312 ust. 2 rozporządzenia
nr 575/2013;
rozszerzenia lub zmiany znaczne w zakresie metod wewnętrznych –
rozszerzenia lub zmiany, które zgodnie z art. 143 ust. 3, art. 312 ust. 2
i art. 363 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013 wymagają uzyskania zezwolenia
Komisji Nadzoru Finansowego;
pozostałe rozszerzenia lub zmiany w zakresie metod wewnętrznych –
rozszerzenia i zmiany, o których mowa w art. 2 ust. 2 lit. a rozporządzenia
delegowanego Komisji (UE) nr 529/2014 z dnia 12 marca 2014 r.
uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)
nr 575/2013 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych doty-
czących oceny istotności rozszerzeń i zmian metody wewnętrznych ratingów
oraz metody zaawansowanego pomiaru (Dz. Urz. UE L 148 z 20.05.2014,
str. 36, z późn. zm.<sup>3)</sup>);
ryzyko systemowe – ryzyko, o którym mowa w art. 4 pkt 15 ustawy
o nadzorze makroostrożnościowym;
bank istotny – bank istotny pod względem wielkości, organizacji wewnętrznej
oraz rodzaju, zakresu i złożoności prowadzonej działalności, który:
spełnia co najmniej jeden z warunków:
– akcje banku zostały dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym
w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie
instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 722, z późn.
zm.<sup>4)</sup>),
– udział banku w aktywach sektora bankowego jest nie mniejszy niż
2 %,
– udział banku w depozytach sektora bankowego jest nie mniejszy niż
2 %,
– udział banku w funduszach własnych sektora bankowego jest nie
mniejszy niż 2 % albo
został uznany za taki bank przez Komisję Nadzoru Finansowego;
państwo członkowskie – państwo członkowskie Unii Europejskiej;
ustawa o nadzorze makroostrożnościowym – ustawę z dnia 5 sierpnia 2015 r.
o nadzorze makroostrożnościowym nad systemem finansowym i zarządzaniu
kryzysowym w systemie finansowym (Dz. U. z 2025 r. poz. 819);
dyrektywa 2013/36/UE – dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady
2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia
instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad
instytucjami kredytowymi, zmieniającą dyrektywę 2002/87/WE i uchylającą
dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Dz. Urz. UE L 176 z 27.06.2013,
str. 338, z późn. zm.<sup>5)</sup>);
rozporządzenie nr 575/2013 – rozporządzenie Parlamentu Europejskiego
i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów
ostrożnościowych dla instytucji kredytowych oraz zmieniające
rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz. Urz. UE L 176 z 27.06.2013, str. 1,
z późn. zm.<sup>6)</sup>);
rozporządzenie 596/2014 – rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady
(UE) nr 596/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie nadużyć na rynku
(rozporządzenie w sprawie nadużyć na rynku) oraz uchylające dyrektywę
2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i dyrektywy Komisji
2003/124/WE, 2003/125/WE i 2004/72/WE (Dz. Urz. UE L 173
z 12.06.2014, str. 1, z późn. zm.<sup>7)</sup>);
karta płatnicza – kartę płatniczą w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia
2011 r. o usługach płatniczych (Dz. U. z 2025 r. poz. 611 i 1069);
rozporządzenie 2017/565 – rozporządzenie delegowane Komisji (UE)
2017/565 z dnia 25 kwietnia 2016 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu
Europejskiego i Rady 2014/65/UE w odniesieniu do wymogów
organizacyjnych i warunków prowadzenia działalności przez firmy
inwestycyjne oraz pojęć zdefiniowanych na potrzeby tej dyrektywy (Dz. Urz.
UE L 87 z 31.03.2017, str. 1, z późn. zm.<sup>8)</sup>);
rozporządzenie 2017/2402 – rozporządzenie Parlamentu Europejskiego
i Rady (UE) 2017/2402 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie ustanowienia
ogólnych ram dla sekurytyzacji oraz utworzenia szczególnych ram dla
prostych, przejrzystych i standardowych sekurytyzacji, a także zmieniające
dyrektywy 2009/65/WE, 2009/138/WE i 2011/61/UE oraz rozporządzenia
(WE) nr 1060/2009 i (UE) nr 648/2012 (Dz. Urz. UE L 347 z 28.12.2017,
str. 35, z późn. zm.<sup>9)</sup>);
rozporządzenie 2019/2033 – rozporządzenie Parlamentu Europejskiego
i Rady (UE) 2019/2033 z dnia 27 listopada 2019 r. w sprawie wymogów
ostrożnościowych dla firm inwestycyjnych oraz zmieniające rozporządzenia
(UE) nr 1093/2010, (UE) nr 575/2013, (UE) nr 600/2014 i (UE)
nr 806/2014 (Dz. Urz. UE L 314 z 05.12.2019, str. 1, z późn. zm.<sup>10)</sup>);
rozporządzenie 2022/2554 – rozporządzenie Parlamentu Europejskiego
i Rady (UE) 2022/2554 z dnia 14 grudnia 2022 r. w sprawie operacyjnej
odporności cyfrowej sektora finansowego i zmieniające rozporządzenia (WE)
nr 1060/2009, (UE) nr 648/2012, (UE) nr 600/2014, (UE) nr 909/2014 oraz
(UE) 2016/1011 (Dz. Urz. UE L 333 z 27.12.2022, str. 1, z późn. zm.<sup>11)</sup>);
lokata strukturyzowana – przyjmowany przez bank depozyt o oznaczonym
terminie zapadalności, w którym wpłacony kapitał jest w całości zwracany,
a wypłata odsetek lub świadczeń dodatkowych oraz ich wysokość są
uzależnione od uprzednio określonych warunków, obejmujących takie
czynniki jak:
indeks lub połączenie indeksów, z wyłączeniem lokat o zmiennym
oprocentowaniu, których stopa zwrotu jest bezpośrednio powiązana
z indeksem stopy procentowej takiej jak Euribor lub Libor,
instrument finansowy lub połączenie instrumentów finansowych,
towar lub połączenie towarów lub inne aktywa lub ich połączenie,
kurs walutowy lub połączenie kursów walutowych;
klient profesjonalny – podmiot, o którym mowa w art. 3 pkt 39b ustawy
z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi;
klient detaliczny – podmiot, o którym mowa w art. 3 pkt 39c ustawy z dnia
29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi;
uprawniony kontrahent – podmiot, o którym mowa w art. 3 pkt 39d ustawy
z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi;
dom maklerski stosujący rozporządzenie nr 575/2013 – dom maklerski:
wobec którego została wydana decyzja, o której mowa w art. 110ac
ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami
finansowymi, lub
o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a lub b lub ust. 5 rozporządzenia
2019/2033;
osoba zaangażowana – osobę, o której mowa w art. 2 pkt 1 rozporządzenia
2017/565;
trwały nośnik – nośnik umożliwiający użytkownikowi przechowywanie
adresowanych do niego informacji w sposób umożliwiający dostęp do nich
przez okres odpowiedni do celów, którym te informacje służą, i pozwalający
na odtworzenie przechowywanych informacji w niezmienionej postaci;
rozporządzenie 2016/679 – rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady
(UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych
w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego
przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne
rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1,
z późn. zm.<sup>12)</sup>);
profilowanie – profilowanie osób fizycznych w rozumieniu
art. 4 pkt 4 rozporządzenia 2016/679;
grupa – grupę, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 138 rozporządzenia
nr 575/2013;
pieniądz elektroniczny – pieniądz elektroniczny w rozumi
Art. 49.
zmienionyBanki mogą prowadzić w szczególności następujące rodzaje
rachunków bankowych:
rachunki rozliczeniowe, w tym bieżące i pomocnicze, oraz prowadzone dla
nich na zasadach określonych w rozdziale 3a rachunki VAT;
rachunki lokat terminowych;
rachunki oszczędnościowe, rachunki oszczędnościowo-rozliczeniowe, w tym
rachunki rodzinne, oraz rachunki terminowych lokat oszczędnościowych;
rachunki powiernicze.
Rachunki rozliczeniowe oraz rachunki lokat terminowych mogą być
prowadzone wyłącznie dla:
osób prawnych;
jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, o ile
posiadają zdolność prawną;
osób fizycznych prowadzących działalność zarobkową na własny rachunek,
w tym dla osób będących przedsiębiorcami.
Rachunki oszczędnościowe, rachunki oszczędnościowo-rozliczeniowe oraz
rachunki terminowych lokat oszczędnościowych mogą być prowadzone wyłącznie
dla:
osób fizycznych;
szkolnych kas oszczędnościowych;
kas zapomogowo-pożyczkowych;
rad rodziców.
Rachunki rodzinne mogą być prowadzone wyłącznie dla osób fizycznych,
którym przyznano niepodlegające egzekucji świadczenia, dodatki, zasiłki oraz inne
kwoty, o których mowa w art. 833 § 6 i 7 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. –
Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 1568, z późn. zm.<sup>13)</sup>),zm.<sup>14)</sup>),
z wyjątkiem świadczeń alimentacyjnych, zwane dalej „świadczeniami
niepodlegającymi egzekucji”.
Art. 54b.
zmienionyŚrodki pieniężne znajdujące się na rachunku będącym przedmiotem
blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego w rozumieniu art. 119zg pkt 2
ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz.
111, z późn. zm.<sup>14)</sup>)zm.<sup>15)</sup>) nie podlegają zajęciu na podstawie sądowego lub
administracyjnego tytułu wykonawczego poza wyjątkami określonymi w
przepisach o postępowaniu egzekucyjnym.
Art. 62b.
zmienionyRachunek VAT może być uznany wyłącznie środkami
pieniężnymi pochodzącymi z tytułu:
zapłaty kwoty odpowiadającej kwocie podatku od towarów i usług, przy
użyciu komunikatu przelewu, o którym mowa w art. 108a ust. 3 ustawy z dnia
11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r. poz. 775,
894, 896, 1203 i 1541), zwanego dalej „komunikatem przelewu”;
wpłaty kwoty podatku od towarów i usług przez podatnika, o którym mowa
w art. 103 ust. 5a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów
i usług, na rzecz płatnika, o którym mowa w art. 17a tej ustawy, przy użyciu
komunikatu przelewu;
przekazania środków z innego rachunku VAT posiadacza rachunku VAT;
przekazania środków z rachunku VAT posiadacza będącego członkiem grupy
VAT, o której mowa w art. 2 pkt 47 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku
od towarów i usług;
zwrotu:
kwoty odpowiadającej kwocie podatku od towarów i usług
w przypadkach, o których mowa w art. 29a ust. 10 pkt 1–3 i ust. 14
ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług,
wynikającego z wystawionej przez podatnika faktury korygującej,
różnicy podatku, o którym mowa w art. 87 ust. 6a ustawy z dnia
11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, przez urząd skarbowy
– przy użyciu komunikatu przelewu.
Rachunek VAT może być obciążony wyłącznie w celu:
dokonania:
płatności kwoty odpowiadającej kwocie podatku od towarów i usług
z tytułu nabycia towarów lub usług na rachunek VAT,
zwrotu kwoty odpowiadającej kwocie podatku od towarów i usług,
w przypadkach, o których mowa w art. 29a ust. 10 pkt 1–3 i ust. 14
ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług,
wynikającego z wystawionej przez podatnika faktury korygującej, na
rachunek VAT nabywcy towarów lub usług
– przy użyciu komunikatu przelewu;
przekazania przez bank środków pieniężnych na prowadzony w tym samym
banku wyodrębniony rachunek techniczny służący identyfikacji posiadacza
rachunku VAT – w przypadku, o którym mowa w art. 62e ust. 3 pkt 2.
wpłaty:
na rachunek urzędu skarbowego:
– podatku od towarów i usług, w tym podatku od towarów i usług z
tytułu importu towarów, dodatkowego zobowiązania podatkowego
w tym podatku, a także odsetek za zwłokę w podatku od towarów i
usług lub odsetek za zwłokę od dodatkowego zobowiązania
podatkowego,
– podatku dochodowego od osób prawnych oraz zaliczek na ten
podatek, a także odsetek za zwłokę w podatku dochodowym od osób
prawnych oraz odsetek od zaliczek na ten podatek,
– podatku dochodowego od osób fizycznych oraz zaliczek na ten
podatek, a także odsetek za zwłokę w podatku dochodowym od osób
fizycznych oraz odsetek od zaliczek na ten podatek,
– podatku akcyzowego, przedpłat podatku akcyzowego, wpłat
dziennych, a także odsetek za zwłokę w podatku akcyzowym oraz
odsetek od przedpłat podatku akcyzowego,
– należności celnych oraz odsetek za zwłokę od tych należności,
– podatku od wydobycia niektórych kopalin oraz odsetek za zwłokę
w podatku od wydobycia niektórych kopalin,
– podatku od sprzedaży detalicznej oraz odsetek za zwłokę w podatku
od sprzedaży detalicznej,
– opłaty od środków spożywczych oraz dodatkowej opłaty,
– zryczałtowanego podatku od wartości sprzedanej produkcji oraz
odsetek za zwłokę w podatku od wartości sprzedanej produkcji,
– podatku tonażowego oraz odsetek za zwłokę w podatku tonażowym,
– opłaty, o której mowa w art. 9<sup>2</sup> ust. 11 ustawy z dnia 26 października
1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu
alkoholizmowi (Dz. U. z 2023 r. poz. 2151), dodatkowej opłaty,
o której mowa w art. 9<sup>2</sup> ust. 21 tej ustawy, oraz odsetek za zwłokę od
tych opłat,
należności z tytułu składek, o których mowa w art. 24 ust. 2 ustawy z
dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U.
z 2025 r. poz. 350, z późn. zm.<sup>15)</sup>),zm.<sup>16)</sup>), oraz należności z tytułu składek,
o których mowa w art. 32 tej ustawy, do poboru których obowiązany jest
Zakład Ubezpieczeń Społecznych,
należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne rolników,
o których mowa w ustawie z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu
społecznym rolników (Dz. U. z 2025 r. poz. 197, 620, 621 i 1160), oraz
należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne, o których mowa
w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej
finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 1461 i
1537), do poboru których obowiązana jest Kasa Rolniczego
Ubezpieczenia Społecznego;
wpłaty podatku od towarów i usług przez podatnika, o którym mowa
w art. 103 ust. 5a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów
i usług, na rzecz płatnika, o którym mowa w art. 17a tej ustawy, przy użyciu
komunikatu przelewu;
wpłaty kwoty odpowiadającej kwocie podatku od towarów i usług oraz
należności celnych na rzecz przedstawiciela bezpośredniego lub pośredniego
w rozumieniu przepisów celnych, przy użyciu komunikatu przelewu;
przekazania przy użyciu komunikatu przelewu kwoty odpowiadającej kwocie
podatku od towarów i usług na rachunek VAT dostawcy towarów lub
usługodawcy przez posiadacza rachunku, który:
otrzymał płatność przy użyciu komunikatu przelewu oraz
nie jest dostawcą towarów lub usługodawcą wskazanym na fakturze, za
którą jest dokonywana płatność;
przekazania przy użyciu komunikatu przelewu kwoty odpowiadającej kwocie
podatku od towarów i usług na rachunek VAT podatnika wskazanego
w umowie o nabyciu wierzytelności przez posiadacza rachunku, który:
otrzymał płatność przy użyciu komunikatu przelewu oraz
nie jest dostawcą towarów lub usługodawcą wskazanym na fakturze,
za którą jest dokonywana płatność;
zwrotu przy użyciu komunikatu przelewu nienależnie otrzymanej płatności na
rachunek VAT posiadacza rachunku, od którego otrzymano tę płatność przy
użyciu komunikatu przelewu;
przekazania środków na inny rachunek VAT posiadacza rachunku VAT przy
użyciu komunikatu przelewu, w którym posiadacz w miejsce informacji,
o których mowa w:
art. 108a ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
towarów i usług – wskazuje kwotę przekazywanych środków,
art. 108a ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
towarów i usług – wpisuje wyrazy „przekazanie własne”,
art. 108a ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
towarów i usług – wskazuje numer, za pomocą którego posiadacz jest
zidentyfikowany na potrzeby podatku od towarów i usług;
przekazania środków przez posiadacza rachunku VAT będącego członkiem
grupy VAT, o której mowa w art. 2 pkt 47 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o
podatku od towarów i usług, na rachunek VAT przedstawiciela grupy VAT, o
którym mowa w art. 2 pkt 48 tej ustawy, przy użyciu komunikatu przelewu,
w którym posiadacz w miejsce informacji, o których mowa w:
art. 108a ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
towarów i usług – wskazuje kwotę przekazywanych środków,
art. 108a ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
towarów i usług – wpisuje wyrazy „przekazanie – grupa VAT”,
art. 108a ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
towarów i usług – wskazuje numer, za pomocą którego grupa VAT jest
zidentyfikowana na potrzeby podatku od towarów i usług;
przekazania środków na rachunek wskazany przez naczelnika urzędu
skarbowego w informacji o postanowieniu, o której mowa w art. 108b ust. 4
ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
przekazania środków na rachunek rozliczeniowy państwowej jednostki
budżetowej, w przypadku gdy rachunek VAT prowadzony jest dla rachunku
rozliczeniowego, o którym mowa w art. 196 ust. 1 pkt 2 albo 5 ustawy z dnia
27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 1483);
realizacji zajęcia na podstawie administracyjnego tytułu wykonawczego,
dotyczącego egzekucji należności, o których mowa w pkt 2;
Uznanie i obciążenie rachunku VAT jest dokonywane odpowiednio przez
obciążenie albo uznanie rachunku rozliczeniowego posiadacza rachunku VAT
prowadzonego w tym samym banku.
W przypadku naliczenia odsetek od środków zgromadzonych na rachunku
VAT bank bez odrębnej dyspozycji posiadacza rachunku VAT uznaje kwotą tych
odsetek rachunek rozliczeniowy, dla którego jest prowadzony rachunek VAT.
W przypadku gdy rachunek VAT jest prowadzony dla kilku rachunków
rozliczeniowych, bank uznaje rachunek rozliczeniowy wskazany przez posiadacza
tych rachunków.
Przepisów ust. 2 pkt 1 i 3–6a nie stosuje się, jeżeli rachunek odbiorcy jest
prowadzony przez instytucję kredytową lub bank zagraniczny, które nie działają na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w formie oddziału.