Historia zmian - 23 lipca 2026
o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych
PoPrzed
Art. 1.
zmienionyUstawa określa zasady funkcjonowania systemu handlu uprawnieniami
do emisji gazów cieplarnianych.
System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, zwany dalej
„systemem”, obejmuje emisję gazów cieplarnianych z:
instalacji;
operacji lotniczej.
Emisja gazów cieplarnianych z instalacji dotyczy:
dwutlenku węgla (CO<sup>2</sup>);
podtlenku azotu (N<sup>2</sup>O);
perfluorowęglowodorów (PFCs).
Emisja gazów cieplarnianych z operacji lotniczej dotyczy dwutlenku węgla
(CO<sup>2</sup>).
Rodzaje działań prowadzonych w instalacjach wraz z wartościami progowymi
odniesionymi do zdolności produkcyjnych tych instalacji i gazy cieplarniane
przyporządkowane danemu działaniu, stanowiące kryteria uczestnictwa instalacji
w systemie, określa załącznik nr 1 do ustawy.
do emisji gazów cieplarnianych.
Niniejsza ustawa służy stosowaniu:
decyzję Komisji z dnia 13 listopada 2006 r. w sprawie zapobiegania podwójnemu liczeniu
redukcji emisji gazów cieplarnianych w ramach wspólnotowego systemu handlu uprawnieniami
do emisji zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w przypadku
projektów realizowanych w ramach protokołu z Kioto (2006/780/WE) (Dz. Urz. UE L 316
z 16.11.2006, str. 12);
decyzję Komisji z dnia 5 września 2013 r. dotyczącą standardowego współczynnika
wykorzystania zdolności produkcyjnych zgodnie z art. 18 ust. 2 decyzji 2011/278/UE
(2013/447/UE) (Dz. Urz. UE L 240 z 07.09.2013, str. 23);
decyzję Komisji z dnia 5 września 2013 r. dotyczącą krajowych środków wykonawczych
w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów
cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego
i Rady (2013/448/UE) (Dz. Urz. UE L 240 z 07.09.2013, str. 27);
decyzję Komisji z dnia 27 października 2014 r. ustalającą, zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE
Parlamentu Europejskiego i Rady, wykaz sektorów i podsektorów uważanych za narażone na
znaczące ryzyko ucieczki emisji na lata 2015–2019 (2014/746/UE) (Dz. Urz. UE L
308 z 29.10.2014, str. 114).
rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/2066 z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie
monitorowania i raportowania w zakresie emisji gazów cieplarnianych na podstawie dyrektywy
2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz zmieniającego rozporządzenie Komisji (UE)
nr 601/2012 (Dz. Urz. UE L 334 z 31.12.2018, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 423 z 15.12.2020,
str. 37);
rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/1122 z dnia 12 marca 2019 r.
uzupełniającego dyrektywę 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do
funkcjonowania rejestru Unii (Dz. Urz. UE L 177 z 02.07.2019, str. 3 oraz Dz. Urz. UE L 177
z 02.07.2019, str. 66);
rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/1603 z dnia 18 lipca 2019 r. uzupełniającego
dyrektywę 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do środków przyjętych
przez Organizację Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego w odniesieniu do monitorowania,
raportowania i weryfikacji emisji lotniczych w celu wdrożenia globalnego środka rynkowego
(Dz. Urz. UE L 250 z 30.09.2019, str. 10);
rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/1842 z dnia 31 października 2019 r.
ustanawiającego zasady stosowania dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
w odniesieniu do dalszych ustaleń dotyczących dostosowań przydziału bezpłatnych uprawnień
do emisji ze względu na zmiany w poziomie działalności (Dz. Urz. UE L 282 z 04.11.2019,
str. 20);
rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/1001 z dnia 9 lipca 2020 r. ustanawiającego
szczegółowe zasady stosowania dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
w odniesieniu do funkcjonowania funduszu modernizacyjnego wspierającego inwestycje
w modernizację systemów energetycznych oraz poprawę efektywności energetycznej
niektórych państw członkowskich (Dz. Urz. UE L 221 z 10.07.2020, str. 107).
Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji wdraża:
decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2009/406/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie
wysiłków podjętych przez państwa członkowskie, zmierzających do zmniejszenia emisji gazów
cieplarnianych w celu realizacji do roku 2020 zobowiązań Wspólnoty dotyczących redukcji
emisji gazów cieplarnianych (Dz. Urz. UE L 140 z 05.06.2009, str. 136, z późn. zm.);
decyzję Komisji z dnia 8 czerwca 2009 r. w sprawie szczegółowej interpretacji rodzajów
działalności lotniczej wymienionych w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady (2009/450/WE) (Dz. Urz. UE L 149 z 12.06.2009, str. 69);
decyzję Komisji z dnia 22 października 2010 r. dostosowującą w całej Unii liczbę uprawnień,
które mają być wydane w ramach systemu unijnego na rok 2013, oraz uchylającą decyzję
2010/384/UE (2010/634/UE) (Dz. Urz. UE L 279 z 23.10.2010, str. 34);
decyzję Komisji K (2011) 1983 wersja ostateczna z dnia 29 marca 2011 r. w sprawie metodologii
przejściowego przydziału instalacjom wytwarzającym energię elektryczną bezpłatnych uprawnień
do emisji na mocy art. 10c ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE (decyzja niepublikowana);
decyzję Komisji z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad
dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na
mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2011/278/UE) (Dz. Urz.
UE L 130 z 17.05.2011, str. 1, z późn. zm.);
decyzję Komisji z dnia 30 czerwca 2011 r. w sprawie ogólnounijnej ilości uprawnień, o której mowa
w art. 3e ust. 3 lit. a–d dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej
system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie (2011/389/UE) (Dz. Urz.
UE L 173 z 01.07.2011, str. 13);
decyzję Komisji z dnia 26 marca 2013 r. określającą roczne limity emisji państw członkowskich
na lata 2013–2020 zgodnie z decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady nr 406/2009/WE
(2013/162/UE) (Dz. Urz. UE L 90 z 28.03.2013, str. 106);
decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 377/2013/UE z dnia 24 kwietnia 2013 r.
wprowadzającą tymczasowe odstępstwa od dyrektywy 2003/87/WE ustanawiającej system
handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie (Dz. Urz. UE L 113
z 25.04.2013, str. 1);
System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, zwany dalej
„systemem”, obejmuje emisję gazów cieplarnianych z:
instalacji;
operacji lotniczej.
Emisja gazów cieplarnianych z instalacji dotyczy:
dwutlenku węgla (CO<sup>2</sup>);
podtlenku azotu (N<sup>2</sup>O);
perfluorowęglowodorów (PFCs).
Emisja gazów cieplarnianych z operacji lotniczej dotyczy dwutlenku węgla
(CO<sup>2</sup>).
Rodzaje działań prowadzonych w instalacjach wraz z wartościami progowymi
odniesionymi do zdolności produkcyjnych tych instalacji i gazy cieplarniane
przyporządkowane danemu działaniu, stanowiące kryteria uczestnictwa instalacji
w systemie, określa załącznik nr 1 do ustawy.
Art. 141.
zmienionyPrzepisów rozdziału 12 nie stosuje się do monitorowania emisji
z operacji lotniczych:
rozpoczynających się lub kończących na lotniskach znajdujących się na
terytorium państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego wykonywanych do
i z państw spoza tego obszaru,
wykonywanych między lotniskiem znajdującym się w regionie najbardziej
oddalonym w rozumieniu art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
a lotniskiem znajdującym się w innym regionie Europejskiego Obszaru Gospo-
darczego
– wykonywanych w okresie od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2016 r.
Przepisów rozdziału 12 w zakresie raportowania wielkości emisji, o którym
mowa w art. 86, oraz rozliczania wielkości emisji, o którym mowa w art. 92, nie
stosuje się do operacji lotniczych:
rozpoczynających się lub kończących się na lotniskach znajdujących się na
terytorium państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego, wykonywanych do
i z państw spoza tego obszaru,
wykonywanych między lotniskiem znajdującym się w regionie najbardziej
oddalonym w rozumieniu art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
a lotniskiem znajdującym się w innym regionie Europejskiego Obszaru Gos-
podarczego
– wykonywanych w okresie od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2023 r.
Przepisu ust. 1a nie stosuje się do lotów statków powietrznych
rozpoczynających się lub kończących się na terytorium państwa członkowskiego Unii
Europejskiej, Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony
umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej,
wykonywanych do i z lotnisk znajdujących się na terytorium Konfederacji
Szwajcarskiej w okresie od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 31 grudnia 2023 r.
Przepisów rozdziału 12 w zakresie raportowania wielkości emisji, o których
mowa w art. 86, oraz rozliczania wielkości emisji, o którym mowa w art. 92, nie
stosuje się do lotów statków powietrznych rozpoczynających się lub kończących się
na lotniskach znajdujących się na terytorium Konfederacji Szwajcarskiej,
wykonywanych do lub z lotnisk znajdujących się na terytorium innych państw spoza
Europejskiego Obszaru Gospodarczego lub lotnisk znajdujących się w regionie
najbardziej oddalonym w rozumieniu art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu Unii
Europejskiej w okresie od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 31 grudnia 2023 r.
Przepisu ust. 1a w zakresie wyłączenia obowiązku raportowania wielkości
emisji, o którym mowa w art. 86, nie stosuje się do operatorów statków powietrznych,
o których mowa w art. 1 ust. 1 lub art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE)
2019/1603, w zakresie lotów statków powietrznych wskazanych w art. 2 ust. 1 tego
rozporządzenia.
Raport na temat wielkości emisji pochodzących z operacji lotniczych
wykonywanych w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2013 r. pomiędzy
lotniskami znajdującymi się na terytorium państw Europejskiego Obszaru
Gospodarczego złożony przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy uważa się za
raport w rozumieniu art. 80 ust. 3.
W okresie od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2030 r. przepisów
ustawy nie stosuje się do operatorów statków powietrznych wykonujących
niezarobkowe przewozy lotnicze, których całkowita roczna emisja CO<sup>2</sup> z operacji
lotniczych wynosi mniej niż 1000 Mg.
rozdziału 12 nie stosuje się do monitorowania emisji
z operacji lotniczych:
rozpoczynających się lub kończących na lotniskach znajdujących się na
terytorium państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego wykonywanych do
i z państw spoza tego obszaru,
wykonywanych między lotniskiem znajdującym się w regionie najbardziej
oddalonym w rozumieniu art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
a lotniskiem znajdującym się w innym regionie Europejskiego Obszaru Gospo-
darczego
– wykonywanych w okresie od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2016 r.
Przepisów rozdziału 12 w zakresie raportowania wielkości emisji, o którym
mowa w art. 86, oraz rozliczania wielkości emisji, o którym mowa w art. 92, nie
stosuje się do operacji lotniczych:
rozpoczynających się lub kończących się na lotniskach znajdujących się na
terytorium państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego, wykonywanych do
i z państw spoza tego obszaru,
wykonywanych między lotniskiem znajdującym się w regionie najbardziej
oddalonym w rozumieniu art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
a lotniskiem znajdującym się w innym regionie Europejskiego Obszaru Gos-
podarczego
– wykonywanych w okresie od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2023 r.
Przepisu ust. 1a nie stosuje się do lotów statków powietrznych
rozpoczynających się lub kończących się na terytorium państwa członkowskiego Unii
Europejskiej, Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony
umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej,
wykonywanych do i z lotnisk znajdujących się na terytorium Konfederacji
Szwajcarskiej w okresie od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 31 grudnia 2023 r.
Przepisów rozdziału 12 w zakresie raportowania wielkości emisji, o których
mowa w art. 86, oraz rozliczania wielkości emisji, o którym mowa w art. 92, nie
stosuje się do lotów statków powietrznych rozpoczynających się lub kończących się
na lotniskach znajdujących się na terytorium Konfederacji Szwajcarskiej,
wykonywanych do lub z lotnisk znajdujących się na terytorium innych państw spoza
Europejskiego Obszaru Gospodarczego lub lotnisk znajdujących się w regionie
najbardziej oddalonym w rozumieniu art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu Unii
Europejskiej w okresie od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 31 grudnia 2023 r.
Przepisu ust. 1a w zakresie wyłączenia obowiązku raportowania wielkości
emisji, o którym mowa w art. 86, nie stosuje się do operatorów statków powietrznych,
o których mowa w art. 1 ust. 1 lub art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE)
2019/1603, w zakresie lotów statków powietrznych wskazanych w art. 2 ust. 1 tego
rozporządzenia.
Raport na temat wielkości emisji pochodzących z operacji lotniczych
wykonywanych w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2013 r. pomiędzy
lotniskami znajdującymi się na terytorium państw Europejskiego Obszaru
Gospodarczego złożony przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy uważa się za
raport w rozumieniu art. 80 ust. 3.
W okresie od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2030 r. przepisów
ustawy nie stosuje się do operatorów statków powietrznych wykonujących
niezarobkowe przewozy lotnicze, których całkowita roczna emisja CO<sup>2</sup>z operacji
lotniczych wynosi mniej niż 1000 Mg.
Art. 145.
zmienionyPrzychody, o których mowa w art. 401 ust. 7 pkt 7 ustawy zmienianej
w art. 115<sup>13)</sup> w115<sup>13)</sup>w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej
ustawy, oraz wpływy z opłat, o których mowa w art. 25 ustawy z dnia 22 grudnia
2004 r. o handlu uprawnieniami do emisji do powietrza gazów cieplarnianych i innych
substancji, należnych przed dniem wejścia w życie ustawy wymienionej w art. 151, są
Art. 115 zawiera zmiany do ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska.
uwzględniane przy ustalaniu wysokości zobowiązania określonego w art. 401c
ust. 8 ustawy zmienianej w art. 115<sup>13)</sup>, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
Art. 149.
zmienionyPrzepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 18 ust. 3 ustawy
zmienianej w art. 110<sup>14)</sup> zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów
wykonawczych wydanych na podstawie art. 18 ust. 3 tej ustawy w brzmieniu
nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia
w życie niniejszej ustawy.
Przepisy wykonawcze, wydane na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy
zmienianej w art. 120<sup>15)</sup> zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów
wykonawczych wydanych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej
w art. 120<sup>15)</sup> w brzmieniu nadanym tą ustawą, nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy
od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 7 ust. 7 ustawy zmienianej
w art. 123<sup>16)</sup> zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych
wydanych na podstawie art. 7 ust. 7 tej ustawy w brzmieniu nadanym niniejszą
ustawą, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej
ustawy.
Przepisy wykonawcze, wydane na podstawie art. 21 ust. 8 ustawy
wymienionej w art. 151, w sprawie wykazu instalacji wytwarzających energię
elektryczną objętych systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych
w okresie rozliczeniowym rozpoczynającym się od dnia 1 stycznia 2013 r. wraz
z przyznaną im liczbą uprawnień do emisji zachowują moc do dnia wejścia w życie
przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 29 ust. 1 niniejszej ustawy, nie
dłużej niż przez 60 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy i mogą być
zmieniane na podstawie art. 21 ust. 8 ustawy wymienionej w art. 151.
Przepisy wykonawcze, wydane na podstawie art. 21 ust. 8 ustawy
wymienionej w art. 151, w sprawie wykazu instalacji innych niż wytwarzające energię
elektryczną, objętych systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów
cieplarnianych w okresie rozliczeniowym rozpoczynającym się od dnia 1 stycznia
2013 r. wraz z przyznaną im liczbą uprawnień do emisji zachowują moc do dnia
wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 25 ust. 4
niniejszej ustawy, nie dłużej niż przez 60 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej
ustawy i mogą być zmieniane na podstawie art. 21 ust. 8 ustawy wymienionej
w art. 151.
zmienianej w art. 110<sup>14)</sup>zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów
wykonawczych wydanych na podstawie art. 18 ust. 3 tej ustawy w brzmieniu
nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia
w życie niniejszej ustawy.
Przepisy wykonawcze, wydane na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy
zmienianej w art. 120<sup>15)</sup>zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów
wykonawczych wydanych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej
w art. 120<sup>15)</sup>w brzmieniu nadanym tą ustawą, nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy
od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 7 ust. 7 ustawy zmienianej
w art. 123<sup>16)</sup>zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych
wydanych na podstawie art. 7 ust. 7 tej ustawy w brzmieniu nadanym niniejszą
ustawą, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej
ustawy.
Przepisy wykonawcze, wydane na podstawie art. 21 ust. 8 ustawy
wymienionej w art. 151, w sprawie wykazu instalacji wytwarzających energię
elektryczną objętych systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych
w okresie rozliczeniowym rozpoczynającym się od dnia 1 stycznia 2013 r. wraz
z przyznaną im liczbą uprawnień do emisji zachowują moc do dnia wejścia w życie
przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 29 ust. 1 niniejszej ustawy, nie
dłużej niż przez 60 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy i mogą być
zmieniane na podstawie art. 21 ust. 8 ustawy wymienionej w art. 151.
Przepisy wykonawcze, wydane na podstawie art. 21 ust. 8 ustawy
wymienionej w art. 151, w sprawie wykazu instalacji innych niż wytwarzające energię
elektryczną, objętych systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów
cieplarnianych w okresie rozliczeniowym rozpoczynającym się od dnia 1 stycznia
2013 r. wraz z przyznaną im liczbą uprawnień do emisji zachowują moc do dnia
wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 25 ust. 4
niniejszej ustawy, nie dłużej niż przez 60 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej
Art. 110 zawiera zmiany do ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska.
Art. 120 zawiera zmiany do ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi.
Art. 123 zawiera zmiany do ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów
cieplarnianych i innych substancji.
ustawy i mogą być zmieniane na podstawie art. 21 ust. 8 ustawy wymienionej
w art. 151.
Art. 152.
zmienionyUstawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia<sup>17)</sup>.
Załączniki do ustawy z
dnia 12 czerwca 2015 r.
(Dz. U. z 2025 r. poz.
1685)
Załącznik nr 1
Wskaźniki zgodności dla zadań inwestycyjnych związanych z modernizacją
istniejących instalacji wytwarzających energię elektryczną w tym związanych
z modernizacją pojedynczych urządzeń (m.in. kotłów, turbin, generatorów, silników,
agregatów, wymienników ciepła, transformatorów) lub wymianą tych urządzeń:
rodzaj zastosowanego paliwa podstawowego (węgiel kamienny, węgiel
brunatny, gaz ziemny systemowy, gaz ziemny ze złóż lokalnych, olej ciężki, olej
lekki, biomasa, metan z odmetanowienia kopalń); w przypadku współspalania:
rodzaj zastosowanego paliwa współspalania oraz średni udział współspalania
% oraz
redukcja emisyjności w wyniku realizacji zadania inwestycyjnego Mg
CO<sup>2</sup>/MWh.
Wskaźniki zgodności dla zadań inwestycyjnych związanych z budową
nowych instalacji wytwarzających energię elektryczną:
rodzaj zastosowanego paliwa podstawowego (węgiel kamienny, węgiel
brunatny, gaz ziemny systemowy, gaz ziemny ze złóż lokalnych, olej ciężki, olej
lekki, biomasa, metan z odmetanowienia kopalń), w przypadku współspalania:
rodzaj zastosowanego paliwa współspalania oraz średni udział współspalania
% oraz
moc osiągalna MWe, oraz
emisyjność w wyniku realizacji zadania inwestycyjnego Mg CO<sup>2</sup>/MWh.
Wskaźniki zgodności dla zadań inwestycyjnych w zakresie sieci przesyłowych
i dystrybucyjnych elektroenergetycznych:
długość powstałych bądź zmodernizowanych linii (z uwzględnieniem podziału
na sieci NN, SN, WN i nn) km lub
liczba odcinków powstałych bądź zmodernizowanych linii (z uwzględnieniem
podziału na sieci NN, SN, WN i nn) szt., lub
liczba nowych lub zmodernizowanych stacji elektroenergetycznych szt., lub
liczba nowych lub zmodernizowanych pojedynczych elementów wyposażenia
stacji elektroenergetycznych (np. jednostek transformatorowych, pól liniowych)
szt., lub
redukcja strat w przesyle albo dystrybucji %, lub
redukcja strat transformatorów %, lub
wzrost przepustowości istniejących linii %.
Wskaźniki zgodności dla zadań w zakresie sieci przesyłowej gazowej: wzrost
przepustowości technicznej sieci przesyłowej gazowej.
Wskaźniki zgodności dla zadań w zakresie sieci ciepłowniczych:
redukcja strat ciepła % lub
ilość energii elektrycznej z kogeneracji wprowadzona do sieci
elektroenergetycznej MWh/rok, lub
ilość energii cieplnej z kogeneracji wprowadzona do sieci ciepłowniczej
GJ/rok.
Emisyjność jest rozumiana jako wielkość emisji dwutlenku węgla w danym
roku z instalacji wytwarzającej energię elektryczną odniesiona do wielkości produkcji
energii elektrycznej w danym roku w tej instalacji wyrażonej w MWh.
W celu wykazania dotrzymania zatwierdzonych wskaźników zgodności
określonych jako redukcja lub wzrost danego parametru porównywana jest wartość
parametru przed przystąpieniem do realizacji zadania inwestycyjnego z wartością
parametru po zakończeniu realizacji zadania inwestycyjnego lub zakończeniu
wyszczególnionego w harmonogramie rzeczowym etapu zadania inwestycyjnego
Ustawa została ogłoszona w dniu 25 sierpnia 2015 r.
Załączniki do ustawy z
dnia 12 czerwca 2015 r.
(Dz. U. z 2025 r. poz.
1685)
Załącznik nr 1
RODZAJE DZIAŁAŃ PROWADZONYCH W INSTALACJACH WRAZ Z WARTOŚCIAMI PROGOWYMI ODNIESIONYMI DO ZDOLNOŚCI PRODUKCYJNYCH TYCH INSTALACJI
I GAZY CIEPLARNIANE PRZYPORZĄDKOWANE DANEMU DZIAŁANIU
Lp. Rodzaje działań Gazy cieplarniane
1 Spalanie paliw w instalacjach o całkowitej nominalnej mocy
cieplnej przekraczającej 20 MW<sup>1)</sup>CO<sup>2</sup>
1a Spalanie paliw w instalacjach spalania odpadów komunalnych
o całkowitej nominalnej mocy cieplnej przekraczającej 20 MW<sup>1)</sup>CO<sup>2</sup>
2 Rafinacja oleju, w której wykorzystywane są jednostki spalania
o całkowitej nominalnej mocy cieplnej przekraczającej 20 MW CO<sup>2</sup>
3 Produkcja koksu CO<sup>2</sup>
4 Prażenie lub spiekanie rud metalu, w tym rudy siarczkowej CO<sup>2</sup>
5 Produkcja żelaza lub stali (pierwotny i wtórny wytop), łącznie
z odlewaniem stałym, z wydajnością powyżej 2,5 Mg na
godzinę<sup>2)</sup>CO<sup>2</sup>
6 Produkcja lub obróbka metali żelaznych (w tym stopów żelaznych),
w której wykorzystywane są jednostki spalania o całkowitej
nominalnej mocy cieplnej przekraczającej 20 MW<sup>3)</sup>CO<sup>2</sup>
7 Produkcja pierwotnego aluminium lub tlenku glinu CO<sup>2</sup>PFCs
8 Produkcja wtórnego aluminium, w której wykorzystywane są
jednostki spalania o całkowitej nominalnej mocy cieplnej
przekraczającej 20 MW CO<sup>2</sup>
9 Produkcja lub obróbka metali nieżelaznych, w tym produkcja
stopów, rafinacja, odlewnictwo itp., w której wykorzystywane są
jednostki spalania o całkowitej nominalnej mocy cieplnej (w tym
paliwa wykorzystywane jako czynniki redukujące)
przekraczającej 20 MW CO<sup>2</sup>
10 Produkcja klinkieru cementowego w piecach obrotowych
o zdolności produkcyjnej przekraczającej 500 Mg dziennie lub
innych piecach o zdolności produkcyjnej powyżej 50 Mg na
dobę CO<sup>2</sup>
11 Produkcja wapna lub kalcynacja dolomitu lub magnezytu w piecach
obrotowych lub innych piecach o zdolności produkcyjnej
przekraczającej 50 Mg na dobę CO<sup>2</sup>
12 Osuszanie lub kalcynacja gipsu lub produkcja płyt
gipsowo-kartonowych i innych wyrobów gipsowych,
o zdolności produkcyjnej gipsu kalcynowanego lub suchego
gipsu wtórnego przekraczającej łącznie 20 ton na dobę CO<sup>2</sup>
13 Wytwarzanie szkła, łącznie z włóknem szklanym, z wydajnością
przetopu przekraczającą 20 Mg na dobę CO<sup>2</sup>
14 Produkcja wyrobów ceramicznych przez wypalanie, o wydajności
powyżej 75 Mg na dobę<sup>4)</sup>CO<sup>2</sup>
15 Wytwarzanie materiałów izolacyjnych z wełny mineralnej
z wykorzystaniem szkła, surowców skalnych lub żużlu przy
użyciu zdolności produkcyjnej przekraczającej 20 Mg na dobę CO<sup>2</sup>
16 Produkcja pulpy drzewnej lub innych materiałów włóknistych CO<sup>2</sup>
17 Produkcja papieru lub tektury o wydajności przekraczającej 20 Mg
na dobę CO<sup>2</sup>
18 Produkcja sadzy, w tym karbonizacja substancji organicznych,
takich jak oleje mineralne, smoły, pozostałości krakowania
i destylacji, o zdolności produkcyjnej przekraczającej 50 ton na
dobę CO<sup>2</sup>
19 Produkcja kwasu azotowego CO<sup>2</sup>N<sup>2</sup>O
20 Produkcja kwasu adypinowego CO<sup>2</sup>N<sup>2</sup>O
21 Produkcja kwasu glioksalowego i glioksylowego CO<sup>2</sup>N<sup>2</sup>O
22 Produkcja amoniaku CO<sup>2</sup>
23 Produkcja chemikaliów organicznych luzem poprzez krakowanie,
reformowanie, częściowe lub pełne utlenianie albo poprzez
podobne procesy, przy zdolności produkcyjnej przekraczającej
100 Mg na dobę CO<sup>2</sup>
24 Produkcja wodoru (H<sup>2</sup>) i gazu do syntezy o zdolności produkcyjnej
przekraczającej 5 Mg na dobę CO<sup>2</sup>
25 Produkcja węglanu sodu (Na<sup>2</sup>CO<sup>3</sup>) oraz wodorowęglanu sodu
(NaHCO<sup>3</sup>) CO<sup>2</sup>
26 Wychwytywanie dwutlenku węgla z instalacji objętej systemem
handlu uprawnieniami do emisji w celu jego przesyłania
i podziemnego składowania dwutlenku węgla w rozumieniu
art. 6 ust. 1 pkt 5b ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. – Prawo
geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2024 r. poz. 1290 oraz z 2025 r.
poz. 769 i 1023), w łącznej ilości równej lub większej niż
100 kiloton CO<sup>2</sup>
27 Przesyłanie dwutlenku węgla przeznaczonego do podziemnego
składowania dwutlenku węgla w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 5b
ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze,
w łącznej ilości równej lub większej niż 100 kiloton,
z wyłączeniem emisji objętych innym działaniem CO<sup>2</sup>
28 Podziemne składowanie dwutlenku węgla w rozumieniu
art. 6 ust. 1 pkt 5b ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. – Prawo
geologiczne i górnicze, w łącznej ilości równej lub większej
niż 100 kiloton CO<sup>2</sup>
Objaśnienia:
Ilość energii wprowadzonej do instalacji w paliwie w jednostce czasu przy jej nominalnym
obciążeniu.
Maksymalna ilość wyrobu lub wyrobów, która może być wytworzona w jednostce czasu
w normalnych warunkach pracy instalacji.
Produkcja lub obróbka metali żelaznych obejmuje w szczególności walcownie, piece do ponownego
podgrzewania, piece do wyżarzania, kuźnie, odlewnie oraz instalacje służące do powlekania
i wytrawiania metali.
Produkcja wyrobów ceramicznych za pomocą wypalania obejmuje w szczególności produkcję
dachówek, cegieł, cegieł ognioodpornych, kafelków, wyrobów kamionkowych i porcelany.
Wskaźniki zgodności dla zadań inwestycyjnych związanych z modernizacją
istniejących instalacji wytwarzających energię elektryczną w tym związanych
z modernizacją pojedynczych urządzeń (m.in. kotłów, turbin, generatorów, silników,
agregatów, wymienników ciepła, transformatorów) lub wymianą tych urządzeń:
rodzaj zastosowanego paliwa podstawowego (węgiel kamienny, węgiel
brunatny, gaz ziemny systemowy, gaz ziemny ze złóż lokalnych, olej ciężki, olej
lekki, biomasa, metan z odmetanowienia kopalń); w przypadku współspalania:
rodzaj zastosowanego paliwa współspalania oraz średni udział współspalania
% oraz
redukcja emisyjności w wyniku realizacji zadania inwestycyjnego Mg
CO<sup>2</sup>/MWh.
Wskaźniki zgodności dla zadań inwestycyjnych związanych z budową
nowych instalacji wytwarzających energię elektryczną:
rodzaj zastosowanego paliwa podstawowego (węgiel kamienny, węgiel
brunatny, gaz ziemny systemowy, gaz ziemny ze złóż lokalnych, olej ciężki, olej
lekki, biomasa, metan z odmetanowienia kopalń), w przypadku współspalania:
rodzaj zastosowanego paliwa współspalania oraz średni udział współspalania
% oraz
moc osiągalna MWe, oraz
emisyjność w wyniku realizacji zadania inwestycyjnego Mg CO<sup>2</sup>/MWh.
Wskaźniki zgodności dla zadań inwestycyjnych w zakresie sieci przesyłowych
i dystrybucyjnych elektroenergetycznych:
długość powstałych bądź zmodernizowanych linii (z uwzględnieniem podziału
na sieci NN, SN, WN i nn) km lub
liczba odcinków powstałych bądź zmodernizowanych linii (z uwzględnieniem
podziału na sieci NN, SN, WN i nn) szt., lub
liczba nowych lub zmodernizowanych stacji elektroenergetycznych szt., lub
liczba nowych lub zmodernizowanych pojedynczych elementów wyposażenia
stacji elektroenergetycznych (np. jednostek transformatorowych, pól liniowych)
szt., lub
redukcja strat w przesyle albo dystrybucji %, lub
redukcja strat transformatorów %, lub
wzrost przepustowości istniejących linii %.
Wskaźniki zgodności dla zadań w zakresie sieci przesyłowej gazowej: wzrost
przepustowości technicznej sieci przesyłowej gazowej.
Wskaźniki zgodności dla zadań w zakresie sieci ciepłowniczych:
redukcja strat ciepła % lub
ilość energii elektrycznej z kogeneracji wprowadzona do sieci
elektroenergetycznej MWh/rok, lub
ilość energii cieplnej z kogeneracji wprowadzona do sieci ciepłowniczej
GJ/rok.
Emisyjność jest rozumiana jako wielkość emisji dwutlenku węgla w danym
roku z instalacji wytwarzającej energię elektryczną odniesiona do wielkości produkcji
energii elektrycznej w danym roku w tej instalacji wyrażonej w MWh.
W celu wykazania dotrzymania zatwierdzonych wskaźników zgodności
określonych jako redukcja lub wzrost danego parametru porównywana jest wartość
parametru przed przystąpieniem do realizacji zadania inwestycyjnego z wartością
parametru po zakończeniu realizacji zadania inwestycyjnego lub zakończeniu
wyszczególnionego w harmonogramie rzeczowym etapu zadania inwestycyjnego
w przypadku wystąpienia opóźnień związanych z realizacją zadania inwestycyjnego.
Art. 2.
zmienionyPrzepisów ustawy nie stosuje się do emisji gazów cieplarnianych z:
instalacji lub jej części stosowanej do badania, rozwoju lub testowania nowych
produktów i procesów technologicznych oraz instalacji wykorzystującej
wyłącznie biomasę;
instalacji spalania odpadów niebezpiecznych lub instalacji spalania odpadów
komunalnych o całkowitej nominalnej mocy cieplnej nie większej niż 20MW;
operacji lotniczej:
wykonywanej wyłącznie w celu przewozu podczas oficjalnej misji
panującego monarchy i członków jego najbliższej rodziny, szefów państw,
szefów rządów i ministrów wchodzących w skład rządu państwa innego niż
państwo członkowskie Unii Europejskiej, jeżeli taki jej charakter został
potwierdzony w planie lotu,
wojskowej, wykonywanej przez wojskowe statki powietrzne, Służby Celno-
Skarbowej, Policji, Straży Granicznej, Żandarmerii Wojskowej, straży
miejskiej i innych służb ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego,
związanej z działaniami poszukiwawczo-ratowniczymi, przeciwpożarowej
i gaśniczej, z pomocą humanitarną lub służb ratowniczych, jeżeli jest ona
wykonywana na podstawie zezwolenia właściwego organu,
wykonywanej zgodnie z przepisami dla lotów z widocznością (lot VFR),
określonych w załączniku 2 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie
cywilnym, podpisanej w Chicago dnia 7 grudnia 1944 r. (Dz. U. z 1959 r.
poz. 212, z późn. zm.<sup>4)</sup>),
kończącej się na lotnisku, z którego wystartował statek powietrzny,
i wykonywanej bez międzylądowania,
szkoleniowej, wykonywanej wyłącznie w celu uzyskania licencji lub
uzyskania uprawnień przez członków personelu lotniczego, jeżeli jest to
potwierdzone w planie lotu, pod warunkiem że nie jest ona wykorzystywana
do przewozu pasażerów ani ładunku lub do przebazowania statku
powietrznego,
wykonywanej wyłącznie w celu przeprowadzenia badań naukowych lub
sprawdzenia, przetestowania lub przeprowadzenia procesu certyfikacji
statku powietrznego lub urządzenia pokładowego lub naziemnego,
wykonywanej przez statek powietrzny o maksymalnej certyfikowanej
masie startowej poniżej 5700 kg,
wykonywanej w ramach zobowiązań z tytułu wykonywania obowiązków
użyteczności publicznej zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu
Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 z dnia 24 września 2008 r.
w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie
Wspólnoty (Dz. Urz. UE L 293 z 31.10.2008, str. 3) na trasach w regionach
najbardziej oddalonych określonych w art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu
Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE 2012 C/326, str. 47) lub na trasach, których
oferowana zdolność przewozowa nie przekracza 30 000 miejsc rocznie,
wykonywanej przez operatora statku powietrznego będącego
przewoźnikiem lotniczym w rozumieniu ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. –
Prawo lotnicze (Dz. U. z 2025 r. poz. 1431), który realizuje:
– mniej niż 243 operacje lotnicze w każdym z trzech kolejnych
czteromiesięcznych okresów w roku kalendarzowym, z zastrzeżeniem
art. 95a, albo
– operacje lotnicze, z których łączna roczna wielkość emisji wynosi mniej
niż 10 000 Mg CO<sup>2</sup>.
instalacji lub jej części stosowanej do badania, rozwoju lub testowania nowych
produktów i procesów technologicznych oraz instalacji wykorzystującej
wyłącznie biomasę;
instalacji spalania odpadów niebezpiecznych lub instalacji spalania odpadów
komunalnych o całkowitej nominalnej mocy cieplnej nie większej niż 20MW;
operacji lotniczej:
wykonywanej wyłącznie w celu przewozu podczas oficjalnej misji
panującego monarchy i członków jego najbliższej rodziny, szefów państw,
szefów rządów i ministrów wchodzących w skład rządu państwa innego niż
państwo członkowskie Unii Europejskiej, jeżeli taki jej charakter został
potwierdzony w planie lotu,
wojskowej, wykonywanej przez wojskowe statki powietrzne, Służby Celno-
Skarbowej, Policji, Straży Granicznej, Żandarmerii Wojskowej, straży
miejskiej i innych służb ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego,
związanej z działaniami poszukiwawczo-ratowniczymi, przeciwpożarowej
i gaśniczej, z pomocą humanitarną lub służb ratowniczych, jeżeli jest ona
wykonywana na podstawie zezwolenia właściwego organu,
wykonywanej zgodnie z przepisami dla lotów z widocznością (lot VFR),
określonych w załączniku 2 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie
cywilnym, podpisanej w Chicago dnia 7 grudnia 1944 r. (Dz. U. z 1959 r.
poz. 212, z późn. zm.<sup>4)</sup>),
kończącej się na lotnisku, z którego wystartował statek powietrzny,
i wykonywanej bez międzylądowania,
szkoleniowej, wykonywanej wyłącznie w celu uzyskania licencji lub
uzyskania uprawnień przez członków personelu lotniczego, jeżeli jest to
potwierdzone w planie lotu, pod warunkiem że nie jest ona wykorzystywana
do przewozu pasażerów ani ładunku lub do przebazowania statku
powietrznego,
wykonywanej wyłącznie w celu przeprowadzenia badań naukowych lub
sprawdzenia, przetestowania lub przeprowadzenia procesu certyfikacji
statku powietrznego lub urządzenia pokładowego lub naziemnego,
wykonywanej przez statek powietrzny o maksymalnej certyfikowanej
masie startowej poniżej 5700 kg,
wykonywanej w ramach zobowiązań z tytułu wykonywania obowiązków
użyteczności publicznej zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu
Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 z dnia 24 września 2008 r.
w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie
Wspólnoty (Dz. Urz. UE L 293 z 31.10.2008, str. 3) na trasach w regionach
najbardziej oddalonych określonych w art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu
Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE 2012 C/326, str. 47) lub na trasach, których
oferowana zdolność przewozowa nie przekracza 30 000 miejsc rocznie,
wykonywanej przez operatora statku powietrznego będącego
przewoźnikiem lotniczym w rozumieniu ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. –
Prawo lotnicze (Dz. U. z 2025 r. poz. 1431), który realizuje:
– mniej niż 243 operacje lotnicze w każdym z trzech kolejnych
czteromiesięcznych okresów w roku kalendarzowym, z zastrzeżeniem
art. 95a, albo
Zmiany tekstu wymienionej konwencji zostały ogłoszone w Dz. U. z 1959 r. poz. 214, z 1963 r. poz.
137 i 138, z 1969 r. poz. 210 i 211, z 1976 r. poz. 130, 131, 188, 189, 227 i 228, z 1984 r. poz. 199
i 200, z 2000 r. poz. 446 i 447, z 2002 r. poz. 527 i 528, z 2003 r. poz. 700 i 701, z 2012 r. poz. 368,
369, 370 i 371 oraz z 2016 r. poz. 541.
– operacje lotnicze, z których łączna roczna wielkość emisji wynosi mniej
niż 10 000 Mg CO<sup>2</sup>.
Art. 26b.
zmienionyWniosek o przydział uprawnień do emisji składa się do Krajowego
ośrodka co 5 lat, w terminie do 29 czerwca, na formularzu dostępnym na jego stronie
internetowej, na piśmie utrwalonym w postaci papierowej i w postaci elektronicznej.
Koszty weryfikacji raportu dotyczącego danych podstawowych, o którym
mowa w art. 4 ust. 2 lit. a rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331, ponosi prowadzący
instalację.
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2025 r. poz. 497, 621,
622, 769, 820, 1203, 1235, 1414 i 1417.
Jeżeli wniosek o przydział uprawnień do emisji nie spełnia wymogów,
o których mowa w art. 4 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331, Krajowy ośrodek
wzywa prowadzącego instalację do usunięcia braków w terminie nie dłuższym niż
14 dni od dnia doręczenia wezwania.
Art. 3.
zmienionyIlekroć w ustawie jest mowa o:
biomasie – rozumie się przez to biomasę, o której mowa
w art. 3 pkt 21 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/2066 z dnia
19 grudnia 2018 r. w sprawie monitorowania i raportowania w zakresie emisji
gazów cieplarnianych na podstawie dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady oraz zmieniającego rozporządzenie Komisji (UE)
nr 2012/601 (Dz. Urz. UE L 334 z 31.12.2018, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 423
z 15.12.2020, str. 37), zwanego dalej „rozporządzeniem Komisji (UE)
2018/2066”;
jednostce poświadczonej redukcji emisji – rozumie się przez to jednostkę
poświadczonej redukcji emisji w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 17 lipca
2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych
substancji (Dz. U. z 2022 r. poz. 673 oraz z 2024 r. poz. 834 i 1940);
jednostce redukcji emisji – rozumie się przez to jednostkę redukcji emisji
w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania
emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji;
okresie rozliczeniowym – rozumie się przez to okres od dnia 1 stycznia 2013 r.
do dnia 31 grudnia 2020 r. oraz każdy następujący po nim dziesięcioletni okres;
operacji lotniczej – rozumie się przez to lot statku powietrznego, który
rozpoczyna się lub kończy na terytorium państwa członkowskiego Unii
Europejskiej, Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony
umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej;
operatorze statku powietrznego – rozumie się przez to podmiot, który użytkuje
statek powietrzny w czasie wykonywania operacji lotniczej lub właściciela
statku powietrznego w przypadku gdy podmiot ten nie jest znany lub nie został
wskazany przez właściciela statku powietrznego, jeżeli:
Rzeczpospolita Polska została dla tego operatora wskazana jako
administrujące państwo członkowskie w rozporządzeniu Komisji
Europejskiej wydanym w związku z art. 18a ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE
Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r.
ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych
we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz. Urz. UE
L 275 z 25.10.2003, str. 32, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie
specjalne, rozdz. 15, t. 7, str. 631), zwanej dalej „dyrektywą 2003/87/WE”
lub
posiada koncesję na podjęcie i wykonywanie działalności gospodarczej
w zakresie przewozu lotniczego, o której mowa w art. 164 ustawy z dnia
3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze, lub
posiada certyfikat upoważniający operatora statku powietrznego do
wykonywania działalności gospodarczej przy użyciu statków powietrznych,
o którym mowa w art. 160 ustawy określonej w lit. b, lub
posiada upoważnienie dla przewoźnika lotniczego będącego przedsiębiorcą
zagranicznym z państwa członkowskiego Unii Europejskiej, o którym
mowa w art. 192a ustawy określonej w lit. b, lub
posiada zezwolenie dla obcych przewoźników lotniczych na wykonywanie
przewozów lotniczych do lub z Rzeczypospolitej Polskiej wydane na
podstawie art. 193 ustawy określonej w lit. b, lub
jest użytkownikiem statku powietrznego w rozumieniu art. 2 pkt 3 ustawy
określonej w lit. b;
paliwie z biomasy – rozumie się przez to paliwa z biomasy, o których mowa
w art. 3 pkt 21a rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066;
(uchylony)
prowadzącym instalację – rozumie się przez to osobę fizyczną, osobę prawną lub
jednostkę organizacyjną niebędącą osobą prawną, która posiada tytuł prawny do
władania instalacją w celu jej eksploatacji;
rejestrze Unii – rozumie się przez to rejestr Unii, o którym mowa
w art. 4 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/1122 z dnia 12 marca
2019 r. uzupełniającego dyrektywę 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego
i Rady w odniesieniu do funkcjonowania rejestru Unii (Dz. Urz. UE L 177
z 02.07.2019, str. 3 oraz Dz. Urz. UE L 177 z 02.07.2019, str. 66), zwanego dalej
„rozporządzeniem Komisji (UE) 2019/1122”;
spalaniu – rozumie się przez to każde utlenianie paliwa, niezależnie od sposobu
wykorzystania uzyskanej w tym procesie energii cieplnej, elektrycznej lub
mechanicznej, oraz wszelkie inne bezpośrednio z tym związane czynności,
w tym przemywanie gazów odlotowych;
statku powietrznym – rozumie się przez to statek powietrzny w rozumieniu art. 2
pkt 1 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze;
biopaliwie – rozumie się przez to biopaliwo, o którym mowa
w art. 3 pkt 23 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066;
tonokilometrze – rozumie się przez to 1 Mg ładunku handlowego, stanowiącego
łączną masę towarów, przesyłek pocztowych i pasażerów, przewiezionego na
odległość 1 km;
tytule prawnym – rozumie się przez to tytuł prawny, o którym mowa w art. 3
pkt 41 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U.
z 2025 r. poz. 647 i 1080);
uprawnieniu do emisji – rozumie się przez to uprawnienie do wprowadzania do
powietrza ekwiwalentu, w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r.
o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji,
dwutlenku węgla (CO<sup>2</sup>) utworzone w ramach:
systemu lub
systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych
Konfederacji Szwajcarskiej
– które służy do rozliczania wielkości emisji w ramach każdego z tych systemów
i którym można rozporządzać na zasadach określonych w ustawie;
weryfikatorze – rozumie się przez to:
osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niebędącą osobą prawną
w rozumieniu art. 3 pkt 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE)
2018/2067 z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie weryfikacji danych oraz
akredytacji weryfikatorów na podstawie dyrektywy 2003/87/WE
Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 334 z 31.12.2018,
str. 94), zwanego dalej „rozporządzeniem Komisji (UE) 2018/2067”,
osobę fizyczną, która uzyskała akredytację w innym niż Rzeczpospolita
Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej zgodnie
z rozporządzeniem, o którym mowa w lit. a
– która przeprowadza weryfikację zgodnie z rozporządzeniem, o którym mowa
w lit. a;
zakładzie – rozumie się przez to zakład, o którym mowa w art. 3 pkt 48 ustawy
z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska;
zezwoleniu – rozumie się przez to decyzję zezwalającą na emisję gazów
cieplarnianych z instalacji i określającą obowiązki prowadzącego instalację
w zakresie monitorowania.
biopłynie – rozumie się przez to biopłyn, o którym mowa
w art. 3 pkt 22 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066;
eksploatacji instalacji – rozumie się przez to użytkowanie instalacji zarówno
w normalnym trybie działalności, jak i przy wydarzeniach nietypowych,
o których mowa w art. 20 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066,
a także utrzymywanie w sprawności tej instalacji;
emisji – rozumie się przez to gazy cieplarniane wprowadzane do powietrza
w wyniku działań człowieka, związanych z eksploatacją instalacji lub
z wykonywaną operacją lotniczą;
gazach cieplarnianych – rozumie się przez to:
gazy:
– dwutlenek węgla (CO<sup>2</sup>),
– metan (CH<sup>4</sup>),
– podtlenek azotu (N<sup>2</sup>O),
– fluorowęglowodory (HFCs),
– perfluorowęglowodory (PFCs),
– sześciofluorek siarki (SF<sup>6</sup>),
inne niż wymienione w lit. a gazowe składniki atmosfery zarówno
naturalne, jak i antropogeniczne, które pochłaniają i reemitują
promieniowanie podczerwone;
grupie kapitałowej – rozumie się przez to grupę kapitałową, o której mowa
w art. 3 ust. 1 pkt 44 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U.
z 2023 r. poz. 120, z późn. zm.<sup>5)</sup>);
instalacji – rozumie się przez to stacjonarne urządzenie techniczne lub zespół
takich urządzeń, w których są prowadzone jedno lub więcej działań określonych
w załączniku nr 1 do ustawy oraz wszelkie inne czynności posiadające
bezpośredni techniczny związek ze wskazanymi działaniami prowadzonymi
w danym miejscu, które powodują emisję lub mają wpływ na jej wielkość;
instalacji nowej – rozumie się przez to instalację, która po raz pierwszy uzyskała
zezwolenie na emisję gazów cieplarnianych w okresie rozpoczynającym się
3 miesiące przed terminem przedłożenia wykazu, o którym mowa w art. 26d
ust. 3, i kończącym się 3 miesiące przed terminem przedłożenia kolejnego
wykazu;
instalacji wytwarzającej energię elektryczną – rozumie się przez to instalację,
która po dniu 31 grudnia 2004 r. wytwarzała energię elektryczną przeznaczoną
do sprzedaży osobom trzecim, i w której nie prowadzi się innych rodzajów
działań określonych w załączniku nr 1 do ustawy niż spalanie paliw;
biomasie – rozumie się przez to biomasę, o której mowa
w art. 3 pkt 21 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/2066 z dnia
19 grudnia 2018 r. w sprawie monitorowania i raportowania w zakresie emisji
gazów cieplarnianych na podstawie dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady oraz zmieniającego rozporządzenie Komisji (UE)
nr 2012/601 (Dz. Urz. UE L 334 z 31.12.2018, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 423
z 15.12.2020, str. 37), zwanego dalej „rozporządzeniem Komisji (UE)
2018/2066”;
jednostce poświadczonej redukcji emisji – rozumie się przez to jednostkę
poświadczonej redukcji emisji w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 17 lipca
2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych
substancji (Dz. U. z 2022 r. poz. 673 oraz z 2024 r. poz. 834 i 1940);
jednostce redukcji emisji – rozumie się przez to jednostkę redukcji emisji
w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania
emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji;
okresie rozliczeniowym – rozumie się przez to okres od dnia 1 stycznia 2013 r.
do dnia 31 grudnia 2020 r. oraz każdy następujący po nim dziesięcioletni okres;
operacji lotniczej – rozumie się przez to lot statku powietrznego, który
rozpoczyna się lub kończy na terytorium państwa członkowskiego Unii
Europejskiej, Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony
umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej;
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2023 r. poz. 295 i
1598, z 2024 r. poz. 619, 1685 i 1863 oraz z 2025 r. poz. 1218.
operatorze statku powietrznego – rozumie się przez to podmiot, który użytkuje
statek powietrzny w czasie wykonywania operacji lotniczej lub właściciela
statku powietrznego w przypadku gdy podmiot ten nie jest znany lub nie został
wskazany przez właściciela statku powietrznego, jeżeli:
Rzeczpospolita Polska została dla tego operatora wskazana jako
administrujące państwo członkowskie w rozporządzeniu Komisji
Europejskiej wydanym w związku z art. 18a ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE
Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r.
ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych
we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz. Urz. UE
L 275 z 25.10.2003, str. 32, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie
specjalne, rozdz. 15, t. 7, str. 631), zwanej dalej „dyrektywą 2003/87/WE”
lub
posiada koncesję na podjęcie i wykonywanie działalności gospodarczej
w zakresie przewozu lotniczego, o której mowa w art. 164 ustawy z dnia
3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze, lub
posiada certyfikat upoważniający operatora statku powietrznego do
wykonywania działalności gospodarczej przy użyciu statków powietrznych,
o którym mowa w art. 160 ustawy określonej w lit. b, lub
posiada upoważnienie dla przewoźnika lotniczego będącego przedsiębiorcą
zagranicznym z państwa członkowskiego Unii Europejskiej, o którym
mowa w art. 192a ustawy określonej w lit. b, lub
posiada zezwolenie dla obcych przewoźników lotniczych na wykonywanie
przewozów lotniczych do lub z Rzeczypospolitej Polskiej wydane na
podstawie art. 193 ustawy określonej w lit. b, lub
jest użytkownikiem statku powietrznego w rozumieniu art. 2 pkt 3 ustawy
określonej w lit. b;
paliwie z biomasy – rozumie się przez to paliwa z biomasy, o których mowa
w art. 3 pkt 21a rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066;
(uchylony)
prowadzącym instalację – rozumie się przez to osobę fizyczną, osobę prawną lub
jednostkę organizacyjną niebędącą osobą prawną, która posiada tytuł prawny do
władania instalacją w celu jej eksploatacji;
rejestrze Unii – rozumie się przez to rejestr Unii, o którym mowa
w art. 4 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/1122 z dnia 12 marca
2019 r. uzupełniającego dyrektywę 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego
i Rady w odniesieniu do funkcjonowania rejestru Unii (Dz. Urz. UE L 177
z 02.07.2019, str. 3 oraz Dz. Urz. UE L 177 z 02.07.2019, str. 66), zwanego dalej
„rozporządzeniem Komisji (UE) 2019/1122”;
spalaniu – rozumie się przez to każde utlenianie paliwa, niezależnie od sposobu
wykorzystania uzyskanej w tym procesie energii cieplnej, elektrycznej lub
mechanicznej, oraz wszelkie inne bezpośrednio z tym związane czynności,
w tym przemywanie gazów odlotowych;
statku powietrznym – rozumie się przez to statek powietrzny w rozumieniu art. 2
pkt 1 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze;
biopaliwie – rozumie się przez to biopaliwo, o którym mowa
w art. 3 pkt 23 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066;
tonokilometrze – rozumie się przez to 1 Mg ładunku handlowego, stanowiącego
łączną masę towarów, przesyłek pocztowych i pasażerów, przewiezionego na
odległość 1 km;
tytule prawnym – rozumie się przez to tytuł prawny, o którym mowa w art. 3
pkt 41 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U.
z 2025 r. poz. 647 i 1080);
uprawnieniu do emisji – rozumie się przez to uprawnienie do wprowadzania do
powietrza ekwiwalentu, w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r.
o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji,
dwutlenku węgla (CO<sup>2</sup>) utworzone w ramach:
systemu lub
systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych
Konfederacji Szwajcarskiej
– które służy do rozliczania wielkości emisji w ramach każdego z tych systemów
i którym można rozporządzać na zasadach określonych w ustawie;
weryfikatorze – rozumie się przez to:
osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niebędącą osobą prawną
w rozumieniu art. 3 pkt 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE)
2018/2067 z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie weryfikacji danych oraz
akredytacji weryfikatorów na podstawie dyrektywy 2003/87/WE
Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 334 z 31.12.2018,
str. 94), zwanego dalej „rozporządzeniem Komisji (UE) 2018/2067”,
osobę fizyczną, która uzyskała akredytację w innym niż Rzeczpospolita
Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej zgodnie
z rozporządzeniem, o którym mowa w lit. a
– która przeprowadza weryfikację zgodnie z rozporządzeniem, o którym mowa
w lit. a;
zakładzie – rozumie się przez to zakład, o którym mowa w art. 3 pkt 48 ustawy
z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska;
zezwoleniu – rozumie się przez to decyzję zezwalającą na emisję gazów
cieplarnianych z instalacji i określającą obowiązki prowadzącego instalację
w zakresie monitorowania.
biopłynie – rozumie się przez to biopłyn, o którym mowa
w art. 3 pkt 22 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066;
eksploatacji instalacji – rozumie się przez to użytkowanie instalacji zarówno
w normalnym trybie działalności, jak i przy wydarzeniach nietypowych,
o których mowa w art. 20 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066,
a także utrzymywanie w sprawności tej instalacji;
emisji – rozumie się przez to gazy cieplarniane wprowadzane do powietrza
w wyniku działań człowieka, związanych z eksploatacją instalacji lub
z wykonywaną operacją lotniczą;
gazach cieplarnianych – rozumie się przez to:
gazy:
– dwutlenek węgla (CO<sup>2</sup>),
– metan (CH<sup>4</sup>),
– podtlenek azotu (N<sup>2</sup>O),
– fluorowęglowodory (HFCs),
– perfluorowęglowodory (PFCs),
– sześciofluorek siarki (SF<sup>6</sup>),
inne niż wymienione w lit. a gazowe składniki atmosfery zarówno
naturalne, jak i antropogeniczne, które pochłaniają i reemitują
promieniowanie podczerwone;
grupie kapitałowej – rozumie się przez to grupę kapitałową, o której mowa
w art. 3 ust. 1 pkt 44 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U.
z 2023 r. poz. 120, z późn. zm.<sup>5)</sup>);
instalacji – rozumie się przez to stacjonarne urządzenie techniczne lub zespół
takich urządzeń, w których są prowadzone jedno lub więcej działań określonych
w załączniku nr 1 do ustawy oraz wszelkie inne czynności posiadające
bezpośredni techniczny związek ze wskazanymi działaniami prowadzonymi
w danym miejscu, które powodują emisję lub mają wpływ na jej wielkość;
instalacji nowej – rozumie się przez to instalację, która po raz pierwszy uzyskała
zezwolenie na emisję gazów cieplarnianych w okresie rozpoczynającym się
3 miesiące przed terminem przedłożenia wykazu, o którym mowa w art. 26d
ust. 3, i kończącym się 3 miesiące przed terminem przedłożenia kolejnego
wykazu;
instalacji wytwarzającej energię elektryczną – rozumie się przez to instalację,
która po dniu 31 grudnia 2004 r. wytwarzała energię elektryczną przeznaczoną
do sprzedaży osobom trzecim, i w której nie prowadzi się innych rodzajów
działań określonych w załączniku nr 1 do ustawy niż spalanie paliw;
Art. 31.
zmienionyPodmiotem realizującym zadanie inwestycyjne może być:
prowadzący instalację wytwarzającą energię elektryczną lub
grupa kapitałowa, do której należy prowadzący instalację wytwarzającą energię
elektryczną, lub
operator systemu dystrybucyjnego lub operator systemu przesyłowego,
w rozumieniu ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz. U.
z 2024 r. poz. 266, z późn. zm.<sup>7)</sup>).
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2024 r. poz. 834, 859,
1847 i 1881 oraz z 2025 r. poz. 303, 759, 1218 i 1303.
W przypadku zadania inwestycyjnego realizowanego przez grupę kapitałową
wyznacza się podmiot odpowiedzialny za realizację obowiązków sprawozdawczych
wynikających z ustawy.
Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne ujęte w krajowym planie
inwestycyjnym, który w związku z realizacją tego zadania ponosi koszty inwestycyjne
w celu ich zbilansowania z wartością uprawnień do emisji planowanych do
przydzielenia instalacji wytwarzającej energię elektryczną, podlega obowiązkom
wynikającym z przepisów ustawy.
Art. 36.
zmienionySprawozdanie rzeczowo-finansowe jest weryfikowane przez biegłego
rewidenta, o którym mowa w ustawie z dnia 11 maja 2017 r. o biegłych rewidentach,
firmach audytorskich oraz nadzorze publicznym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1035 i 1863).
Biegły rewident w ramach weryfikacji sprawozdania rzeczowo-finansowego
sporządza opinię, w której poświadcza wysokość poniesionych kosztów
inwestycyjnych kwalifikowanych do zbilansowania z wartością planowanych do
przydzielenia uprawnień do emisji, z uwzględnieniem realizacji rzeczowych
elementów zadania inwestycyjnego.
Kosztami inwestycyjnymi kwalifikowanymi do zbilansowania z wartością
planowanych do przydzielenia uprawnień do emisji są koszty inwestycyjne netto
poniesione na realizację zadania inwestycyjnego ujętego w krajowym planie
inwestycyjnym pomniejszone o wartość kosztów finansowanych ze źródeł
stanowiących pomoc publiczną, a także o wartość finansowanych z innych źródeł
kosztów poniesionych w związku ze spełnianiem obowiązków wynikających z prze-
pisów dotyczących emisji przemysłowych oraz przepisów dotyczących promowania
stosowania energii ze źródeł odnawialnych, z zastrzeżeniem art. 35 ust. 1. Przez
koszty inwestycyjne netto należy rozumieć koszty pomniejszone o wartość podatku
od towarów i usług, ale przed potrąceniem innych podatków i opłat.
Kwota kosztów inwestycyjnych poniesionych na realizację danego zadania
inwestycyjnego ujętego w krajowym planie inwestycyjnym kwalifikowanych do
zbilansowania z wartością planowanych do przydzielenia uprawnień do emisji nie
może przekroczyć całkowitej kwoty kosztów inwestycyjnych planowanej do
poniesienia na to zadanie inwestycyjne według krajowego planu inwestycyjnego,
pomniejszonej o kwoty kosztów określonych w art. 30 ust. 2 pkt 4–6.
Opinia biegłego rewidenta sporządzona w języku polskim jest składana wraz
z tłumaczeniem tej opinii przez tłumacza przysięgłego na język angielski. Opinię
biegłego rewidenta sporządza się na formularzu według wzoru określonego na
podstawie ust. 6 pkt 3.
Koszty weryfikacji sprawozdania rzeczowo-finansowego oraz koszty
tłumaczenia opinii biegłego rewidenta przez tłumacza przysięgłego ponosi podmiot
realizujący zadanie inwestycyjne.
Minister właściwy do spraw klimatu określi i zamieści w Biuletynie
Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra
wzory:
formularza wniosku o zatwierdzenie odpowiedniego dla realizacji danego
zadania inwestycyjnego wskaźnika lub wskaźników zgodności, o których mowa
w art. 32 ust. 4,
formularza sprawozdania rzeczowo-finansowego,
formularza opinii biegłego rewidenta, o której mowa w ust. 2,
formularza informacji, o której mowa w art. 34 ust. 2,
formularza informacji, o której mowa w art. 38 ust. 6a,
formularza zbiorczego zestawienia,
formularza korekty wartości wydanych uprawnień do emisji, o której mowa
w art. 40a ust. 4
– z uwzględnieniem potrzeby zapewnienia jednolitego standardu przekazywanych
informacji, specyfiki zadań inwestycyjnych ujętych w krajowym planie
inwestycyjnym oraz potrzeby prawidłowego monitorowania ich realizacji, a także
potrzeby zapewnienia zgodności pomocy publicznej z warunkami jej dopuszczalności.
rewidenta, o którym mowa w ustawie z dnia 11 maja 2017 r. o biegłych rewidentach,
firmach audytorskich oraz nadzorze publicznym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1035 i 1863).
Biegły rewident w ramach weryfikacji sprawozdania rzeczowo-finansowego
sporządza opinię, w której poświadcza wysokość poniesionych kosztów
inwestycyjnych kwalifikowanych do zbilansowania z wartością planowanych do
przydzielenia uprawnień do emisji, z uwzględnieniem realizacji rzeczowych
elementów zadania inwestycyjnego.
Kosztami inwestycyjnymi kwalifikowanymi do zbilansowania z wartością
planowanych do przydzielenia uprawnień do emisji są koszty inwestycyjne netto
poniesione na realizację zadania inwestycyjnego ujętego w krajowym planie
inwestycyjnym pomniejszone o wartość kosztów finansowanych ze źródeł
stanowiących pomoc publiczną, a także o wartość finansowanych z innych źródeł
kosztów poniesionych w związku ze spełnianiem obowiązków wynikających z prze-
pisów dotyczących emisji przemysłowych oraz przepisów dotyczących promowania
stosowania energii ze źródeł odnawialnych, z zastrzeżeniem art. 35 ust. 1. Przez
koszty inwestycyjne netto należy rozumieć koszty pomniejszone o wartość podatku
od towarów i usług, ale przed potrąceniem innych podatków i opłat.
Kwota kosztów inwestycyjnych poniesionych na realizację danego zadania
inwestycyjnego ujętego w krajowym planie inwestycyjnym kwalifikowanych do
zbilansowania z wartością planowanych do przydzielenia uprawnień do emisji nie
może przekroczyć całkowitej kwoty kosztów inwestycyjnych planowanej do
poniesienia na to zadanie inwestycyjne według krajowego planu inwestycyjnego,
pomniejszonej o kwoty kosztów określonych w art. 30 ust. 2 pkt 4–6.
Opinia biegłego rewidenta sporządzona w języku polskim jest składana wraz
z tłumaczeniem tej opinii przez tłumacza przysięgłego na język angielski. Opinię
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2025 r. poz. 340, 620,
680, 1022, 1074, 1218, 1301 i 1426.
biegłego rewidenta sporządza się na formularzu według wzoru określonego na
podstawie ust. 6 pkt 3.
Koszty weryfikacji sprawozdania rzeczowo-finansowego oraz koszty
tłumaczenia opinii biegłego rewidenta przez tłumacza przysięgłego ponosi podmiot
realizujący zadanie inwestycyjne.
Minister właściwy do spraw klimatu określi i zamieści w Biuletynie
Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra
wzory:
formularza wniosku o zatwierdzenie odpowiedniego dla realizacji danego
zadania inwestycyjnego wskaźnika lub wskaźników zgodności, o których mowa
w art. 32 ust. 4,
formularza sprawozdania rzeczowo-finansowego,
formularza opinii biegłego rewidenta, o której mowa w ust. 2,
formularza informacji, o której mowa w art. 34 ust. 2,
formularza informacji, o której mowa w art. 38 ust. 6a,
formularza zbiorczego zestawienia,
formularza korekty wartości wydanych uprawnień do emisji, o której mowa
w art. 40a ust. 4
– z uwzględnieniem potrzeby zapewnienia jednolitego standardu przekazywanych
informacji, specyfiki zadań inwestycyjnych ujętych w krajowym planie
inwestycyjnym oraz potrzeby prawidłowego monitorowania ich realizacji, a także
potrzeby zapewnienia zgodności pomocy publicznej z warunkami jej dopuszczalności.
Art. 40.
zmienionyMinister właściwy do spraw klimatu wydaje decyzję w sprawie
zwrotu przez beneficjenta pomocy publicznej równowartości uprawnień do emisji
wydanych w związku z realizacją danego zadania inwestycyjnego, określając kwotę
podlegającą zwrotowi wraz z terminem jej zwrotu, w przypadku gdy podmiot
realizujący zadanie inwestycyjne ujęte w krajowym planie inwestycyjnym:
nie osiągnął zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników zgodności określonych
w decyzji, o której mowa w art. 32 ust. 8, lub
otrzymał decyzję odmawiającą zatwierdzenia proponowanego wskaźnika lub
wskaźników zgodności, lub
nie złożył wniosku, o którym mowa w art. 32 ust. 4, lub
zaprzestał realizacji tego zadania, lub
otrzymał uprawnienia do emisji, których równowartość wraz z inną pomocą
publiczną i pomocą de minimis powoduje przekroczenie, o którym mowa
w art. 39 ust. 1.
Minister właściwy do spraw klimatu wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1,
także w przypadku gdy wartość wydanych uprawnień do emisji w związku z realizacją
zadania inwestycyjnego, którego realizacji zaprzestano albo którego realizacja nie
doprowadziła do osiągnięcia zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników zgodności,
jest wyższa niż wysokość kosztów inwestycyjnych kwalifikowanych do
zbilansowania poniesionych w związku z realizacją innych zadań inwestycyjnych,
o których mowa w art. 40a ust. 1.
W przypadku, o którym mowa w ust. 2, beneficjent pomocy publicznej zwraca
równowartość uprawnień do emisji stanowiących różnicę pomiędzy wydanymi
a zbilansowanymi uprawnieniami do emisji.
Kwota podlegająca zwrotowi stanowi równowartość uprawnień do emisji
podlegających zwrotowi obliczoną przy uwzględnieniu jednostkowej ceny
uprawnienia do emisji, która odpowiada średniej cenie uprawnienia do emisji noto-
wanej na giełdach ICE/ECX i EEX na rynku wtórnym spot w ostatnim dniu, w którym
realizowany był obrót uprawnieniami do emisji, poprzedzającym dzień wydania
uprawnień do emisji na rachunek prowadzącego instalację, powiększoną o odsetki,
o których mowa w art. 16 ust. 2 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca
2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu
o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz. Urz.
UE L 248 z 24.09.2015, str. 9), obliczone z zastosowaniem stopy zwrotu pomocy
określonej zgodnie z rozdziałem V rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia
21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589
ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu
Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE L 140 z 30.04.2004, str. 1, z późn. zm.<sup>9)</sup> – Dz. Urz.
UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 8, t. 4, str. 3) w przeliczeniu na złote według
średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w dniu
poprzedzającym dzień wydania decyzji.
Należności wnoszone w związku z obowiązkiem zwrotu kwoty, o której
mowa w ust. 4, stanowią dochód budżetu państwa.
Do kwoty, o której mowa w ust. 4, stosuje się odpowiednio przepisy działu III
ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.
Kwota, o której mowa w ust. 4, podlega egzekucji administracyjnej w trybie
przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym
w administracji.
właściwy do spraw klimatu wydaje decyzję w sprawie
zwrotu przez beneficjenta pomocy publicznej równowartości uprawnień do emisji
wydanych w związku z realizacją danego zadania inwestycyjnego, określając kwotę
podlegającą zwrotowi wraz z terminem jej zwrotu, w przypadku gdy podmiot
realizujący zadanie inwestycyjne ujęte w krajowym planie inwestycyjnym:
nie osiągnął zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników zgodności określonych
w decyzji, o której mowa w art. 32 ust. 8, lub
otrzymał decyzję odmawiającą zatwierdzenia proponowanego wskaźnika lub
wskaźników zgodności, lub
nie złożył wniosku, o którym mowa w art. 32 ust. 4, lub
zaprzestał realizacji tego zadania, lub
otrzymał uprawnienia do emisji, których równowartość wraz z inną pomocą
publiczną i pomocą de minimis powoduje przekroczenie, o którym mowa
w art. 39 ust. 1.
Minister właściwy do spraw klimatu wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1,
także w przypadku gdy wartość wydanych uprawnień do emisji w związku z realizacją
zadania inwestycyjnego, którego realizacji zaprzestano albo którego realizacja nie
doprowadziła do osiągnięcia zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników zgodności,
jest wyższa niż wysokość kosztów inwestycyjnych kwalifikowanych do
zbilansowania poniesionych w związku z realizacją innych zadań inwestycyjnych,
o których mowa w art. 40a ust. 1.
W przypadku, o którym mowa w ust. 2, beneficjent pomocy publicznej zwraca
równowartość uprawnień do emisji stanowiących różnicę pomiędzy wydanymi
a zbilansowanymi uprawnieniami do emisji.
Kwota podlegająca zwrotowi stanowi równowartość uprawnień do emisji
podlegających zwrotowi obliczoną przy uwzględnieniu jednostkowej ceny
uprawnienia do emisji, która odpowiada średniej cenie uprawnienia do emisji noto-
wanej na giełdach ICE/ECX i EEX na rynku wtórnym spot w ostatnim dniu, w którym
realizowany był obrót uprawnieniami do emisji, poprzedzającym dzień wydania
uprawnień do emisji na rachunek prowadzącego instalację, powiększoną o odsetki,
o których mowa w art. 16 ust. 2 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca
2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu
o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz. Urz.
UE L 248 z 24.09.2015, str. 9), obliczone z zastosowaniem stopy zwrotu pomocy
określonej zgodnie z rozdziałem V rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia
21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589
ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu
Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE L 140 z 30.04.2004, str. 1, z późn. zm.<sup>9)</sup>– Dz. Urz.
Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 302 z 01.11.2006, str. 10,
Dz. Urz. UE L 407 z 20.12.2006, str. 1, Dz. Urz. UE L 82 z 25.03.2008, str. 1, Dz. Urz. UE L 313
UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 8, t. 4, str. 3) w przeliczeniu na złote według
średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w dniu
poprzedzającym dzień wydania decyzji.
Należności wnoszone w związku z obowiązkiem zwrotu kwoty, o której
mowa w ust. 4, stanowią dochód budżetu państwa.
Do kwoty, o której mowa w ust. 4, stosuje się odpowiednio przepisy działu III
ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.
Kwota, o której mowa w ust. 4, podlega egzekucji administracyjnej w trybie
przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym
w administracji.
Art. 40a.
zmienionyPodmiot realizujący zadanie inwestycyjne, którego realizacji
zaprzestano albo którego realizacja nie doprowadziła do osiągnięcia zatwierdzonego
wskaźnika lub wskaźników zgodności, może wystąpić do ministra właściwego do
spraw klimatu z wnioskiem o wyrażenie zgody na zbilansowanie wartości wydanych
uprawnień do emisji kosztami inwestycyjnymi poniesionymi na realizację innych
zadań inwestycyjnych ujętych w krajowym planie inwestycyjnym.
W przypadku o którym mowa w ust. 9 pkt 2, minister właściwy do spraw
klimatu stwierdza wygaśnięcie decyzji, o której mowa w ust. 5.
Wniosek zawiera:
przyczyny zaprzestania realizacji zadania inwestycyjnego albo nieosiągnięcia
zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników zgodności;
liczbę oraz wartość wydanych uprawnień do emisji w związku z realizacją
zadania inwestycyjnego, którego realizacji zaprzestano albo którego realizacja
nie doprowadziła do osiągnięcia zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników
zgodności, w podziale na poszczególne okresy sprawozdawcze oraz instalacje;
liczbę oraz wartość wydanych uprawnień do emisji, które będą bilansowane
kosztami inwestycyjnymi innych zadań inwestycyjnych, o których mowa
w ust. 1, w podziale na poszczególne okresy sprawozdawcze oraz instalacje.
Wartość wydanych uprawnień do emisji, o których mowa w ust. 2 pkt 3, ustala
się w sposób określony w art. 38 ust. 2.
W celu zbilansowania wartości wydanych uprawnień do emisji kosztami
inwestycyjnymi poniesionymi w związku z realizacją innych zadań inwestycyjnych,
o których mowa w ust. 1, podmiot realizujący zadanie inwestycyjne dołącza do
wniosku zweryfikowane sprawozdanie rzeczowo-finansowe albo korektę wartości
wydanych uprawnień do emisji bilansowanych kosztami inwestycyjnymi
poniesionymi w związku z realizacją innych zadań inwestycyjnych ujętych w krajo-
wym planie inwestycyjnym oraz zbiorcze zestawienie lub jego korektę. Korektę
wartości wydanych uprawnień do emisji sporządza się na formularzu według wzoru
określonego na podstawie art. 36 ust. 6 pkt 7.
Minister właściwy do spraw klimatu wyraża, w drodze decyzji, zgodę na
zbilansowanie wartości wydanych uprawnień do emisji kosztami inwestycyjnymi
poniesionymi w związku z realizacją przez ten podmiot innych zadań inwestycyjnych,
o których mowa w ust. 1.
W przypadku złożenia wniosku postępowanie, o którym mowa
w art. 40 ust. 1 pkt 1 lub 4, zawiesza się do dnia rozstrzygnięcia wniosku.
Po wyrażeniu zgody, o której mowa w ust. 5, postępowanie, o którym mowa
w art. 40 ust. 1 pkt 1 lub 4, umarza się.
Po wyrażeniu zgody, o której mowa w ust. 5, minister właściwy do spraw
klimatu przekazuje niezwłocznie Komisji Europejskiej oraz Krajowemu ośrodkowi
kopie dokumentów, o których mowa w ust. 4.
Umorzenie postępowania, o którym mowa w art. 40 ust. 1 pkt 1 lub 4, nie
stanowi przeszkody do wszczęcia nowego postępowania w tym przedmiocie
w przypadku, gdy:
podmiot realizujący inne zadanie inwestycyjne, o którym mowa w ust. 1,
zaprzestanie jego realizacji lub nie osiągnie zatwierdzonego wskaźnika lub
wskaźników zgodności w odniesieniu do nowego zadania inwestycyjnego lub
Komisja Europejska wyrazi sprzeciw wobec zbilansowania wartości wydanych
uprawnień do emisji kosztami inwestycyjnymi poniesionymi w związku
z realizacją przez ten podmiot innych zadań inwestycyjnych, o których mowa
w ust. 1. realizujący zadanie inwestycyjne, którego realizacji
zaprzestano albo którego realizacja nie doprowadziła do osiągnięcia zatwierdzonego
wskaźnika lub wskaźników zgodności, może wystąpić do ministra właściwego do
spraw klimatu z wnioskiem o wyrażenie zgody na zbilansowanie wartości wydanych
uprawnień do emisji kosztami inwestycyjnymi poniesionymi na realizację innych
zadań inwestycyjnych ujętych w krajowym planie inwestycyjnym.
W przypadku o którym mowa w ust. 9 pkt 2, minister właściwy do spraw
klimatu stwierdza wygaśnięcie decyzji, o której mowa w ust. 5.
Wniosek zawiera:
przyczyny zaprzestania realizacji zadania inwestycyjnego albo nieosiągnięcia
zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników zgodności;
liczbę oraz wartość wydanych uprawnień do emisji w związku z realizacją
zadania inwestycyjnego, którego realizacji zaprzestano albo którego realizacja
nie doprowadziła do osiągnięcia zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników
zgodności, w podziale na poszczególne okresy sprawozdawcze oraz instalacje;
liczbę oraz wartość wydanych uprawnień do emisji, które będą bilansowane
kosztami inwestycyjnymi innych zadań inwestycyjnych, o których mowa
w ust. 1, w podziale na poszczególne okresy sprawozdawcze oraz instalacje.
Wartość wydanych uprawnień do emisji, o których mowa w ust. 2 pkt 3, ustala
się w sposób określony w art. 38 ust. 2.
W celu zbilansowania wartości wydanych uprawnień do emisji kosztami
inwestycyjnymi poniesionymi w związku z realizacją innych zadań inwestycyjnych,
z 22.11.2008, str. 1, Dz. Urz. UE L 81 z 27.03.2009, str. 15, Dz. Urz. UE L 308 z 24.11.2009, str. 5,
Dz. Urz. UE L 109 z 12.04.2014, str. 14, Dz. Urz. UE L 325 z 10.12.2015, str. 1, Dz. Urz. UE L 51
z 26.02.2016, str. 1 i Dz. Urz. UE L 327 z 02.12.2016, str. 19.
o których mowa w ust. 1, podmiot realizujący zadanie inwestycyjne dołącza do
wniosku zweryfikowane sprawozdanie rzeczowo-finansowe albo korektę wartości
wydanych uprawnień do emisji bilansowanych kosztami inwestycyjnymi
poniesionymi w związku z realizacją innych zadań inwestycyjnych ujętych w krajo-
wym planie inwestycyjnym oraz zbiorcze zestawienie lub jego korektę. Korektę
wartości wydanych uprawnień do emisji sporządza się na formularzu według wzoru
określonego na podstawie art. 36 ust. 6 pkt 7.
Minister właściwy do spraw klimatu wyraża, w drodze decyzji, zgodę na
zbilansowanie wartości wydanych uprawnień do emisji kosztami inwestycyjnymi
poniesionymi w związku z realizacją przez ten podmiot innych zadań inwestycyjnych,
o których mowa w ust. 1.
W przypadku złożenia wniosku postępowanie, o którym mowa
w art. 40 ust. 1 pkt 1 lub 4, zawiesza się do dnia rozstrzygnięcia wniosku.
Po wyrażeniu zgody, o której mowa w ust. 5, postępowanie, o którym mowa
w art. 40 ust. 1 pkt 1 lub 4, umarza się.
Po wyrażeniu zgody, o której mowa w ust. 5, minister właściwy do spraw
klimatu przekazuje niezwłocznie Komisji Europejskiej oraz Krajowemu ośrodkowi
kopie dokumentów, o których mowa w ust. 4.
Umorzenie postępowania, o którym mowa w art. 40 ust. 1 pkt 1 lub 4, nie
stanowi przeszkody do wszczęcia nowego postępowania w tym przedmiocie
w przypadku, gdy:
podmiot realizujący inne zadanie inwestycyjne, o którym mowa w ust. 1,
zaprzestanie jego realizacji lub nie osiągnie zatwierdzonego wskaźnika lub
wskaźników zgodności w odniesieniu do nowego zadania inwestycyjnego lub
Komisja Europejska wyrazi sprzeciw wobec zbilansowania wartości wydanych
uprawnień do emisji kosztami inwestycyjnymi poniesionymi w związku
z realizacją przez ten podmiot innych zadań inwestycyjnych, o których mowa
w ust. 1.
Art. 49.
zmienionyLiczbę uprawnień do emisji przeznaczonych do sprzedaży w drodze
aukcji określa i ogłasza Komisja Europejska, zgodnie z art. 10 oraz
art. 12 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1031/2010.
Środki uzyskane ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji stanowią
dochód budżetu państwa.
Środki uzyskane ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji,
o których mowa w art. 27 ust. 3 zdanie drugie, przekazuje się w wysokości:
20 % na wyodrębnione subkonto, o którym mowa w art. 23 ust. 1a ustawy z dnia
17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych
substancji;
80 % do Funduszu Wypłaty Różnicy Ceny, o którym mowa w art. 11 ust. 1
ustawy z dnia 28 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz
niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2538, z późn. zm.<sup>10)</sup>).
Środki uzyskane ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji
w wysokości:
24 800 000 zł w roku 2025,
35 400 000 zł w roku 2034 i każdym kolejnym roku
– stanowią przychód Narodowego Funduszu.
34 000 000 zł w roku 2026,
30 800 000 zł w roku 2027,
29 300 000 zł w roku 2028,
33 000 000 zł w roku 2029,
33 800 000 zł w roku 2030,
33 900 000 zł w roku 2031,
33 900 000 zł w roku 2032,
34 600 000 zł w roku 2033,
25 % środków uzyskanych ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do
emisji, z wyłączeniem środków, o których mowa w ust. 2a, i po wyłączeniu środków
pieniężnych przeznaczonych na dodatki osłonowe, o których mowa w art. 16 ustawy
z dnia 17 grudnia 2021 r. o dodatku osłonowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 953 oraz z 2025
r. poz. 1302), począwszy od dnia 1 stycznia 2020 r., nie więcej niż 1766,9 mln zł
w 2020 r. i nie więcej niż 988,18 mln zł w 2021 r., przekazuje się do Funduszu
Rekompensat Pośrednich Kosztów Emisji, o którym mowa w art. 21 ust. 1 ustawy
z dnia 19 lipca 2019 r. o systemie rekompensat dla sektorów i podsektorów
energochłonnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1215 oraz z 2025 r. poz. 759).
Środki uzyskane ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji
przekazuje się na wyodrębniony rachunek bankowy Narodowego Funduszu
w wysokości:
4 000 000 zł w roku 2021;
6 000 000 zł w roku 2022;
8 000 000 zł rocznie w latach 2023–2030.
W roku 2022 środki uzyskane ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do
emisji, z wyłączeniem środków przekazywanych na podstawie ust. 2c i 2d, środków,
o których mowa w ust. 2b, oraz środków przekazywanych na podstawie art. 15 ust. 4
pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących
ochronie odbiorców paliw gazowych w związku z sytuacją na rynku gazu (Dz. U. poz.
202, z późn. zm.<sup>11)</sup>), podlegają przekazaniu do Funduszu Przeciwdziałania COVID-
19, o którym mowa w art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy
o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i
zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji
kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 568, z późn. zm.<sup>12)</sup>), do wyso-
kości 10 000 000 000 zł.
W roku 2023 środki uzyskane ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do
emisji, z wyłączeniem środków przekazywanych na podstawie ust. 2c i 2d oraz
środków, o których mowa w ust. 2b, mogą zostać przekazane w całości lub w części
przez ministra właściwego do spraw klimatu, na wniosek Rady Ministrów, do
Funduszu Przeciwdziałania COVID-19, o którym mowa w art. 65 ust. 1 ustawy z dnia
31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych
z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób
zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych
ustaw. O terminie przekazania środków minister właściwy do spraw klimatu informuje
ministra właściwego do spraw budżetu nie później niż 14 dni przed datą przekazania
środków.
Środki, o których mowa w ust. 2f, nie stanowią dochodu budżetu państwa.
Zasady sprzedaży uprawnień do emisji w drodze aukcji określa
rozporządzenie Komisji (UE) nr 1031/2010.
Krajowy ośrodek pełni funkcję prowadzącego aukcję w rozumieniu art. 3
pkt 20 rozporządzenia Komisji (UE) 1031/2010.
Uprawnienia właścicielskie Skarbu Państwa w stosunku do uprawnień do
emisji sprzedawanych w drodze aukcji wykonuje minister właściwy do spraw klimatu.
Co najmniej połowę środków pieniężnych uzyskanych z aukcji uprawnień do
emisji ogólnych w danym roku kalendarzowym lub ich równowartość przeznacza się
przynajmniej na jeden spośród następujących celów:
redukcję emisji gazów cieplarnianych, w tym przez wkład na rzecz Globalnego
Funduszu Efektywności Energetycznej oraz Energii Odnawialnej oraz na rzecz
Funduszu Adaptacyjnego wprowadzonego w życie na konferencji w sprawie
zmian klimatu w Poznaniu (COP 14 i COP/MOP 4), adaptację do skutków zmian
klimatu oraz finansowanie prac badawczo-rozwojowych oraz projektów
demonstracyjnych w zakresie zmniejszenia emisji i adaptacji do skutków zmian
klimatu, w tym udział w inicjatywach realizowanych w ramach europejskiego
strategicznego planu w dziedzinie technologii energetycznych i Europejskich
Platform Technologicznych;
pokrywanie wydatków administracyjnych związanych z administrowaniem
systemem przez Krajowy ośrodek oraz wydatków administracyjnych
związanych z wykonywaniem przez Narodowy Fundusz zadań, o których mowa
w art. 50e ust. 2;
finansowanie działań w związku ze zmianami klimatu, w tym działań
związanych z przystosowaniem się do skutków tych zmian, w państwach
trzecich wrażliwych na skutki zmian klimatu;
wspieranie, we współpracy z partnerami społecznymi, nabywania umiejętności
i poszukiwania nowych miejsc pracy przez pracowników w celu niwelowania
skutków przejścia do gospodarki niskoemisyjnej, w szczególności w regionach,
których najbardziej dotyczy transformacja miejsc pracy.
rozwój energii ze źródeł odnawialnych w celu realizacji zobowiązania Unii
Europejskiej dotyczącego energii ze źródeł odnawialnych, jak również rozwój
innych technologii przyczyniających się do przejścia do bezpiecznej
i zrównoważonej gospodarki niskoemisyjnej oraz pomoc w realizacji
zobowiązania Unii Europejskiej dotyczącego zwiększenia efektywności
energetycznej do poziomu ustalonego w przepisach prawa Unii Europejskiej;
unikanie wylesiania oraz zwiększenie zalesiania i ponownego zalesiania
w krajach rozwijających się, które ratyfikowały Ramową konwencję Narodów
Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, sporządzoną w Nowym Jorku dnia
9 maja 1992 r. (Dz. U. z 1996 r. poz. 238 i 239); transfer technologii i ułatwienie
adaptacji do niekorzystnych skutków zmian klimatu w tych krajach;
pochłanianie dwutlenku węgla (CO<sup>2</sup>) związane z zalesianiem oraz
antropogenicznymi działaniami z zakresu gospodarki leśnej w Unii Europejskiej;
bezpieczne dla środowiska wychwytywanie i geologiczne składowanie
dwutlenku węgla (CO<sup>2</sup>), w szczególności pochodzącego z elektrowni opalanych
stałym paliwem kopalnym oraz z sektorów i podsektorów przemysłu, również
w krajach trzecich;
finansowanie rozwiązań zachęcających do wprowadzania niskoemisyjnych oraz
publicznych środków transportu;
finansowanie badań i rozwoju w zakresie efektywności energetycznej oraz
czystych technologii w sektorach objętych systemem;
działania służące zwiększeniu efektywności energetycznej, finansowaniu
modernizacji i rozbudowy systemów sieci ciepłowniczych i termomodernizacji
budynków lub dostarczeniu wsparcia finansowego w celu uwzględnienia
aspektów społecznych w przypadku gospodarstw domowych o niskich i średnich
dochodach;
(uchylony)
Środki pieniężne uzyskane z aukcji uprawnień do emisji lotniczych w danym
roku kalendarzowym lub ich równowartość przeznacza się przynajmniej na jeden
spośród następujących celów:
redukcję emisji gazów cieplarnianych, w tym przez wkład na rzecz Globalnego
Funduszu Efektywności Energetycznej oraz Energii Odnawialnej oraz na rzecz
Funduszu Adaptacyjnego wprowadzonego w życie na konferencji w sprawie
zmian klimatu w Poznaniu (COP14 i COP/MOP4), adaptację do skutków zmian
klimatu oraz finansowanie prac badawczo-rozwojowych oraz projektów
demonstracyjnych w zakresie zmniejszenia emisji i adaptacji do skutków zmian
klimatu, w tym udział w inicjatywach realizowanych w ramach europejskiego
strategicznego planu w dziedzinie technologii energetycznych i Europejskich
Platform Technologicznych;
unikanie wylesiania;
finansowanie rozwiązań zachęcających do wprowadzania niskoemisyjnych oraz
publicznych środków transportu;
finansowanie badań i rozwoju w zakresie łagodzenia zmian klimatu i adaptacji
do skutków tych zmian w dziedzinie aeronautyki i transportu lotniczego;
pokrywanie wydatków administracyjnych związanych z administrowaniem
systemem przez Krajowy ośrodek.
Za realizację zasady wyrażonej w ust. 6 uznaje się również stosowanie polityk
wsparcia podatkowego lub finansowego oraz polityk regulacyjnych wywierających
wpływ na wsparcie finansowe działań wymienionych w ust. 6.
aukcji określa i ogłasza Komisja Europejska, zgodnie z art. 10 oraz
art. 12 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1031/2010.
Środki uzyskane ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji stanowią
dochód budżetu państwa.
Środki uzyskane ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji,
o których mowa w art. 27 ust. 3 zdanie drugie, przekazuje się w wysokości:
20 % na wyodrębnione subkonto, o którym mowa w art. 23 ust. 1a ustawy z dnia
17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych
substancji;
80 % do Funduszu Wypłaty Różnicy Ceny, o którym mowa w art. 11 ust. 1
ustawy z dnia 28 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz
niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2538, z późn. zm.<sup>10)</sup>).
Środki uzyskane ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji
w wysokości:
24 800 000 zł w roku 2025,
35 400 000 zł w roku 2034 i każdym kolejnym roku
– stanowią przychód Narodowego Funduszu.
34 000 000 zł w roku 2026,
30 800 000 zł w roku 2027,
29 300 000 zł w roku 2028,
33 000 000 zł w roku 2029,
33 800 000 zł w roku 2030,
33 900 000 zł w roku 2031,
33 900 000 zł w roku 2032,
34 600 000 zł w roku 2033,
25 % środków uzyskanych ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do
emisji, z wyłączeniem środków, o których mowa w ust. 2a, i po wyłączeniu środków
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 412, 1210, 1495 i 1532, z 2021
r. poz. 1093, z 2022 r. poz. 202, 1477, 1692, 2243 i 2687, z 2023 r. poz. 1785 i 2760 oraz z 2024 r.
poz. 859 i 1831.
pieniężnych przeznaczonych na dodatki osłonowe, o których mowa w art. 16 ustawy
z dnia 17 grudnia 2021 r. o dodatku osłonowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 953 oraz z 2025
r. poz. 1302), począwszy od dnia 1 stycznia 2020 r., nie więcej niż 1766,9 mln zł
w 2020 r. i nie więcej niż 988,18 mln zł w 2021 r., przekazuje się do Funduszu
Rekompensat Pośrednich Kosztów Emisji, o którym mowa w art. 21 ust. 1 ustawy
z dnia 19 lipca 2019 r. o systemie rekompensat dla sektorów i podsektorów
energochłonnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1215 oraz z 2025 r. poz. 759).
Środki uzyskane ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji
przekazuje się na wyodrębniony rachunek bankowy Narodowego Funduszu
w wysokości:
4 000 000 zł w roku 2021;
6 000 000 zł w roku 2022;
8 000 000 zł rocznie w latach 2023–2030.
W roku 2022 środki uzyskane ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do
emisji, z wyłączeniem środków przekazywanych na podstawie ust. 2c i 2d, środków,
o których mowa w ust. 2b, oraz środków przekazywanych na podstawie art. 15 ust. 4
pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących
ochronie odbiorców paliw gazowych w związku z sytuacją na rynku gazu (Dz. U. poz.
202, z późn. zm.<sup>11)</sup>), podlegają przekazaniu do Funduszu Przeciwdziałania COVID-
19, o którym mowa w art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy
o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i
zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji
kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 568, z późn. zm.<sup>12)</sup>), do wyso-
kości 10 000 000 000 zł.
W roku 2023 środki uzyskane ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do
emisji, z wyłączeniem środków przekazywanych na podstawie ust. 2c i 2d oraz
środków, o których mowa w ust. 2b, mogą zostać przekazane w całości lub w części
przez ministra właściwego do spraw klimatu, na wniosek Rady Ministrów, do
Funduszu Przeciwdziałania COVID-19, o którym mowa w art. 65 ust. 1 ustawy z dnia
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2022 r. poz. 1477, 1692, 1723, 2127 i
2687 oraz z 2023 r. poz. 2760.
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2020 r. poz. 695, 1086, 1262, 1478,
1747, 2157 i 2255, z 2021 r. poz. 1535 i 2368, z 2022 r. poz. 64, 202, 1561, 1692, 1730, 1967, 2127,
2236 i 2687, z 2023 r. poz. 295, 556, 803, 1641, 1785 i 2760 oraz z 2024 r. poz. 834, 859, 1089 i
1831.
31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych
z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób
zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych
ustaw. O terminie przekazania środków minister właściwy do spraw klimatu informuje
ministra właściwego do spraw budżetu nie później niż 14 dni przed datą przekazania
środków.
Środki, o których mowa w ust. 2f, nie stanowią dochodu budżetu państwa.
Zasady sprzedaży uprawnień do emisji w drodze aukcji określa
rozporządzenie Komisji (UE) nr 1031/2010.
Krajowy ośrodek pełni funkcję prowadzącego aukcję w rozumieniu art. 3
pkt 20 rozporządzenia Komisji (UE) 1031/2010.
Uprawnienia właścicielskie Skarbu Państwa w stosunku do uprawnień do
emisji sprzedawanych w drodze aukcji wykonuje minister właściwy do spraw klimatu.
Co najmniej połowę środków pieniężnych uzyskanych z aukcji uprawnień do
emisji ogólnych w danym roku kalendarzowym lub ich równowartość przeznacza się
przynajmniej na jeden spośród następujących celów:
redukcję emisji gazów cieplarnianych, w tym przez wkład na rzecz Globalnego
Funduszu Efektywności Energetycznej oraz Energii Odnawialnej oraz na rzecz
Funduszu Adaptacyjnego wprowadzonego w życie na konferencji w sprawie
zmian klimatu w Poznaniu (COP 14 i COP/MOP 4), adaptację do skutków zmian
klimatu oraz finansowanie prac badawczo-rozwojowych oraz projektów
demonstracyjnych w zakresie zmniejszenia emisji i adaptacji do skutków zmian
klimatu, w tym udział w inicjatywach realizowanych w ramach europejskiego
strategicznego planu w dziedzinie technologii energetycznych i Europejskich
Platform Technologicznych;
pokrywanie wydatków administracyjnych związanych z administrowaniem
systemem przez Krajowy ośrodek oraz wydatków administracyjnych
związanych z wykonywaniem przez Narodowy Fundusz zadań, o których mowa
w art. 50e ust. 2;
finansowanie działań w związku ze zmianami klimatu, w tym działań
związanych z przystosowaniem się do skutków tych zmian, w państwach
trzecich wrażliwych na skutki zmian klimatu;
wspieranie, we współpracy z partnerami społecznymi, nabywania umiejętności
i poszukiwania nowych miejsc pracy przez pracowników w celu niwelowania
skutków przejścia do gospodarki niskoemisyjnej, w szczególności w regionach,
których najbardziej dotyczy transformacja miejsc pracy.
rozwój energii ze źródeł odnawialnych w celu realizacji zobowiązania Unii
Europejskiej dotyczącego energii ze źródeł odnawialnych, jak również rozwój
innych technologii przyczyniających się do przejścia do bezpiecznej
i zrównoważonej gospodarki niskoemisyjnej oraz pomoc w realizacji
zobowiązania Unii Europejskiej dotyczącego zwiększenia efektywności
energetycznej do poziomu ustalonego w przepisach prawa Unii Europejskiej;
unikanie wylesiania oraz zwiększenie zalesiania i ponownego zalesiania
w krajach rozwijających się, które ratyfikowały Ramową konwencję Narodów
Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, sporządzoną w Nowym Jorku dnia
9 maja 1992 r. (Dz. U. z 1996 r. poz. 238 i 239); transfer technologii i ułatwienie
adaptacji do niekorzystnych skutków zmian klimatu w tych krajach;
pochłanianie dwutlenku węgla (CO<sup>2</sup>) związane z zalesianiem oraz
antropogenicznymi działaniami z zakresu gospodarki leśnej w Unii Europejskiej;
bezpieczne dla środowiska wychwytywanie i geologiczne składowanie
dwutlenku węgla (CO<sup>2</sup>), w szczególności pochodzącego z elektrowni opalanych
stałym paliwem kopalnym oraz z sektorów i podsektorów przemysłu, również
w krajach trzecich;
finansowanie rozwiązań zachęcających do wprowadzania niskoemisyjnych oraz
publicznych środków transportu;
finansowanie badań i rozwoju w zakresie efektywności energetycznej oraz
czystych technologii w sektorach objętych systemem;
działania służące zwiększeniu efektywności energetycznej, finansowaniu
modernizacji i rozbudowy systemów sieci ciepłowniczych i termomodernizacji
budynków lub dostarczeniu wsparcia finansowego w celu uwzględnienia
aspektów społecznych w przypadku gospodarstw domowych o niskich i średnich
dochodach;
(uchylony)
Środki pieniężne uzyskane z aukcji uprawnień do emisji lotniczych w danym
roku kalendarzowym lub ich równowartość przeznacza się przynajmniej na jeden
spośród następujących celów:
redukcję emisji gazów cieplarnianych, w tym przez wkład na rzecz Globalnego
Funduszu Efektywności Energetycznej oraz Energii Odnawialnej oraz na rzecz
Funduszu Adaptacyjnego wprowadzonego w życie na konferencji w sprawie
zmian klimatu w Poznaniu (COP14 i COP/MOP4), adaptację do skutków zmian
klimatu oraz finansowanie prac badawczo-rozwojowych oraz projektów
demonstracyjnych w zakresie zmniejszenia emisji i adaptacji do skutków zmian
klimatu, w tym udział w inicjatywach realizowanych w ramach europejskiego
strategicznego planu w dziedzinie technologii energetycznych i Europejskich
Platform Technologicznych;
unikanie wylesiania;
finansowanie rozwiązań zachęcających do wprowadzania niskoemisyjnych oraz
publicznych środków transportu;
finansowanie badań i rozwoju w zakresie łagodzenia zmian klimatu i adaptacji
do skutków tych zmian w dziedzinie aeronautyki i transportu lotniczego;
pokrywanie wydatków administracyjnych związanych z administrowaniem
systemem przez Krajowy ośrodek.
Za realizację zasady wyrażonej w ust. 6 uznaje się również stosowanie polityk
wsparcia podatkowego lub finansowego oraz polityk regulacyjnych wywierających
wpływ na wsparcie finansowe działań wymienionych w ust. 6.
Art. 85.
zmienionyRaport na temat wielkości emisji z operacji lotniczych uznaje się za
zweryfikowany, jeżeli raport ten został sporządzony na podstawie danych
przygotowanych przez Europejską Organizację ds. Bezpieczeństwa Żeglugi
Powietrznej (Eurocontrol) przy użyciu narzędzia dla małych podmiotów
uczestniczących w systemie, zatwierdzonego rozporządzeniem Komisji (UE)
nr 606/2010 z dnia 9 lipca 2010 r. w sprawie zatwierdzenia uproszczonego narzędzia
do szacowania zużycia paliwa przez operatorów statków powietrznych stanowiących
niewielkie źródło emisji, opracowanego przez Europejską Organizację ds.
Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej (Eurocontrol) (Dz. Urz. UE L 175 z 10.07.2010,
str. 25), a:
całkowita roczna emisja z operacji lotniczych wykonywanych przez danego
operatora statku powietrznego wyniosła mniej niż 25 000 Mg CO<sup>2</sup> wCO<sup>2</sup>w danym roku
kalendarzowym lub
całkowita roczna emisja z operacji lotniczych wykonywanych przez danego
operatora statku powietrznego z lotów innych niż:
rozpoczynające się lub kończące się na lotniskach znajdujących się na
terytorium państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego, wykonywanych
do i z państw spoza tego obszaru,
wykonywane między lotniskiem znajdującym się w regionie najbardziej
oddalonym w rozumieniu art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu Unii
Europejskiej a lotniskiem znajdującym się w innym regionie Europejskiego
Obszaru Gospodarczego
– wyniosła mniej niż 3000 Mg CO<sup>2</sup> wCO<sup>2</sup>w danym roku kalendarzowym.
Ustalenia raportu, o którym mowa w ust. 1, są równoważne ustaleniom raportu
zweryfikowanego jako zadowalający zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE)
2018/2067.