Historia zmian - 22 lipca 2026
Prawo lotnicze.
PoPrzed
Art. 1.
zmienionyPrzepisy Prawa lotniczego regulują stosunki prawne z zakresu
lotnictwa cywilnego.
Przepisy Prawa lotniczego stosuje się do polskiego lotnictwa cywilnego oraz,
w zakresie ustalonym przez to prawo, również do obcego lotnictwa cywilnego.
Lotnictwo cywilne obejmuje wszystkie rodzaje lotnictwa, z wyjątkiem
lotnictwa państwowego, to jest państwowych statków powietrznych, załóg tych
statków oraz lotnisk państwowych wykorzystywanych wyłącznie do startów i lądowań
państwowych statków powietrznych.
Przepisów prawa lotniczego nie stosuje się do lotnictwa państwowego, z
wyjątkiem przepisów:
art. 1 ust. 6, art. 2–9, art. 14, art. 17 ust. 17, ust. 22 pkt 2 i ust. 23, art. 35 ust. 2,
art. 43, art. 59a ust. 6, art. 60, art. 66 ust. 1a–1d i 3, art. 66a, art. 66b, art. 68 ust.
2, 2e i 2f, art. 69 ust. 1–3, art. 74–76, art. 82 ust. 1 pkt 6–8, ust. 1a, 1b i 3–8, art.
87, art. 87<sup>1</sup> ust. 1–8 i 10, art. 87<sup>1a</sup>, art. 87<sup>2</sup>, art. 87<sup>4</sup> ust. 1, 2, 4 i 5, art. 87<sup>5</sup> ust. 1–
4, art. 87<sup>6</sup>–87a, art. 89, art. 92, art. 93a ust. 1 pkt 5 i 7, art. 104 ust. 4–9, art. 119–
125, art. 128, art. 130, art. 133, art. 134 ust. 1–1f, art. 135 ust. 3 pkt 3, art. 135a
ust. 2 pkt 8, art. 136, art. 137 ust. 1–4, art. 140–140e, art. 149a, art. 150, art. 156a,
art. 156b ust. 2, art. 156h–156k, art. 156zd, art. 156ze, art. 193 ust. 5 oraz art. 207
ust. 8, z zastrzeżeniem ust. 5 – w odniesieniu do wojskowych statków
powietrznych, załóg tych statków oraz lotnisk i lądowisk wojskowych;
art. 1 ust. 6, art. 2–9, art. 14, art. 17 ust. 17, ust. 22 pkt 2 i ust. 23, art. 35 ust. 2,
art. 44, art. 59a ust. 6, art. 60, art. 66 ust. 3, art. 68 ust. 2, art. 69 ust. 1–3, art. 74–
76, art. 82 ust. 1 pkt 6–8, ust. 1a, 1b i 3–8, art. 87, art. 87<sup>1</sup> ust. 1–8 i 10, art. 87<sup>2</sup> ,
art. 87<sup>4</sup> ust. 1, 2, 4 i 5, art. 87<sup>5</sup> ust. 1–4, art. 87<sup>6</sup> – 87a, art. 92, art. 93a ust. 1 pkt
7, art. 94 ust. 2 pkt 2, art. 104 ust. 4–9, art. 119–125, art. 128, art. 130, art. 133,
art. 134 ust. 1–1f, art. 136, art. 137 ust. 1–4, art. 140–140e, art. 150, art. 156a–
156ze, art. 193 ust. 5 oraz art. 207 ust. 8, z zastrzeżeniem ust. 5 – w odniesieniu
do statków powietrznych lotnictwa służb porządku publicznego, załóg tych
statków oraz lotnisk i lądowisk lotnictwa służb porządku publicznego;
art. 1 ust. 6, art. 2–9, art. 14, art. 35 ust. 2, art. 74–76, art. 87a, art. 93a ust. 1 pkt
7, art. 94 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 119–125, art. 128, art. 130, art. 133, art. 134 ust.
1–1f, art. 135 ust. 3, art. 136, art. 137 ust. 1–4, art. 140–140e, art. 150, art. 156a–
156ze oraz art. 207 ust. 8, z zastrzeżeniem ust. 5 – w odniesieniu do
bezzałogowych statków powietrznych służb specjalnych, operatorów systemów
bezzałogowych statków powietrznych oraz pilotów bezzałogowych statków
powietrznych.
W przypadku wykorzystywania:
polskich i obcych państwowych statków powietrznych do prowadzenia
działalności innej niż służba publiczna,
lotnisk lotnictwa państwowego do startów i lądowań cywilnych statków
powietrznych oraz statków, o których mowa w pkt 1,
przepisy ustawy stosuje się odpowiednio.
Nadzór nad działalnością lotnictwa państwowego, z zastrzeżeniem przepisów
ustawy, sprawują odpowiednio ministrowie właściwi ze względu na przynależność
jednostki będącej właścicielem lub użytkownikiem danego statku powietrznego lub
zarządzającej lotniskiem, a w przypadku bezzałogowych statków powietrznych służb
specjalnych oraz bezzałogowych statków powietrznych używanych przez jednostki
organizacyjne Policji, Straży Granicznej i Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbę
Ochrony Państwa – odpowiednio centralne organy administracji rządowej właściwe
ze względu na przynależność jednostki będącej właścicielem lub użytkownikiem
danego statku powietrznego lub zarządzającej lotniskiem.
74–76, art. 82 ust. 1 pkt 6–8, ust. 1a, 1b i 3–8, art. 87, art. 87<sup>1</sup> ust. 1–8 i 10,
art. 87<sup>2</sup> , art. 87<sup>4</sup> ust. 1, 2, 4 i 5, art. 87<sup>5</sup> ust. 1–4, art. 87<sup>6</sup> – 87a, art. 92, art. 93a
ust. 1 pkt 7, art. 94 ust. 2 pkt 2, art. 104 ust. 4–9, art. 119–125, art. 128, art. 130,
art. 133, art. 134 ust. 1–1f, art. 136, art. 137 ust. 1–4, art. 140–140e, art. 150,
art. 156a–156ze, art. 193 ust. 5 oraz art. 207 ust. 8, z zastrzeżeniem ust. 5 – w
odniesieniu do statków powietrznych lotnictwa służb porządku publicznego,
załóg tych statków oraz lotnisk i lądowisk lotnictwa służb porządku publicznego;
art. 1 ust. 6, art. 2–9, art. 14, art. 35 ust. 2, art. 74–76, art. 87a, art. 93a ust. 1 pkt
7, art. 94 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 119–125, art. 128, art. 130, art. 133, art. 134 ust.
1–1f, art. 135 ust. 3, art. 136, art. 137 ust. 1–4, art. 140–140e, art. 150, art. 156a–
156ze oraz art. 207 ust. 8, z zastrzeżeniem ust. 5 – w odniesieniu do
bezzałogowych statków powietrznych służb specjalnych, operatorów systemów
bezzałogowych statków powietrznych oraz pilotów bezzałogowych statków
powietrznych.
W przypadku wykorzystywania:
polskich i obcych państwowych statków powietrznych do prowadzenia
działalności innej niż służba publiczna,
lotnisk lotnictwa państwowego do startów i lądowań cywilnych statków
powietrznych oraz statków, o których mowa w pkt 1,
przepisy ustawy stosuje się odpowiednio.
Nadzór nad działalnością lotnictwa państwowego, z zastrzeżeniem przepisów
ustawy, sprawują odpowiednio ministrowie właściwi ze względu na przynależność
jednostki będącej właścicielem lub użytkownikiem danego statku powietrznego lub
zarządzającej lotniskiem, a w przypadku bezzałogowych statków powietrznych służb
specjalnych oraz bezzałogowych statków powietrznych używanych przez jednostki
organizacyjne Policji, Straży Granicznej i Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbę
Ochrony Państwa – odpowiednio centralne organy administracji rządowej właściwe
ze względu na przynależność jednostki będącej właścicielem lub użytkownikiem
danego statku powietrznego lub zarządzającej lotniskiem.
(uchylony)
(uchylony)
Art. 103ca.
zmienionyCzas pracy członków załóg statków powietrznych w przewozie
lotniczym przy użyciu samolotu wykonywanym taksówką powietrzną, w załodze
jednoosobowej oraz w służbie ratownictwa medycznego określają przepisy części Q
załącznika III do rozporządzenia nr 3922/91<sup>14)</sup> w zakresie okresu służby, w tym
w zakresie okresu pełnienia czynności lotniczych.
Minister właściwy do spraw transportu, mając na uwadze konieczność
zachowania odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa operacji lotniczych oraz
zapobieżenia skutkom skumulowanego zmęczenia, a także uwzględniając przepisy
części Q załącznika III do rozporządzenia nr 3922/91 oraz podczęści FTL załącznika
III do rozporządzenia nr 965/2012/UE, określi, w drodze rozporządzenia, dla
członków załóg w przewozie lotniczym przy użyciu samolotu:
wykonywanym taksówką powietrzną, w załodze jednoosobowej oraz w służbie
ratownictwa medycznego:
warunki i okresy wypoczynku należne w związku z pełnieniem czynności
lotniczych oraz sposób skracania i wydłużania okresu wypoczynku,
warunki i okresy wypoczynku dodatkowego stanowiącego kompensatę
wpływu różnic stref czasowych na członków załogi statku powietrznego,
formy i warunki pełnienia gotowości, jej limity oraz sposób wliczania
gotowości do okresu służby i okresu pełnienia czynności lotniczych;
wykonywanym taksówką powietrzną oraz w służbie ratownictwa medycznego
wydłużony okres pełnienia czynności lotniczych ze względu na zwiększenie
składu personelu lotniczego w załodze wieloosobowej;
w załodze jednoosobowej oraz w służbie ratownictwa medycznego sposób
wliczania czasu przemieszczania członka załogi w celu zajęcia stanowiska do
okresu służby i okresu pełnienia czynności lotniczych;
wykonywanym taksówką powietrzną przerwy w pełnieniu czynności lotniczych
oraz wydłużony okres pełnienia czynności lotniczych ze względu na zastosowaną
przerwę;
w załodze jednoosobowej szczegółowy sposób określania okresu pełnienia
czynności lotniczych w zależności od czasu zgłoszenia się do lotu oraz liczby
odcinków;
w służbie ratownictwa medycznego wydłużony okres pełnienia czynności
lotniczych ze względu na udział w akcji ratowniczej lub wystąpienie
nieprzewidzianych okoliczności podczas operacji lotniczej.
Dyżur członków załóg statków powietrznych w przewozie lotniczym przy
użyciu samolotu wykonywanym taksówką powietrzną, w załodze jednoosobowej oraz
w służbie ratownictwa medycznego określają przepisy części Q załącznika III do
rozporządzenia nr 3922/91 w zakresie gotowości oraz przepisy wydane na podstawie
ust. 10.
Okresy wypoczynku, określone w części Q załącznika III do rozporządzenia
nr 3922/91, członków załóg statków powietrznych w przewozie lotniczym przy użyciu
samolotu wykonywanym taksówką powietrzną, w załodze jednoosobowej oraz
w służbie ratownictwa medycznego mogą być udzielane w dniach wolnych od pracy.
Służba ratownictwa medycznego jest misją składającą się z dolotu, transportu
i powrotu do portu macierzystego, wykonywaną przy użyciu samolotu zgodnie
z certyfikatem przewoźnika lotniczego, której celem jest udzielenie pomocy
medycznej w stanie nagłego zagrożenia zdrowia, kiedy zasadnicze znaczenie ma
bezzwłoczny i szybki transport:
chorych lub rannych oraz innych osób, których to bezpośrednio dotyczy, lub
personelu medycznego, lub
materiałów biologicznych i materiałów lub urządzeń wykorzystywanych do
udzielenia świadczeń zdrowotnych.
Maksymalny okres pełnienia czynności lotniczych członka załogi w przewozie
lotniczym przy użyciu samolotu w załodze jednoosobowej nie może przekraczać
10 godzin w ciągu kolejnych 24 godzin.
Maksymalny okres pełnienia czynności lotniczych członka załogi
w przewozie lotniczym przy użyciu samolotu w służbie ratownictwa medycznego nie
może przekraczać 12 godzin w ciągu kolejnych 24 godzin.
Okres pełnienia czynności lotniczych członków załóg statków powietrznych
w przewozie lotniczym przy użyciu samolotu wykonywanym taksówką powietrzną,
w załodze jednoosobowej oraz w służbie ratownictwa medycznego może zostać
wydłużony zgodnie z warunkami określonymi w przepisach wydanych na podstawie
ust. 10.
Okres wypoczynku członków załóg statków powietrznych w przewozie
lotniczym przy użyciu samolotu wykonywanym taksówką powietrzną, w załodze
jednoosobowej oraz w służbie ratownictwa medycznego, należny w związku
z pełnieniem czynności lotniczych, może zostać skrócony albo wydłużony,
z zachowaniem wymagań określonych w art. 102a ust. 2 oraz w sposób określony
w przepisach wydanych na podstawie ust. 10.
Niezależnie od okresu wypoczynku, o którym mowa w ust. 8, członkom załóg
statków powietrznych w przewozie lotniczym przy użyciu samolotu wykonywanym
taksówką powietrzną, w załodze jednoosobowej oraz w służbie ratownictwa
3922/91<sup>15)</sup> w zakresie okresu służby, w tym
w zakresie okresu pełnienia czynności lotniczych.
Minister właściwy do spraw transportu, mając na uwadze konieczność
zachowania odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa operacji lotniczych oraz
zapobieżenia skutkom skumulowanego zmęczenia, a także uwzględniając przepisy
części Q załącznika III do rozporządzenia nr 3922/91 oraz podczęści FTL załącznika
III do rozporządzenia nr 965/2012/UE, określi, w drodze rozporządzenia, dla
członków załóg w przewozie lotniczym przy użyciu samolotu:
wykonywanym taksówką powietrzną, w załodze jednoosobowej oraz w służbie
ratownictwa medycznego:
warunki i okresy wypoczynku należne w związku z pełnieniem czynności
lotniczych oraz sposób skracania i wydłużania okresu wypoczynku,
warunki i okresy wypoczynku dodatkowego stanowiącego kompensatę
wpływu różnic stref czasowych na członków załogi statku powietrznego,
formy i warunki pełnienia gotowości, jej limity oraz sposób wliczania
gotowości do okresu służby i okresu pełnienia czynności lotniczych;
wykonywanym taksówką powietrzną oraz w służbie ratownictwa medycznego
wydłużony okres pełnienia czynności lotniczych ze względu na zwiększenie
składu personelu lotniczego w załodze wieloosobowej;
w załodze jednoosobowej oraz w służbie ratownictwa medycznego sposób
wliczania czasu przemieszczania członka załogi w celu zajęcia stanowiska do
okresu służby i okresu pełnienia czynności lotniczych;
wykonywanym taksówką powietrzną przerwy w pełnieniu czynności lotniczych
oraz wydłużony okres pełnienia czynności lotniczych ze względu na zastosowaną
przerwę;
w załodze jednoosobowej szczegółowy sposób określania okresu pełnienia
czynności lotniczych w zależności od czasu zgłoszenia się do lotu oraz liczby
odcinków;
w służbie ratownictwa medycznego wydłużony okres pełnienia czynności
lotniczych ze względu na udział w akcji ratowniczej lub wystąpienie
nieprzewidzianych okoliczności podczas operacji lotniczej.
Dyżur członków załóg statków powietrznych w przewozie lotniczym przy
użyciu samolotu wykonywanym taksówką powietrzną, w załodze jednoosobowej oraz
w służbie ratownictwa medycznego określają przepisy części Q załącznika III do
rozporządzenia nr 3922/91 w zakresie gotowości oraz przepisy wydane na podstawie
ust. 10.
Okresy wypoczynku, określone w części Q załącznika III do rozporządzenia
nr 3922/91, członków załóg statków powietrznych w przewozie lotniczym przy użyciu
samolotu wykonywanym taksówką powietrzną, w załodze jednoosobowej oraz
w służbie ratownictwa medycznego mogą być udzielane w dniach wolnych od pracy.
Służba ratownictwa medycznego jest misją składającą się z dolotu, transportu
i powrotu do portu macierzystego, wykonywaną przy użyciu samolotu zgodnie
z certyfikatem przewoźnika lotniczego, której celem jest udzielenie pomocy
medycznej w stanie nagłego zagrożenia zdrowia, kiedy zasadnicze znaczenie ma
bezzwłoczny i szybki transport:
chorych lub rannych oraz innych osób, których to bezpośrednio dotyczy, lub
personelu medycznego, lub
materiałów biologicznych i materiałów lub urządzeń wykorzystywanych do
udzielenia świadczeń zdrowotnych.
Maksymalny okres pełnienia czynności lotniczych członka załogi w przewozie
lotniczym przy użyciu samolotu w załodze jednoosobowej nie może przekraczać
10 godzin w ciągu kolejnych 24 godzin.
Maksymalny okres pełnienia czynności lotniczych członka załogi
w przewozie lotniczym przy użyciu samolotu w służbie ratownictwa medycznego nie
może przekraczać 12 godzin w ciągu kolejnych 24 godzin.
Okres pełnienia czynności lotniczych członków załóg statków powietrznych
w przewozie lotniczym przy użyciu samolotu wykonywanym taksówką powietrzną,
w załodze jednoosobowej oraz w służbie ratownictwa medycznego może zostać
wydłużony zgodnie z warunkami określonymi w przepisach wydanych na podstawie
ust. 10.
Okres wypoczynku członków załóg statków powietrznych w przewozie
lotniczym przy użyciu samolotu wykonywanym taksówką powietrzną, w załodze
jednoosobowej oraz w służbie ratownictwa medycznego, należny w związku
z pełnieniem czynności lotniczych, może zostać skrócony albo wydłużony,
z zachowaniem wymagań określonych w art. 102a ust. 2 oraz w sposób określony
w przepisach wydanych na podstawie ust. 10.
Niezależnie od okresu wypoczynku, o którym mowa w ust. 8, członkom załóg
statków powietrznych w przewozie lotniczym przy użyciu samolotu wykonywanym
taksówką powietrzną, w załodze jednoosobowej oraz w służbie ratownictwa
medycznego przysługuje wypoczynek dodatkowy jako kompensata wpływu różnic
stref czasowych na członków załogi statku powietrznego, zgodnie z warunkami
określonymi w przepisach wydanych na podstawie ust. 10.
Art. 128a.
zmienionyInstytucja zapewniająca służby żeglugi powietrznej, certyfikowana
zgodnie z art. 127 ust. 4, przekazuje Prezesowi Urzędu zatwierdzone zgodnie
z obowiązującymi tę instytucję przepisami lub jej procedurami wewnętrznymi
sprawozdanie roczne, o którym mowa w pkt 9 załącznika I do rozporządzenia
wykonawczego Komisji (UE) nr 1035/2011 z dnia 17 października 2011 r.
ustanawiającego wspólne wymogi dotyczące zapewniania służb żeglugi powietrznej
oraz zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 482/2008 i (UE) nr 691/2010 (Tekst
mający znaczenie dla EOG) (Dz. Urz. UE L 271 z 18.10.2011, str. 23, z późn. zm.).
Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, jest ogłaszane w Dzienniku
Urzędowym Urzędu Lotnictwa Cywilnego. Ogłoszeniu nie podlegają wyniki
finansowe, jeśli są publikowane osobno zgodnie z przepisami ustawy z dnia
29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2023 r. poz. 120, z późn. zm.<sup>15)</sup>).zm.<sup>16)</sup>).
Instytucja zapewniająca służby żeglugi powietrznej podaje do publicznej
wiadomości treść sprawozdania, o którym mowa w ust. 1, poprzez zamieszczenie go
na stronie internetowej instytucji.
Art. 17.
zmienionyPrzy ministrze właściwym do spraw transportu działa niezależna,
stała Państwowa Komisja Badania Wypadków Lotniczych, prowadząca lub
nadzorująca badania zdarzeń lotniczych, zwana dalej „Komisją”.
Członka Komisji powołuje minister właściwy do spraw transportu, po
zasięgnięciu opinii przewodniczącego Komisji, na okres 4 lat.
Minister właściwy do spraw transportu może, na wniosek Komisji podjęty
bezwzględną większością głosów, odwołać członka Komisji.
Członkiem Komisji może zostać osoba, która:
jest obywatelem polskim i korzysta z pełni praw publicznych;
posiada pełną zdolność do czynności prawnych;
nie była karana za przestępstwo popełnione umyślnie;
posiada dyplom ukończenia studiów wyższych.
Członkostwo w Komisji wygasa z chwilą śmierci, zaprzestania spełniania
wymagań określonych w ust. 12 lub z dniem przyjęcia rezygnacji złożonej ministrowi
właściwemu do spraw transportu.
W skład Komisji wchodzą:
specjaliści z zakresu:
prawa lotniczego,
szkolenia lotniczego,
ruchu lotniczego,
eksploatacji lotniczej;
inżynierowie – konstruktorzy lotniczy.
Za specjalistów z danego zakresu uważa się osoby posiadające odpowiednie
wykształcenie wyższe oraz udokumentowaną minimum pięcioletnią praktykę w danej
dziedzinie.
Przewodniczący Komisji kieruje pracami Komisji i reprezentuje ją na
zewnątrz.
Członkowie Komisji, formułując treść raportów, analiz, opinii i ekspertyz,
kierują się zasadą swobodnej oceny dowodów i nie są związani poleceniem
przewodniczącego Komisji lub członka Komisji nadzorującego badanie.
W pracach Komisji w miarę potrzeb uczestniczą eksperci.
Ekspertem może być osoba posiadająca kwalifikacje oraz doświadczenie
w zakresie niezbędnym do badania zdarzenia lotniczego.
Komisja jest organem do spraw badania zdarzeń lotniczych, o którym mowa
w art. 4 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 996/2010 z
dnia 20 października 2010 r. w sprawie badania wypadków i incydentów w lotnictwie
cywilnym oraz zapobiegania im oraz uchylającego dyrektywę 94/56/WE (Dz. Urz.
UE L 295 z 12.11.2010, str. 35, z późn. zm.<sup>5)</sup>).
Ekspertowi za udział w pracach Komisji oraz sporządzanie opinii lub
ekspertyzy przysługuje wynagrodzenie ustalane w umowie cywilnoprawnej, którego
wysokość uzależnia się od charakteru prowadzonego badania zdarzenia lotniczego
i jego złożoności.
Ekspert, formułując treść ekspertyz, opinii lub analiz, kieruje się zasadą
swobodnej oceny dowodów i nie jest związany poleceniem przewodniczącego
Komisji lub członka Komisji nadzorującego badanie co do treści tych dokumentów.
Członek Komisji oraz ekspert biorący udział w pracach Komisji:
jest obowiązany zachować w tajemnicy wiadomości uzyskane w związku
z badaniem zdarzenia lotniczego;
nie może występować w roli biegłego w postępowaniu przed sądem lub innym
organem w zakresie badania zdarzenia lotniczego, w którym brał udział.
Przepis ust. 22 stosuje się także do członka Komisji po wygaśnięciu jego
członkostwa w Komisji oraz eksperta biorącego udział w pracach Komisji po
zakończeniu przez niego prac w Komisji.
Komisja prowadzi badania na podstawie przepisów ustawy i prawa Unii
Europejskiej z zakresu wypadków i incydentów w lotnictwie cywilnym oraz z
uwzględnieniem norm i zalecanych metod postępowania zawartych w Załączniku 13
do Konwencji, o której mowa w art. 3 ust. 2.
W skład Komisji wchodzą: przewodniczący, dwóch zastępców
przewodniczącego, sekretarz i pozostali członkowie.
W zakresie nawiązywania i rozwiązywania stosunku pracy do członków
Komisji stosuje się przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U.
z 2025 r. poz. 277 i 807), z zastrzeżeniem przepisów niniejszej ustawy. Z dniem
powołania z członkiem Komisji zostaje nawiązany stosunek pracy.
Przewodniczącego Komisji powołuje minister właściwy do spraw transportu
na okres 4 lat.
Przewodniczącym Komisji może zostać osoba posiadająca co najmniej
trzyletnie doświadczenie w badaniu zdarzeń lotniczych.
Zastępców przewodniczącego i sekretarza Komisji powołuje, na wniosek
przewodniczącego Komisji, minister właściwy do spraw transportu, na okres 4 lat.
Ekspertem może być osoba posiadająca kwalifikacje oraz doświadczenie
w zakresie niezbędnym do badania zdarzenia lotniczego.
Komisja jest organem do spraw badania zdarzeń lotniczych, o którym mowa
w art. 4 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 996/2010 z
dnia 20 października 2010 r. w sprawie badania wypadków i incydentów w lotnictwie
cywilnym oraz zapobiegania im oraz uchylającego dyrektywę 94/56/WE (Dz. Urz.
UE L 295 z 12.11.2010, str. 35, z późn. zm.<sup>6)</sup>).
Ekspertowi za udział w pracach Komisji oraz sporządzanie opinii lub
ekspertyzy przysługuje wynagrodzenie ustalane w umowie cywilnoprawnej, którego
wysokość uzależnia się od charakteru prowadzonego badania zdarzenia lotniczego
i jego złożoności.
Ekspert, formułując treść ekspertyz, opinii lub analiz, kieruje się zasadą
swobodnej oceny dowodów i nie jest związany poleceniem przewodniczącego
Komisji lub członka Komisji nadzorującego badanie co do treści tych dokumentów.
Członek Komisji oraz ekspert biorący udział w pracach Komisji:
jest obowiązany zachować w tajemnicy wiadomości uzyskane w związku
z badaniem zdarzenia lotniczego;
nie może występować w roli biegłego w postępowaniu przed sądem lub innym
organem w zakresie badania zdarzenia lotniczego, w którym brał udział.
Przepis ust. 22 stosuje się także do członka Komisji po wygaśnięciu jego
członkostwa w Komisji oraz eksperta biorącego udział w pracach Komisji po
zakończeniu przez niego prac w Komisji.
Komisja prowadzi badania na podstawie przepisów ustawy i prawa Unii
Europejskiej z zakresu wypadków i incydentów w lotnictwie cywilnym oraz z
uwzględnieniem norm i zalecanych metod postępowania zawartych w Załączniku 13
do Konwencji, o której mowa w art. 3 ust. 2.
W skład Komisji wchodzą: przewodniczący, dwóch zastępców
przewodniczącego, sekretarz i pozostali członkowie.
W zakresie nawiązywania i rozwiązywania stosunku pracy do członków
Komisji stosuje się przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U.
z 2025 r. poz. 277 i 807), z zastrzeżeniem przepisów niniejszej ustawy. Z dniem
powołania z członkiem Komisji zostaje nawiązany stosunek pracy.
Przewodniczącego Komisji powołuje minister właściwy do spraw transportu
na okres 4 lat.
Przewodniczącym Komisji może zostać osoba posiadająca co najmniej
trzyletnie doświadczenie w badaniu zdarzeń lotniczych.
Zastępców przewodniczącego i sekretarza Komisji powołuje, na wniosek
przewodniczącego Komisji, minister właściwy do spraw transportu, na okres 4 lat.
Zastępcą przewodniczącego Komisji może zostać osoba posiadająca co
najmniej dwuletnie doświadczenie w badaniu zdarzeń lotniczych.
Art. 189e.
zmienionyKomendant oddziału Straży Granicznej stwierdza istnienie
negatywnych przesłanek w przypadku wystąpienia zagrożenia dla obronności lub
bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego albo powzięcia wiadomości
o aktualnie prowadzonym postępowaniu karnym przeciwko osobie lub o skazaniu jej
prawomocnym wyrokiem w związku z:
przestępstwem o charakterze terrorystycznym, przestępstwem przeciwko
pokojowi, ludzkości oraz przestępstwem wojennym, przestępstwem przeciwko
Rzeczypospolitej Polskiej, przestępstwem przeciwko obronności, przestępstwem
przeciwko życiu i zdrowiu, przestępstwem przeciwko bezpieczeństwu
powszechnemu, przestępstwem przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji,
przestępstwem przeciwko środowisku, przestępstwem przeciwko wolności,
przestępstwem przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, przestępstwem
przeciwko rodzinie i opiece, przestępstwem przeciwko działalności instytucji
państwowych oraz samorządu terytorialnego, przestępstwem przeciwko
wymiarowi sprawiedliwości, przestępstwem przeciwko porządkowi
publicznemu, przestępstwem przeciwko ochronie informacji, przestępstwem
przeciwko wiarygodności dokumentów, przestępstwem przeciwko mieniu,
przestępstwem przeciwko obrotowi gospodarczemu i interesom majątkowym
w obrocie cywilnoprawnym, przestępstwem przeciwko obrotowi pieniędzmi
i papierami wartościowymi, przestępstwem przeciwko zasadom dyscypliny
wojskowej, przestępstwem przeciwko mieniu wojskowemu, przestępstwem
skarbowym przeciwko obowiązkom celnym oraz zasadom obrotu z zagranicą
towarami i usługami lub przestępstwem skarbowym przeciwko obowiązkom
podatkowym i rozliczeniom z tytułu dotacji lub subwencji lub
przestępstwem określonym w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo
bankowe (Dz. U. z 2024 r. poz. 1646, z późn. zm.<sup>16)</sup>), ustawie z dnia 30 czerwca
2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 1170), ustawie
z dnia 29 listopada 2000 r. o obrocie z zagranicą towarami, technologiami
i usługami o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa państwa, a także dla
utrzymania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa (Dz. U. z 2023 r. poz.
1582), ustawie z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (Dz. U.
z 2025 r. poz. 750, 905 i 924), ustawie z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie
zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2024 r. poz. 1292 i 1907 oraz z 2025
r. poz. 1168), ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, ustawie
z dnia 1 lipca 2005 r. o pobieraniu, przechowywaniu i przeszczepianiu komórek,
tkanek i narządów (Dz. U. z 2023 r. poz. 1185), ustawie z dnia 29 lipca 2005 r.
o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2023 r. poz. 1939), ustawie z dnia
29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2024 r.
poz. 722, z późn. zm.<sup>17)</sup>) lub ustawie z dnia 13 czerwca 2019 r. o wykonywaniu
działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami
wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu
wojskowym lub policyjnym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1743)
– jeżeli przestępstwo to zostało popełnione umyślnie i górna granica ustawowego
zagrożenia karą pozbawienia wolności za to przestępstwo wynosi co najmniej 3 lata.
Podmiot sprawdzający, który po uzyskaniu od komendanta oddziału Straży
Granicznej informacji o istnieniu negatywnych przesłanek otrzymał udokumentowane
informacje uzasadniające brak podstaw do stwierdzenia istnienia negatywnych
przesłanek wobec osoby podlegającej sprawdzeniu, przekazuje takie informacje
w formie pisemnej w postaci papierowej komendantowi oddziału Straży Granicznej
i ponownie występuje z wnioskiem o sprawdzenie.
Informacja o braku negatywnych przesłanek udzielona podmiotowi
sprawdzającemu jest ważna:
na czas realizacji przez sprawdzaną osobę zadań, w związku z którymi było
wymagane uzyskanie informacji o braku negatywnych przesłanek, jednak nie
dłużej niż przez 5 lat od dnia udzielenia tej informacji przez komendanta
oddziału Straży Granicznej;
do czasu uzyskania od komendanta oddziału Straży Granicznej informacji
o istnieniu negatywnych przesłanek;
do czasu zakończenia procesu certyfikacji – w przypadku informacji dotyczącej
osób kierowanych na szkolenie w celu uzyskania certyfikatu operatora kontroli
bezpieczeństwa.
W przypadku gdy osoba podlegająca sprawdzeniu przeszłości nieprzerwanie
realizuje zadania, w związku z którymi było wymagane uzyskanie informacji o braku
negatywnych przesłanek, podmiot sprawdzający występuje z kolejnym wnioskiem
o sprawdzenie nie wcześniej niż na 4 miesiące przed upływem ważności informacji,
o którym mowa w ust. 11 pkt 1.
W przypadku utraty ważności informacji o braku negatywnych przesłanek
osoba, wobec której uzyskano taką informację, nie może kontynuować zadań,
w związku z którymi wymagane było wystąpienie z wnioskiem o sprawdzenie.
W przypadku uzyskania informacji o istnieniu negatywnych przesłanek albo
o ich braku Prezes Urzędu niezwłocznie przekazuje ją podmiotowi, na którego
wniosek wystąpił z wnioskiem o sprawdzenie.
Komendant oddziału Straży Granicznej dokonuje ustaleń i udziela, w formie
pisemnej, podmiotowi sprawdzającemu informacji o istnieniu negatywnych
przesłanek albo o ich braku w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku
o sprawdzenie.
Termin, o którym mowa w ust. 2, może zostać przedłużony jednorazowo o nie
więcej niż 60 dni, w szczególności w przypadku wystąpienia konieczności
przeprowadzenia przez komendanta oddziału Straży Granicznej analizy dokonanych
ustaleń i uszczegółowienia uzyskanych informacji, w tym uzyskania informacji od
podmiotów, o których mowa w ust. 4, w ramach dokonywanych ustaleń.
O przedłużeniu terminu na dokonanie ustaleń komendant oddziału Straży Granicznej
informuje podmiot sprawdzający.
Komendant oddziału Straży Granicznej dokonuje ustaleń z uwzględnieniem
informacji organów władzy publicznej, administracji publicznej i służb
odpowiedzialnych za bezpieczeństwo państwa i porządek publiczny, mogących
posiadać informacje niezbędne do dokonania ustaleń w zakresie istnienia
negatywnych przesłanek. W przypadku gdy na podstawie otrzymanych informacji
konieczne jest rozszerzenie zakresu ustaleń, komendant oddziału Straży Granicznej
dokonuje ustaleń również z uwzględnieniem informacji pozostających w dyspozycji
organów prokuratury lub sądów.
Organy władzy publicznej, organy administracji publicznej, służby
odpowiedzialne za bezpieczeństwo państwa i porządek publiczny, a w przypadku
określonym w ust. 4 zdanie drugie organy prokuratury oraz sądy, na wniosek komen-
danta oddziału Straży Granicznej, udzielają informacji o istnieniu negatywnych
przesłanek albo o ich braku albo informacji umożliwiających weryfikację istnienia
takich przesłanek, w terminie 15 dni od dnia otrzymania wniosku. Termin ten może
zostać przedłużony każdorazowo o kolejne 15 dni przez podmiot, do którego
komendant oddziału Straży Granicznej wystąpił z wnioskiem o udzielenie informacji,
po uprzednim poinformowaniu komendanta oddziału Straży Granicznej o takiej
konieczności.
przestępstwem o charakterze terrorystycznym, przestępstwem przeciwko
pokojowi, ludzkości oraz przestępstwem wojennym, przestępstwem przeciwko
Rzeczypospolitej Polskiej, przestępstwem przeciwko obronności, przestępstwem
przeciwko życiu i zdrowiu, przestępstwem przeciwko bezpieczeństwu
powszechnemu, przestępstwem przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji,
przestępstwem przeciwko środowisku, przestępstwem przeciwko wolności,
przestępstwem przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, przestępstwem
przeciwko rodzinie i opiece, przestępstwem przeciwko działalności instytucji
państwowych oraz samorządu terytorialnego, przestępstwem przeciwko
wymiarowi sprawiedliwości, przestępstwem przeciwko porządkowi
publicznemu, przestępstwem przeciwko ochronie informacji, przestępstwem
przeciwko wiarygodności dokumentów, przestępstwem przeciwko mieniu,
przestępstwem przeciwko obrotowi gospodarczemu i interesom majątkowym
w obrocie cywilnoprawnym, przestępstwem przeciwko obrotowi pieniędzmi
i papierami wartościowymi, przestępstwem przeciwko zasadom dyscypliny
wojskowej, przestępstwem przeciwko mieniu wojskowemu, przestępstwem
skarbowym przeciwko obowiązkom celnym oraz zasadom obrotu z zagranicą
towarami i usługami lub przestępstwem skarbowym przeciwko obowiązkom
podatkowym i rozliczeniom z tytułu dotacji lub subwencji lub
przestępstwem określonym w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo
bankowe (Dz. U. z 2024 r. poz. 1646, z późn. zm.<sup>17)</sup>), ustawie z dnia 30 czerwca
2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 1170), ustawie
z dnia 29 listopada 2000 r. o obrocie z zagranicą towarami, technologiami
i usługami o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa państwa, a także dla
utrzymania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa (Dz. U. z 2023 r. poz.
1582), ustawie z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (Dz. U.
z 2025 r. poz. 750, 905 i 924), ustawie z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie
zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2024 r. poz. 1292 i 1907 oraz z 2025
r. poz. 1168), ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, ustawie
z dnia 1 lipca 2005 r. o pobieraniu, przechowywaniu i przeszczepianiu komórek,
tkanek i narządów (Dz. U. z 2023 r. poz. 1185), ustawie z dnia 29 lipca 2005 r.
o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2023 r. poz. 1939), ustawie z dnia
29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2024 r.
poz. 722, z późn. zm.<sup>18)</sup>) lub ustawie z dnia 13 czerwca 2019 r. o wykonywaniu
działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami
wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu
wojskowym lub policyjnym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1743)
– jeżeli przestępstwo to zostało popełnione umyślnie i górna granica ustawowego
zagrożenia karą pozbawienia wolności za to przestępstwo wynosi co najmniej 3 lata.
Podmiot sprawdzający, który po uzyskaniu od komendanta oddziału Straży
Granicznej informacji o istnieniu negatywnych przesłanek otrzymał udokumentowane
informacje uzasadniające brak podstaw do stwierdzenia istnienia negatywnych
przesłanek wobec osoby podlegającej sprawdzeniu, przekazuje takie informacje
w formie pisemnej w postaci papierowej komendantowi oddziału Straży Granicznej
i ponownie występuje z wnioskiem o sprawdzenie.
Informacja o braku negatywnych przesłanek udzielona podmiotowi
sprawdzającemu jest ważna:
na czas realizacji przez sprawdzaną osobę zadań, w związku z którymi było
wymagane uzyskanie informacji o braku negatywnych przesłanek, jednak nie
dłużej niż przez 5 lat od dnia udzielenia tej informacji przez komendanta
oddziału Straży Granicznej;
do czasu uzyskania od komendanta oddziału Straży Granicznej informacji
o istnieniu negatywnych przesłanek;
do czasu zakończenia procesu certyfikacji – w przypadku informacji dotyczącej
osób kierowanych na szkolenie w celu uzyskania certyfikatu operatora kontroli
bezpieczeństwa.
W przypadku gdy osoba podlegająca sprawdzeniu przeszłości nieprzerwanie
realizuje zadania, w związku z którymi było wymagane uzyskanie informacji o braku
negatywnych przesłanek, podmiot sprawdzający występuje z kolejnym wnioskiem
o sprawdzenie nie wcześniej niż na 4 miesiące przed upływem ważności informacji,
o którym mowa w ust. 11 pkt 1.
W przypadku utraty ważności informacji o braku negatywnych przesłanek
osoba, wobec której uzyskano taką informację, nie może kontynuować zadań,
w związku z którymi wymagane było wystąpienie z wnioskiem o sprawdzenie.
W przypadku uzyskania informacji o istnieniu negatywnych przesłanek albo
o ich braku Prezes Urzędu niezwłocznie przekazuje ją podmiotowi, na którego
wniosek wystąpił z wnioskiem o sprawdzenie.
Komendant oddziału Straży Granicznej dokonuje ustaleń i udziela, w formie
pisemnej, podmiotowi sprawdzającemu informacji o istnieniu negatywnych
przesłanek albo o ich braku w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku
o sprawdzenie.
Termin, o którym mowa w ust. 2, może zostać przedłużony jednorazowo o nie
więcej niż 60 dni, w szczególności w przypadku wystąpienia konieczności
przeprowadzenia przez komendanta oddziału Straży Granicznej analizy dokonanych
ustaleń i uszczegółowienia uzyskanych informacji, w tym uzyskania informacji od
podmiotów, o których mowa w ust. 4, w ramach dokonywanych ustaleń.
O przedłużeniu terminu na dokonanie ustaleń komendant oddziału Straży Granicznej
informuje podmiot sprawdzający.
Komendant oddziału Straży Granicznej dokonuje ustaleń z uwzględnieniem
informacji organów władzy publicznej, administracji publicznej i służb
odpowiedzialnych za bezpieczeństwo państwa i porządek publiczny, mogących
posiadać informacje niezbędne do dokonania ustaleń w zakresie istnienia
negatywnych przesłanek. W przypadku gdy na podstawie otrzymanych informacji
konieczne jest rozszerzenie zakresu ustaleń, komendant oddziału Straży Granicznej
dokonuje ustaleń również z uwzględnieniem informacji pozostających w dyspozycji
organów prokuratury lub sądów.
Organy władzy publicznej, organy administracji publicznej, służby
odpowiedzialne za bezpieczeństwo państwa i porządek publiczny, a w przypadku
określonym w ust. 4 zdanie drugie organy prokuratury oraz sądy, na wniosek komen-
danta oddziału Straży Granicznej, udzielają informacji o istnieniu negatywnych
przesłanek albo o ich braku albo informacji umożliwiających weryfikację istnienia
takich przesłanek, w terminie 15 dni od dnia otrzymania wniosku. Termin ten może
zostać przedłużony każdorazowo o kolejne 15 dni przez podmiot, do którego
komendant oddziału Straży Granicznej wystąpił z wnioskiem o udzielenie informacji,
po uprzednim poinformowaniu komendanta oddziału Straży Granicznej o takiej
konieczności.
W toku dokonywanych ustaleń komendant oddziału Straży Granicznej może
korzystać z informacji uzyskanych w ramach współpracy międzynarodowej, które są
niezbędne do dokonania tych ustaleń, w szczególności uzyskanych od instytucji Unii
Europejskiej, organizacji międzynarodowych lub organów ścigania innych państw,
jeżeli obowiązujące umowy i porozumienia międzynarodowe dają podstawę do
uzyskania takich informacji.
Do czasu uzyskania informacji o braku negatywnych przesłanek osoba objęta
wnioskiem o sprawdzenie nie może rozpocząć realizacji zadań, w związku z którymi
wystąpiono z wnioskiem o sprawdzenie.
W przypadku gdy nie jest możliwe uzyskanie informacji niezbędnych do
dokonania ustaleń w zakresie istnienia negatywnych przesłanek albo w przypadku gdy
uzyskane informacje są niewystarczające, aby takie ustalenia przeprowadzić,
komendant oddziału Straży Granicznej przekazuje podmiotowi sprawdzającemu
informację o istnieniu negatywnych przesłanek z powodu braku możliwości
dokonania ustaleń.
W przypadku gdy w odniesieniu do osoby objętej wnioskiem o sprawdzenie
złożono więcej niż jeden wniosek o sprawdzenie, stwierdzenie istnienia negatywnych
przesłanek w ramach ustaleń dokonywanych w zakresie jednego wniosku skutkuje
stwierdzeniem istnienia negatywnych przesłanek w zakresie pozostałych wniosków.
Art. 2.
zmienionyW rozumieniu przepisów ustawy:
statkiem powietrznym jest urządzenie zdolne do unoszenia się w atmosferze na
skutek oddziaływania powietrza innego niż oddziaływanie powietrza odbitego
od podłoża;
lotem międzynarodowym jest lot, w trakcie którego następuje przekroczenie
granicy państwowej;
lotem tranzytowym jest lot w przestrzeni powietrznej Rzeczypospolitej Polskiej,
rozpoczynający się i kończący poza jej terytorium;
lotem długodystansowym jest jednoodcinkowy lot na dystansie, którego
pokonanie wymaga minimum 8 godzin lotu statku powietrznego;
przewozem lotniczym jest lot lub seria lotów, w których przewozi się pasażerów,
towary lub pocztę, za wynagrodzeniem, w tym na podstawie umowy o czasowym
oddaniu lub wzięciu statku powietrznego do używania;
regularnym przewozem lotniczym jest przewóz lotniczy, jeżeli w każdym locie
miejsca w statkach powietrznych przeznaczone do przewozu pasażerów, bagażu,
towarów lub poczty są publicznie oferowane do nabycia, a przewóz jest
wykonywany między tymi samymi punktami według opublikowanego rozkładu
lotów albo w stałych odstępach czasu lub z częstotliwością wskazującą na
regularność lotów;
przewozem czarterowym jest przewóz lotniczy dokonywany na podstawie
umowy czarteru lotniczego, w której przewoźnik lotniczy oddaje do dyspozycji
czarterującego określoną liczbę miejsc lub pojemność statku powietrznego
w celu wykonania określonego przewozu pasażerów, bagażu, towarów lub
poczty, wskazanych przez czarterującego;
przewoźnikiem lotniczym jest podmiot uprawniony do wykonywania
przewozów lotniczych na podstawie koncesji – w przypadku polskiego
przewoźnika lotniczego, lub na podstawie odpowiedniego aktu właściwego
organu obcego państwa – w przypadku obcego przewoźnika lotniczego;
portem lotniczym jest lotnisko użytku publicznego wykorzystywane do lotów
handlowych;
obowiązek użyteczności publicznej polega na zobowiązaniu:
przewoźnika lotniczego do zapewnienia świadczenia usług przewozu
lotniczego, spełniających określone wymogi co do ciągłości, regularności,
zdolności przewozowej i taryf, których przewoźnik lotniczy nie spełniałby,
kierując się jedynie interesem handlowym,
zarządzającego lotniskiem do zapewnienia funkcjonowania lotniska,
z zachowaniem określonych wymagań, których zarządzający lotniskiem nie
spełniłby, kierując się jedynie interesem handlowym lub statutowym
– na warunkach określonych zgodnie z niniejszą ustawą;
EASA jest Agencją Unii Europejskiej ds. Bezpieczeństwa Lotniczego w
rozumieniu rozporządzenia nr 2018/1139/UE;
bezzałogowym statkiem powietrznym jest bezzałogowy statek powietrzny w
rozumieniu art. 3 pkt 30 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)
2018/1139 z dnia 4 lipca 2018 r. w sprawie wspólnych zasad w dziedzinie
lotnictwa cywilnego i utworzenia Agencji Unii Europejskiej ds. Bezpieczeństwa
Lotniczego oraz zmieniającego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i
Rady (WE) nr 2111/2005, (WE) nr 1008/2008, (UE) nr 996/2010, (UE)
nr 376/2014 i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/30/UE i
2014/53/UE, a także uchylającego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i
Rady (WE) nr 552/2004 i (WE) nr 216/2008 i rozporządzenie Rady (EWG)
nr 3922/91 (Dz. Urz. UE L 212 z 22.08.2018, str. 1, z późn. zm.<sup>2)</sup>), zwanego dalej
„rozporządzeniem nr 2018/1139/UE”;
systemem bezzałogowego statku powietrznego jest system bezzałogowego
statku powietrznego w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego
Komisji (UE) 2019/947 z dnia 24 maja 2019 r. w sprawie przepisów i procedur
dotyczących eksploatacji bezzałogowych statków powietrznych (Dz. Urz. UE L
152 z 11.06.2019, str. 45, z późn. zm.<sup>3)</sup>);
polskim państwowym statkiem powietrznym jest:
statek powietrzny używany przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej
(wojskowy statek powietrzny),
statek powietrzny używany przez jednostki organizacyjne Policji, Straży
Granicznej i Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbę Ochrony Państwa
(statek powietrzny lotnictwa służb porządku publicznego),
bezzałogowy statek powietrzny używany przez służby specjalne, o których
mowa w art. 11 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa
Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2025 r. poz. 902)
(bezzałogowy statek powietrzny służb specjalnych);
aktem bezprawnej ingerencji w lotnictwie cywilnym jest bezprawny i celowy akt
polegający na:
użyciu w czasie lotu statku powietrznego przemocy wobec osoby
znajdującej się na jego pokładzie, jeżeli akt ten może zagrozić
bezpieczeństwu tego statku,
zniszczeniu statku powietrznego albo spowodowaniu jego uszkodzeń, które
uniemożliwiają lot lub mogą stanowić zagrożenie bezpieczeństwa tego
statku,
umieszczeniu na pokładzie statku powietrznego przedmiotu, urządzenia lub
substancji, które mogą zagrozić zdrowiu lub życiu pasażerów lub załogi lub
zniszczyć statek powietrzny albo spowodować jego uszkodzenia, mogące
uniemożliwić jego lot lub stanowić zagrożenie bezpieczeństwa tego statku
w czasie lotu,
porwaniu statku powietrznego z załogą i pasażerami na pokładzie lub bez
nich, również w celu użycia statku powietrznego jako narzędzia ataku
terrorystycznego z powietrza,
zniszczeniu albo uszkodzeniu lotniczych urządzeń naziemnych lub
pokładowych, zakłóceniu ich działania lub użyciu przemocy wobec osoby
obsługującej te urządzenia, w przypadku gdy powoduje to znaczne
zakłócenie ruchu lotniczego lub zagrożenie bezpieczeństwa lotnictwa
cywilnego,
przekazaniu nieprawdziwej informacji, która powoduje zagrożenie osób
i mienia w komunikacji lotniczej,
zniszczeniu albo poważnym uszkodzeniu urządzeń na lotnisku, zakłóceniu
ich działania lub użyciu przemocy wobec osoby obsługującej te urządzenia,
w przypadku gdy powoduje to znaczne zakłócenie ruchu lotniczego lub
funkcjonowania lotniska lub zagrożenie bezpieczeństwa lotnictwa
cywilnego;
służbą ochrony lotniska jest wewnętrzna służba ochrony lub specjalistyczna
uzbrojona formacja ochronna działająca na podstawie ustawy z dnia 22 sierpnia
1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2025 r. poz. 532), realizująca zadania
na rzecz ochrony lotnictwa cywilnego i podlegająca zarządzającemu lotniskiem;
państwem trzecim jest państwo inne niż państwo członkowskie Unii
Europejskiej, Konfederacja Szwajcarska lub państwo członkowskie
Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strona umowy o
Europejskim Obszarze Gospodarczym;
scentralizowaną infrastrukturę stanowią służące do wykonywania usług obsługi
naziemnej elementy infrastruktury w porcie lotniczym, których złożoność, koszt
lub wpływ na środowisko nie pozwala na podział lub powielenie;
operatorem systemu bezzałogowego statku powietrznego jest operator systemu
bezzałogowego statku powietrznego w rozumieniu art. 2 pkt 2 rozporządzenia nr
2019/947/UE;
pilotem bezzałogowego statku powietrznego jest pilot bezzałogowego statku
powietrznego w rozumieniu art. 3 pkt 31 rozporządzenia nr 2018/1139/UE;
rojem bezzałogowych statków powietrznych są operacje co najmniej dwóch
bezzałogowych statków powietrznych, których ruch jest wzajemnie i
automatycznie koordynowany, kontrolowane przez pilota bezzałogowego statku
powietrznego za pośrednictwem jednego wyposażenia do zdalnego sterowania
bezzałogowym statkiem powietrznym.
użytkownikiem statku powietrznego jest jego właściciel lub inna osoba wpisana
jako użytkownik do rejestru statków powietrznych;
lotniskiem jest wydzielony obszar na lądzie, wodzie lub innej powierzchni
w całości lub w części przeznaczony do wykonywania startów, lądowań
i naziemnego lub nawodnego ruchu statków powietrznych, wraz ze znajdującymi
się w jego granicach obiektami i urządzeniami budowlanymi o charakterze
trwałym, wpisany do rejestru lotnisk;
lądowiskiem jest obszar na lądzie, wodzie lub innej powierzchni, który może być
w całości lub w części wykorzystywany do startów i lądowań naziemnego lub
nawodnego ruchu statków powietrznych;
część lotnicza lotniska to obszar trwale przeznaczony do startów i lądowań
statków powietrznych oraz do związanego z tym ruchu statków powietrznych,
w celu wykonania określonego przewozu pasażerów, bagażu, towarów lub
poczty, wskazanych przez czarterującego;
przewoźnikiem lotniczym jest podmiot uprawniony do wykonywania
przewozów lotniczych na podstawie koncesji – w przypadku polskiego
przewoźnika lotniczego, lub na podstawie odpowiedniego aktu właściwego
organu obcego państwa – w przypadku obcego przewoźnika lotniczego;
portem lotniczym jest lotnisko użytku publicznego wykorzystywane do lotów
handlowych;
obowiązek użyteczności publicznej polega na zobowiązaniu:
przewoźnika lotniczego do zapewnienia świadczenia usług przewozu
lotniczego, spełniających określone wymogi co do ciągłości, regularności,
zdolności przewozowej i taryf, których przewoźnik lotniczy nie spełniałby,
kierując się jedynie interesem handlowym,
zarządzającego lotniskiem do zapewnienia funkcjonowania lotniska,
z zachowaniem określonych wymagań, których zarządzający lotniskiem nie
spełniłby, kierując się jedynie interesem handlowym lub statutowym
– na warunkach określonych zgodnie z niniejszą ustawą;
EASA jest Agencją Unii Europejskiej ds. Bezpieczeństwa Lotniczego w
rozumieniu rozporządzenia nr 2018/1139/UE;
bezzałogowym statkiem powietrznym jest bezzałogowy statek powietrzny w
rozumieniu art. 3 pkt 30 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)
2018/1139 z dnia 4 lipca 2018 r. w sprawie wspólnych zasad w dziedzinie
lotnictwa cywilnego i utworzenia Agencji Unii Europejskiej ds. Bezpieczeństwa
Lotniczego oraz zmieniającego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i
Rady (WE) nr 2111/2005, (WE) nr 1008/2008, (UE) nr 996/2010, (UE)
nr 376/2014 i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/30/UE i
2014/53/UE, a także uchylającego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i
Rady (WE) nr 552/2004 i (WE) nr 216/2008 i rozporządzenie Rady (EWG)
nr 3922/91 (Dz. Urz. UE L 212 z 22.08.2018, str. 1, z późn. zm.<sup>3)</sup>), zwanego dalej
„rozporządzeniem nr 2018/1139/UE”;
systemem bezzałogowego statku powietrznego jest system bezzałogowego
statku powietrznego w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego
Komisji (UE) 2019/947 z dnia 24 maja 2019 r. w sprawie przepisów i procedur
dotyczących eksploatacji bezzałogowych statków powietrznych (Dz. Urz. UE L
152 z 11.06.2019, str. 45, z późn. zm.<sup>4)</sup>);
polskim państwowym statkiem powietrznym jest:
statek powietrzny używany przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej
(wojskowy statek powietrzny),
statek powietrzny używany przez jednostki organizacyjne Policji, Straży
Granicznej i Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbę Ochrony Państwa
(statek powietrzny lotnictwa służb porządku publicznego),
bezzałogowy statek powietrzny używany przez służby specjalne, o których
mowa w art. 11 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa
Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2025 r. poz. 902)
(bezzałogowy statek powietrzny służb specjalnych);
aktem bezprawnej ingerencji w lotnictwie cywilnym jest bezprawny i celowy akt
polegający na:
użyciu w czasie lotu statku powietrznego przemocy wobec osoby
znajdującej się na jego pokładzie, jeżeli akt ten może zagrozić
bezpieczeństwu tego statku,
zniszczeniu statku powietrznego albo spowodowaniu jego uszkodzeń, które
uniemożliwiają lot lub mogą stanowić zagrożenie bezpieczeństwa tego
statku,
umieszczeniu na pokładzie statku powietrznego przedmiotu, urządzenia lub
substancji, które mogą zagrozić zdrowiu lub życiu pasażerów lub załogi lub
zniszczyć statek powietrzny albo spowodować jego uszkodzenia, mogące
uniemożliwić jego lot lub stanowić zagrożenie bezpieczeństwa tego statku
w czasie lotu,
porwaniu statku powietrznego z załogą i pasażerami na pokładzie lub bez
nich, również w celu użycia statku powietrznego jako narzędzia ataku
terrorystycznego z powietrza,
zniszczeniu albo uszkodzeniu lotniczych urządzeń naziemnych lub
pokładowych, zakłóceniu ich działania lub użyciu przemocy wobec osoby
obsługującej te urządzenia, w przypadku gdy powoduje to znaczne
zakłócenie ruchu lotniczego lub zagrożenie bezpieczeństwa lotnictwa
cywilnego,
przekazaniu nieprawdziwej informacji, która powoduje zagrożenie osób
i mienia w komunikacji lotniczej,
zniszczeniu albo poważnym uszkodzeniu urządzeń na lotnisku, zakłóceniu
ich działania lub użyciu przemocy wobec osoby obsługującej te urządzenia,
w przypadku gdy powoduje to znaczne zakłócenie ruchu lotniczego lub
funkcjonowania lotniska lub zagrożenie bezpieczeństwa lotnictwa
cywilnego;
służbą ochrony lotniska jest wewnętrzna służba ochrony lub specjalistyczna
uzbrojona formacja ochronna działająca na podstawie ustawy z dnia 22 sierpnia
1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2025 r. poz. 532), realizująca zadania
na rzecz ochrony lotnictwa cywilnego i podlegająca zarządzającemu lotniskiem;
państwem trzecim jest państwo inne niż państwo członkowskie Unii
Europejskiej, Konfederacja Szwajcarska lub państwo członkowskie
Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strona umowy o
Europejskim Obszarze Gospodarczym;
scentralizowaną infrastrukturę stanowią służące do wykonywania usług obsługi
naziemnej elementy infrastruktury w porcie lotniczym, których złożoność, koszt
lub wpływ na środowisko nie pozwala na podział lub powielenie;
operatorem systemu bezzałogowego statku powietrznego jest operator systemu
bezzałogowego statku powietrznego w rozumieniu art. 2 pkt 2 rozporządzenia nr
2019/947/UE;
pilotem bezzałogowego statku powietrznego jest pilot bezzałogowego statku
powietrznego w rozumieniu art. 3 pkt 31 rozporządzenia nr 2018/1139/UE;
rojem bezzałogowych statków powietrznych są operacje co najmniej dwóch
bezzałogowych statków powietrznych, których ruch jest wzajemnie i
automatycznie koordynowany, kontrolowane przez pilota bezzałogowego statku
powietrznego za pośrednictwem jednego wyposażenia do zdalnego sterowania
bezzałogowym statkiem powietrznym.
użytkownikiem statku powietrznego jest jego właściciel lub inna osoba wpisana
jako użytkownik do rejestru statków powietrznych;
lotniskiem jest wydzielony obszar na lądzie, wodzie lub innej powierzchni
w całości lub w części przeznaczony do wykonywania startów, lądowań
i naziemnego lub nawodnego ruchu statków powietrznych, wraz ze znajdującymi
się w jego granicach obiektami i urządzeniami budowlanymi o charakterze
trwałym, wpisany do rejestru lotnisk;
lądowiskiem jest obszar na lądzie, wodzie lub innej powierzchni, który może być
w całości lub w części wykorzystywany do startów i lądowań naziemnego lub
nawodnego ruchu statków powietrznych;
część lotnicza lotniska to obszar trwale przeznaczony do startów i lądowań
statków powietrznych oraz do związanego z tym ruchu statków powietrznych,
wraz z urządzeniami służącymi do obsługi tego ruchu, do którego dostęp jest
kontrolowany;
zarządzającym lotniskiem jest podmiot, który został wpisany jako zarządzający
do rejestru lotnisk cywilnych;
lądowaniem handlowym jest lądowanie w celu zabrania lub pozostawienia
pasażerów, bagażu, towarów lub poczty, przewożonych odpłatnie;
lotem handlowym jest lot związany z lądowaniem handlowym;
Art. 21.
zmienionyDo kompetencji Prezesa Urzędu należą wszystkie sprawy związane
z lotnictwem cywilnym, niezastrzeżone w niniejszej ustawie, innych ustawach oraz
umowach międzynarodowych na rzecz ministra właściwego do spraw transportu lub
innych organów administracji publicznej.
Przepis ust. 1 nie narusza uprawnień EASA w zakresie określonym
w rozporządzeniu nr 2018/1139/UE.
Do zadań i kompetencji Prezesa Urzędu należy wykonywanie funkcji organu
administracji lotniczej i nadzoru lotniczego, określonych w ustawie i w ustawie z dnia
5 sierpnia 2022 r. o transporcie materiałów niebezpiecznych drogą powietrzną (Dz. U.
poz. 1715), oraz funkcji władzy lotniczej w rozumieniu umów i przepisów
międzynarodowych, w tym związanych z regulacją rynku usług lotniczych,
a w szczególności:
inicjowanie przedsięwzięć w zakresie polityki lotnictwa cywilnego oraz
przygotowywanie wniosków i wdrażanie postanowień służących realizacji
rządowych programów dotyczących sieci lotnisk i lotniczych urządzeń
naziemnych, o których mowa w art. 16 ust. 3;
współpraca z organami, którym podlega lotnictwo państwowe, oraz właściwymi
podmiotami, w szczególności w zakresie zarządzania ruchem lotniczym oraz
zabezpieczania i obsługi ruchu lotniczego, a także zapewniania służby
poszukiwania i ratownictwa lotniczego;
współpraca z organami administracji lotniczej i nadzoru lotniczego państw
obcych;
współpraca z jednostkami samorządu terytorialnego w zakresie lotnictwa
cywilnego;
współpraca z Organizacją Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego i innymi
organizacjami międzynarodowymi lotnictwa cywilnego;
(uchylony)
podejmowanie działań w celu zapewnienia bezpieczeństwa lotów, w tym
w szczególności:
gromadzenie, ocena, przetwarzanie i przechowywanie w komputerowej
bazie danych, zwanej dalej „bazą danych”, oraz ochrona
i rozpowszechnianie informacji o zdarzeniach lotniczych,
badanie i ocena stanu bezpieczeństwa lotów w lotnictwie cywilnym,
wydawanie zaleceń profilaktycznych,
wymiana danych oraz udostępnianie właściwym organom państw
członkowskich Unii Europejskiej i Komisji Europejskiej, na podstawie
zgłaszanych zdarzeń, z zachowaniem zasady poufności, informacji
dotyczących bezpieczeństwa lotów w lotnictwie cywilnym,
nadzór nad wdrażaniem w podmiotach prowadzących działalność
w zakresie lotnictwa cywilnego zasady just culture, o której mowa
w art. 2 pkt 12 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)
nr 376/2014 z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zgłaszania i analizy
zdarzeń w lotnictwie cywilnym oraz podejmowanych w związku z nimi
działań następczych, zmiany rozporządzenia Parlamentu Europejskiego
i Rady (UE) nr 996/2010 oraz uchylenia dyrektywy 2003/42/WE
Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzeń Komisji (WE)
nr 1321/2007 i (WE) nr 1330/2007 (Dz. Urz. UE L 122 z 24.04.2014,
str. 18);
wydawanie wytycznych i instrukcji związanych ze stosowaniem przepisów
lotniczych w dziedzinie lotnictwa cywilnego;
zatwierdzanie granicy części lotniczej lotniska;
współpraca z Komisją oraz podejmowanie niezbędnych działań związanych z jej
zaleceniami zapobiegawczymi;
inicjowanie projektów międzynarodowych umów lotniczych i ich zmian oraz
udział w ich przygotowaniu i negocjowaniu;
wydawanie decyzji administracyjnych w sprawach określonych w ustawie
i w ustawie z dnia 5 sierpnia 2022 r. o transporcie materiałów niebezpiecznych
drogą powietrzną;
inicjowanie projektów aktów prawnych z zakresu lotnictwa cywilnego i ich
zmian oraz udział w ich przygotowaniu;
opracowywanie i przedkładanie Radzie Ochrony i Ułatwień Lotnictwa
Cywilnego do zaopiniowania Krajowego Programu Ochrony Lotnictwa
Cywilnego oraz nadzór bezpośredni nad jego realizacją;
zatwierdzanie programów ochrony lotnisk oraz programów ochrony
przedsiębiorstw prowadzonych przez podmioty wykonujące działalność
gospodarczą w zakresie lotnictwa cywilnego oraz nadzorowanie realizacji tych
programów;
sprawowanie nadzoru w zakresie lotnictwa cywilnego nad działalnością służb
ochrony lotnisk;
opracowywanie i przedkładanie Radzie Ochrony i Ułatwień Lotnictwa
Cywilnego do zaopiniowania Krajowego Programu Ułatwień w Zakresie
Lotnictwa Cywilnego oraz nadzór bezpośredni nad jego realizacją;
nadzorowanie prowadzenia przez zarządzających lotniskami ewidencji, o której
mowa w art. 68 ust. 2 pkt 8, oraz analizowanie uzyskanych danych dla potrzeb
związanych z działalnością Prezesa Urzędu;
nadzorowanie organizacji badań lotniczo-lekarskich;
przetwarzanie danych osobowych, w tym także danych medycznych oraz danych
dotyczących skazań, orzeczeń o ukaraniu i mandatów karnych oraz danych
osobowych przetwarzanych w systemach teleinformatycznych, o których mowa
w art. 3b ust. 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2006 r. o Polskiej Agencji Żeglugi
Powietrznej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1267), wyłącznie dla potrzeb rejestrów i
postępowań określonych w ustawie oraz w ustawie z dnia 5 sierpnia 2022 r. o
transporcie materiałów niebezpiecznych drogą powietrzną, zgodnie z przepisami
o ochronie danych osobowych;
uzgadnianie projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego
i projektów decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz
opiniowanie projektów planów ogólnych gmin i projektów planów
zagospodarowania przestrzennego województwa, w zakresie przewidzianym
w ustawie;
wykonywanie zadań określonych w art. 18 lit. a–e, g–k oraz m rozporządzenia
nr 2019/947/UE;
nadzorowanie i kontrolowanie przestrzegania przepisów prawnych w zakresie
lotnictwa cywilnego i lotniczej działalności gospodarczej;
autoryzacja jednostek oceniających zgodność systemów bezzałogowych statków
powietrznych na zasadach określonych w ustawie z dnia 13 kwietnia 2016 r. o
systemach oceny zgodności i nadzoru rynku (Dz. U. z 2025 r. poz. 568) oraz
notyfikowanie tych jednostek Komisji Europejskiej oraz innym państwom
członkowskim Unii Europejskiej na zasadach określonych w sekcji 4
rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/945 z dnia 12 marca 2019 r.
w sprawie systemów bezzałogowych statków powietrznych oraz operatorów
systemów bezzałogowych statków powietrznych z państw trzecich (Dz. Urz. UE
L 152 z 11.06.2019, str. 1, z późn. zm.<sup>6)</sup>), zwanego dalej „rozporządzeniem
nr 2019/945/UE”;
sprawowanie nadzoru nad stosowaniem zharmonizowanych przepisów
dotyczących upowszechniania i dostaw zrównoważonych paliw lotniczych
(SAF) w rozumieniu art. 3 pkt 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego
i Rady (UE) 2023/2405 z dnia 18 października 2023 r. w sprawie zapewnienia
równych warunków działania dla zrównoważonego transportu lotniczego
(ReFuelEU Aviation) (Dz. Urz. UE L 2023/2405 z 31.10.2023, z późn. zm.<sup>7)</sup>),
zwanego dalej „rozporządzeniem nr 2023/2405”, przez:
operatorów statków powietrznych w rozumieniu art. 3 pkt 3 rozporządzenia
nr 2023/2405 i osoby, o których mowa w art. 2 ust. 3 rozporządzenia
nr 2023/2405, które dokonały powiadomienia, o którym mowa w tym przepisie,
zwanych dalej „operatorami statków powietrznych”,
organy zarządzające unijnymi portami lotniczymi w rozumieniu
art. 3 pkt 2 rozporządzenia nr 2023/2405.
sprawowanie nadzoru nad realizacją zadań przez instytucje zapewniające służby
żeglugi powietrznej;
wykonywanie zadań w imieniu i na rzecz organów i instytucji Unii Europejskiej
zgodnie z prawem Unii Europejskiej, umowami międzynarodowymi oraz innymi
porozumieniami w zakresie lotnictwa cywilnego;
sprawowanie nadzoru nad eksploatacją statków powietrznych;
certyfikacja podmiotów prowadzących działalność w zakresie lotnictwa
cywilnego;
sprawdzanie zdatności sprzętu lotniczego do lotów;
sprawdzanie kwalifikacji personelu lotniczego i kierowców pojazdów
poruszających się w polu manewrowym lotniska;
prowadzenie rejestrów: statków powietrznych, lotnisk, lotniczych urządzeń
naziemnych, personelu lotniczego, operatorów systemów bezzałogowych
statków powietrznych, podmiotów szkolących oraz ewidencji lądowisk;
nadzorowanie i organizowanie działalności organu powołanego na podstawie
art. 121 ust. 4;
W zakresie, o którym mowa w ust. 2, Prezes Urzędu wykonuje uprawnienia
państwa członkowskiego Unii Europejskiej, właściwego organu państwa
członkowskiego oraz kompetentnej władzy państwa członkowskiego określone w
rozporządzeniach i decyzjach Unii Europejskiej, niezastrzeżone w niniejszej ustawie,
innych ustawach oraz umowach międzynarodowych na rzecz ministra właściwego do
spraw transportu, innych organów administracji publicznej lub Polskiej Agencji
Żeglugi Powietrznej.
W zakresie objętym rozporządzeniem nr 2018/1139/UE oraz
rozporządzeniami delegowanymi lub wykonawczymi do niego, Prezes Urzędu,
w drodze decyzji administracyjnej, rozstrzyga o odstępstwach od istotnych wymagań
ustanowionych w tych rozporządzeniach, na warunkach określonych
w art. 71 rozporządzenia nr 2018/1139/UE.
W sprawach, o których mowa w ust. 2b, Prezes Urzędu może, zgodnie
z art. 49 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego
(Dz. U. z 2024 r. poz. 572 oraz z 2025 r. poz. 769), zawiadomić o decyzjach i innych
czynnościach podjętych w toku postępowania w drodze obwieszczenia lub przez
udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej
Prezesa Urzędu.
W zakresie, o którym mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego
Komisji (UE) nr 923/2012 z dnia 26 września 2012 r. ustanawiającego wspólne
zasady w odniesieniu do przepisów lotniczych i operacyjnych dotyczących służb
i procedur żeglugi powietrznej oraz zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (WE)
nr 1035/2011 oraz rozporządzenia (WE) nr 1265/2007, (WE) nr 1794/2006, (WE)
nr 730/2006, (WE) nr 1033/2006 i (UE) nr 255/2010 (Dz. Urz. UE L 281
z 13.10.2012, str. 1), Prezes Urzędu, z urzędu albo na wniosek zainteresowanego
podmiotu, w drodze decyzji administracyjnej, zwalnia z przestrzegania
szczegółowych wymogów tego rozporządzenia.
Prezes Urzędu, w drodze decyzji administracyjnej, zatwierdza indywidualne
programy określania czasu lotu odbiegające od obowiązujących specyfikacji
certyfikacyjnych wydanych przez EASA zgodnie z procedurą, o której mowa
w art. 76 ust. 7 rozporządzenia nr 2018/1139/UE.
Prezes Urzędu wykonuje zadania określone w ustawie z dnia 26 kwietnia
2024 r. o zapewnianiu spełniania wymagań dostępności niektórych produktów i usług
przez podmioty gospodarcze (Dz. U. poz. 731).
Na potrzeby wykonywania przez Prezesa Urzędu zadań, o których mowa w
art. 18 lit. a–e, g–k oraz m rozporządzenia nr 2019/947/UE, oraz wykonywania przez
Polską Agencję Żeglugi Powietrznej zadań, o których mowa w art. 18 lit. f oraz l
rozporządzenia nr 2019/947/UE, ustanawia się mechanizm koordynacji między
Prezesem Urzędu a Polską Agencją Żeglugi Powietrznej polegający na obowiązku
współdziałania przy wykonywaniu tych zadań.
Na potrzeby mechanizmu koordynacji Prezes Urzędu oraz Polska Agencja
Żeglugi Powietrznej zawierają porozumienie, które określa co najmniej:
sposób udostępniania i wymiany informacji wytworzonych lub posiadanych
przez jedną ze stron porozumienia w związku z wykonywaniem zadań, w tym
informacji podlegających ujawnieniu w rejestrach prowadzonych przez Prezesa
Urzędu;
sposób współdziałania stron porozumienia przy wykonywaniu zadań przez
strony porozumienia, w tym sposób współdziałania przy wykonywaniu przez
Prezesa Urzędu zadań określonych w ust. 2 pkt 8 w zakresie prowadzenia rejestru
statków powietrznych, w obszarze systemów bezzałogowych statków
powietrznych, rejestru operatorów systemów bezzałogowych statków
powietrznych oraz czynności określonych w przepisach działu VIa.
Porozumienie, o którym mowa w ust. 2h, jest zatwierdzane przez ministra
właściwego do spraw transportu.
Jeżeli współdziałanie, o którym mowa w ust. 2g, polega na realizowaniu przez
Prezesa Urzędu zadań lub kompetencji wynikających z przepisów ustawy przy
wykorzystaniu systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 3b ust. 1 pkt 2
ustawy z dnia 8 grudnia 2006 r. o Polskiej Agencji Żeglugi Powietrznej, zwanego dalej
„systemem teleinformatycznym BSP”, do którego autorskie prawa majątkowe w
rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach
pokrewnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 24) przysługują Polskiej Agencji Żeglugi
Powietrznej, Polska Agencja Żeglugi Powietrznej nieodpłatnie udziela dostępu do
systemu Prezesowi Urzędu w granicach uzasadnionych celem realizacji jego zadań
oraz kompetencji wynikających z przepisów ustawy.
Sposób korzystania przez Prezesa Urzędu z systemu teleinformatycznego
BSP, w tym pola eksploatacji, do których dostęp ma Prezes Urzędu, określa
porozumienie, o którym mowa w ust. 2h.
Jeżeli współdziałanie, o którym mowa w ust. 2g, polega na prowadzeniu
rejestrów i postępowań określonych w ustawie przy wykorzystaniu systemu
teleinformatycznego BSP, w wyniku których dochodzi do przetwarzania danych
osobowych, Prezesa Urzędu oraz Polską Agencję Żeglugi Powietrznej uznaje się za
odrębnych administratorów w rozumieniu art. 4 pkt 7 rozporządzenia Parlamentu
Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony
osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie
swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne
rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1, z późn.
zm.<sup>8)</sup>),zm.<sup>7)</sup>), zwanego dalej „rozporządzeniem
nr 2019/945/UE”;
sprawowanie nadzoru nad stosowaniem zharmonizowanych przepisów
dotyczących upowszechniania i dostaw zrównoważonych paliw lotniczych
(SAF) w rozumieniu art. 3 pkt 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego
i Rady (UE) 2023/2405 z dnia 18 października 2023 r. w sprawie zapewnienia
równych warunków działania dla zrównoważonego transportu lotniczego
(ReFuelEU Aviation) (Dz. Urz. UE L 2023/2405 z 31.10.2023, z późn. zm.<sup>8)</sup>),
zwanego dalej „rozporządzeniem nr 2023/2405”, przez:
operatorów statków powietrznych w rozumieniu art. 3 pkt 3 rozporządzenia
nr 2023/2405 i osoby, o których mowa w art. 2 ust. 3 rozporządzenia
nr 2023/2405, które dokonały powiadomienia, o którym mowa w tym przepisie,
zwanych dalej „operatorami statków powietrznych”,
organy zarządzające unijnymi portami lotniczymi w rozumieniu
art. 3 pkt 2 rozporządzenia nr 2023/2405.
sprawowanie nadzoru nad realizacją zadań przez instytucje zapewniające służby
żeglugi powietrznej;
wykonywanie zadań w imieniu i na rzecz organów i instytucji Unii Europejskiej
zgodnie z prawem Unii Europejskiej, umowami międzynarodowymi oraz innymi
porozumieniami w zakresie lotnictwa cywilnego;
sprawowanie nadzoru nad eksploatacją statków powietrznych;
certyfikacja podmiotów prowadzących działalność w zakresie lotnictwa
cywilnego;
sprawdzanie zdatności sprzętu lotniczego do lotów;
sprawdzanie kwalifikacji personelu lotniczego i kierowców pojazdów
poruszających się w polu manewrowym lotniska;
prowadzenie rejestrów: statków powietrznych, lotnisk, lotniczych urządzeń
naziemnych, personelu lotniczego, operatorów systemów bezzałogowych
statków powietrznych, podmiotów szkolących oraz ewidencji lądowisk;
nadzorowanie i organizowanie działalności organu powołanego na podstawie
art. 121 ust. 4;
W zakresie, o którym mowa w ust. 2, Prezes Urzędu wykonuje uprawnienia
państwa członkowskiego Unii Europejskiej, właściwego organu państwa
członkowskiego oraz kompetentnej władzy państwa członkowskiego określone w
rozporządzeniach i decyzjach Unii Europejskiej, niezastrzeżone w niniejszej ustawie,
innych ustawach oraz umowach międzynarodowych na rzecz ministra właściwego do
spraw transportu, innych organów administracji publicznej lub Polskiej Agencji
Żeglugi Powietrznej.
W zakresie objętym rozporządzeniem nr 2018/1139/UE oraz
rozporządzeniami delegowanymi lub wykonawczymi do niego, Prezes Urzędu,
w drodze decyzji administracyjnej, rozstrzyga o odstępstwach od istotnych wymagań
ustanowionych w tych rozporządzeniach, na warunkach określonych
w art. 71 rozporządzenia nr 2018/1139/UE.
W sprawach, o których mowa w ust. 2b, Prezes Urzędu może, zgodnie
z art. 49 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego
(Dz. U. z 2024 r. poz. 572 oraz z 2025 r. poz. 769), zawiadomić o decyzjach i innych
czynnościach podjętych w toku postępowania w drodze obwieszczenia lub przez
udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej
Prezesa Urzędu.
W zakresie, o którym mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego
Komisji (UE) nr 923/2012 z dnia 26 września 2012 r. ustanawiającego wspólne
zasady w odniesieniu do przepisów lotniczych i operacyjnych dotyczących służb
i procedur żeglugi powietrznej oraz zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (WE)
nr 1035/2011 oraz rozporządzenia (WE) nr 1265/2007, (WE) nr 1794/2006, (WE)
nr 730/2006, (WE) nr 1033/2006 i (UE) nr 255/2010 (Dz. Urz. UE L 281
z 13.10.2012, str. 1), Prezes Urzędu, z urzędu albo na wniosek zainteresowanego
podmiotu, w drodze decyzji administracyjnej, zwalnia z przestrzegania
szczegółowych wymogów tego rozporządzenia.
Prezes Urzędu, w drodze decyzji administracyjnej, zatwierdza indywidualne
programy określania czasu lotu odbiegające od obowiązujących specyfikacji
certyfikacyjnych wydanych przez EASA zgodnie z procedurą, o której mowa
w art. 76 ust. 7 rozporządzenia nr 2018/1139/UE.
Prezes Urzędu wykonuje zadania określone w ustawie z dnia 26 kwietnia
2024 r. o zapewnianiu spełniania wymagań dostępności niektórych produktów i usług
przez podmioty gospodarcze (Dz. U. poz. 731).
Na potrzeby wykonywania przez Prezesa Urzędu zadań, o których mowa w
art. 18 lit. a–e, g–k oraz m rozporządzenia nr 2019/947/UE, oraz wykonywania przez
Polską Agencję Żeglugi Powietrznej zadań, o których mowa w art. 18 lit. f oraz l
rozporządzenia nr 2019/947/UE, ustanawia się mechanizm koordynacji między
Prezesem Urzędu a Polską Agencją Żeglugi Powietrznej polegający na obowiązku
współdziałania przy wykonywaniu tych zadań.
Na potrzeby mechanizmu koordynacji Prezes Urzędu oraz Polska Agencja
Żeglugi Powietrznej zawierają porozumienie, które określa co najmniej:
sposób udostępniania i wymiany informacji wytworzonych lub posiadanych
przez jedną ze stron porozumienia w związku z wykonywaniem zadań, w tym
informacji podlegających ujawnieniu w rejestrach prowadzonych przez Prezesa
Urzędu;
sposób współdziałania stron porozumienia przy wykonywaniu zadań przez
strony porozumienia, w tym sposób współdziałania przy wykonywaniu przez
Prezesa Urzędu zadań określonych w ust. 2 pkt 8 w zakresie prowadzenia rejestru
statków powietrznych, w obszarze systemów bezzałogowych statków
powietrznych, rejestru operatorów systemów bezzałogowych statków
powietrznych oraz czynności określonych w przepisach działu VIa.
Porozumienie, o którym mowa w ust. 2h, jest zatwierdzane przez ministra
właściwego do spraw transportu.
Jeżeli współdziałanie, o którym mowa w ust. 2g, polega na realizowaniu przez
Prezesa Urzędu zadań lub kompetencji wynikających z przepisów ustawy przy
wykorzystaniu systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 3b ust. 1 pkt 2
ustawy z dnia 8 grudnia 2006 r. o Polskiej Agencji Żeglugi Powietrznej, zwanego dalej
„systemem teleinformatycznym BSP”, do którego autorskie prawa majątkowe w
rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach
pokrewnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 24) przysługują Polskiej Agencji Żeglugi
Powietrznej, Polska Agencja Żeglugi Powietrznej nieodpłatnie udziela dostępu do
systemu Prezesowi Urzędu w granicach uzasadnionych celem realizacji jego zadań
oraz kompetencji wynikających z przepisów ustawy.
Sposób korzystania przez Prezesa Urzędu z systemu teleinformatycznego
BSP, w tym pola eksploatacji, do których dostęp ma Prezes Urzędu, określa
porozumienie, o którym mowa w ust. 2h.
Jeżeli współdziałanie, o którym mowa w ust. 2g, polega na prowadzeniu
rejestrów i postępowań określonych w ustawie przy wykorzystaniu systemu
teleinformatycznego BSP, w wyniku których dochodzi do przetwarzania danych
osobowych, Prezesa Urzędu oraz Polską Agencję Żeglugi Powietrznej uznaje się za
odrębnych administratorów w rozumieniu art. 4 pkt 7 rozporządzenia Parlamentu
Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony
osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie
swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne
rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1, z późn.
zm.<sup>9)</sup>), zwanego dalej „rozporządzeniem 2016/679”, na potrzeby wykonywania przez
Prezesa Urzędu zadań, o których mowa w art. 18 lit. a–e, g–k oraz m rozporządzenia
nr 2019/947/UE, oraz wykonywania przez Polską Agencję Żeglugi Powietrznej zadań,
o których mowa w art. 18 lit. f oraz l rozporządzenia nr 2019/947/UE.
Prezes Urzędu składa ministrowi właściwemu do spraw transportu roczne
sprawozdanie z działalności.
Art. 22.
zmienionyPrezes Urzędu wykonuje swoje zadania przy pomocy Urzędu
Lotnictwa Cywilnego, zwanego dalej „Urzędem”, który jest państwową jednostką
budżetową. Urząd działa w oparciu o struktury terenowe.
Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia:
szczegółowy zakres czynności, które mogą być przedmiotem upoważnienia,
o którym mowa w ust. 3, mając na względzie wymogi bezpieczeństwa
wynikające z przepisów wykonawczych do niniejszej ustawy, przepisów
międzynarodowych oraz przepisów prawa Unii Europejskiej;
procedurę wyboru podmiotów upoważnionych uwzględniając przejrzystość jej
przeprowadzania oraz stosowanie w niej obiektywnych i niedyskryminacyjnych
kryteriów;
szczegółowe wymogi dotyczące porozumienia pomiędzy Prezesem Urzędu
a podmiotem upoważnionym, mając na uwadze zapewnienie sprawności
realizacji czynności, o których mowa w ust. 3;
szczegółowe wymogi, jakie powinny spełniać podmioty upoważnione, mając na
względzie rodzaj czynności będących przedmiotem upoważnienia oraz
uwzględniając konieczność zapewnienia odpowiedniego poziomu
merytorycznego i technicznego przy wykonywaniu powierzonych czynności.
Prezes Rady Ministrów, w drodze zarządzenia, na wniosek ministra
właściwego do spraw transportu, nadaje Urzędowi statut, określający w szczególności
jego organizację wewnętrzną oraz rozmieszczenie i zadania jego delegatur i innych
jednostek terenowych.
Prezes Urzędu może upoważnić inne organy albo wyspecjalizowane jednostki
organizacyjne albo osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje (podmiot
upoważniony) do wykonywania niektórych czynności nadzoru lub kontroli, o których
mowa w art. 21 ust. 2.
Podmiot, o którym mowa w ust. 3, wnioskujący o upoważnienie może
odwołać się do ministra właściwego do spraw transportu, jeżeli Prezes Urzędu
odmówił udzielenia upoważnienia. Decyzja ministra właściwego do spraw transportu
jest ostateczna.
W celu wykonania udzielonego upoważnienia Prezes Urzędu zawiera
z podmiotem porozumienie, określające w szczególności zakres tego upoważnienia,
tryb nadzoru nad wykonywaniem zleconych czynności oraz sposób ich wykonywania
i finansowania. Tekst porozumienia jest ogłaszany w Dzienniku Urzędowym Urzędu
Lotnictwa Cywilnego.
W zakresie udzielonego upoważnienia podmiot upoważniony wydaje
w imieniu Prezesa Urzędu decyzje administracyjne niezbędne dla wykonywania
przekazanych czynności.
Prezes Urzędu sprawuje nadzór nad działalnością podmiotów upoważnionych,
w tym rozpatruje wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy w przypadku decyzji
wydanych przez podmioty upoważnione.
Upoważnienie, o którym mowa w ust. 3, może dotyczyć w szczególności
następujących czynności:
dotyczących nadzoru nad statkami powietrznymi, o których mowa w przepisach
wydanych na podstawie art. 33 ust. 2, w tym związanych z prowadzeniem
ewidencji statków powietrznych;
związanych ze zdatnością do lotu statków powietrznych kategorii specjalnej,
o której mowa w art. 53a;
związanych ze świadectwami kwalifikacji, o których mowa w art. 95;
związanych z nadzorem nad szkoleniem personelu lotniczego w zakresie
wymaganym do uzyskania świadectw kwalifikacji oraz wpisywanych do nich
uprawnień;
związanych z lądowiskami, w tym prowadzeniem ewidencji lądowisk;
związanych z kontrolą ochrony lotnictwa cywilnego.
Przed upoważnieniem podmiotu, o którym mowa w ust. 3, do wykonywania
czynności nadzoru i kontroli w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego Prezes Urzędu
przeprowadza rozszerzone sprawdzenie przeszłości, o którym mowa w pkt 11.1.3
załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/1998 z dnia
5 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe środki w celu wprowadzenia
w życie wspólnych podstawowych norm ochrony lotnictwa cywilnego (Dz. Urz.
UE L 299 z 14.11.2015, str. 1, z późn. zm.<sup>9)</sup>),zm.<sup>10)</sup>), zwane dalej „rozszerzonym
sprawdzeniem przeszłości”, w stosunku do osoby ubiegającej się o upoważnienie albo
osoby mającej wykonywać czynności nadzoru i kontroli w zakresie ochrony lotnictwa
cywilnego na rzecz organu albo wyspecjalizowanej jednostki organizacyjnej
ubiegającej się o takie upoważnienie.
Art. 231.
zmienionyTraci moc ustawa z dnia 31 maja 1962 r. – Prawo lotnicze (Dz. U.
poz. 153, z późn. zm.<sup>18)</sup>).
zm.<sup>19)</sup>).
Art. 232.
zmienionyUstawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia<sup>19)</sup>,ogłoszenia<sup>20)</sup>,
z wyjątkiem art. 226 ust. 3 i art. 228 ust. 1, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia
ustawy.
<sup>A</sup>
<sup>A</sup><sup>A</sup>
<sup>1</sup><sup>1</sup>
<sup>B</sup><sup>B</sup>
<sup>1</sup><sup>7</sup>
<sup>A</sup><sup>A</sup>
<sup>1</sup>
<sup>B</sup><sup>B</sup>
<sup>7</sup><sup>4</sup>
<sup>A</sup><sup>A</sup>
<sup>7</sup>
<sup>B</sup><sup>B</sup>
<sup>5</sup><sup>3</sup>
<sup>A</sup><sup>A</sup>
<sup>1</sup><sup>1</sup>
<sup>1</sup><sup>7</sup>
<sup>7</sup><sup>5</sup>
<sup>4</sup>
<sup>1</sup>
<sup>5</sup>
<sup>2</sup>
<sup>1</sup>
Art. 26m.
zmienionyŚciągnięcie należności z tytułu opłat lotniczych oraz wpłaty
lotniczej następuje na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r.
o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r. poz. 132 i 620)
w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym.
Opłaty lotnicze oraz wpłata lotnicza stanowią dochód budżetu państwa.
W zakresie nieuregulowanym w ustawie do opłat lotniczych i wpłaty
lotniczej, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. –
Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.<sup>10)</sup>).zm.<sup>11)</sup>). Uprawnienia
organów podatkowych określone w tych przepisach przysługują Prezesowi Urzędu.
Art. 3.
zmienionyDo stosunków prawnych z zakresu lotnictwa cywilnego stosuje się
przepisy Prawa lotniczego, o ile wiążące Rzeczpospolitą Polską ratyfikowane umowy
międzynarodowe nie stanowią inaczej.
Wiążące uchwały organizacji międzynarodowych ustanowionych na
podstawie ratyfikowanych umów międzynarodowych, w tym przyjęte przez
Organizację Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO) załączniki do
Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, sporządzonej w Chicago dnia
7 grudnia 1944 r. (Dz. U. z 1959 r. poz. 212, z późn. zm.<sup>4)</sup>),zm.<sup>5)</sup>), oraz ich zmiany,
ogłaszane są bez zbędnej zwłoki wraz z oświadczeniami rządowymi dotyczącymi ich
obowiązywania. Oświadczenia rządowe ogłaszane są w Dzienniku Ustaw
Rzeczypospolitej Polskiej ze wskazaniem miejsca publikacji uchwał będących
przedmiotem ogłoszenia.
Jeżeli wiążące Rzeczpospolitą Polską umowy międzynarodowe, w tym
wiążące uchwały organizacji międzynarodowych ustanowionych tymi umowami,
przewidują jednakowe traktowanie podmiotu polskiego i podmiotu obcego, minister
właściwy do spraw transportu zapewni również w aktach wykonawczych do niniejszej
ustawy jednakowe traktowanie tych podmiotów.
Dla zwiększenia bezpieczeństwa i efektywności działania lotnictwa cywilnego
minister właściwy do spraw transportu może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić
do stosowania wymagania międzynarodowe o charakterze specjalistycznym, w tym
dotyczące bezpieczeństwa lotnictwa, budowy i eksploatacji statków powietrznych
oraz urządzeń infrastruktury naziemnej, ustanawiane w szczególności przez:
Organizację Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO);
Europejską Konferencję Lotnictwa Cywilnego (ECAC), w tym Zrzeszenie
Władz Lotniczych (JAA);
Europejską Organizację do Spraw Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej
(EUROCONTROL);
Europejską Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA).
Uchwały organizacji międzynarodowych, o których mowa w ust. 2, oraz
wymagania międzynarodowe, o których mowa w ust. 4, zwane są dalej „przepisami
międzynarodowymi”.
Art. 60.
zmienionyMinister Obrony Narodowej prowadzi rejestr lotnisk i lądowisk
wojskowych, a minister właściwy do spraw wewnętrznych prowadzi rejestr lotnisk
i lądowisk lotnictwa służb porządku publicznego.
Ministrowie, o których mowa w ust. 1, określą, w drodze zarządzeń, sposób
prowadzenia rejestrów, tryb wpisu lotnisk i lądowisk do rejestrów, o których mowa
w ust. 1, oraz wzory tych rejestrów.
Jeżeli lotnisko, o którym mowa w ust. 1, 1 , ma być
wykorzystywane także przez
lotnictwo cywilne, wówczas lotnisko to wpisuje się
również do rejestru lotnisk. Jako
zarządzającego tym lotniskiem wpisuje się podmiot
uzgodniony przez za-
interesowanych zainteresowanych ministrów. Obowiązek złożenia wniosku w tej
sprawie spoczywa na
tym podmiocie.
Przepisu ust. 3 nie stosuje się do lotnisk wojskowych wykorzystywanych do
startów i lądowań cywilnych statków powietrznych wykonujących loty, o których
mowa w art. 66a ust. 1.
Jeżeli lądowisko, o którym mowa w ust. 1,1 , ma być
wykorzystywane także
przez lotnictwo cywilne, wówczas lądowisko to wpisuje się do
ewidencji lądowisk.
Art. 67c.
zmienionyZadania koordynatora określa rozporządzenie nr 95/93/WE z dnia
18 stycznia 1993 r. w sprawie wspólnych zasad przydzielania czasu na start lub
lądowanie w portach lotniczych Wspólnoty.
Koordynator działa na własny rachunek i nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu
przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców.
Koordynator działa w sposób niezależny, neutralny, niedyskryminacyjny
i przejrzysty.
Do koordynatora stosuje się przepisy dotyczące osoby prowadzącej
pozarolniczą działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustaw: z dnia 26 lipca
1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 163, z późn.
zm.<sup>11)</sup>),zm.<sup>12)</sup>), z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U.
z 2025 r. poz. 350, z późn. zm.<sup>12)</sup>),zm.<sup>13)</sup>), z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach
z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1631 i 1674 oraz z 2025
r. poz. 718, 769 i 1159) oraz z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki
zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 146, z późn.
zm.13)).zm.14)).
Koordynator ponosi odpowiedzialność za szkodę spowodowaną wyłącznie
z winy umyślnej lub wskutek rażącego niedbalstwa.
Koszty koordynacji w porcie lotniczym, w szczególności koszty: bieżącej
działalności koordynatora, zapewnienia niezbędnych urządzeń i pomieszczeń,
utrzymywania uprawnień, wynagrodzeń koordynatora oraz osób zatrudnionych w jego
biurze, pokrywane są z budżetu koordynatora.
Art. 87<sup>1</sup>.
zmienionyPrzeszkodami lotniczymi są obiekty:
wyższe niż wysokości określone przez wyznaczone powierzchnie ograniczające
przeszkody;
o wysokości od 100 m powyżej poziomu otaczającego terenu lub wody,
zlokalizowane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz na obszarze
wyłącznej strefy ekonomicznej Rzeczypospolitej Polskiej;
występujące w pasie drogi startowej bez względu na ich wysokość;
inne niż obiekty, o których mowa w pkt 1–3, które zostały uznane przez Prezesa
Urzędu, Ministra Obrony Narodowej albo ministra właściwego do spraw
wewnętrznych za przeszkodę lotniczą ze względu na potencjalne zagrożenie dla
ruchu statków powietrznych.
Obowiązkowi zgłoszenia do Prezesa Urzędu, Ministra Obrony Narodowej
oraz ministra właściwego do spraw wewnętrznych podlegają także urządzenia, które
ze względu na emisję silnych powietrznych fal uderzeniowych lub wyrzut dużych
ilości gazu ziemnego do atmosfery mogą stanowić potencjalne zagrożenie dla ruchu
lotniczego, określone w przepisach wydanych na podstawie art. 92 ust. 2, zwane dalej
„urządzeniami o charakterze niebezpiecznym”. Przepisy ust. 4–9 stosuje się
odpowiednio.
Uznanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, następuje w drodze decyzji
administracyjnej. Postępowanie może być wszczęte z urzędu albo na wniosek
zarządzającego lotniskiem albo jednostki organizacyjnej zarządzającej lotniskiem
wpisanym wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk wojskowych albo wpisanym
wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk lotnictwa służb porządku publicznego lub
instytucji zapewniającej służby ruchu lotniczego. Decyzja podlega natychmiastowemu
wykonaniu.
Prezes Urzędu, Minister Obrony Narodowej oraz minister właściwy do spraw
wewnętrznych prowadzą w zakresie swojej właściwości ewidencję przeszkód
lotniczych.
Ewidencja przeszkód lotniczych jest jawna w zakresie informacji
podlegających udostępnieniu zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie
art. 92 ust. 2.
Wpisu do ewidencji przeszkód lotniczych dokonuje się na podstawie
zgłoszenia zawierającego informacje określone w przepisach wydanych na podstawie
art. 92 ust. 2.
Zgłoszenia przeszkody lotniczej do Prezesa Urzędu, Ministra Obrony
Narodowej oraz ministra właściwego do spraw wewnętrznych dokonuje:
właściciel nieruchomości, użytkownik wieczysty albo osoba, której przysługują
ograniczone prawa rzeczowe do nieruchomości, w zależności od tego, kto
faktycznie włada nieruchomością, na której znajduje się przeszkoda lotnicza;
zarządzający lotniskiem albo jednostka organizacyjna zarządzająca lotniskiem
wpisanym wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk wojskowych albo wpisanym
wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk lotnictwa służb porządku publicznego,
w którego granicach powierzchni ograniczających przeszkody znajduje się
przeszkoda lotnicza – w przypadku braku osoby, o której mowa w pkt 1, albo
gdy miejsce pobytu tej osoby nie jest znane i nie jest możliwe do ustalenia na
podstawie katastru nieruchomości w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy z dnia
17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne; zarządzający lotniskiem
ma prawo dostępu do nieruchomości, na której znajduje się przeszkoda lotnicza
w granicach powierzchni ograniczających przeszkody, celem pomiaru
i weryfikacji danych o tej przeszkodzie;
podmiot, który doprowadził do powstania obiektu, o którym mowa
w art. 87 ust. 4;
podmiot, który uzyskał pozwolenie na wznoszenie lub wykorzystywanie
sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich,
wydane na podstawie ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich
Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2024 r. poz. 1125
oraz z 2025 r. poz. 409) – w przypadku przedsięwzięć zlokalizowanych na
obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej.
W przypadku zmiany w zakresie informacji podlegających zgłoszeniu
podmiot obowiązany do zgłoszenia przeszkody lotniczej przekazuje uaktualnione
informacje do Prezesa Urzędu, Ministra Obrony Narodowej oraz ministra właściwego
do spraw wewnętrznych.
o wysokości od 100 m powyżej poziomu otaczającego terenu lub wody,
zlokalizowane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz na obszarze
wyłącznej strefy ekonomicznej Rzeczypospolitej Polskiej;
występujące w pasie drogi startowej bez względu na ich wysokość;
inne niż obiekty, o których mowa w pkt 1–3, które zostały uznane przez Prezesa
Urzędu, Ministra Obrony Narodowej albo ministra właściwego do spraw
wewnętrznych za przeszkodę
lotniczą ze względu na potencjalne zagrożenie dla ruchu statków powietrznych.
Obowiązkowi zgłoszenia do Prezesa Urzędu, Ministra Obrony Narodowej
oraz ministra właściwego do spraw wewnętrznych podlegają także
urządzenia, które ze względu na emisję silnych powietrznych fal uderzeniowych lub
wyrzut dużych ilości gazu ziemnego do atmosfery mogą stanowić potencjalne
zagrożenie dla ruchu lotniczego, określone w przepisach wydanych na podstawie
art. 92 ust. 2, zwane dalej „urządzeniami o charakterze niebezpiecznym”. Przepisy
ust. 4–9 stosuje się odpowiednio.
Uznanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, następuje w drodze decyzji
administracyjnej. Postępowanie może być wszczęte z urzędu albo na wniosek
zarządzającego lotniskiem albo jednostki organizacyjnej zarządzającej lotniskiem
wpisanym wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk wojskowych albo wpisanym
wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk lotnictwa służb porządku publicznego lub
instytucji zapewniającej służby ruchu lotniczego. Decyzja podlega natychmiastowemu
wykonaniu.
Prezes Urzędu, Minister Obrony Narodowej oraz minister właściwy do spraw
wewnętrznych prowadzą w zakresie swojej właściwości ewidencję przeszkód
lotniczych.
Ewidencja przeszkód lotniczych jest jawna w zakresie informacji
podlegających udostępnieniu zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie
art. 92 ust. 2.
Wpisu do ewidencji przeszkód lotniczych dokonuje się na podstawie
zgłoszenia zawierającego informacje określone w przepisach wydanych na podstawie
art. 92 ust. 2.
Zgłoszenia przeszkody lotniczej do Prezesa Urzędu, Ministra Obrony
Narodowej oraz ministra właściwego do spraw wewnętrznych dokonuje:
właściciel nieruchomości, użytkownik wieczysty albo osoba, której przysługują
ograniczone prawa rzeczowe do nieruchomości, w zależności od tego, kto
faktycznie włada nieruchomością, na której znajduje się przeszkoda lotnicza;
zarządzający lotniskiem albo jednostka organizacyjna zarządzająca lotniskiem
wpisanym wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk wojskowych albo wpisanym
wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk lotnictwa służb porządku publicznego,
w którego granicach powierzchni ograniczających przeszkody znajduje się
przeszkoda lotnicza – w przypadku braku osoby, o której mowa w pkt 1, albo
gdy miejsce pobytu tej osoby nie jest znane i nie jest możliwe do ustalenia na
podstawie katastru nieruchomości w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy z dnia
17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne; zarządzający lotniskiem
ma prawo dostępu do nieruchomości, na której znajduje się przeszkoda lotnicza
w granicach powierzchni ograniczających przeszkody, celem pomiaru
i weryfikacji danych o tej przeszkodzie;
podmiot, który doprowadził do powstania obiektu, o którym mowa
w art. 87 ust. 4;
podmiot, który uzyskał pozwolenie na wznoszenie lub wykorzystywanie
sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich,
wydane na podstawie ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich
Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2024 r. poz. 1125
oraz z 2025 r. poz. 409) – w przypadku przedsięwzięć zlokalizowanych na
obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej.
W przypadku zmiany w zakresie informacji podlegających zgłoszeniu
podmiot obowiązany do zgłoszenia przeszkody lotniczej przekazuje uaktualnione
informacje do Prezesa Urzędu, Ministra Obrony Narodowej oraz ministra właś-
ciwego do spraw wewnętrznych .
Nie wymagają zgłoszenia przeszkody lotnicze określone w przepisach
wydanych na podstawie art. 92 ust. 2.
Prezes Urzędu przekazuje informacje o przeszkodach lotniczych do
opublikowania w Zintegrowanym Pakiecie Informacji Lotniczych, o którym mowa
w art. 121 ust. 3.
Art. 87<sup>2</sup>.
zmienionyPrzeszkody lotnicze oznakowuje się, z uwzględnieniem przepisów
wydanych na podstawie art. 92 ust. 2, chyba że nie podlegają oznakowaniu na
podstawie tych przepisów albo zostały zwolnione z obowiązku oznakowania przez:
Ministra Obrony Narodowej – w przypadku:
przeszkód lotniczych, o których mowa w art. 87<sup>1</sup> ust. 1 pkt 1 i 3 –
w zakresie lotnisk wpisanych wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk
wojskowych,
obiektów uznanych za przeszkody lotnicze przez Ministra Obrony
Narodowej zgodnie z art. 87<sup>1</sup> ust. 1 pkt 4;
ministra właściwego do spraw wewnętrznych – w przypadku:
przeszkód lotniczych, o których mowa w art. 87<sup>1</sup> ust. 1 pkt 1 i 3 –
w zakresie lotnisk wpisanych wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk
lotnictwa służb porządku publicznego,
obiektów uznanych za przeszkody lotnicze przez ministra właściwego do
spraw wewnętrznych zgodnie z art. 87<sup>1</sup> ust. 1 pkt 4;
Prezesa Urzędu – w przypadkach innych niż określone w pkt 1 i 2, z tym że
zwolnienie z obowiązku oznakowania przeszkód lotniczych, o których mowa
w art. 87<sup>1</sup> ust. 1 pkt 2, następuje po uzgodnieniu z Ministrem Obrony Narodowej
i ministrem właściwym do spraw wewnętrznych.
Do oznakowania przeszkody lotniczej jest obowiązany:
właściciel nieruchomości, użytkownik wieczysty albo osoba, której przysługują
ograniczone prawa rzeczowe do nieruchomości, w zależności od tego, kto
faktycznie włada nieruchomością, na której znajduje się przeszkoda lotnicza;
zarządzający lotniskiem albo jednostka organizacyjna zarządzająca lotniskiem
wpisanym wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk wojskowych albo wpisanym
wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk lotnictwa służb porządku publicznego,
w którego granicach powierzchni ograniczających przeszkody znajduje się
przeszkoda lotnicza – w przypadku braku osoby, o której mowa w pkt 1, albo
gdy miejsce pobytu tej osoby nie jest znane i nie jest możliwe do ustalenia na
podstawie katastru nieruchomości w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy z dnia
17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne;
zarządzający lotniskiem albo jednostka organizacyjna zarządzająca lotniskiem
wpisanym wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk wojskowych albo wpisanym
wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk lotnictwa służb porządku publicznego,
w którego granicach powierzchni ograniczających przeszkody znajduje się
przeszkoda lotnicza, jeżeli obiekt wcześniej niebędący przeszkodą lotniczą stał
się nią w wyniku budowy, rozbudowy lub zmiany cech lotniska;
wnioskodawca w sprawach, o których mowa w art. 87<sup>1</sup> ust. 1 pkt 4,
a w przypadku gdy postępowanie zostało wszczęte z urzędu – posiadacz
nieruchomości, na której znajduje się przeszkoda lotnicza;
podmiot, który uzyskał pozwolenie na wznoszenie lub wykorzystywanie
sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich,
wydane na podstawie ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich
Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej – w przypadku przedsięwzięć
zlokalizowanych na obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej.
Prezes Urzędu, Minister Obrony Narodowej oraz minister właściwy do spraw
wewnętrznych, w drodze decyzji administracyjnej, zwalnia z obowiązku oznakowania
przeszkody lotniczej albo zezwala na zmianę sposobu lub rodzaju jej oznakowania,
w przypadkach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 92 ust. 2, jeżeli
nie spowoduje to obniżenia bezpieczeństwa żeglugi powietrznej lub wynika to ze
względów technicznych przeszkody lotniczej.
Zarządzającemu lotniskiem, jednostce organizacyjnej zarządzającej
lotniskiem wpisanym wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk wojskowych albo
wpisanym wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk lotnictwa służb porządku
publicznego oraz instytucji zapewniającej służby ruchu lotniczego, w przypadku gdy
jest ona wnioskodawcą w sprawach, o których mowa w art. 87<sup>1</sup> ust. 1 pkt 4,
przysługuje prawo dostępu do nieruchomości, na której znajduje się przeszkoda
lotnicza, w celu jej oznakowania, po poinformowaniu o tym fakcie, z wyjątkiem
przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, właściciela nieruchomości, użytkownika
wieczystego albo osoby, której przysługują ograniczone prawa rzeczowe do
nieruchomości, w zależności od tego, kto faktycznie włada nieruchomością.
W przypadku nieudostępnienia nieruchomości Prezes Urzędu, Minister
Obrony Narodowej albo minister właściwy do spraw wewnętrznych, właściwego do spraw wewnętrznych – w przypadku:
przeszkód lotniczych, o których mowa w art. 87<sup>1</sup> ust. 1 pkt 1 i 3 –
w zakresie lotnisk wpisanych wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk
lotnictwa służb porządku publicznego,
obiektów uznanych za przeszkody lotnicze przez ministra właściwego do
spraw wewnętrznych zgodnie z art. 87<sup>1</sup> ust. 1 pkt 4;
Prezesa Urzędu – w przypadkach innych niż określone w pkt 1 i 2, z tym że
zwolnienie z obowiązku oznakowania przeszkód lotniczych, o których mowa
w art. 87<sup>1</sup> ust. 1 pkt 2, następuje po uzgodnieniu z Ministrem Obrony Narodowej
i ministrem właściwym do spraw wewnętrznych .
Do oznakowania przeszkody lotniczej jest obowiązany:
właściciel nieruchomości, użytkownik wieczysty albo osoba, której przysługują
ograniczone prawa rzeczowe do nieruchomości, w zależności od tego, kto
faktycznie włada nieruchomością, na której znajduje się przeszkoda lotnicza;
zarządzający lotniskiem albo jednostka organizacyjna zarządzająca lotniskiem
wpisanym wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk wojskowych albo wpisanym
wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk lotnictwa służb porządku publicznego,
w którego granicach powierzchni ograniczających przeszkody znajduje się
przeszkoda lotnicza – w przypadku braku osoby, o której mowa w pkt 1, albo
gdy miejsce pobytu tej osoby nie jest znane i nie jest możliwe do ustalenia na
podstawie katastru nieruchomości w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy z dnia
17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne;
zarządzający lotniskiem albo jednostka organizacyjna zarządzająca lotniskiem
wpisanym wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk wojskowych albo wpisanym
wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk lotnictwa służb porządku publicznego,
w którego granicach powierzchni ograniczających przeszkody znajduje się
przeszkoda lotnicza, jeżeli obiekt wcześniej niebędący przeszkodą lotniczą stał
się nią w wyniku budowy, rozbudowy lub zmiany cech lotniska;
wnioskodawca w sprawach, o których mowa w art. 87<sup>1</sup> ust. 1 pkt 4,
a w przypadku gdy postępowanie zostało wszczęte z urzędu – posiadacz
nieruchomości, na której znajduje się przeszkoda lotnicza;
podmiot, który uzyskał pozwolenie na wznoszenie lub wykorzystywanie
sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich,
wydane na podstawie ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich
Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej – w przypadku przedsięwzięć
zlokalizowanych na obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej.
Prezes Urzędu, Minister Obrony Narodowej oraz minister właściwy do spraw
wewnętrznych , w drodze decyzji administracyjnej, zwalnia z obowiązku oznakowania
przeszkody lotniczej albo zezwala na zmianę sposobu lub rodzaju jej oznakowania,
w przypadkach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 92 ust. 2, jeżeli
nie spowoduje to obniżenia bezpieczeństwa żeglugi powietrznej lub wynika to ze
względów technicznych przeszkody lotniczej.
Zarządzającemu lotniskiem, jednostce organizacyjnej zarządzającej
lotniskiem wpisanym wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk wojskowych albo
wpisanym wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk lotnictwa służb porządku
publicznego oraz instytucji zapewniającej służby ruchu lotniczego, w przypadku gdy
jest ona wnioskodawcą w sprawach, o których mowa w art. 87<sup>1</sup> ust. 1 pkt 4,
przysługuje prawo dostępu do nieruchomości, na której znajduje się przeszkoda
lotnicza, w celu jej oznakowania, po poinformowaniu o tym fakcie, z wyjątkiem
przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, właściciela nieruchomości, użytkownika
wieczystego albo osoby, której przysługują ograniczone prawa rzeczowe do
nieruchomości, w zależności od tego, kto faktycznie włada nieruchomością.
W przypadku nieudostępnienia nieruchomości Prezes Urzędu, Minister
Obrony Narodowej albo minister właściwy do spraw wewnętrznych , w drodze decyzji
administracyjnej, zobowiązuje właściciela nieruchomości, użytkownika wieczystego
albo osobę, której przysługują ograniczone prawa rzeczowe do nieruchomości,
w zależności od tego, kto faktycznie włada nieruchomością, do udostępnienia
nieruchomości w celu oznakowania przeszkody lotniczej. Przepisy art. 124b ustawy
z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami stosuje się odpowiednio.