Historia zmian - 26 września 2026
o publicznym transporcie zbiorowym
Data oznacza dzień, w którym PrawMi wykryło zmianę w tekście jednolitym ISAP - może różnić się od daty wejścia w życie nowelizacji.
PoPrzed
Art. 87.
zmienionyW terminie do dnia 31 grudnia 2025 r. podmioty prowadzące
działalność w zakresie krajowego regularnego przewozu osób są obowiązane
uwzględniać uprawnienia pasażerów do ulgowych przejazdów środkami publicznego
transportu zbiorowego w transporcie drogowym i kolejowym, zgodnie
z dotychczasowymi przepisami.
W terminie, o którym mowa w ust. 1, finansowanie ulgowych przejazdów
środkami publicznego transportu zbiorowego odbywa się na zasadach określonych
w przepisach dotychczasowych.
Umowy określające zasady przekazywania przewoźnikom dopłat do
utraconych przychodów z tytułu stosowania ulg ustawowych, zawarte na podstawie
art. 8a ust. 4 pkt 3 ustawy, o której mowa w art. 685),688), zachowują ważność przez okres,
na który zostały zawarte, jednak nie dłużejniedłużej niż do dnia 31 grudnia 2025 r.
Art. 64.
zmienionyOperator lub przewoźnik, który:
nie wystąpił do właściwego organizatora z wnioskiem o zmianę treści
zaświadczenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1, w przypadku wszelkich zmian
dotyczących: oznaczenia przedsiębiorcy, jego siedziby (miejsca zamieszkania)
lub adresu, numeru w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile operator taki numer
posiada, numeru identyfikacji podatkowej (NIP), nie późniejniepóźniej niż w terminie 14
dni od dnia ich powstania,
nie zgłosił na piśmie właściwemu organizatorowi zmiany dotyczącej rozkładu
jazdy w terminach określonych w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo
przewozowe, lub
nie przekazał organizatorowi, w terminie do dnia 31 marca każdego roku,
informacji o liczbie i sposobie załatwienia skarg i reklamacji składanych przez
pasażerów w związku z realizacją usług w zakresie publicznego transportu
zbiorowego oraz informacji o liczbie i wysokości przyznanych odszkodowań
– podlega karze pieniężnej w wysokości 1000 zł.
(uchylony)
(uchylony)
Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1, nakłada, w drodze decyzji
administracyjnej, właściwy organizator.
Art. 78.
zmienionyPodmioty prowadzące działalność w zakresie regularnego przewozu
osób w krajowym transporcie drogowym, kolejowym, innym szynowym, linowym,
linowo-terenowym, morskim i w żegludze śródlądowej mogą ją nadal wykonywać na
podstawie posiadanych uprawnień, jednak nie dłużejniedłużej niż do dnia 30 czerwca 2026 r.
Zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym
transporcie drogowym, których termin ważności upływa w dniu 31 grudnia 2025 r.,
wydane na podstawie przepisów dotychczasowych, zachowują ważność do dnia
30 czerwca 2026 r.
Zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym
transporcie drogowym, których termin ważności upływa w dniu 31 grudnia 2016 r.,
wydane na podstawie przepisów dotychczasowych, zachowują ważność do
dnia 31 grudnia 2017 r.
Zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym
transporcie drogowym, których termin ważności upływa w dniu 31 grudnia 2017 r.,
wydane na podstawie przepisów dotychczasowych, zachowują ważność do
dnia 31 grudnia 2018 r.
Zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym
transporcie drogowym, których termin ważności upływa w dniu 31 grudnia 2018 r.,
wydane na podstawie przepisów dotychczasowych, zachowują ważność do
dnia 31 grudnia 2019 r.
Zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym
transporcie drogowym, których termin ważności upływa w dniu 31 grudnia 2019 r.,
wydane na podstawie przepisów dotychczasowych, zachowują ważność do dnia
31 grudnia 2020 r.
Zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym
transporcie drogowym, których termin ważności upływa w dniu 31 grudnia 2020 r.,
wydane na podstawie przepisów dotychczasowych, zachowują ważność do dnia
31 grudnia 2021 r.
Zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym
transporcie drogowym, których termin ważności upływa w dniu 31 grudnia 2021 r.,
wydane na podstawie przepisów dotychczasowych, zachowują ważność do dnia
31 grudnia 2022 r.
Zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym
transporcie drogowym, których termin ważności upływa w dniu 31 grudnia 2022 r.,
wydane na podstawie przepisów dotychczasowych, zachowują ważność do dnia 31
grudnia 2023 r.
Zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym
transporcie drogowym, których termin ważności upływa w dniu 31 grudnia 2023 r.,
wydane na podstawie przepisów dotychczasowych, zachowują ważność do dnia 31
grudnia 2025 r.
Art. 84.
zmienionyRozporządzenie ministra właściwego do spraw transportu określające
pierwszy plan zrównoważonego rozwoju publicznego transportu zbiorowego powinno
zostać wydane w okresie 18 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.
Do czasu uchwalenia pierwszego planu transportowego, jednak nie dłużejniedłużej niż
w okresie:
18 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy – w przypadku planu
transportowego opracowanego przez ministra właściwego do spraw transportu,
3 lat od dnia wejścia w życie ustawy – w przypadku planu transportowego
opracowanego przez właściwą jednostkę samorządu terytorialnego
– może być zawarta umowa o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu
zbiorowego na okres nie dłuższyniedłuższy niż 3 lata.
Art. 10.
zmienionyInformację o opracowanym projekcie planu transportowego ogłasza
się w miejscowej prasie, w Biuletynie Informacji Publicznej oraz w sposób
zwyczajowo przyjęty, określając miejsce wyłożenia projektu planu transportowego
oraz formę, miejsce i termin składania opinii dotyczących tego projektu, nie krótszyniekrótszy
jednak niż 21 dni od dnia ogłoszenia.
Organizator rozpatruje opinie, o których mowa w ust. 1, a w przypadku
uznania za zasadne wniosków w nich zawartych, dokonuje stosownych zmian
w projekcie planu transportowego.
Art. 12.
zmienionyPlan transportowy określa w szczególności:
sieć komunikacyjną, na której jest planowane wykonywanie przewozów
o charakterze użyteczności publicznej;
ocenę i prognozy potrzeb przewozowych;
przewidywane finansowanie usług przewozowych;
preferencje dotyczące wyboru rodzaju środków transportu;
zasady organizacji rynku przewozów;
pożądany standard usług przewozowych w przewozach o charakterze
użyteczności publicznej;
przewidywany sposób organizowania systemu informacji dla pasażera;
linie komunikacyjne, na których przewidywane jest wykorzystanie pojazdów
elektrycznych lub pojazdów napędzanych gazem ziemnym, oraz planowany
termin rozpoczęcia ich użytkowania.
Jeżeli plan transportowy przewiduje wykorzystanie autobusów
zeroemisyjnych lub autobusów napędzanych gazem ziemnym, określa także:
geograficzne położenie stacji gazu ziemnego;
geograficzne położenie infrastruktury ładowania drogowego transportu
publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r.
o elektromobilności i paliwach alternatywnych, zwanej dalej „infrastrukturą
ładowania”;
miejsce przyłączenia do:
sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej – planowanej infrastruktury
ładowania lub
sieci dystrybucyjnej gazowej – planowanej stacji gazu ziemnego, lub
magazynu energii, o którym mowa w art. 3 pkt 10k ustawy z dnia
10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz. U. z 20242026 r. poz. 266, 834,43, 859,516,
1847607 i 1881).900).
Przy opracowywaniu planu transportowego należy uwzględnić
w szczególności:
stan zagospodarowania przestrzennego oraz ustalenia odpowiednio:
(uchylona)
planu zagospodarowania przestrzennego województwa,
planu ogólnego gminy,
miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;
sytuację społeczno-gospodarczą danego obszaru;
wpływ transportu na środowisko;
potrzeby zrównoważonego rozwoju publicznego transportu zbiorowego,
w szczególności potrzeby osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej
zdolności ruchowej, w zakresie usług przewozowych;
potrzeby wynikające z kierunku polityki państwa, w zakresie linii
komunikacyjnych w międzywojewódzkich i międzynarodowych przewozach
pasażerskich, a także linii komunikacyjnych, o których mowa w art. 9 ust. 1a;
rentowność linii komunikacyjnych;
w zakresie transportu kolejowego – dane dotyczące przepustowości
infrastruktury oraz standard jakości dostępu otrzymane od zarządcy
infrastruktury kolejowej.
(uchylony)
Jeżeli plan transportowy przewiduje wykorzystanie autobusów
zeroemisyjnych lub autobusów napędzanych gazem ziemnym, to podlega on
konsultacjom odpowiednio z operatorem systemu dystrybucyjnego
elektroenergetycznego oraz z operatorem systemu dystrybucyjnego gazowego, w
rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne, w
zakresie wykorzystania autobusów zeroemisyjnych lub autobusów napędzanych
gazem ziemnym przy wykonywaniu przewozów pasażerskich w transporcie
drogowym w ramach komunikacji miejskiej.
W toku konsultacji, o których mowa w ust. 2b:
operator systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego przedstawia ocenę
technicznych i ekonomicznych warunków przyłączenia do sieci infrastruktury
ładowania w miejscach wskazanych w projekcie planu transportowego jako jej
lokalizacje oraz możliwości dostawy energii elektrycznej do sieci z magazynu
energii stanowiącego część tej infrastruktury;
operator systemu dystrybucyjnego gazowego przedstawia ocenę technicznych
i ekonomicznych warunków przyłączenia do sieci stacji gazu ziemnego
w miejscach wskazanych w projekcie planu transportowego jako lokalizacje
instalacji służących do zaopatrywania pojazdów publicznego transportu
zbiorowego.
W przypadku opracowywania planu transportowego w zakresie transportu
kolejowego organizator występuje do zarządcy infrastruktury kolejowej z wnioskiem
o przedstawienie informacji niezbędnych do opracowania projektu planu
transportowego.
Do planu transportowego opracowywanego przez ministra właściwego do
spraw transportu nie mają zastosowania przepisy ust. 1 pkt 4 oraz ust. 2 pkt 1 lit. b–d.
Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia,
szczegółowy zakres planu transportowego z podziałem na część tekstową i graficzną,
uwzględniając skalę opracowań kartograficznych, stosowane oznaczenia i na-
zewnictwo oraz rodzaj transportu, którym będzie wykonywany przewóz.
Art. 15.
zmienionyOrganizowanie publicznego transportu zbiorowego polega
w szczególności na:
badaniu i analizie potrzeb przewozowych w publicznym transporcie zbiorowym,
z uwzględnieniem potrzeb osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej
zdolności ruchowej;
ustalaniu opłat za przewóz oraz innych opłat, o których mowa w ustawie z dnia
15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe (Dz. U. z 2024 r. poz. 1262),1262 oraz z
2026 r. poz. 912), za usługę świadczoną przez operatora w zakresie publicznego
transportu zbiorowego;
ustalaniu sposobu dystrybucji biletów za usługę świadczoną przez operatora
w zakresie publicznego transportu zbiorowego;
wykonywaniu zadań, o których mowa w art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE)
nr 1370/2007.
podejmowaniu działań zmierzających do realizacji istniejącego planu
transportowego albo do aktualizacji tego planu;
zapewnieniu odpowiednich warunków funkcjonowania publicznego transportu
zbiorowego, w szczególności w zakresie:
standardów dotyczących przystanków komunikacyjnych oraz dworców,
korzystania z przystanków komunikacyjnych oraz dworców,
funkcjonowania zintegrowanych węzłów przesiadkowych,
funkcjonowania zintegrowanego systemu taryfowo-biletowego,
systemu informacji dla pasażera;
określaniu sposobu oznakowania środków transportu wykorzystywanych
w przewozach o charakterze użyteczności publicznej;
ustalaniu stawek opłat za korzystanie przez operatorów i przewoźników
z przystanków komunikacyjnych i dworców, których właścicielem albo
zarządzającym nie jest jednostka samorządu terytorialnego, zlokalizowanych na
liniach komunikacyjnych na obszarze właściwości organizatora;
określaniu przystanków komunikacyjnych i dworców, których właścicielem lub
zarządzającym jest jednostka samorządu terytorialnego, udostępnionych dla
operatorów i przewoźników oraz warunków i zasad korzystania z tych obiektów;
określaniu przystanków komunikacyjnych i dworców, których właścicielem lub
zarządzającym nie jest jednostka samorządu terytorialnego, udostępnionych dla
wszystkich operatorów i przewoźników oraz informowaniu o stawce opłat za
korzystanie z tych obiektów;
przygotowaniu i przeprowadzeniu postępowania prowadzącego do zawarcia
umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego;
zawieraniu umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu
zbiorowego;
Określenie przystanków komunikacyjnych i dworców oraz warunków i zasad
korzystania, o których mowa w ust. 1 pkt 6, następuje w drodze uchwały podjętej
przez właściwy organ danej jednostki samorządu terytorialnego.
Art. 18a.
zmienionyMinister właściwy do spraw informatyzacji zapewnia organizatorowi
możliwość świadczenia usługi, która pozwala na wydawanie i obsługę dokumentów
elektronicznych uprawniających do korzystania z usług związanych ze świadczeniem
publicznego transportu zbiorowego, jeżeli organizator takie dokumenty wydaje,
obsługiwanych przy użyciu aplikacji mObywatel w rozumieniu ustawy z dnia 26 maja
2023 r. o aplikacji mObywatel (Dz. U. z 2024 r. poz. 1275 i 1717).1717 oraz z 2025 r.
poz. 1019).
Art. 19.
zmienionyOrganizator dokonuje wyboru operatora w trybie:
ustawy z dnia 11 września 2019 r. ‒ Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z
20242026 r. poz. 1320)793) albo
(uchylony)
art. 22 ust. 1.
Organizator może realizować przewozy w ramach publicznego transportu
zbiorowego w formie samorządowego zakładu budżetowego.
Art. 22.
zmienionyOrganizator może bezpośrednio zawrzeć umowę o świadczenie usług
w zakresie publicznego transportu zbiorowego, w przypadku gdy:
średnia wartość roczna przedmiotu umowy jest mniejsza niż 1 000 000 euro lub
świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego dotyczy
świadczenia tych usług w wymiarze mniejszym niż 300 000 kilometrów rocznie
albo
świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego ma być
wykonywane przez podmiot wewnętrzny, w rozumieniu rozporządzenia (WE)
nr 1370/2007, powołany do świadczenia usług w zakresie publicznego transportu
zbiorowego albo
świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego ma być
wykonywane w transporcie kolejowym, przy zastosowaniu jednego z trybów,
o których mowa w art. 5 ust. 2, 3a i 4–6 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007,
z zastrzeżeniem art. 22a, albo
wystąpi zakłócenie w świadczeniu usług w zakresie publicznego transportu
zbiorowego lub bezpośrednie ryzyko powstania takiej sytuacji zarówno
z przyczyn zależnych, jak i niezależnych od operatora, o ile nie można zachować
terminów określonych dla innych trybów zawarcia umowy o świadczenie
publicznego transportu zbiorowego, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 1.
Jeżeli bezpośrednio zawarta umowa o świadczenie usług w zakresie
publicznego transportu zbiorowego dotyczy małego lub średniego przedsiębiorcy
eksploatującego nie więcejniewięcej niż 23 środki transportu, którymi będzie wykonywany
publiczny transport zbiorowy w transporcie drogowym, progi, o których mowa
w ust. 1 pkt 1, mogą zostać podwyższone do średniej wartości rocznej przedmiotu
umowy mniejszej niż 2 000 000 euro lub świadczenia usług w zakresie publicznego
transportu zbiorowego w wymiarze mniejszym niż 600 000 kilometrów rocznie.
Do umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu
zbiorowego zawieranej na podstawie ust. 1 stosuje się odpowiednio przepisy art. 24–
29.
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
(uchylony)
Umowa o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego
zawierana w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, może być zawarta na okres
12 miesięcy i w uzasadnionych przypadkach może ulec przedłużeniu, z tym że łączny
okres obowiązywania przedłużonej umowy nie może przekroczyć 2 lat.
Do bezpośredniego zawarcia umowy, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się
przepisów ustawy z dnia 11 września 2019 r. – Prawo zamówień publicznych, z
wyłączeniem art. 36.
Art. 23.
zmienionyOrganizator publikuje ogłoszenie o zamiarze przeprowadzenia
postępowania o udzielenie zamówienia w trybie, o którym mowa w art. 19 ust. 1
pkt 1, lub bezpośredniego zawarcia umowy, o którym mowa w art. 22 ust. 1 pkt 1–3,
w terminie nie krótszymniekrótszym niż:
jeden rok;
sześć miesięcy – w przypadku gdy umowa o świadczenie usług w zakresie
publicznego transportu zbiorowego ma dotyczyć świadczenia tych usług
w wymiarze mniejszym niż 50 000 kilometrów rocznie.
Organizator zamieszcza ogłoszenie, o którym mowa w ust. 1, w Biuletynie
Informacji Publicznej.
Niezwłocznie po zamieszczeniu ogłoszenia, o którym mowa w ust. 1,
organizator zamieszcza także odpowiednie ogłoszenie w miejscu powszechnie
dostępnym w swojej siedzibie oraz na swojej stronie internetowej.
Ogłoszenie, o którym mowa w ust. 1, zawiera w szczególności:
nazwę i adres właściwego organizatora;
określenie przewidywanego trybu udzielenia zamówienia;
określenie rodzaju transportu oraz linii komunikacyjnej, linii komunikacyjnych
lub sieci komunikacyjnej, na których będą wykonywane przewozy;
przewidywaną datę rozpoczęcia postępowania o udzielenie zamówienia
w trybie, o którym mowa w art. 19 ust. 1 pkt 1, lub bezpośredniego zawarcia
umowy, o którym mowa w art. 22 ust. 1 pkt 1–3;
przewidywany czas trwania umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego
transportu zbiorowego.
W przypadku zmiany informacji, o których mowa w ust. 4 pkt 1–3 i 5,
organizator niezwłocznie zamieszcza ogłoszenie o tej zmianie. Przepisy ust. 2
i 3 stosuje się odpowiednio.
Zmiana informacji, o których mowa w ust. 4 pkt 1–3 i 5, nie może nastąpić
później niż do połowy okresów określonych w ust. 1.
Art. 25.
zmienionyOrganizator, po wybraniu najkorzystniejszej oferty na podstawie
warunków i kryteriów określonych w dokumentach zamówienia, w terminie 30 dni od
dnia przekazania zawiadomienia o wyborze oferty, zawiera z przedsiębiorcą umowę
o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego.
Umowa, o której mowa w ust. 1, jest zawierana na czas oznaczony, nie dłuższyniedłuższy
niż:
10 lat – w transporcie drogowym;
15 lat – w transporcie kolejowym, z wyjątkiem przypadków, o których mowa
w art. 5 ust. 3a i 4a–5 oraz art. 8 ust. 2 i 2a rozporządzenia (WE) nr 1370/2007;
15 lat – w transporcie innym szynowym, linowym, linowo-terenowym, morskim
i w żegludze śródlądowej.
W umowie, o której mowa w ust. 1, określa się w szczególności:
opis usług wynikających z zamówienia;
zasady rozliczeń, w szczególności zasady podziału kosztów za realizację usług
w zakresie publicznego transportu zbiorowego, z uwzględnieniem stosowania
przez operatora ulg ustawowych oraz ulg ustanowionych na obszarze właś-
ciwości danego organizatora;
zasady rozliczeń za realizację usług w zakresie publicznego transportu
zbiorowego, w przypadku wystąpienia okoliczności uniemożliwiających
wykonywanie tych usług z przyczyn niezależnych od operatora;
stronę umowy, której przysługują wpływy z opłat, o których mowa w pkt 6;
stronę umowy, która jest zobowiązana do wykonania obowiązku, o którym
mowa w art. 46 ust. 1 pkt 3, 6 oraz 9;
sposób dystrybucji biletów;
sposób, w jaki jest obliczana rekompensata;
stronę umowy, która obowiązana jest uzgodnić zasady korzystania
z przystanków komunikacyjnych i dworców z ich właścicielami lub
zarządzającymi;
warunki korzystania ze środków transportu organizatora, jeżeli są udostępnione
operatorowi;
warunki wykorzystywania środków transportu w zależności od natężenia ruchu
pasażerów;
warunki zakupu przez operatora środków transportu drogowego niezbędnych do
realizacji usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego;
linię komunikacyjną, linie komunikacyjne lub sieć komunikacyjną, których
dotyczy umowa;
zasady współpracy przy tworzeniu i aktualizacji rozkładów jazdy w celu
poprawy funkcjonowania przewozów;
w transporcie kolejowym – zakres korzystania z infrastruktury, w szczególności
zakres przepustowości trasy oraz standard jakości dostępu będące przedmiotem
umowy;
kary umowne;
warunki zmiany oraz rozwiązania umowy;
informacje, o których mowa w art. 4 ust. 8 zdanie trzecie rozporządzenia (WE)
nr 1370/2007, które operator jest obowiązany przekazywać organizatorowi
w celu udzielenia zamówienia w trybach, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 1.
czas trwania umowy;
warunki dotyczące norm jakości oraz podnoszenia jakości usług świadczonych
w zakresie publicznego transportu zbiorowego;
wymagania w stosunku do środków transportu, w tym dotyczące wprowadzania
nowoczesnych rozwiązań technicznych, a także ich dostosowania do potrzeb
osób niepełnosprawnych oraz osób o ograniczonej zdolności ruchowej;
warunki zmiany opłat za przewóz oraz innych opłat, o których mowa w ustawie
z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe, za usługę świadczoną
w zakresie publicznego transportu zbiorowego, jeżeli stroną umowy, której
przysługują wpływy z tych opłat, jest operator;
warunki, na jakich jest dopuszczalne podwykonawstwo w realizacji usług
świadczonych w zakresie publicznego transportu zbiorowego;
sposób rozpatrywania przez operatora skarg i reklamacji składanych przez
pasażerów oraz przyznawania ewentualnych odszkodowań wynikających
z realizacji usług świadczonych w zakresie publicznego transportu zbiorowego;
częstotliwość składania sprawozdań z realizacji usług świadczonych w zakresie
publicznego transportu zbiorowego, w tym informacji dotyczących liczby
pasażerów na danej linii komunikacyjnej;
Sposób, o którym mowa w ust. 3 pkt 15, powinien odpowiadać wymaganiom
określonym w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1370/2007.
Przy uzgadnianiu zasad korzystania z przystanków komunikacyjnych i
dworców, o którym mowa w ust. 3 pkt 16, właściciel przystanku komunikacyjnego
położonego w granicach administracyjnych miasta lub dworca albo zarządzający tymi
obiektami uzgadnia zasady korzystania z tych obiektów, w przypadku gdy
proponowany rozkład jazdy:
określa przystanki komunikacyjne lub dworce:
o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 7,
wskazane w uchwale, o której mowa w art. 15 ust. 2;
nie ograniczy przepustowości przystanków komunikacyjnych lub dworców;
nie spowoduje zagrożenia dla organizacji lub bezpieczeństwa ruchu.
Art. 28.
zmienionyPo zawarciu umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego
transportu zbiorowego organizator wydaje operatorowi zaświadczenie, o ile jest
wymagane.
Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać:
oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedziby (miejsca zamieszkania) i adresu;
numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile
przedsiębiorca taki numer posiada, oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP);
określenie rodzaju i zakresu wykonywanych przewozów;
określenie rodzaju i liczby środków transportu;
określenie przebiegu linii komunikacyjnej, na której będzie wykonywany
przewóz, z zastrzeżeniem pkt 6;
w komunikacji miejskiej – określenie przebiegu sieci komunikacyjnej, na której
będzie wykonywany przewóz.
Załącznikiem do zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązujący
rozkład jazdy. W komunikacji miejskiej rozkład jazdy może być dołączony w postaci
elektronicznej, jeżeli środek transportu jest wyposażony w urządzenie umożliwiające
jego odczytanie.
Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, potwierdza posiadanie przez
operatora uprawnień do wykonywania publicznego transportu zbiorowego na danej
linii komunikacyjnej, liniach komunikacyjnych lub sieci komunikacyjnej. Zaświad-
czenie oraz aktualny rozkład jazdy powinny znajdować się w środku transportu,
w którym wykonywany jest publiczny transport zbiorowy w transporcie drogowym
i powinny być okazywane na żądanie uprawnionego organu kontroli.
Właściwy organizator wydaje zaświadczenia w liczbie odpowiadającej liczbie
środków transportu, którymi będzie wykonywany publiczny transport zbiorowy
w transporcie drogowym.
Operator jest obowiązany wystąpić do właściwego organizatora z wnioskiem
o zmianę treści zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, w przypadku wystąpienia
zmiany danych, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, nie późniejniepóźniej niż w terminie 14 dni
od dnia ich wystąpienia.
(uchylony)
Za wydanie zaświadczenia, wtórnika zaświadczenia oraz za zmianę
zaświadczenia, właściwy organizator pobiera opłaty.
Opłaty, o których mowa w ust. 8, stanowią dochód właściwego organizatora,
z przeznaczeniem na realizację zadań:
wynikających z organizacji publicznego transportu zbiorowego;
określonych w art. 18 – w przypadku gdy organizatorem jest gmina.
Art. 29.
zmienionyW przypadku śmierci osoby fizycznej, z którą zawarto umowę
o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego, dopuszcza się
wykonywanie przewozu przez osobę, która złożyła wniosek o stwierdzenie nabycia
spadku tej osoby, przez okres nie dłuższyniedłuższy niż 18 miesięcy od dnia jej śmierci.
Art. 3.
zmienionyPrzepisy ustawy stosuje się z uwzględnieniem przepisów:
rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia
23 października 2007 r. dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego
i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylającego rozporządzenia Rady
(EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70 (Dz. Urz. UE L 315 z 03.12.2007,
str. 1), zwanego dalej „rozporządzeniem (WE) nr 1370/2007”;
rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/782 z dnia 29
kwietnia 2021 r. dotyczącego praw i obowiązków pasażerów w ruchu kolejowym
(Dz. Urz. UE L 172 z 17.05.2021, str. 1);
(uchylony)
rozporządzenia Rady (EWG) nr 3577/92 z dnia 7 grudnia 1992 r. dotyczącego
stosowania zasady swobody świadczenia usług w transporcie
morskim w obrębie Państw Członkowskich (kabotaż morski) (Dz. Urz. WE L
364 z 12.12.1992, str. 7; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 6, t. 2,
str. 10);
rozporządzenia Rady (EWG) nr 3921/91 z dnia 16 grudnia 1991 r.
ustanawiającego warunki, zgodnie z którymi przewoźnicy niemający stałej
siedziby w Państwie Członkowskim mogą dokonywać transportu rzeczy lub
osób żeglugą śródlądową w Państwie Członkowskim (Dz. Urz. WE L 373
z 31.12.1991, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 1,
str. 345);
rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21
października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków
wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady
96/26/WE (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 51, z późn. zm.2));
rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia
21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do
międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającego
rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 88);
rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 181/2011 z dnia
16 lutego 2011 r. dotyczącego praw pasażerów w transporcie autobusowym
i autokarowym i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz. Urz.
UE L 55 z 28.02.2011, str. 1);
rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1177/2010 z dnia 24
listopada 2010 r. o prawach pasażerów podróżujących drogą morską i drogą
wodną śródlądową oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2006/2004
(Dz. Urz. UE L 334 z 17.12.2010, str. 1, z późn. zm.3)).
W zakresie regularnego przewozu osób realizowanego w strefie
transgranicznej, przepisy ustawy stosuje się z uwzględnieniem przepisów ustawy z
dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 20242025 r. poz. 1539,1490, 15441676,
1795 i 1855)1843 oraz z 2026 r. poz. 875 i 982) oraz rozporządzenia Parlamentu
Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie
wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i
autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w zakresie
międzynarodowego transportu drogowego.
Art. 4.
zmienionyUżyte w ustawie określenia oznaczają:
(uchylony)
powiatowe przewozy pasażerskie – przewóz osób w ramach publicznego
transportu zbiorowego wykonywany w granicach administracyjnych co najmniej
dwóch gmin i niewykraczający poza granice jednego powiatu albo w granicach
administracyjnych powiatów sąsiadujących, które zawarły stosowne
porozumienie lub które utworzyły związek powiatów; inne niż przewozy
gminne, powiatowo-gminne, metropolitalne, wojewódzkie
i międzywojewódzkie;
powiatowo-gminne przewozy pasażerskie – przewóz osób w ramach
publicznego transportu zbiorowego wykonywany w granicach
administracyjnych gmin i powiatów, które utworzyły związek
powiatowo-gminny; inne niż przewozy gminne, powiatowe, metropolitalne,
wojewódzkie i międzywojewódzkie;
przewoźnik – przedsiębiorca uprawniony do prowadzenia działalności
gospodarczej w zakresie przewozu osób na podstawie zezwolenia na
wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym,
o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o
transporcie drogowym, a w transporcie kolejowym – przewoźnik kolejowy, o
którym mowa w art. 4 pkt 9 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie
kolejowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 697 i 731), wykonujący przewóz osób;
przewóz o charakterze użyteczności publicznej – powszechnie dostępna usługa
w zakresie publicznego transportu zbiorowego wykonywana przez operatora
publicznego transportu zbiorowego w celu bieżącego i nieprzerwanego
zaspokajania potrzeb przewozowych społeczności na danym obszarze;
przystanek komunikacyjny – miejsce przeznaczone do wsiadania lub wysiadania
pasażerów na danej linii komunikacyjnej, w którym umieszcza się informacje
dotyczące w szczególności godzin odjazdów środków transportu, a ponadto,
w transporcie drogowym, oznaczone zgodnie z przepisami ustawy z dnia
20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251);
publiczny transport zbiorowy – powszechnie dostępny regularny przewóz osób
wykonywany w określonych odstępach czasu i po określonej linii
komunikacyjnej, liniach komunikacyjnych lub sieci komunikacyjnej;
rekompensata – środki pieniężne lub inne korzyści majątkowe przyznane
operatorowi publicznego transportu zbiorowego w związku ze świadczeniem
usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego;
sieć komunikacyjna – układ linii komunikacyjnych obejmujących obszar
działania organizatora publicznego transportu zbiorowego lub część tego
obszaru;
strefa transgraniczna – obszar co najmniej jednej gminy, powiatu lub co najmniej
jednego województwa, na którym operator publicznego transportu zbiorowego
świadczy usługi w zakresie publicznego transportu zbiorowego, położony
bezpośrednio przy granicy Rzeczypospolitej Polskiej i obszar odpowiedniej
jednostki administracyjnej położonej poza granicą Rzeczypospolitej Polskiej na
terytorium sąsiedniego państwa;
transport drogowy – transport w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r.
o transporcie drogowym;
transport inny szynowy – przewóz osób środkiem transportu poruszającym się
po szynach lub torach kolejowych, w tym tramwajem lub metrem, lub przewóz
osób środkiem transportu poruszającym się po jednej szynie lub na poduszkach
powietrznych lub magnetycznych, inny niż transport kolejowy i transport
linowo-terenowy;
dworzec – miejsce przeznaczone do odprawy pasażerów, w którym znajdują się
w szczególności: przystanki komunikacyjne, punkt sprzedaży biletów oraz punkt
informacji dla podróżnych;
transport kolejowy – przewóz osób środkiem transportu poruszającym się po
torach kolejowych, z wyłączeniem środków, które służą do przewozu osób
w transporcie innym szynowym;
transport linowy – przewóz osób środkiem transportu poruszającym się za
pomocą napowietrznej liny ciągnącej;
transport linowo-terenowy – przewóz osób środkiem transportu poruszającym się
po szynach lub po jednej szynie za pomocą liny napędowej;
transport morski – przewóz osób środkiem transportu morskiego po morskich
wodach wewnętrznych lub po morzu terytorialnym;
umowa o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego –
umowa między organizatorem publicznego transportu zbiorowego a operatorem
publicznego transportu zbiorowego, która przyznaje temu operatorowi prawo
i zobowiązuje go do wykonywania określonych usług związanych
z wykonywaniem przewozu o charakterze użyteczności publicznej;
wojewódzkie przewozy pasażerskie – przewóz osób w ramach publicznego
transportu zbiorowego wykonywany w granicach administracyjnych co najmniej
dwóch powiatów i niewykraczający poza granice jednego województwa,
a w przypadku linii komunikacyjnych w transporcie kolejowym także przewóz
do najbliższej stacji w województwie sąsiednim, umożliwiający przesiadki
w celu odbycia dalszej podróży lub techniczne odwrócenie biegu pociągu, oraz
przewóz powrotny lub przewóz do stacji w województwie sąsiednim, położonej
nie dalej2025 r. poz. 1234 oraz z 2026 r. poz. 41, 815 i 912),
wykonujący przewóz osób;
przewóz o charakterze użyteczności publicznej – powszechnie dostępna usługa
w zakresie publicznego transportu zbiorowego wykonywana przez operatora
publicznego transportu zbiorowego w celu bieżącego i nieprzerwanego
zaspokajania potrzeb przewozowych społeczności na danym obszarze;
przystanek komunikacyjny – miejsce przeznaczone do wsiadania lub wysiadania
pasażerów na danej linii komunikacyjnej, w którym umieszcza się informacje
dotyczące w szczególności godzin odjazdów środków transportu, a ponadto,
w transporcie drogowym, oznaczone zgodnie z przepisami ustawy z dnia
20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251, z
późn. zm.4));
publiczny transport zbiorowy – powszechnie dostępny regularny przewóz osób
wykonywany w określonych odstępach czasu i po określonej linii
komunikacyjnej, liniach komunikacyjnych lub sieci komunikacyjnej;
rekompensata – środki pieniężne lub inne korzyści majątkowe przyznane
operatorowi publicznego transportu zbiorowego w związku ze świadczeniem
usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego;
sieć komunikacyjna – układ linii komunikacyjnych obejmujących obszar
działania organizatora publicznego transportu zbiorowego lub część tego
obszaru;
strefa transgraniczna – obszar co najmniej jednej gminy, powiatu lub co najmniej
jednego województwa, na którym operator publicznego transportu zbiorowego
świadczy usługi w zakresie publicznego transportu zbiorowego, położony
bezpośrednio przy granicy Rzeczypospolitej Polskiej i obszar odpowiedniej
jednostki administracyjnej położonej poza granicą Rzeczypospolitej Polskiej na
terytorium sąsiedniego państwa;
transport drogowy – transport w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r.
o transporcie drogowym;
transport inny szynowy – przewóz osób środkiem transportu poruszającym się
po szynach lub torach kolejowych, w tym tramwajem lub metrem, lub przewóz
osób środkiem transportu poruszającym się po jednej szynie lub na poduszkach
powietrznych lub magnetycznych, inny niż transport kolejowy i transport
linowo-terenowy;
dworzec – miejsce przeznaczone do odprawy pasażerów, w którym znajdują się
w szczególności: przystanki komunikacyjne, punkt sprzedaży biletów oraz punkt
informacji dla podróżnych;
transport kolejowy – przewóz osób środkiem transportu poruszającym się po
torach kolejowych, z wyłączeniem środków, które służą do przewozu osób
w transporcie innym szynowym;
transport linowy – przewóz osób środkiem transportu poruszającym się za
pomocą napowietrznej liny ciągnącej;
transport linowo-terenowy – przewóz osób środkiem transportu poruszającym się
po szynach lub po jednej szynie za pomocą liny napędowej;
transport morski – przewóz osób środkiem transportu morskiego po morskich
wodach wewnętrznych lub po morzu terytorialnym;
umowa o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego –
umowa między organizatorem publicznego transportu zbiorowego a operatorem
publicznego transportu zbiorowego, która przyznaje temu operatorowi prawo
i zobowiązuje go do wykonywania określonych usług związanych
z wykonywaniem przewozu o charakterze użyteczności publicznej;
wojewódzkie przewozy pasażerskie – przewóz osób w ramach publicznego
transportu zbiorowego wykonywany w granicach administracyjnych co najmniej
dwóch powiatów i niewykraczający poza granice jednego województwa,
a w przypadku linii komunikacyjnych w transporcie kolejowym także przewóz
do najbliższej stacji w województwie sąsiednim, umożliwiający przesiadki
w celu odbycia dalszej podróży lub techniczne odwrócenie biegu pociągu, oraz
przewóz powrotny lub przewóz do stacji w województwie sąsiednim, położonej
niedalej niż 30 km od granicy województwa; inne niż przewozy gminne,
powiatowe, powiatowo-gminne, metropolitalne i międzywojewódzkie;
zintegrowany system taryfowo-biletowy – rozwiązanie polegające na
umożliwieniu wykorzystywania przez pasażera biletu, uprawniającego do
korzystania z różnych środków transportu na obszarze właściwości organizatora
publicznego transportu zbiorowego;
zintegrowany węzeł przesiadkowy – miejsce umożliwiające dogodną zmianę
środka transportu wyposażone w niezbędną dla obsługi podróżnych
infrastrukturę, w szczególności: miejsca postojowe, przystanki komunikacyjne,
punkty sprzedaży biletów, systemy informacyjne umożliwiające zapoznanie się
zwłaszcza z rozkładem jazdy, linią komunikacyjną lub siecią komunikacyjną;
zrównoważony rozwój publicznego transportu zbiorowego – proces rozwoju
transportu uwzględniający oczekiwania społeczne dotyczące zapewnienia
powszechnej dostępności do usług publicznego transportu zbiorowego,
zmierzający do wykorzystywania różnych środków transportu, a także
promujący przyjazne dla środowiska i wyposażone w nowoczesne rozwiązania
techniczne środki transportu;
żegluga śródlądowa – przewóz osób środkiem transportu wodnego śródlądowego
po wodach śródlądowych.
gminne przewozy pasażerskie – przewóz osób w ramach publicznego transportu
zbiorowego wykonywany w granicach administracyjnych jednej gminy lub gmin
sąsiadujących, które zawarły stosowne porozumienie lub które utworzyły
związek międzygminny; inne niż przewozy powiatowe, powiatowo-gminne,
metropolitalne, wojewódzkie i międzywojewódzkie;
komunikacja miejska – gminne przewozy pasażerskie wykonywane w granicach
administracyjnych miasta albo:
miasta i gminy,
miast, albo
miast i gmin sąsiadujących
– jeżeli zostało zawarte porozumienie lub został utworzony związek
międzygminny w celu wspólnej realizacji publicznego transportu zbiorowego,
a także metropolitalne przewozy pasażerskie;
linia komunikacyjna – połączenie komunikacyjne na:
sieci dróg publicznych albo
liniach kolejowych, innych szynowych, linowych, linowo-terenowych, albo
akwenach morskich lub wodach śródlądowych
– wraz z oznaczonymi miejscami do wsiadania i wysiadania pasażerów na
liniach komunikacyjnych, po których odbywa się publiczny transport zbiorowy;
metropolitalne przewozy pasażerskie – przewóz osób w ramach publicznego
transportu zbiorowego wykonywany w granicach związku metropolitalnego,
a w przypadku linii komunikacyjnej w transporcie kolejowym – także przewóz
do najbliższej stacji w gminie sąsiadującej ze związkiem metropolitalnym
umożliwiający przesiadki w celu odbycia dalszej podróży lub techniczne
odwrócenie biegu pociągu, oraz przewóz powrotny; inne przewozy niż gminne,
powiatowe, powiatowo-gminne, wojewódzkie i międzywojewódzkie;
międzynarodowe przewozy pasażerskie – przewóz osób w ramach publicznego
transportu zbiorowego wykonywany z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej
Polskiej, z wyłączeniem przewozów realizowanych w strefie transgranicznej;
międzywojewódzkie przewozy pasażerskie – przewóz osób w ramach
publicznego transportu zbiorowego wykonywany z przekroczeniem granicy
województwa; inne niż przewozy gminne, powiatowe, powiatowo-gminne,
metropolitalne i wojewódzkie;
operator publicznego transportu zbiorowego – samorządowy zakład budżetowy
oraz przedsiębiorca uprawniony do prowadzenia działalności gospodarczej
w zakresie przewozu osób, który zawarł z organizatorem publicznego transportu
zbiorowego umowę o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu
zbiorowego, na linii komunikacyjnej określonej w umowie;
organizator publicznego transportu zbiorowego – właściwa jednostka samorządu
terytorialnego albo minister właściwy do spraw transportu, zapewniający
funkcjonowanie publicznego transportu zbiorowego na danym obszarze; organi-
zator publicznego transportu zbiorowego jest „właściwym organem”, o którym
mowa w przepisach rozporządzenia (WE) nr 1370/2007;
autobus zeroemisyjny – autobus zeroemisyjny w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy
z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz. U.
z 2024 r. poz. 1289, 1853 i 1881);
Ilekroć w ustawie jest mowa o:
jednostce samorządu terytorialnego – należy przez to rozumieć również związek
międzygminny, związek powiatów, związek powiatowo-gminny lub związek
metropolitalny;
rozkładzie jazdy – należy przez to rozumieć również rozkład rejsu w transporcie
morskim oraz w żegludze śródlądowej;
przystanku komunikacyjnym – należy przez to rozumieć również port lub
przystań usytuowane na wodach morskich lub wodach śródlądowych;
umowie o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego –
należy przez to rozumieć również akt wewnętrzny określający warunki
wykonywania usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego przez samo-
rządowy zakład budżetowy.
Art. 46.
zmienionyFunkcjonowanie publicznego transportu zbiorowego odbywa się
zgodnie z następującymi zasadami:
przewóz osób odbywa się środkami transportu przystosowanymi do przewozu
osób, odpowiadającymi wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom
technicznym;
operator i przewoźnik uwzględniają uprawnienia pasażerów do ulgowych
przejazdów określone w pkt 6;
w przewozach o charakterze użyteczności publicznej mogą być ustanawiane
przez operatora uprawnienia do ulgowych przejazdów w uzgodnieniu
z organizatorem;
środki transportu udostępnione operatorowi przez organizatora mogą być
wykorzystywane wyłącznie do realizacji przewozów na podstawie zawartej
z organizatorem umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu
zbiorowego;
w przypadku gdy wartość zamówienia publicznego albo przedmiotu umowy
o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego jest równa
albo przekracza 170 000 zł, przy zakupie środków transportu drogowego
operator powinien uwzględniać czynnik energetyczny i oddziaływania na
środowisko podczas całego cyklu użytkowania środków transportu;
przewóz osób realizowany w strefie transgranicznej w transporcie drogowym nie
zwalnia z obowiązku uzyskania zezwolenia, o którym mowa rozporządzeniu
Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października
2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania
zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE, i
licencji wspólnotowej, o której mowa w art. 4 rozporządzenia Parlamentu
Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w
sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług
autokarowych i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr
561/2006 w zakresie międzynarodowego transportu drogowego.
środki transportu, którymi są wykonywane usługi w zakresie publicznego
transportu zbiorowego, powinny być oznakowane w sposób widoczny dla
pasażera, a w transporcie drogowym dodatkowo w tablice kierunkowe oraz
nazwę przewoźnika albo organizatora;
rozkłady jazdy środków transportu poszczególnych operatorów i przewoźników
są podawane do publicznej wiadomości na wszystkich wymienionych
w rozkładzie jazdy przystankach komunikacyjnych oraz dworcach
z wyłączeniem przystanków komunikacyjnych przeznaczonych wyłącznie dla
wysiadających pasażerów;
w transporcie drogowym w rozkładzie jazdy mogą być uwzględnione wyłącznie
przystanki komunikacyjne i dworce określone przez organizatora;
rozkłady jazdy są poddawane aktualizacji, o której mowa w ustawie z dnia
15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe;
cennik opłat lub taryfa są podawane do publicznej wiadomości na dworcu, na
stronie internetowej operatora i przewoźnika, jeżeli taką posiada, a w każdym
środku transportu wykonującym przewozy w ramach komunikacji miejskiej oraz
w transporcie drogowym znajduje się wyciąg z cennika opłat lub taryfy, przy
czym cennik opłat powinien zawierać także ceny biletów ulgowych:
ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, w szczególności:
– ustawy z dnia 20 czerwca 1992 r. o uprawnieniach do ulgowych
przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego (Dz. U.
z 2024 r. poz. 380),380 oraz z 2026 r. poz. 1123),
– ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych
i wojskowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 20232025 r. poz. 1100195 oraz z 20242026 r.
poz. 1243),26),
– ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych
osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego
(Dz. U. z 2022 r. poz. 2039),2039 oraz z 2026 r. poz. 26),
– ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe (Dz. U. z 20242026 r.
poz. 737,820, 854,904, 1562,982, 16351036 i 1933)1123) oraz ustawy z dnia 7 września 1991 r.
o systemie oświaty (Dz. U. z 20242025 r. poz. 750,881 854,i 14731019 oraz z 2026 r.
poz. 203 i 1933),319),
– ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce
(Dz. U. z 2024 r. poz. 1571, 1871z ipóźn. 1897),zm.6)),
– ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o świadczeniu pieniężnym
i uprawnieniach przysługujących cywilnym niewidomym ofiarom
działań wojennych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1820),1820 oraz z 2026 r. poz. 26),
– ustawy z dnia 7 września 2007 r. o Karcie Polaka (Dz. U. z 20232026 r.
poz. 192),76),
– ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o weteranach działań poza granicami
państwa (Dz. U. z 20232026 r. poz. 2112),111),
– ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji
antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów
politycznych (Dz. U. z 20242026 r. poz. 906),1053),
– ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o publicznej służbie krwi (Dz. U. z
2024 r. poz. 1782),
wynikających z uprawnień pasażerów do innych ulgowych przejazdów,
ustanowionych na obszarze właściwości danego organizatora;
wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się tylko na przystankach
komunikacyjnych lub dworcach określonych w rozkładzie jazdy;
w międzynarodowych przewozach pasażerskich w transporcie kolejowym
podróż może się rozpocząć i zakończyć na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
na dworcu znajduje się dostępny do wglądu pasażera regulamin przewozu osób
w publicznym transporcie zbiorowym opracowany przez:
organizatora,
operatora lub grupę operatorów i zatwierdzony przez organizatora,
przewoźnika
– a w środkach transportu znajduje się wyciąg z tego regulaminu;
Podmiot, któremu organizator zlecił realizację części lub całości zadań
z zakresu organizacji publicznego transportu zbiorowego, nie może być jednocześnie
operatorem ani podmiotem powiązanym z operatorem w sposób uniemożliwiający
bezstronną realizację zadań.
Minister właściwy do spraw transportu może określić, w drodze
rozporządzenia, wzór i sposób oznakowania środków transportu, którymi są
wykonywane przewozy o charakterze użyteczności publicznej, w zakresie transportu
drogowego, kolejowego, innego szynowego, linowego i linowo-terenowego,
uwzględniając konieczność ujednolicenia oznakowania środków transportu w tych
przewozach i zapewnienia możliwości identyfikowania tych przewozów.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej oraz minister właściwy do
spraw żeglugi śródlądowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
transportu mogą określić, w drodze rozporządzenia, wzór i sposób oznakowania
środków transportu, którymi są wykonywane przewozy o charakterze użyteczności
publicznej, w zakresie transportu morskiego oraz żeglugi śródlądowej, uwzględniając
konieczność ujednolicenia oznakowania środków transportu w tych przewozach
i zapewnienia możliwości identyfikowania tych przewozów.
Art. 49a.
zmienionyOsoba wykonująca przewóz osób w publicznym transporcie
zbiorowym, z wyłączeniem transportu kolejowego, podczas kierowania środkami
transportu i w związku z kierowaniem nimi korzysta z ochrony przewidzianej dla
funkcjonariusza publicznego na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 czerwca
1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 20242025 r. poz. 17,383, 1228,1818 1907i 1872 oraz z 2026 r. poz. 902
i 1965).988).
Art. 55.
zmienionyW związku z obowiązkiem stosowania ustawowych uprawnień do
ulgowych przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym autobusowym i
kolejowym operatorowi i przewoźnikowi przysługuje dopłata do utraconych
przychodów z tego tytułu.
Dopłata, o której mowa w ust. 1, w odniesieniu do transportu kolejowego jest
wypłacana z budżetu państwa przez ministra właściwego do spraw transportu w
postaci dotacji przedmiotowej.
Uprawnienie do otrzymania dopłaty, o której mowa w ust. 1, w odniesieniu
do transportu kolejowego nabywa operator lub przewoźnik, który:
posiada licencję, o której mowa w art. 43 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 28 marca 2003
r. o transporcie kolejowym, i jednolity certyfikat bezpieczeństwa lub świadectwo
bezpieczeństwa, o których mowa w art. 17e tej ustawy;
stosuje kasy rejestrujące umożliwiające określenie kwoty dopłat do przewozów
w podziale na poszczególne kategorie ulg ustawowych;
spełnia wymogi do udzielenia dotacji przedmiotowej do krajowych kolejowych
przewozów pasażerskich określone przepisami dotyczącymi szczegółowego
sposobu i trybu udzielania i rozliczania dotacji przedmiotowych.
W rozliczeniach dopłaty, o której mowa w ust. 1, przedstawia się rzeczywistą
wartość i wymiar ulg udzielonych uprawnionym pasażerom.
Kwotę dopłaty stanowi różnica pomiędzy wartością sprzedaży biletów z
ulgami ustawowymi obliczona według cen nieuwzględniających tych ulg a wartością
sprzedaży tych biletów w cenach uwzględniających te ulgi. Kwotę dopłaty do ceny
biletów z ulgami ustawowymi oblicza się po uprzednim obniżeniu cen biletów o
wymiar ulg i zniżek o charakterze komercyjnym oraz ulg ustanowionych przez
organizatora na obszarze jego właściwości, o ile zostały ustanowione.
Dopłata, o której mowa w ust. 1, nie dotyczy uprawnień do ulgowych
przejazdów realizowanych w ramach komunikacji miejskiej.
Przekazywanie środków dopłaty, o której mowa w ust. 1, w odniesieniu do
transportu autobusowego jest zadaniem zleconym z zakresu administracji rządowej.
W celu realizacji zadania wojewoda zawiera z marszałkiem województwa umowę, o
której mowa w art. 150 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.
U. z 2024 r. poz. 1530, 1572, 1717, 1756 i 1907 oraz z 2025 r. poz. 39), oraz przekazuje
marszałkowi województwa środki na realizację zadania w postaci dotacji celowej z
budżetu państwa.
Przekazanie operatorowi lub przewoźnikowi dopłaty, o której mowa w ust. 1,
w odniesieniu do transportu autobusowego następuje na wniosek i po weryfikacji
dokumentów potwierdzających wysokość utraconych przychodów z tego tytułu,
przeprowadzonej przez właściwego marszałka województwa.
Prawa i obowiązki stron w zakresie dopłaty, o której mowa w ust. 1, w
odniesieniu do transportu autobusowego, w tym w szczególności: tryb i sposób
wypłaty, rozliczenia i zwrotu, wzór rozliczenia oraz zasady kontroli wysokości jej
kwoty, określa umowa o dopłatę z tytułu utraconych przychodów w związku ze
stosowaniem ustawowych uprawnień do ulgowych przejazdów środkami publicznego
transportu zbiorowego autobusowego, zawarta pomiędzy operatorem lub
przewoźnikiem a właściwym marszałkiem województwa.
Właściwość miejscową samorządu województwa do podpisania umowy, o
której mowa w ust. 6, ustala się odpowiednio według siedziby organizatora albo
miejsca zamieszkania lub siedziby przewoźnika.
Uprawnienie do otrzymania dopłaty, o której mowa w ust. 1, w odniesieniu do
transportu autobusowego nabywa operator lub przewoźnik, który:
posiada zezwolenie na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym
transporcie drogowym, o którym mowa w art. 18 ustawy z dnia 6 września 2001
r. o transporcie drogowym, lub zaświadczenie na wykonywanie publicznego
transportu zbiorowego, o którym mowa w art. 28;
stosuje kasy rejestrujące umożliwiające określenie kwoty dopłat do przewozów
w podziale na poszczególne kategorie ulg ustawowych;
zawarł umowę, o której mowa w ust. 6.
Dopłata, o której mowa w ust. 1, w odniesieniu do transportu autobusowego
nie dotyczy przejazdów dzieci do lat 4, objętych ulgą 100%, o których mowa w art. 2
ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1992 r. o uprawnieniach do ulgowych przejazdów
środkami publicznego transportu zbiorowego (Dz. U. z 2024 r. poz. 380).2025 r. poz. 1483, z późn. zm.7)), oraz przekazuje marszałkowi województwa
środki na realizację zadania w postaci dotacji celowej z budżetu państwa.
Przekazanie operatorowi lub przewoźnikowi dopłaty, o której mowa w ust. 1,
w odniesieniu do transportu autobusowego następuje na wniosek i po weryfikacji
dokumentów potwierdzających wysokość utraconych przychodów z tego tytułu,
przeprowadzonej przez właściwego marszałka województwa.
Prawa i obowiązki stron w zakresie dopłaty, o której mowa w ust. 1, w
odniesieniu do transportu autobusowego, w tym w szczególności: tryb i sposób
wypłaty, rozliczenia i zwrotu, wzór rozliczenia oraz zasady kontroli wysokości jej
kwoty, określa umowa o dopłatę z tytułu utraconych przychodów w związku ze
stosowaniem ustawowych uprawnień do ulgowych przejazdów środkami publicznego
transportu zbiorowego autobusowego, zawarta pomiędzy operatorem lub
przewoźnikiem a właściwym marszałkiem województwa.
Właściwość miejscową samorządu województwa do podpisania umowy, o
której mowa w ust. 6, ustala się odpowiednio według siedziby organizatora albo
miejsca zamieszkania lub siedziby przewoźnika.
Uprawnienie do otrzymania dopłaty, o której mowa w ust. 1, w odniesieniu do
transportu autobusowego nabywa operator lub przewoźnik, który:
posiada zezwolenie na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym
transporcie drogowym, o którym mowa w art. 18 ustawy z dnia 6 września 2001
r. o transporcie drogowym, lub zaświadczenie na wykonywanie publicznego
transportu zbiorowego, o którym mowa w art. 28;
stosuje kasy rejestrujące umożliwiające określenie kwoty dopłat do przewozów
w podziale na poszczególne kategorie ulg ustawowych;
zawarł umowę, o której mowa w ust. 6.
Dopłata, o której mowa w ust. 1, w odniesieniu do transportu autobusowego
nie dotyczy przejazdów dzieci do lat 4, objętych ulgą 100 %, o których mowa w art. 2
ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1992 r. o uprawnieniach do ulgowych przejazdów
środkami publicznego transportu zbiorowego.
Art. 59.
zmienionyW przypadku ogłoszenia zamiaru bezpośredniego zawarcia umowy,
o którym mowa w art. 23 ust. 1, podmiotowi, który jest lub był zainteresowany
zawarciem danej umowy i któremu grozi powstanie szkody w wyniku zarzucanego
naruszenia przepisów prawa Unii Europejskiej lub ustawy, przysługuje prawo
wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
W postępowaniu toczącym się wskutek wniesienia skargi, o której mowa
w ust. 1, stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 20242026 r. poz. 935143 i 1685),846),
jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.
Art. 6.
zmienionyPubliczny transport zbiorowy może być wykonywany przez operatora
publicznego transportu zbiorowego, zwanego dalej „operatorem”, lub przewoźnika
spełniających warunki do podejmowania i wykonywania działalności w zakresie
przewozu osób określone odpowiednio w:
ustawie z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim (Dz. U. z 20242026 r.
poz. 1068 i 1933);529);
ustawie z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej (Dz. U. z 2025 r. poz.
18);
ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym;
ustawie z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym;
ustawie z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 20242025 r. poz.
236,1480, 12221795 i 1871);1826 oraz z 2026 r. poz. 507);
ustawie z dnia 18 września 2001 r. – Kodeks morski (Dz. U. z 2023 r. poz. 1309).1309
oraz z 2026 r. poz. 1004).
Jeżeli wykonywanie przewozu osób wymaga posiadania odpowiednich
kwalifikacji, w szczególności do kierowania środkami transportu, wynikających
z odrębnych przepisów, posiadanie tych kwalifikacji jest również niezbędne do
wykonywania publicznego transportu zbiorowego.