PrawMi

Historia zmian - 12 września 2026

o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych

Data oznacza dzień, w którym PrawMi wykryło zmianę w tekście jednolitym ISAP - może różnić się od daty wejścia w życie nowelizacji.

PoPrzed

Art. 97c.

dodany

Artykuł dodany nowelizacją.

Krajowy ośrodek dokonuje obliczeń całkowitych ostatecznych wymogów dotyczących kompensacji, o których mowa w art. 4 rozporządzenia Komisji (UE) 2024/1879, dla danego okresu wskazanego w tym rozporządzeniu, w podziale na operatorów CORSIA, o których mowa w art. 97a ust. 2. Krajowy ośrodek przekazuje obliczenia, o których mowa w ust. 1, Prezesowi Urzędu Lotnictwa Cywilnego, w terminie do dnia 15 listopada roku następującego po ostatnim roku danego okresu wskazanego w rozporządzeniu Komisji (UE) 2024/1879. Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego informuje operatorów CORSIA, o których mowa w art. 97a ust. 2, o całkowitych ostatecznych wymogach dotyczących kompensacji za okres, o którym mowa w art. 4 ust. 7 rozporządzenia Komisji (UE) 2024/1879, w terminie wskazanym w tym przepisie.

Art. 1.

zmieniony
Ustawa określa zasady funkcjonowania systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych.cieplarnianych oraz mechanizmu kompensacji i redukcji emisji tych gazów dla lotnictwa międzynarodowego. System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, zwany dalej „systemem”, obejmuje emisję gazów cieplarnianych z: instalacji; operacji lotniczej. Mechanizm kompensacji i redukcji emisji gazów cieplarnianych dla lotnictwa międzynarodowego, zwany dalej „mechanizmem CORSIA”, obejmuje emisję gazów cieplarnianych z operacji CORSIA. Emisja gazów cieplarnianych z instalacji dotyczy: dwutlenku węgla (CO2); podtlenku azotu (N2O); perfluorowęglowodorów (PFCs). Emisja gazów cieplarnianych z operacji lotniczej i operacji CORSIA dotyczy dwutlenku węgla (CO2). Rodzaje działań prowadzonych w instalacjach wraz z wartościami progowymi odniesionymi do zdolności produkcyjnych tych instalacji i gazy cieplarniane przyporządkowane danemu działaniu, stanowiące kryteria uczestnictwa instalacji w systemie, określa załącznik nr 1 do ustawy.

Art. 103.

zmieniony
Administracyjnej karze pieniężnej w wysokości 50 000 zł podlega: operator statku powietrznego, operator statku powietrznego, o którym mowaCORSIA w– art.który 1prowadzi ust.operacje 1lotnicze lub art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1603, w zakresie lotów statków powietrznych wskazanych w art. 2 ust.operacje 1CORSIA tegobez rozporządzeniazatwierdzonego –planu którymonitorowania prowadziemisji operacjez lotniczeoperacji bezlotniczych zatwierdzonychalbo planówzatwierdzonego monitorowania,uproszczonego oplanu którychmonitorowania mowaemisji wz art.operacji 74.lotniczych. Administracyjnej karze pieniężnej w wysokości 10 000 zł podlega: operator statku powietrznego, operator statku powietrznego, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lub art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1603, w zakresie lotów statków powietrznych wskazanych w art. 2 ust. 1 tego rozporządzeniaCORSIA – który nie wystąpił z wnioskiem, o którym mowa w art. 76 ust. 2. Jeżeli prowadzący instalację nie wystąpił z wnioskiem o zmianę zezwolenia w przypadku, o którym mowa w art. 55 ust. 1 pkt 5, podlega administracyjnej karze pieniężnej w wysokości 10 000 zł. Na wniosek prowadzącego instalację, operatora statku powietrznegoinstalację albo operatora statku powietrznego, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lub art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1603, w zakresie lotów statków powietrznych wskazanych w art. 2 ust. 1albo tegooperatora rozporządzenia,CORSIA organ Inspekcji może odstąpić od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, jeżeli toczy się postępowanie odpowiednio w sprawiesprawie: zmiany zezwolenia w zakresie zatwierdzenia zmiany planu monitorowania wielkości emisji albo zatwierdzenia planu monitorowania emisji z operacji lotniczych albo uproszczonego planu monitorowania emisji z operacji lotniczych lub zatwierdzeniaalbo istotnych zmian tych planów, a w przypadku planu monitorowania tonokilometrów – zatwierdzenia istotnej zmiany planu monitorowania tonokilometrów.planów.

Art. 105.

zmieniony
Administracyjnej karze pieniężnej w wysokości 50 000 zł podlega: prowadzący instalację, operator statku powietrznego, operator statku powietrznego, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lub art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1603, w zakresie lotów statków powietrznych wskazanych w art. 2 ust. 1 tego rozporządzeniaCORSIA – który nie dostarczył w terminie określonym w art. 86 ust. 1 Krajowemu ośrodkowi raportu, o którym mowa wraportu art.na 80temat ust.wielkości 3,emisji lub sprawozdania z weryfikacji, o którym mowa w art. 84 ust. 1. W przypadku dostarczenia Krajowemu ośrodkowi raportu, o którym mowa wraportu art.na 80temat ust.wielkości 3,emisji i sprawozdania z weryfikacji, o którym mowa w art. 84 ust. 1, w terminie do dnia 15 kwietnia administracyjną karę pieniężną wymierza się w wyso- kościwysokości 10 % kary, o której mowa w ust. 1. (uchylony) Prowadzący instalację, która powstała w wyniku połączenia lub podziału, o którym mowa w art. 59 ust. 1, który nie przedłożył w terminie informacji i dokumentów, o których mowa w art. 25 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331, podlega administracyjnej karze pieniężnej w wysokości 5000 zł.

Art. 92b.

dodany

Artykuł dodany nowelizacją.

Operator statku powietrznego lub operator CORSIA, który prowadzi działalność w odniesieniu do ograniczonej liczby par: lotnisk lub państw, między którymi loty podlegają obowiązkowi, o którym mowa w art. 97a ust. 2, lub państw innych niż określone w pkt 2 – może złożyć do Krajowego ośrodka wniosek o publikację przez Komisję Europejską danych, o których mowa w ust. 2, na wyższym poziomie agregacji, jeżeli ich ujawnienie mogłoby stanowić naruszenie interesu handlowego tego operatora. Wniosek może obejmować następujące dane: w odniesieniu do pary lotnisk na terytorium państw należących do Europejskiego Obszaru Gospodarczego: emisje ze wszystkich lotów, łączną liczbę lotów, łączną liczbę pasażerów, rodzaje statków powietrznych; w odniesieniu do operatora statku powietrznego lub operatora CORSIA: dane dotyczące emisji z lotów w obrębie terytorium państw należących do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, lotów z państw należących do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, lotów do państw należących do Europejskiego Obszaru Gospodarczego i lotów między dwoma państwami trzecimi w podziale na pary państw oraz dane dotyczące emisji podlegających obowiązkowi, o którym mowa w art. 97a ust. 2, wymogi dotyczące kompensacji w rozumieniu art. 2 pkt 3 rozporządzenia Komisji (UE) 2024/1879 w danym roku obliczone zgodnie z przepisami tego rozporządzenia, liczbę i rodzaj jednostek, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 11a ust. 3 akapit drugi lub ust. 8 dyrektywy 2003/87/WE, wykorzystanych w celu zapewnienia zgodności z wymogami, o których mowa w lit. b, ilość i typ wykorzystanych paliw, dla których współczynnik emisji wynosi zero na podstawie rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066 lub które uprawniają operatora statku powietrznego do otrzymania uprawnień do emisji w związku z wykorzystaniem kwalifikującego się paliwa lotniczego na podstawie przepisów rozdziału 7a. Wniosek składa się na formularzu raportu na temat wielkości emisji, o którym mowa w art. 82. Jeżeli Krajowy ośrodek uzna, że zawarte we wniosku uzasadnienie potrzeby publikacji danych, o których mowa w ust. 2, na wyższym poziomie agregacji jest niewystarczające, wzywa operatora statku powietrznego lub operatora CORSIA do jego uzupełnienia w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania. Krajowy ośrodek przekazuje wniosek ministrowi właściwemu do spraw klimatu: gdy uzasadnienie wniosku jest wystarczające; po uzupełnieniu przez operatora statku powietrznego lub operatora CORSIA uzasadnienia wniosku; po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 4. Minister właściwy do spraw klimatu przekazuje wniosek Komisji Europejskiej w celu wydania decyzji, o której mowa w art. 14 ust. 6 dyrektywy 2003/87/WE.

Art. 48c.

dodany

Artykuł dodany nowelizacją.

Krajowy ośrodek określa liczbę uprawnień do emisji w związku z wykorzystaniem kwalifikującego się paliwa lotniczego w odniesieniu do operatora statku powietrznego wykonującego zarobkowe przewozy lotnicze zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) 2025/723 i przekazuje informację o tej liczbie ministrowi właściwemu do spraw klimatu w celu jej zgłoszenia Komisji Europejskiej. Minister właściwy do spraw klimatu przekazuje Krajowemu ośrodkowi informację o zaakceptowanej przez Komisję Europejską ostatecznej liczbie uprawnień do emisji, o których mowa w ust. 1, albo o potrzebie zastosowania współczynnika redukcji przydziału, o którym mowa w art. 6 ust. 5 rozporządzenia Komisji (UE) 2025/723. W przypadku zastosowania współczynnika redukcji przydziału, o którym mowa w art. 6 ust. 5 rozporządzenia Komisji (UE) 2025/723, Krajowy ośrodek oblicza ostateczną liczbę uprawnień do emisji, o których mowa w ust. 1, i przekazuje informację o tej liczbie ministrowi właściwemu do spraw klimatu w celu jej zgłoszenia Komisji Europejskiej. Minister właściwy do spraw klimatu ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra informację o ostatecznej liczbie uprawnień do emisji przydzielonych operatorom statków powietrznych wykonującym zarobkowe przewozy lotnicze w związku z wykorzystaniem kwalifikującego się paliwa lotniczego na dany rok kalendarzowy.

Art. 97b.

dodany

Artykuł dodany nowelizacją.

Krajowy ośrodek dokonuje obliczeń rocznych wymogów dotyczących kompensacji, o których mowa w art. 3 rozporządzenia Komisji (UE) 2024/1879, w podziale na operatorów CORSIA, o których mowa w art. 97a ust. 2. Krajowy ośrodek przekazuje obliczenia, o których mowa w ust. 1, Prezesowi Urzędu Lotnictwa Cywilnego w terminie do dnia 15 listopada każdego roku. Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego informuje operatorów CORSIA, o których mowa w art. 97a ust. 2, o rocznych wymogach dotyczących kompensacji za poprzedni rok kalendarzowy w terminie wskazanym w art. 3 ust. 5 rozporządzenia Komisji (UE) 2024/1879.

Art. 97g.

dodany

Artykuł dodany nowelizacją.

Operator CORSIA przedkłada Krajowemu ośrodkowi raport na temat anulowania jednostek emisji, o którym mowa w art. 7 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) 2025/927, wraz ze sprawozdaniem z jego weryfikacji, w przypadku oraz w terminie, o których mowa w tym przepisie.

Art. 97h.

dodany

Artykuł dodany nowelizacją.

Krajowy ośrodek przekazuje informacje, o których mowa w art. 9 ust. 4 rozporządzenia Komisji (UE) 2025/927, ministrowi właściwemu do spraw klimatu oraz Prezesowi Urzędu Lotnictwa Cywilnego w terminie do dnia 15 lipca roku wskazanego w tym przepisie. Informacje, o których mowa w art. 9 ust. 4 rozporządzenia Komisji (UE) 2025/927, w terminie wskazanym w tym przepisie: minister właściwy do spraw klimatu przekazuje Komisji Europejskiej; Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego przekazuje Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO).

Art. 86a.

dodany

Artykuł dodany nowelizacją.

W przypadku przyjęcia w raporcie na temat wielkości emisji współczynnika emisji wynoszącego zero dla wykorzystywanych paliw o współczynniku zero w rozumieniu art. 3 pkt 23d rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066 prowadzący instalację lub operator statku powietrznego, w przypadkach przewidzianych w tym rozporządzeniu, wykazują zgodność, o której mowa w art. 3 pkt 23c rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066, za pomocą: dowodów z bazy danych, o których mowa w przepisach rozdziału III sekcji 2 podsekcji 5 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066, lub dokumentu wydanego w ramach systemu certyfikacji: zatwierdzonego przez Komisję Europejską w drodze decyzji, o której mowa w art. 30 ust. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych (Dz. Urz. UE L 328 z 21.12.2018, str. 82, z późn. zm.), zwanej dalej „dyrektywą 2018/2001”, lub ocenionego przez Komisję Europejską jako spełniający warunki w drodze decyzji wydanej na podstawie art. 30 ust. 6 akapit trzeci dyrektywy 2018/2001, lub uznanego przez Komisję Europejską w drodze decyzji, o której mowa w art. 9 ust. 7 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1788 z dnia 13 czerwca 2024 r. w sprawie wspólnych zasad rynków wewnętrznych gazu odnawialnego, gazu ziemnego i wodoru, zmieniającej dyrektywę (UE) 2023/1791 i uchylającej dyrektywę 2009/73/WE (Dz. Urz. UE L 2024/1788 z 15.07.2024), lub dokumentu wystawionego przez podmiot objęty systemem certyfikacji, o którym mowa w pkt 2 lit. a lub b, na podstawie dokumentu, o którym mowa w tych przepisach, zawierającego: numer certyfikatu wydanego w ramach uznanego systemu certyfikacji, informacje, o których mowa w ust. 1 lit. a–d oraz f–h załącznika I do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2022/996 z dnia 14 czerwca 2022 r. w sprawie zasad weryfikacji kryteriów zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych oraz kryteriów niskiego ryzyka spowodowania pośredniej zmiany użytkowania gruntów (Dz. Urz. UE L 168 z 27.06.2022, str. 1, z późn. zm.), w zakresie, w jakim są wymagane dla danego rodzaju paliwa, oraz ust. 2 załącznika I do tego rozporządzenia.

Art. 48b.

dodany

Artykuł dodany nowelizacją.

Uprawnień do emisji w związku z wykorzystaniem kwalifikującego się paliwa lotniczego nie przydziela się w odniesieniu do emisji z operacji lotniczych, które nie podlegają obowiązkowi rozliczenia wielkości emisji, o którym mowa w art. 80 ust. 2. Uprawnienia do emisji przydzielone w związku z wykorzystaniem kwalifikującego się paliwa lotniczego dotyczą operacji lotniczych wykonywanych w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do dnia 31 grudnia 2030 r.

Art. 97a.

dodany

Artykuł dodany nowelizacją.

Do operatorów CORSIA w zakresie emisji z operacji CORSIA stosuje się odpowiednio przepisy art. 74, art. 75 ust. 1, 3 i 4, art. 76, art. 77, art. 79, art. 80 ust. 1 i 3, art. 82–84, art. 86 ust. 1, 2 i 5–10, art. 87–90, art. 94 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 oraz art. 95, z uwzględnieniem odstępstw, o których mowa w art. 5 i art. 6 rozporządzenia Komisji (UE) 2025/927. Operator CORSIA dokonuje kompensacji emisji z operacji CORSIA wykonywanych między: państwem należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego a państwami wymienionymi w przepisach wydanych na podstawie art. 25a ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE, a także między państwami wymienionymi w tych przepisach oraz między Konfederacją Szwajcarską lub Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej a państwami wymienionymi w tych przepisach, krajami i terytoriami zamorskimi wymienionymi w załączniku II do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej a państwami należącymi do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, innymi krajami i terytoriami zamorskimi, Konfederacją Szwajcarską, Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub jednym z państw wymienionych w przepisach wydanych na podstawie art. 25a ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE – zgodnie z informacją, o której mowa w art. 97c ust. 3. Kompensacja, o której mowa w ust. 2, odbywa się w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie art. 11a ust. 3 akapit drugi lub ust. 8 dyrektywy 2003/87/WE, z uwzględnieniem zwolnień określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 25a ust. 7 tej dyrektywy.

Art. 48d.

dodany

Artykuł dodany nowelizacją.

Operator statku powietrznego wykonujący zarobkowe przewozy lotnicze, który otrzymał przydział uprawnień do emisji w związku z wykorzystaniem kwalifikującego się paliwa lotniczego, zapewnia widoczność wsparcia zgodnie z art. 8 rozporządzenia Komisji (UE) 2025/723.

Art. 97d.

dodany

Artykuł dodany nowelizacją.

Operator CORSIA może złożyć do Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego wniosek, o którym mowa w art. 4 ust. 4 rozporządzenia Komisji (UE) 2024/1879, w terminie do dnia 15 listopada roku następującego po ostatnim roku danego okresu wskazanego w tym rozporządzeniu. Jeżeli operator CORSIA, o którym mowa w ust. 1, spełnił w okresie, którego dotyczy wniosek, warunek, o którym mowa w art. 4 ust. 4 rozporządzenia Komisji (UE) 2024/1879, Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego informuje go o braku obowiązku kompensacji za ten okres, w terminie wskazanym w art. 4 ust. 7 tego rozporządzenia. Przepisu art. 97c ust. 3 nie stosuje się.

Art. 97e.

dodany

Artykuł dodany nowelizacją.

Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw klimatu oraz Prezesowi Urzędu Lotnictwa Cywilnego, w terminie do dnia 15 lipca każdego roku, dane, o których mowa w art. 9 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) 2025/927. Dane, o których mowa w art. 9 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) 2025/927, w terminie do dnia 31 lipca każdego roku: minister właściwy do spraw klimatu przekazuje Komisji Europejskiej; Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego przekazuje Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO). W przypadku, o którym mowa w art. 9 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) 2025/927, przepisy ust. 1 i 2 oraz art. 86 ust. 1, 2 i 5–10 stosuje się odpowiednio.

Art. 97f.

dodany

Artykuł dodany nowelizacją.

Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego przekazuje Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO) wykazy, o których mowa w art. 3 ust. 3 oraz art. 6 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) 2025/927, w terminach, o których mowa w tych przepisach.

Art. 95b.

dodany

Artykuł dodany nowelizacją.

Przepisów art. 92 nie stosuje się do emisji z lotów rozpoczynających się lub kończących się na lotniskach znajdujących się na terytorium: państw najsłabiej rozwiniętych – zgodnie z listą ogłoszoną przez Komitet Polityki Rozwoju (CDP) przy Radzie Gospodarczej i Społecznej Organizacji Narodów Zjednoczonych, małych rozwijających się państw wyspiarskich – zgodnie z listą ogłaszaną przez Departament Spraw Gospodarczych i Społecznych (DESA) Organizacji Narodów Zjednoczonych – innych niż państwa wymienione w przepisach wydanych na podstawie art. 25a ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE.

Art. 48a.

dodany

Artykuł dodany nowelizacją.

Operator statku powietrznego wykonujący zarobkowe przewozy lotnicze może wystąpić z wnioskiem o przydział uprawnień do emisji w związku z wykorzystaniem w poprzednim roku kalendarzowym kwalifikującego się paliwa lotniczego. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się do Krajowego ośrodka na formularzu raportu na temat wielkości emisji, o którym mowa w art. 82.

Art. 141.

zmieniony
Przepisów rozdziału 12 nie stosuje się do monitorowania emisji z operacji lotniczych: rozpoczynających się lub kończących na lotniskach znajdujących się na terytorium państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego wykonywanych do i z państw spoza tego obszaru, wykonywanych między lotniskiem znajdującym się w regionie najbardziej oddalonym w rozumieniu art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej a lotniskiem znajdującym się w innym regionie Europejskiego Obszaru Gospo- darczego – wykonywanych w okresie od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2016 r. Przepisów rozdziału 12 w zakresie raportowania wielkości emisji, o którym mowa w art. 86, oraz rozliczania wielkości emisji, o którym mowa w art. 92, nie stosuje się do operacji lotniczych: rozpoczynających się lub kończących się na lotniskach znajdujących się na terytorium państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego, wykonywanych do i z państw spoza tego obszaru, wykonywanych między lotniskiem znajdującym się w regionie najbardziej oddalonym w rozumieniu art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej a lotniskiem znajdującym się w innym regionie Europejskiego Obszaru Gos- podarczego – wykonywanych w okresie od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. Przepisu ust. 1a nie stosuje się do lotów statków powietrznych rozpoczynających się lub kończących się na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, wykonywanych do i z lotnisk znajdujących się na terytorium Konfederacji Szwajcarskiej w okresie od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. Przepisów rozdziału 12 w zakresie raportowania wielkości emisji, o których mowa w art. 86, oraz rozliczania wielkości emisji, o którym mowa w art. 92, nie stosuje się do lotów statków powietrznych rozpoczynających się lub kończących się na lotniskach znajdujących się na terytorium Konfederacji Szwajcarskiej, wykonywanych do lub z lotnisk znajdujących się na terytorium innych państw spoza Europejskiego Obszaru Gospodarczego lub lotnisk znajdujących się w regionie najbardziej oddalonym w rozumieniu art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w okresie od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. Przepisu ust. 1a w zakresie wyłączenia obowiązku raportowania wielkości emisji, o którym mowa w art. 86, nie stosuje się do operatorów statków powietrznych, o których mowa w art. 1 ust. 1 lub art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1603, w zakresie lotów statków powietrznych wskazanych w art. 2 ust. 1 tego rozporządzenia. Raport na temat wielkości emisji pochodzących z operacji lotniczych wykonywanych w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2013 r. pomiędzy lotniskami znajdującymi się na terytorium państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego złożony przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy uważa się za raport w rozumieniu art. 80 ust. 3.Przepisów rozdziału 12 w zakresie raportowania wielkości emisji, o którym mowa w art. 86, oraz rozliczania wielkości emisji, o którym mowa w art. 92, nie stosuje się do operacji lotniczych: rozpoczynających się lub kończących się na lotniskach znajdujących się na terytorium państw należących do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, wykonywanych do i z państw spoza tego obszaru, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.; wykonywanych między lotniskiem znajdującym się w regionie najbardziej oddalonym danego państwa członkowskiego Unii Europejskiej a lotniskiem znajdującym się w tym samym państwie członkowskim Unii Europejskiej, w tym innym lotniskiem znajdującym się w tym samym regionie najbardziej oddalonym lub w innym regionie najbardziej oddalonym tego samego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do dnia 31 grudnia 2030 r. Przepisu ust. 1a nie stosuje się do lotów statków powietrznych rozpoczynających się lub kończących się na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, wykonywanych do i z lotnisk znajdujących się na terytorium Konfederacji Szwajcarskiej w okresie od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. Przepisu ust. 1aa pkt 1 nie stosuje się do operacji lotniczych: rozpoczynających się lub kończących się na terytorium państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego lub Konfederacji Szwajcarskiej, wykonywanych do i z lotnisk znajdujących się na terytorium Konfederacji Szwajcarskiej; rozpoczynających się na terytorium państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, wykonywanych do lotnisk znajdujących się na terytorium Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej. Przepisów rozdziału 12 w zakresie raportowania wielkości emisji, o których mowa w art. 86, oraz rozliczania wielkości emisji, o którym mowa w art. 92, nie stosuje się do lotów statków powietrznych rozpoczynających się lub kończących się na lotniskach znajdujących się na terytorium Konfederacji Szwajcarskiej, wykonywanych do lub z lotnisk znajdujących się na terytorium innych państw spoza Europejskiego Obszaru Gospodarczego lub lotnisk znajdujących się w regionie najbardziej oddalonym w rozumieniu art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w okresie od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. Przepisu ust. 1a w zakresie wyłączenia obowiązku raportowania wielkości emisji, o którym mowa w art. 86, nie stosuje się do operatorów statków powietrznych, o których mowa w art. 1 ust. 1 lub art. 2 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/1603 z dnia 18 lipca 2019 r. uzupełniającego dyrektywę 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do środków przyjętych przez Organizację Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego w odniesieniu do monitorowania, raportowania i weryfikacji emisji lotniczych w celu wdrożenia globalnego środka rynkowego (Dz. Urz. UE L 250 z 30.09.2019, str. 10), w zakresie lotów statków powietrznych wskazanych w art. 2 ust. 1 tego rozporządzenia. Raport na temat wielkości emisji pochodzących z operacji lotniczych wykonywanych w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2013 r. pomiędzy lotniskami znajdującymi się na terytorium państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego złożony przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy uważa się za raport w rozumieniu art. 80 ust. 3. Raport na temat wielkości emisji w części dotyczącej emisji z operacji lotniczych rozpoczynających się na terytorium państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego lub Konfederacji Szwajcarskiej, wykonywanych do lotnisk znajdujących się na terytorium Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w okresie od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. uważa się za raport na temat wielkości emisji. W okresie od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2030 r. przepisów ustawy nie stosuje się do operatorów statków powietrznych wykonujących niezarobkowe przewozy lotnicze, których całkowita roczna emisja CO2 z operacji lotniczych wynosi mniej niż 1000 Mg.

Art. 141b.

zmieniony
W przypadku wykorzystywania w 2023 r. do spalania biopaliw, biopłynów lub paliw z biomasy w rozumieniu art. 3 pkt 21a rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066, które na podstawie art. 38 ust. 5 tego rozporządzenia podlegają kryteriom zrównoważonego rozwoju lub kryteriom ograniczania emisji gazów cieplarnianych, prowadzący instalację lub operator statku powietrznego, który w raporcie na temat wielkości emisji za 2023 r. przyjmuje dla tych biopaliw, bio- płynówbiopłynów lub paliw z biomasy współczynnik emisyjny wynoszący zero, wykazuje spełnienie tych kryteriów za pomocą poświadczeń wydanych w ramach systemu certyfikacji zatwierdzonego przez Komisję Europejską w drodze decyzji, o której mowa w art. 30 ust. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych (Dz. Urz. UE L 328 z 21.12.2018, str. 82, Dz. Urz. UE L 311 z 25.09.2020, str. 11, Dz. Urz. UE L z 22.02.2022, str. 37 oraz Dz. Urz. UE L 18.05.2022, str. 1), zwanej dalej „dyrektywą 2018/2001”.2018/2001. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, prowadzący instalację lub operator statku powietrznego może wykazać spełnianie kryteriów zrównoważonego rozwoju lub kryteriów ograniczania emisji gazów cieplarnianych za pomocą poświadczeń wydanych w ramach systemu certyfikacji, który uzyskał wstępną pozytywną ocenę Komisji Europejskiej w toku postępowania, o którym mowa w art. 30 ust. 5 dyrektywy 2018/2001, jeżeli: poświadczenia te zostały wydane w okresie pomiędzy wydaniem wstępnej pozytywnej oceny Komisji Europejskiej a wydaniem decyzji, o której mowa w art. 30 ust. 4 dyrektywy 2018/2001; system certyfikacji został zatwierdzony w 2022 r. w drodze decyzji, o której mowa w art. 30 ust. 4 dyrektywy 2018/2001. Poświadczenia, o których mowa w ust. 2, zachowują ważność po wejściu w życie decyzji, o której mowa w art. 30 ust. 4 dyrektywy 2018/2001. Poświadczenia, o których mowa w ust. 1 i 2, potwierdzają spełnienie przez biopaliwa, biopłyny lub paliwa z biomasy w rozumieniu art. 3 pkt 21a rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066, kryteriów zrównoważonego rozwoju lub kryteriów ograniczania emisji gazów cieplarnianych, zgodnie z art. 38 ust. 5 tego rozporządzenia, w stosownych przypadkach w odniesieniu do etapów ich pozyskiwania, wytwarzania lub przetwarzania. Do raportu na temat wielkości emisji, o którym mowa w ust. 1, przepisów art. 86 ust. 3 i 4 nie stosuje się.

Art. 152.

zmieniony
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia17). Załączniki do ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. (Dz. U. z 2025 r. poz. 1685) Załącznik nr 1 Przy określaniu wartości progowych odnoszących się do zdolności produkcyjnej instalacji, bierze się pod uwagę parametry tego samego rodzaju charakteryzujące skalę działań prowadzonych w instalacji, to jest moc cieplną instalacji lub zdolność produkcyjną instalacji. Jeżeli w instalacji prowadzone jest więcej niż jedno działanie tego samego rodzaju parametry odnoszące się do tych działań sumuje się, chyba że z przyczyn formalnych lub technicznych jest ograniczona możliwość działania wszystkich instalacji jednocześnie. Wskaźniki zgodności dla zadań inwestycyjnych związanych z budową nowych instalacji wytwarzających energię elektryczną: rodzaj zastosowanego paliwa podstawowego (węgiel kamienny, węgiel brunatny, gaz ziemny systemowy, gaz ziemny ze złóż lokalnych, olej ciężki, olej lekki, biomasa, metan z odmetanowienia kopalń), w przypadku współspalania: rodzaj zastosowanego paliwa współspalania oraz średni udział współspalania % oraz moc osiągalna MWe, oraz emisyjność w wyniku realizacji zadania inwestycyjnego Mg CO2/MWh. Wskaźniki zgodności dla zadań inwestycyjnych w zakresie sieci przesyłowych i dystrybucyjnych elektroenergetycznych: długość powstałych bądź zmodernizowanych linii (z uwzględnieniem podziału na sieci NN, SN, WN i nn) km lub liczba odcinków powstałych bądź zmodernizowanych linii (z uwzględnieniem podziału na sieci NN, SN, WN i nn) szt., lub liczba nowych lub zmodernizowanych stacji elektroenergetycznych szt., lub liczba nowych lub zmodernizowanych pojedynczych elementów wyposażenia stacji elektroenergetycznych (np. jednostek transformatorowych, pól liniowych) szt., lub redukcja strat w przesyle albo dystrybucji %, lub redukcja strat transformatorów %, lub wzrost przepustowości istniejących linii %. Wskaźniki zgodności dla zadań w zakresie sieci przesyłowej gazowej: wzrost przepustowości technicznej sieci przesyłowej gazowej. Wskaźniki zgodności dla zadań w zakresie sieci ciepłowniczych: redukcja strat ciepła % lub ilość energii elektrycznej z kogeneracji wprowadzona do sieci elektroenergetycznej MWh/rok, lub ilość energii cieplnej z kogeneracji wprowadzona do sieci ciepłowniczej GJ/rok.Przez zdolność produkcyjną instalacji rozumie się maksymalną ilość wyrobu lub wyrobów, która może być wytworzona w jednostce czasu w normalnych warunkach pracy instalacji. Wskaźniki zgodności dla zadań inwestycyjnych związanych z budową nowych instalacji wytwarzających energię elektryczną: rodzaj zastosowanego paliwa podstawowego (węgiel kamienny, węgiel brunatny, gaz ziemny systemowy, gaz ziemny ze złóż lokalnych, olej ciężki, olej lekki, biomasa, metan z odmetanowienia kopalń), w przypadku współspalania: rodzaj zastosowanego paliwa współspalania oraz średni udział współspalania % oraz moc osiągalna MWe, oraz emisyjność w wyniku realizacji zadania inwestycyjnego Mg CO2/MWh. W przypadku włączania instalacji do systemu na podstawie wartości progowej odniesionej do nominalnej mocy cieplnej uwzględnia się sumę nominalnej mocy cieplnej wszystkich stacjonarnych urządzeń technicznych, w których zachodzi spalanie, obejmujących w szczególności: wszystkie rodzaje kotłów, palników, turbin, podgrzewaczy, pieców, w tym pieców do kalcynacji, pieców do prażenia, suszarnie, silniki, ogniwa paliwowe, pochodnie gazowe. Przy obliczeniach nominalnej mocy cieplnej nie uwzględnia się stacjonarnych urządzeń technicznych o nominalnej mocy cieplnej poniżej 3 MW oraz stacjonarnych urządzeń technicznych wykorzystujących wyłącznie biomasę, przez które rozumie się stacjonarne urządzenie techniczne wykorzystujące paliwa kopalne wyłącznie podczas rozruchu lub wyłączeń. Wskaźniki zgodności dla zadań inwestycyjnych w zakresie sieci przesyłowych i dystrybucyjnych elektroenergetycznych: długość powstałych bądź zmodernizowanych linii (z uwzględnieniem podziału na sieci NN, SN, WN i nn) km lub liczba odcinków powstałych bądź zmodernizowanych linii (z uwzględnieniem podziału na sieci NN, SN, WN i nn) szt., lub liczba nowych lub zmodernizowanych stacji elektroenergetycznych szt., lub liczba nowych lub zmodernizowanych pojedynczych elementów wyposażenia stacji elektroenergetycznych (np. jednostek transformatorowych, pól liniowych) szt., lub redukcja strat w przesyle albo dystrybucji %, lub redukcja strat transformatorów %, lub wzrost przepustowości istniejących linii %. Przez nominalną moc cieplną instalacji rozumie się ilość energii wprowadzonej do instalacji w paliwie w jednostce czasu przy jej nominalnym obciążeniu. Wskaźniki zgodności dla zadań w zakresie sieci przesyłowej gazowej: wzrost przepustowości technicznej sieci przesyłowej gazowej. W przypadku instalacji służącej do działań, dla których wartość progowa nie została określona przy pomocy nominalnej mocy cieplnej, o włączeniu tej instalacji do systemu decyduje wartość progowa odniesiona do zdolności produkcyjnej instalacji. Wskaźniki zgodności dla zadań w zakresie sieci ciepłowniczych: redukcja strat ciepła % lub ilość energii elektrycznej z kogeneracji wprowadzona do sieci elektroenergetycznej MWh/rok, lub ilość energii cieplnej z kogeneracji wprowadzona do sieci ciepłowniczej GJ/rok. W przypadku przekroczenia wartości progowej nominalnej mocy cieplnej lub zdolności produkcyjnej jakiegokolwiek rodzaju instalacji, wszystkie stacjonarne urządzenia techniczne, w których dochodzi do spalania innego niż spalanie odpadów niebezpiecznych lub komunalnych, muszą być objęte zezwoleniem na emisję gazów cieplarnianych z instalacji. Załącznik nr 2 1. Wskaźniki zgodności dla zadań inwestycyjnych związanych z modernizacją istniejących instalacji wytwarzających energię elektryczną w tym związanych z modernizacją pojedynczych urządzeń (m.in. kotłów, turbin, generatorów, silników, agregatów, wymienników ciepła, transformatorów) lub wymianą tych urządzeń: rodzaj zastosowanego paliwa podstawowego (węgiel kamienny, węgiel brunatny, gaz ziemny systemowy, gaz ziemny ze złóż lokalnych, olej ciężki, olej lekki, biomasa, metan z odmetanowienia kopalń); w przypadku współspalania: rodzaj zastosowanego paliwa współspalania oraz średni udział współspalania % oraz redukcja emisyjności w wyniku realizacji zadania inwestycyjnego Mg CO2/MWh. Emisyjność jest rozumiana jako wielkość emisji dwutlenku węgla w danym roku z instalacji wytwarzającej energię elektryczną odniesiona do wielkości produkcji energii elektrycznej w danym roku w tej instalacji wyrażonej w MWh. W celu wykazania dotrzymania zatwierdzonych wskaźników zgodności określonych jako redukcja lub wzrost danego parametru porównywana jest wartość parametru przed przystąpieniem do realizacji zadania inwestycyjnego z wartością parametru po zakończeniu realizacji zadania inwestycyjnego lub zakończeniu wyszczególnionego w harmonogramie rzeczowym etapu zadania inwestycyjnego w przypadku wystąpienia opóźnień związanych z realizacją zadania inwestycyjnego.

Art. 17.

zmieniony
Uprawnienia do emisji przydzielane instalacjom na podstawie przepisów niniejszej ustawy są uprawnieniami do emisji ogólnych w rozumieniu art. 3 pkt 8 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1122.(uchylony) Wykaz instalacji i liczba uprawnień do emisji przydzielanych na poszczególne okresy, o których mowa w art. 2 pkt 15 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331, są ustalane na zasadach określonych w przepisach tego rozporządzenia i są ogłaszane na podstawie art. 26e ust. 3, art. 59 ust. 5 i art. 70a ust. 5. Uprawnienia do emisji wydaje się w odniesieniu do każdej instalacji na dany rok w liczbie określonej w informacji, o której mowa w art. 64b ust. 8. Uprawnienia do emisji wydaje się na rachunek posiadania operatora w rejestrze Unii w terminie do dnia 30 czerwca każdego roku. Prowadzącemu instalację, na którym spoczywa obowiązek, o którym mowa w art. 64 ust. 1 lub 2a, uprawnienia do emisji wydaje się po ogłoszeniu informacji, o której mowa w art. 64b ust. 8. Krajowy ośrodek w terminie do dnia 31 lipca każdego roku przekazuje marszałkowi województwa informację o liczbie uprawnień do emisji: wydanych w roku poprzednim na rachunek posiadania operatora albo na rachunek posiadania operatora statków powietrznych w rejestrze Unii; zwróconych w roku poprzednim na podstawie art. 18 ust. 2 przez prowadzącego instalację albo operatora statków powietrznych.instalację. Informacja, o której mowa w ust. 5, zawiera: imię i nazwisko albo nazwę prowadzącego instalację albo operatora statku powietrznego; w przypadku instalacji –oraz jej oznaczenie; (uchylony) w przypadku, o którym mowa w ust. 5 pkt 1 – liczbę wydanych uprawnień do emisji ze wskazaniem roku, na który zostały przydzielone; w przypadku, o którym mowa w ust. 5 pkt 2 – liczbę uprawnień do emisji zwróconych wraz ze wskazaniem roku, za który dokonano zwrotu; datę wydania albo datę zwrotu uprawnień do emisji.

Art. 18.

zmieniony
Uprawnienia do emisji wydane na rachunek posiadania operatora oraz rachunek posiadania operatora statków powietrznych w rejestrze Unii w liczbie większej niż określona w informacji, o której mowa w: art. 64b ust. 8, lub wynikająca ze zmian tej informacjiostateczna –roczna wliczba odniesieniuuprawnień do prowadzącego instalację albo art. 48 ust.emisji 1lub pktdostosowana 2ostateczna –roczna wliczba odniesieniuuprawnień do operatoraemisji statkówna powietrznychdany –rok, zwane dalej „nadmiarowo wydanymi uprawnieniami do emisji”, podlegają zwrotowi. Krajowy ośrodek występujewzywa zprowadzącego wnioskieminstalację odo zwrotzwrotu nadmiarowo wydanych uprawnień do emisji do prowadzącego instalację oraz do operatora statków powietrznych.emisji. Prowadzący instalację oraz operator statków powietrznych zwracajązwraca nadmiarowo wydane uprawnienia do emisji w terminie 30 dni od dnia otrzymaniadoręczenia wniosku.wezwania. Jeżeli prowadzący instalację albo operator statków powietrznych nie zwrócązwróci nadmiarowo wydanych uprawnień do emisji w terminie, o którym mowa w ust. 2, Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw klimatu informację o prowadzącym instalację oraz operatorze statków powietrznych,instalację, który nie dopełnił obowiązku zwrotu. Informacja, o której mowa w ust. 3, zawiera: imię i nazwisko albo nazwę prowadzącego instalację albo operatora statków powietrznych,instalację, ichjego adres miejsca zamieszkania albo adres siedziby; liczbę nadmiarowo wydanych uprawnień do emisji, które nie zostały zwrócone. Minister właściwy do spraw klimatu wydaje decyzję w sprawie zwrotu równowartości nadmiarowo wydanych uprawnień do emisji, określając kwotę podlegającą zwrotowi oraz termin jej uiszczenia. Przy obliczaniu kwoty podlegającej zwrotowi przyjmuje się jednostkową cenę uprawnienia do emisji, która odpowiada średniej cenie uprawnienia do emisji notowanej na giełdach ICE/ECX i EEX na rynku wtórnym spot w ostatnim dniu, w którym realizowany był obrót uprawnieniami do emisji, poprzedzającym dzień wydania decyzji, w przeliczeniu na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w dniu poprzedzającym dzień wydania decyzji.

Art. 2.

zmieniony
Przepisów ustawy nie stosuje się do emisji gazów cieplarnianych z: instalacji lub jej części stosowanej do badania, rozwoju lub testowania nowych produktów i procesów technologicznych oraz instalacji wykorzystującej wyłącznie biomasę; instalacji spalania odpadów niebezpiecznych lub instalacji spalania odpadów komunalnych o całkowitej nominalnej mocy cieplnej nie większej niż 20MW; operacji lotniczej: wykonywanej wyłącznie w celu przewozu podczas oficjalnej misji panującego monarchy i członków jego najbliższej rodziny, szefów państw, szefów rządów i ministrów wchodzących w skład rządu państwa innego niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, jeżeli taki jej charakter został potwierdzony w planie lotu, wojskowej, wykonywanej przez wojskowe statki powietrzne, Służby Celno- Skarbowej, Policji, Straży Granicznej, Żandarmerii Wojskowej, straży miejskiej i innych służb ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, związanej z działaniami poszukiwawczo-ratowniczymi, przeciwpożarowej i gaśniczej, z pomocą humanitarną lub służb ratowniczych, jeżeli jest ona wykonywana na podstawie zezwolenia właściwego organu, wykonywanej zgodnie z przepisami dla lotów z widocznością (lot VFR), określonych w załączniku 2 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, podpisanej w Chicago dnia 7 grudnia 1944 r. (Dz. U. z 1959 r. poz. 212, z późn. zm.4)), kończącej się na lotnisku, z którego wystartował statek powietrzny, i wykonywanej bez międzylądowania, szkoleniowej, wykonywanej wyłącznie w celu uzyskania licencji lub uzyskania uprawnień przez członków personelu lotniczego, jeżeli jest to potwierdzone w planie lotu, pod warunkiem że nie jest ona wykorzystywana do przewozu pasażerów ani ładunku lub do przebazowania statku powietrznego, wykonywanej wyłącznie w celu przeprowadzenia badań naukowych lub sprawdzenia, przetestowania lub przeprowadzenia procesu certyfikacji statku powietrznego lub urządzenia pokładowego lub naziemnego, wykonywanej przez statek powietrzny o maksymalnej certyfikowanej masie startowej poniżej 5700 kg, wykonywanej w ramach zobowiązań z tytułu wykonywania obowiązków użyteczności publicznej zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 z dnia 24 września 2008 r. w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty (Dz. Urz. UE L 293 z 31.10.2008, str. 3) na trasach w regionach najbardziej oddalonych określonych w art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE 2012 C/326, str. 47) lub na trasach, których oferowana zdolność przewozowa nie przekracza 30 000 miejsc rocznie, wykonywanej przez operatora statku powietrznego będącego przewoźnikiem lotniczym w rozumieniu ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze (Dz. U. z 2025 r. poz. 1431), który realizuje: – mniej niż 243 operacje lotnicze w każdym z trzech kolejnych czteromiesięcznych okresów w roku kalendarzowym, z zastrzeżeniem art. 95a, albo – operacje lotnicze, z których łączna roczna wielkość emisji wynosi mniej niż 10 000 Mg CO2.System nie obejmuje emisji gazów cieplarnianych z: instalacji lub jej części stosowanej do badania, rozwoju lub testowania nowych produktów i procesów technologicznych oraz instalacji wykorzystującej wyłącznie biomasę; instalacji spalania odpadów niebezpiecznych lub instalacji spalania odpadów komunalnych o całkowitej nominalnej mocy cieplnej nie większej niż 20MW; operacji lotniczej: wykonywanej wyłącznie w celu przewozu podczas oficjalnej misji panującego monarchy i członków jego najbliższej rodziny, szefów państw, szefów rządów i ministrów wchodzących w skład rządu państwa innego niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, jeżeli taki jej charakter został potwierdzony w planie lotu, wojskowej, wykonywanej przez wojskowe statki powietrzne, Służby Celno- Skarbowej, Policji, Straży Granicznej, Żandarmerii Wojskowej, straży miejskiej i innych służb ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, związanej z działaniami poszukiwawczo-ratowniczymi, przeciwpożarowej i gaśniczej, z pomocą humanitarną lub służb ratowniczych, jeżeli jest ona wykonywana na podstawie zezwolenia właściwego organu, wykonywanej zgodnie z przepisami dla lotów z widocznością (lot VFR), określonych w załączniku 2 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, podpisanej w Chicago dnia 7 grudnia 1944 r. (Dz. U. z 1959 r. poz. 212, z późn. zm.4)), kończącej się na lotnisku, z którego wystartował statek powietrzny, i wykonywanej bez międzylądowania, szkoleniowej, wykonywanej wyłącznie w celu uzyskania licencji lub uzyskania uprawnień przez członków personelu lotniczego, jeżeli jest to potwierdzone w planie lotu, pod warunkiem że nie jest ona wykorzystywana do przewozu pasażerów ani ładunku lub do przebazowania statku powietrznego, wykonywanej wyłącznie w celu przeprowadzenia badań naukowych lub sprawdzenia, przetestowania lub przeprowadzenia procesu certyfikacji statku powietrznego lub urządzenia pokładowego lub naziemnego, wykonywanej przez statek powietrzny o maksymalnej certyfikowanej masie startowej poniżej 5700 kg, wykonywanej w ramach zobowiązań z tytułu wykonywania obowiązków użyteczności publicznej zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 z dnia 24 września 2008 r. w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty (Dz. Urz. UE L 293 z 31.10.2008, str. 3) na trasach w regionach najbardziej oddalonych określonych w art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE 2012 C/326, str. 47) lub na trasach, których oferowana zdolność przewozowa nie przekracza 50 000 miejsc rocznie, wykonywanej przez operatora statku powietrznego będącego przewoźnikiem lotniczym w rozumieniu art. 2 pkt 16 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze (Dz. U. z 2025 r. poz. 1431 i 1668 oraz z 2026 r. poz. 176, 607 i 864), który realizuje: – mniej niż 243 operacje lotnicze w każdym z trzech kolejnych czteromiesięcznych okresów w roku kalendarzowym albo – operacje lotnicze, z których łączna roczna wielkość emisji dwutlenku węgla (CO2) wynosi mniej niż 10 000 Mg – przy czym w wartościach tych uwzględnia się operacje lotnicze, o których mowa w lit. a oraz k, rozpoczynającej się na terytorium Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej i kończącej się na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, lub Konfederacji Szwajcarskiej.

Art. 3.

zmieniony
Ilekroć w ustawie jest mowa o: biomasie – rozumie się przez to biomasę, o której mowa w art. 3 pkt 21 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/2066 z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie monitorowania i raportowania w zakresie emisji gazów cieplarnianych na podstawie dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz zmieniającego rozporządzenie Komisji (UE) nr 2012/601 (Dz. Urz. UE L 334 z 31.12.2018, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 423 z 15.12.2020, str. 37), zwanego dalej „rozporządzeniem Komisji (UE) 2018/2066”; jednostce poświadczonej redukcji emisji – rozumie się przez to jednostkę poświadczonej redukcji emisji w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji (Dz. U. z 2022 r. poz. 673 oraz z 2024 r. poz. 834 i 1940); jednostce redukcji emisji – rozumie się przez to jednostkę redukcji emisji w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji; okresie rozliczeniowym – rozumie się przez to okres od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. oraz każdy następujący po nim dziesięcioletni okres; operacji lotniczej – rozumie się przez to lot statku powietrznego, który rozpoczyna się lub kończy na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej; operatorze statku powietrznego – rozumie się przez to podmiot, który użytkuje statek powietrzny w czasie wykonywania operacji lotniczej lub właściciela statku powietrznego w przypadku gdy podmiot ten nie jest znany lub nie został wskazany przez właściciela statku powietrznego, jeżeli: Rzeczpospolita Polska została dla tego operatora wskazana jako administrujące państwo członkowskie w rozporządzeniu Komisji Europejskiej wydanym w związku z art. 18a ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz. Urz. UE L 275 z 25.10.2003, str. 32, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 7, str. 631), zwanej dalej „dyrektywą 2003/87/WE” lub posiada koncesję na podjęcie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu lotniczego, o której mowa w art. 164 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze, lub posiada certyfikat upoważniający operatora statku powietrznego do wykonywania działalności gospodarczej przy użyciu statków powietrznych, o którym mowa w art. 160 ustawy określonej w lit. b, lub posiada upoważnienie dla przewoźnika lotniczego będącego przedsiębiorcą zagranicznym z państwa członkowskiego Unii Europejskiej, o którym mowa w art. 192a ustawy określonej w lit. b, lub posiada zezwolenie dla obcych przewoźników lotniczych na wykonywanie przewozów lotniczych do lub z Rzeczypospolitej Polskiej wydane na podstawie art. 193 ustawy określonej w lit. b, lub jest użytkownikiem statku powietrznego w rozumieniu art. 2 pkt 3 ustawy określonej w lit. b; paliwie z biomasy – rozumie się przez to paliwa z biomasy, o których mowa w art. 3 pkt 21a rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066; (uchylony) prowadzącym instalację – rozumie się przez to osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niebędącą osobą prawną, która posiada tytuł prawny do władania instalacją w celu jej eksploatacji; rejestrze Unii – rozumie się przez to rejestr Unii, o którym mowa w art. 4 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/1122 z dnia 12 marca 2019 r. uzupełniającego dyrektywę 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do funkcjonowania rejestru Unii (Dz. Urz. UE L 177 z 02.07.2019, str. 3 oraz Dz. Urz. UE L 177 z 02.07.2019, str. 66), zwanego dalej „rozporządzeniem Komisji (UE) 2019/1122”; spalaniu – rozumie się przez to każde utlenianie paliwa, niezależnie od sposobu wykorzystania uzyskanej w tym procesie energii cieplnej, elektrycznej lub mechanicznej, oraz wszelkie inne bezpośrednio z tym związane czynności, w tym przemywanie gazów odlotowych; statku powietrznym – rozumie się przez to statek powietrzny w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze; biopaliwie – rozumie się przez to biopaliwo, o którym mowa w art. 3 pkt 23 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066; tonokilometrze – rozumie się przez to 1 Mg ładunku handlowego, stanowiącego łączną masę towarów, przesyłek pocztowych i pasażerów, przewiezionego na odległość 1 km; tytule prawnym – rozumie się przez to tytuł prawny, o którym mowa w art. 3 pkt 41 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2025 r. poz. 647 i 1080); uprawnieniu do emisji – rozumie się przez to uprawnienie do wprowadzania do powietrza ekwiwalentu, w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji, dwutlenku węgla (CO2) utworzone w ramach: systemu lub systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych Konfederacji Szwajcarskiej – które służy do rozliczania wielkości emisji w ramach każdego z tych systemów i którym można rozporządzać na zasadach określonych w ustawie; weryfikatorze – rozumie się przez to: osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niebędącą osobą prawną w rozumieniu art. 3 pkt 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/2067 z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie weryfikacji danych oraz akredytacji weryfikatorów na podstawie dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 334 z 31.12.2018, str. 94), zwanego dalej „rozporządzeniem Komisji (UE) 2018/2067”, osobę fizyczną, która uzyskała akredytację w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej zgodnie z rozporządzeniem, o którym mowa w lit. a – która przeprowadza weryfikację zgodnie z rozporządzeniem, o którym mowa w lit. a; zakładzie – rozumie się przez to zakład, o którym mowa w art. 3 pkt 48 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska; zezwoleniu – rozumie się przez to decyzję zezwalającą na emisję gazów cieplarnianych z instalacji i określającą obowiązki prowadzącego instalację w zakresie monitorowania. biopłynie – rozumie się przez to biopłyn, o którym mowa w art. 3 pkt 22 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066; eksploatacji instalacji – rozumie się przez to użytkowanie instalacji zarówno w normalnym trybie działalności, jak i przy wydarzeniach nietypowych, o których mowa w art. 20 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066, a także utrzymywanie w sprawności tej instalacji; emisji – rozumie się przez to gazy cieplarniane wprowadzane do powietrza w wyniku działań człowieka, związanych z eksploatacją instalacji lub z wykonywaną operacją lotniczą;kwalifikującym się paliwie lotniczym – rozumie się przez to kwalifikujące się paliwo lotnicze wymienione w załączniku do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2025/723 z dnia 6 lutego 2025 r. uzupełniającego dyrektywę 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady poprzez ustanowienie szczegółowych zasad corocznego obliczania różnic w cenie między kwalifikującymi się paliwami lotniczymi a naftą kopalną oraz przydzielania uprawnień w ramach EU ETS na wykorzystanie kwalifikujących się paliw lotniczych (Dz. Urz. UE L 2025/723 z 16.04.2025), zwanego dalej „rozporządzeniem Komisji (UE) 2025/723”; okresie rozliczeniowym – rozumie się przez to okres od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. oraz każdy następujący po nim dziesięcioletni okres; operacji CORSIA – rozumie się przez to lot międzynarodowy w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2024/1879 z dnia 9 lipca 2024 r. ustanawiającego zasady stosowania dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do obliczania wymogów dotyczących kompensacji do celów mechanizmu CORSIA (Dz. Urz. UE L 2024/1879 z 10.07.2024), zwanego dalej „rozporządzeniem Komisji (UE) 2024/1879”, z wyłączeniem lotu: państwowego, z pomocą humanitarną, medycznego, wojskowego, przeciwpożarowego, poprzedzającego lot z pomocą humanitarną, medyczny lub przeciwpożarowy lub następującego po nich, wykonywanego tym samym samolotem i wymaganego do przeprowadzenia tych działań humanitarnych, medycznych lub przeciwpożarowych lub do zmiany położenia samolotu po tych działaniach, aby mógł podjąć kolejne działania; operacji lotniczej – rozumie się przez to lot statku powietrznego, który rozpoczyna się lub kończy się na terytorium państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego lub Konfederacji Szwajcarskiej; operatorze CORSIA – rozumie się przez to podmiot, który użytkuje samolot w czasie wykonywania operacji CORSIA, albo właściciela tego samolotu, w przypadku gdy podmiot ten nie jest znany lub nie został wskazany przez właściciela samolotu, jeżeli: posiada certyfikat upoważniający do wykonywania działalności gospodarczej z wykorzystaniem samolotów, o której mowa w art. 160 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze, lub jest użytkownikiem statku powietrznego w rozumieniu art. 2 pkt 3 tej ustawy oraz podczas tych operacji łączna roczna wielkość emisji dwutlenku węgla (CO2) przekracza 10 000 Mg przy użytkowaniu samolotów o maksymalnej certyfikowanej masie startowej większej niż 5700 kg; operatorze statku powietrznego – rozumie się przez to podmiot, który użytkuje statek powietrzny w czasie wykonywania operacji lotniczej lub właściciela tego statku powietrznego w przypadku gdy podmiot ten nie jest znany lub nie został wskazany przez właściciela statku powietrznego, jeżeli: Rzeczpospolita Polska została dla tego operatora wskazana jako administrujące państwo członkowskie w rozporządzeniu Komisji Europejskiej wydanym w związku z art. 18a ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz. Urz. UE L 275 z 25.10.2003, str. 32, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 7, str. 631), zwanej dalej „dyrektywą 2003/87/WE” lub posiada koncesję na podjęcie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu lotniczego, o której mowa w art. 164 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze, lub posiada certyfikat upoważniający operatora statku powietrznego do wykonywania działalności gospodarczej przy użyciu statków powietrznych, o którym mowa w art. 160 ustawy określonej w lit. b, lub posiada upoważnienie dla przewoźnika lotniczego będącego przedsiębiorcą zagranicznym z państwa członkowskiego Unii Europejskiej, o którym mowa w art. 192a ustawy określonej w lit. b, lub posiada zezwolenie dla obcych przewoźników lotniczych na wykonywanie przewozów lotniczych do lub z Rzeczypospolitej Polskiej wydane na podstawie art. 193 ustawy określonej w lit. b, lub jest użytkownikiem statku powietrznego w rozumieniu art. 2 pkt 3 ustawy określonej w lit. b; paliwie z biomasy – rozumie się przez to paliwa z biomasy, o których mowa w art. 3 pkt 21a rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066; (uchylony) prowadzącym instalację – rozumie się przez to osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niebędącą osobą prawną, która posiada tytuł prawny do władania instalacją w celu jej eksploatacji; rejestrze Unii – rozumie się przez to rejestr Unii, o którym mowa w art. 4 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/1122 z dnia 12 marca 2019 r. uzupełniającego dyrektywę 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do funkcjonowania rejestru Unii (Dz. Urz. UE L 177 z 02.07.2019, str. 3 oraz Dz. Urz. UE L 177 z 02.07.2019, str. 66), zwanego dalej „rozporządzeniem Komisji (UE) 2019/1122”; skutkach innych niż emisja dwutlenku węgla (CO2) – rozumie się przez to skutki wprowadzenia do powietrza w wyniku spalania paliwa: tlenków azotu (NOx), cząsteczek sadzy, utlenionych związków siarki (SOx), pary wodnej (H2O), w tym smug kondensacyjnych – w związku z wykonywaniem operacji lotniczej; spalaniu – rozumie się przez to każde utlenianie paliwa, niezależnie od sposobu wykorzystania uzyskanej w tym procesie energii cieplnej, elektrycznej lub mechanicznej, oraz wszelkie inne bezpośrednio z tym związane czynności, w tym przemywanie gazów odlotowych; statku powietrznym – rozumie się przez to statek powietrzny w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze; biopaliwie – rozumie się przez to biopaliwo, o którym mowa w art. 3 pkt 23 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066; (uchylony) tytule prawnym – rozumie się przez to tytuł prawny, o którym mowa w art. 3 pkt 41 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2025 r. poz. 647 i 1080); uprawnieniu do emisji – rozumie się przez to uprawnienie do wprowadzania do powietrza ekwiwalentu, w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji, dwutlenku węgla (CO2) utworzone w ramach: systemu lub systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych Konfederacji Szwajcarskiej – które służy do rozliczania wielkości emisji w ramach każdego z tych systemów i którym można rozporządzać na zasadach określonych w ustawie; weryfikatorze – rozumie się przez to: osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niebędącą osobą prawną w rozumieniu art. 3 pkt 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/2067 z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie weryfikacji danych oraz akredytacji weryfikatorów na podstawie dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 334 z 31.12.2018, str. 94, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem Komisji (UE) 2018/2067”, a w przypadkach, o których mowa w art. 6 ust. 2 i art. 8 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2025/927 z dnia 20 maja 2025 r. uzupełniającego dyrektywę 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do środków przyjętych przez Organizację Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego w odniesieniu do monitorowania, raportowania i weryfikacji emisji lotniczych w celu wdrożenia globalnego środka rynkowego i uchylającego rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/1603 (Dz. Urz. UE L 2025/927 z 31.07.2025), zwanego dalej „rozporządzeniem Komisji (UE) 2025/927” – akredytowaną także zgodnie z tymi przepisami, osobę fizyczną, która uzyskała akredytację w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2067, a w przypadkach, o których mowa w art. 6 ust. 2 i art. 8 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2025/927 – także akredytację, o której mowa w tych przepisach – która przeprowadza odpowiednio weryfikację w rozumieniu art. 3 pkt 4 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2067 albo weryfikację, o której mowa w art. 6 ust. 1 lub art. 8 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) 2025/927; zakładzie – rozumie się przez to zakład, o którym mowa w art. 3 pkt 48 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska; zezwoleniu – rozumie się przez to decyzję zezwalającą na emisję gazów cieplarnianych z instalacji i określającą obowiązki prowadzącego instalację w zakresie monitorowania. biopłynie – rozumie się przez to biopłyn, o którym mowa w art. 3 pkt 22 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066; eksploatacji instalacji – rozumie się przez to użytkowanie instalacji zarówno w normalnym trybie działalności, jak i przy wydarzeniach nietypowych, o których mowa w art. 20 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066, a także utrzymywanie w sprawności tej instalacji; emisji – rozumie się przez to uwolnienie gazów cieplarnianych w wyniku eksploatacji instalacji lub wykonywania operacji lotniczej lub operacji CORSIA; gazach cieplarnianych – rozumie się przez to: gazy: – dwutlenek węgla (CO2), – metan (CH4), – podtlenek azotu (N2O), – fluorowęglowodory (HFCs), – perfluorowęglowodory (PFCs), – sześciofluorek siarki (SF6), inne niż wymienione w lit. a gazowe składniki atmosfery zarówno naturalne, jak i antropogeniczne, które pochłaniają i reemitują promieniowanie podczerwone; grupie kapitałowej – rozumie się przez to grupę kapitałową, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 44 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2023 r. poz. 120, z późn. zm.5)); instalacji – rozumie się przez to stacjonarne urządzenie techniczne lub zespół takich urządzeń, w których są prowadzone jedno lub więcej działań określonych w załączniku nr 1 do ustawy oraz wszelkie inne czynności posiadające bezpośredni techniczny związek ze wskazanymi działaniami prowadzonymi w danym miejscu, które powodują emisję lub mają wpływ na jej wielkość; instalacji nowej – rozumie się przez to instalację, która po raz pierwszy uzyskała zezwolenie na emisję gazów cieplarnianych w okresie rozpoczynającym się 3 miesiące przed terminem przedłożenia wykazu, o którym mowa w art. 26d ust. 3, i kończącym się 3 miesiące przed terminem przedłożenia kolejnego wykazu; instalacji wytwarzającej energię elektryczną – rozumie się przez to instalację, która po dniu 31 grudnia 2004 r. wytwarzała energię elektryczną przeznaczoną do sprzedaży osobom trzecim, i w której nie prowadzi się innych rodzajów działań określonych w załączniku nr 1 do ustawy niż spalanie paliw;

Art. 4.

zmieniony
Minister właściwy do spraw klimatu: jest organem właściwym do wykonywania zadań wynikających z: rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1031/20102023/2830 z dnia 1217 listopadapaździernika 20102023 r. wuzupełniającego sprawiedyrektywę 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady przez ustanowienie przepisów dotyczących harmonogramu, kwestii administracyjnych oraz pozostałych aspektów sprzedaży na aukcji uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na mocy dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie (Dz. Urz. UE L 302 z 18.11.2010, str. 1,2023/2830 z późn. zm.),20.12.2023), zwanego dalej „rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1031/2010”,2023/2830”, rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2067, rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066, rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1122, rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/331 z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na podstawie art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 59 z 27.02.2019, str. 8), zwanego dalej „rozporządzeniem Komisji (UE) 2019/331”, rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/1603 z dnia 18 lipca 2019 r. uzupełniającego dyrektywę 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do środków przyjętych przez Organizację Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego w odniesieniu do monitorowania, raportowania i weryfikacji emisji lotniczych w celu wdrożenia globalnego środka rynkowego (Dz. Urz. UE L 250 z 30.09.2019, str. 10), zwanego dalej „rozporządzeniem Komisji (UE) 2019/1603”2025/927 – chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej; pełni funkcję punktu kontaktowego, o którym mowa w art. 70 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2067; prowadzi koordynację, o której mowa w art. 10 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066.

Art. 45.

uchylony

Artykuł uchylony nowelizacją.

Uprawnienia do emisji przydzielane operatorom statków powietrznych na podstawie przepisów niniejszego rozdziału są uprawnieniami do emisji lotniczych, o których mowa w art. 3 pkt 7 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1122.

Art. 46.

uchylony

Artykuł uchylony nowelizacją.

Operator statku powietrznego składa do ministra właściwego do spraw klimatu wniosek o przydział uprawnień do emisji, nie później niż na 21 miesięcy przed dniem rozpoczęcia okresu rozliczeniowego. Wniosek złożony po upływie tego terminu pozostawia się bez rozpatrzenia. Wniosek o przydział uprawnień do emisji podlega opłacie rejestracyjnej w wysokości 500 zł. Opłata jest wnoszona na rachunek urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw klimatu i stanowi dochód budżetu państwa. Wniosek o przydział uprawnień do emisji zawiera: nazwę operatora statku powietrznego oraz oznaczenie jego adresu miejsca zamieszkania albo adresu siedziby; oznaczenie okresu rozliczeniowego, którego dotyczy wniosek. Do wniosku o przydział uprawnień do emisji dołącza się: dowód uiszczenia opłaty rejestracyjnej; raport dotyczący tonokilometrów pochodzących z wykonywanych operacji lotniczych, o którym mowa w art. 68 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066, oraz sprawozdanie z weryfikacji tego raportu. Jeżeli wniosek o przydział uprawnień do emisji nie spełnia wymogów formalnych, o których mowa w ust. 3 i 4, minister właściwy do spraw klimatu wzywa operatora statku powietrznego do usunięcia braków w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Minister właściwy do spraw klimatu przekazuje wnioski o przydział uprawnień do emisji do Komisji Europejskiej, nie później niż na 18 miesięcy przed dniem rozpoczęcia okresu rozliczeniowego. Minister właściwy do spraw klimatu, zgodnie z decyzją Komisji Europejskiej wydaną na podstawie art. 3e ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE, w terminie 3 miesięcy od dnia podjęcia przez Komisję Europejską tej decyzji, oblicza: całkowitą liczbę uprawnień do emisji przydzielonych na okres rozliczeniowy operatorowi statku powietrznego, którego wniosek o przydział uprawnień do emisji został przekazany do Komisji Europejskiej, mnożąc liczbę tonokilometrów podanych w tym wniosku przez wartość wzorca porównawczego ustalonego w decyzji; liczbę uprawnień do emisji przydzielonych na każdy rok okresu rozliczeniowego operatorowi statku powietrznego, którego wniosek o przydział uprawnień do emisji został przekazany do Komisji Europejskiej, dzieląc całkowitą liczbę uprawnień do emisji, obliczoną zgodnie z pkt 1, przez liczbę lat okresu rozliczeniowego. Całkowita liczba uprawnień do emisji przydzielonych operatorom statków powietrznych oraz liczba uprawnień do emisji przydzielonych operatorom statków powietrznych na każdy rok okresu rozliczeniowego podlegają zmniejszeniu proporcjonalnie do ograniczenia obowiązku rozliczenia emisji z operacji lotniczych wynikającego z art. 1 pkt 6 lit. c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2392 z dnia 13 grudnia 2017 r. zmieniającego dyrektywę 2003/87/WE w celu utrzymania obecnych ograniczeń zakresu zastosowania w odniesieniu do działań lotniczych i w celu przygotowania wdrożenia globalnego środka rynkowego po 2021 r. (Dz. Urz. UE L 350 z 29.12.2017, str. 7), zwanego dalej „rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2392”. Liczba uprawnień do emisji przydzielonych operatorom statków powietrznych na każdy rok okresu rozliczeniowego, począwszy od dnia 1 stycznia 2021 r. podlega corocznie dostosowaniu za pomocą współczynnika liniowego, w sposób, o którym mowa w art. 1 pkt 6 lit. c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2392.

Art. 47.

uchylony

Artykuł uchylony nowelizacją.

Operator statku powietrznego może wystąpić z wnioskiem o przydział uprawnień do emisji z rezerwy, z której przydziela się uprawnienia do emisji dla operatorów statków powietrznych, zwanej dalej „specjalną rezerwą”. Minister właściwy do spraw klimatu przekazuje do Komisji Europejskiej wnioski o przydział uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy nie później niż do dnia 31 grudnia w trzecim roku okresu rozliczeniowego. Minister właściwy do spraw klimatu, zgodnie z decyzją Komisji Europejskiej wydaną na podstawie art. 3f ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE, w terminie 3 miesięcy od dnia podjęcia przez Komisję Europejską tej decyzji, oblicza: całkowitą liczbę uprawnień do emisji przydzielonych ze specjalnej rezerwy na dany okres rozliczeniowy operatorowi statku powietrznego, którego wniosek o przydzielenie uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy został przekazany do Komisji Europejskiej; liczbę uprawnień do emisji przydzielonych ze specjalnej rezerwy na każdy rok okresu rozliczeniowego operatorowi statku powietrznego, którego wniosek o przydzielenie uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy został przekazany do Komisji Europejskiej, dzieląc całkowitą liczbę uprawnień do emisji, o której mowa w pkt 1, przez liczbę lat pozostałych do końca okresu rozliczeniowego. Obliczenie całkowitej liczby uprawnień do emisji, o której mowa w ust. 11 pkt 1, następuje przez pomnożenie wartości wzorca porównawczego ustalonego w decyzji Komisji Europejskiej wydanej na podstawie art. 3f ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE przez: liczbę tonokilometrów wskazaną we wniosku o przydzielenie uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1; liczbę tonokilometrów przekraczającą procentowy wzrost, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, w przypadku, o którym mowa w tym przepisie. Całkowita liczba uprawnień do emisji przydzielonych operatorom statków powietrznych oraz liczba uprawnień do emisji przydzielonych operatorom statków powietrznych ze specjalnej rezerwy na każdy rok okresu rozliczeniowego podlegają zmniejszeniu proporcjonalnie do ograniczenia obowiązku rozliczenia emisji z operacji lotniczych wynikającego z art. 1 pkt 6 lit. c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2392. Liczba uprawnień do emisji przydzielonych operatorom statków powietrznych ze specjalnej rezerwy na każdy rok okresu rozliczeniowego, o której mowa w ust. 11 pkt 2, począwszy od dnia 1 stycznia 2021 r. podlega corocznie dostosowaniu za pomocą współczynnika liniowego, w sposób, o którym mowa w art. 1 pkt 6 lit. c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2392. Uprawnienia do emisji ze specjalnej rezerwy przydziela się operatorowi statku powietrznego, w przypadku gdy: rozpoczęcie wykonywania operacji lotniczych objętych systemem nastąpiło po zakończeniu roku monitorowania, o którym mowa w art. 81 ust. 2, i ich wykonywanie nie stanowi kontynuacji operacji lotniczych wykonywanych uprzednio przez innego operatora statku powietrznego albo średnioroczny wzrost liczby tonokilometrów między rokiem monitorowania, o którym mowa w art. 81 ust. 2, a drugim rokiem okresu rozliczeniowego wynosi ponad 18 %, pod warunkiem że nie jest on następstwem operacji lotniczych wykonywanych uprzednio przez innego operatora statku powietrznego. Liczba uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy przydzielonych operatorowi statku powietrznego, który spełnia przesłankę, o której mowa w ust. 2 pkt 2, nie może przekroczyć 1 000 000 uprawnień do emisji w okresie rozliczeniowym. Wniosek o przydział uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy składa się do ministra właściwego do spraw klimatu nie później niż do dnia 30 czerwca w trzecim roku okresu rozliczeniowego. Wniosek złożony po upływie tego terminu pozostawia się bez rozpatrzenia. Wniosek o przydział uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy podlega opłacie rejestracyjnej w wysokości 500 zł. Opłata jest wnoszona na rachunek urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw klimatu i stanowi dochód budżetu państwa. Do wniosku o przydział uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy stosuje się art. 46 ust. 3. Do wniosku o przydział uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy dołącza się: dowody potwierdzające spełnienie przez operatora statku powietrznego przesłanki, o której mowa w ust. 2 pkt 1 albo pkt 2; dowód wniesienia opłaty rejestracyjnej; raport dotyczący tonokilometrów pochodzących z wykonywanych operacji lotniczych, o którym mowa w art. 68 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066, oraz sprawozdanie z weryfikacji tego raportu. Wniosek o przydział uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy złożony przez operatora statku powietrznego spełniającego przesłankę, o której mowa w ust. 2 pkt 2, zawiera dodatkowo informacje o: procentowym wzroście liczby tonokilometrów wykonanych przez operatora statku powietrznego między rokiem monitorowania, o którym mowa w art. 81 ust. 2, a drugim rokiem okresu rozliczeniowego; całkowitym wzroście liczby tonokilometrów wykonanych przez operatora statku powietrznego między rokiem monitorowania, o którym mowa w art. 81 ust. 2, a drugim rokiem okresu rozliczeniowego; całkowitym wzroście liczby tonokilometrów wykonanych przez operatora statku powietrznego między rokiem monitorowania, o którym mowa w art. 81 ust. 2, a drugim rokiem okresu rozliczeniowego, przekraczającym 18 %. Jeżeli wniosek o przydział uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy nie spełnia wymogów formalnych, o których mowa w ust. 6–8, minister właściwy do spraw klimatu wzywa operatora statku powietrznego do usunięcia braków w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Art. 48.

uchylony

Artykuł uchylony nowelizacją.

Minister właściwy do spraw klimatu po dokonaniu obliczeń, o których mowa w art. 46 ust. 7–9 i art. 47 ust. 11, 13 i 14, ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra i przekazuje do Krajowego ośrodka informacje o: całkowitej liczbie uprawnień do emisji przyznanych na okres rozliczeniowy operatorowi statku powietrznego; liczbie uprawnień do emisji przyznanych operatorowi statku powietrznego na każdy rok okresu rozliczeniowego. Uprawnienia do emisji są wydawane operatorowi statku powietrznego, w terminie do dnia 30 czerwca każdego roku, w liczbie, jaka została określona w informacji, o której mowa w ust. 1 pkt 2.

Art. 49.

zmieniony
Liczbę uprawnień do emisji przeznaczonych do sprzedaży w drodze aukcji określa i ogłasza Komisja Europejska, zgodnie z art. 10 oraz art. 12 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1031/2010. Środki uzyskane ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji stanowią dochód budżetu państwa. Środki uzyskane ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji, o których mowa w art. 27 ust. 3 zdanie drugie, przekazuje się w wysokości: 20 % na wyodrębnione subkonto, o którym mowa w art. 23 ust. 1a ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji; 80 % do Funduszu Wypłaty Różnicy Ceny, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2538, z późn. zm.10)). Środki uzyskane ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji w wysokości: 24 800 000 zł w roku 2025, 35 400 000 zł w roku 2034 i każdym kolejnym roku – stanowią przychód Narodowego Funduszu. 34 000 000 zł w roku 2026, 30 800 000 zł w roku 2027, 29 300 000 zł w roku 2028, 33 000 000 zł w roku 2029, 33 800 000 zł w roku 2030, 33 900 000 zł w roku 2031, 33 900 000 zł w roku 2032, 34 600 000 zł w roku 2033, 25 % środków uzyskanych ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji, z wyłączeniem środków, o których mowa w ust. 2a, i po wyłączeniu środków pieniężnych przeznaczonych na dodatki osłonowe, o których mowa w art. 16 ustawy z dnia 17 grudnia 2021 r. o dodatku osłonowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 953 oraz z 2025 r. poz. 1302), począwszy od dnia 1 stycznia 2020 r., nie więcej niż 1766,9 mln zł w 2020 r. i nie więcej niż 988,18 mln zł w 2021 r., przekazuje się do Funduszu Rekompensat Pośrednich Kosztów Emisji, o którym mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o systemie rekompensat dla sektorów i podsektorów energochłonnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1215 oraz z 2025 r. poz. 759). Środki uzyskane ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji przekazuje się na wyodrębniony rachunek bankowy Narodowego Funduszu w wysokości: 4 000 000 zł w roku 2021; 6 000 000 zł w roku 2022; 8 000 000 zł rocznie w latach 2023–2030. W roku 2022 środki uzyskane ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji, z wyłączeniem środków przekazywanych na podstawie ust. 2c i 2d, środków, o których mowa w ust. 2b, oraz środków przekazywanych na podstawie art. 15 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących ochronie odbiorców paliw gazowych w związku z sytuacją na rynku gazu (Dz. U. poz. 202, z późn. zm.11)), podlegają przekazaniu do Funduszu Przeciwdziałania COVID- 19, o którym mowa w art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 568, z późn. zm.12)), do wyso- kości 10 000 000 000 zł. W roku 2023 środki uzyskane ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji, z wyłączeniem środków przekazywanych na podstawie ust. 2c i 2d oraz środków, o których mowa w ust. 2b, mogą zostać przekazane w całości lub w części przez ministra właściwego do spraw klimatu, na wniosek Rady Ministrów, do Funduszu Przeciwdziałania COVID-19, o którym mowa w art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw. O terminie przekazania środków minister właściwy do spraw klimatu informuje ministra właściwego do spraw budżetu nie później niż 14 dni przed datą przekazania środków. Środki, o których mowa w ust. 2f, nie stanowią dochodu budżetu państwa. Zasady sprzedaży uprawnień do emisji w drodze aukcji określa rozporządzenie Komisji (UE) nr 1031/2010. Krajowy ośrodek pełni funkcję prowadzącego aukcję w rozumieniu art. 3 pkt 20 rozporządzenia Komisji (UE) 1031/2010. Uprawnienia właścicielskie Skarbu Państwa w stosunku do uprawnień do emisji sprzedawanych w drodze aukcji wykonuje minister właściwy do spraw klimatu. Co najmniej połowę środków pieniężnych uzyskanych z aukcji uprawnień do emisji ogólnych w danym roku kalendarzowym lub ich równowartość przeznacza się przynajmniej na jeden spośród następujących celów: redukcję emisji gazów cieplarnianych, w tym przez wkład na rzecz Globalnego Funduszu Efektywności Energetycznej oraz Energii Odnawialnej oraz na rzecz Funduszu Adaptacyjnego wprowadzonego w życie na konferencji w sprawie zmian klimatu w Poznaniu (COP 14 i COP/MOP 4), adaptację do skutków zmian klimatu oraz finansowanie prac badawczo-rozwojowych oraz projektów demonstracyjnych w zakresie zmniejszenia emisji i adaptacji do skutków zmian klimatu, w tym udział w inicjatywach realizowanych w ramach europejskiego strategicznego planu w dziedzinie technologii energetycznych i Europejskich Platform Technologicznych; pokrywanie wydatków administracyjnych związanych z administrowaniem systemem przez Krajowy ośrodek oraz wydatków administracyjnych związanych z wykonywaniem przez Narodowy Fundusz zadań, o których mowa w art. 50e ust. 2; finansowanie działań w związku ze zmianami klimatu, w tym działań związanych z przystosowaniem się do skutków tych zmian, w państwach trzecich wrażliwych na skutki zmian klimatu; wspieranie, we współpracy z partnerami społecznymi, nabywania umiejętności i poszukiwania nowych miejsc pracy przez pracowników w celu niwelowania skutków przejścia do gospodarki niskoemisyjnej, w szczególności w regionach, których najbardziej dotyczy transformacja miejsc pracy. rozwój energii ze źródeł odnawialnych w celu realizacji zobowiązania Unii Europejskiej dotyczącego energii ze źródeł odnawialnych, jak również rozwój innych technologii przyczyniających się do przejścia do bezpiecznej i zrównoważonej gospodarki niskoemisyjnej oraz pomoc w realizacji zobowiązania Unii Europejskiej dotyczącego zwiększenia efektywności energetycznej do poziomu ustalonego w przepisach prawa Unii Europejskiej; unikanie wylesiania oraz zwiększenie zalesiania i ponownego zalesiania w krajach rozwijających się, które ratyfikowały Ramową konwencję Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, sporządzoną w Nowym Jorku dnia 9 maja 1992 r. (Dz. U. z 1996 r. poz. 238 i 239); transfer technologii i ułatwienie adaptacji do niekorzystnych skutków zmian klimatu w tych krajach; pochłanianie dwutlenku węgla (CO2) związane z zalesianiem oraz antropogenicznymi działaniami z zakresu gospodarki leśnej w Unii Europejskiej; bezpieczne dla środowiska wychwytywanie i geologiczne składowanie dwutlenku węgla (CO2), w szczególności pochodzącego z elektrowni opalanych stałym paliwem kopalnym oraz z sektorów i podsektorów przemysłu, również w krajach trzecich; finansowanie rozwiązań zachęcających do wprowadzania niskoemisyjnych oraz publicznych środków transportu; finansowanie badań i rozwoju w zakresie efektywności energetycznej oraz czystych technologii w sektorach objętych systemem; działania służące zwiększeniu efektywności energetycznej, finansowaniu modernizacji i rozbudowy systemów sieci ciepłowniczych i termomodernizacji budynków lub dostarczeniu wsparcia finansowego w celu uwzględnienia aspektów społecznych w przypadku gospodarstw domowych o niskich i średnich dochodach; (uchylony) Środki pieniężne uzyskane z aukcji uprawnień do emisji lotniczych w danym roku kalendarzowym lub ich równowartość przeznacza się przynajmniej na jeden spośród następujących celów: redukcję emisji gazów cieplarnianych, w tym przez wkład na rzecz Globalnego Funduszu Efektywności Energetycznej oraz Energii Odnawialnej oraz na rzecz Funduszu Adaptacyjnego wprowadzonego w życie na konferencji w sprawie zmian klimatu w Poznaniu (COP14 i COP/MOP4), adaptację do skutków zmian klimatu oraz finansowanie prac badawczo-rozwojowych oraz projektów demonstracyjnych w zakresie zmniejszenia emisji i adaptacji do skutków zmian klimatu, w tym udział w inicjatywach realizowanych w ramach europejskiego strategicznego planu w dziedzinie technologii energetycznych i Europejskich Platform Technologicznych; unikanie wylesiania; finansowanie rozwiązań zachęcających do wprowadzania niskoemisyjnych oraz publicznych środków transportu; finansowanie badań i rozwoju w zakresie łagodzenia zmian klimatu i adaptacji do skutków tych zmian w dziedzinie aeronautyki i transportu lotniczego; pokrywanie wydatków administracyjnych związanych z administrowaniem systemem przez Krajowy ośrodek.10–12 rozporządzenia Komisji (UE) 2023/2830. Środki uzyskane ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji stanowią dochód budżetu państwa. Środki uzyskane ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji, o których mowa w art. 27 ust. 3 zdanie drugie, przekazuje się w wysokości: 20 % na wyodrębnione subkonto, o którym mowa w art. 23 ust. 1a ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji; 80 % do Funduszu Wypłaty Różnicy Ceny, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2538, z późn. zm.10)). Środki uzyskane ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji w wysokości: 24 800 000 zł w roku 2025, 35 400 000 zł w roku 2034 i każdym kolejnym roku – stanowią przychód Narodowego Funduszu. 34 000 000 zł w roku 2026, 30 800 000 zł w roku 2027, 29 300 000 zł w roku 2028, 33 000 000 zł w roku 2029, 33 800 000 zł w roku 2030, 33 900 000 zł w roku 2031, 33 900 000 zł w roku 2032, 34 600 000 zł w roku 2033, 25 % środków uzyskanych ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji, z wyłączeniem środków, o których mowa w ust. 2a, i po wyłączeniu środków pieniężnych przeznaczonych na dodatki osłonowe, o których mowa w art. 16 ustawy z dnia 17 grudnia 2021 r. o dodatku osłonowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 953 oraz z 2025 r. poz. 1302), począwszy od dnia 1 stycznia 2020 r., nie więcej niż 1766,9 mln zł w 2020 r. i nie więcej niż 988,18 mln zł w 2021 r., przekazuje się do Funduszu Rekompensat Pośrednich Kosztów Emisji, o którym mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o systemie rekompensat dla sektorów i podsektorów energochłonnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1215 oraz z 2025 r. poz. 759). Środki uzyskane ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji przekazuje się na wyodrębniony rachunek bankowy Narodowego Funduszu w wysokości: 4 000 000 zł w roku 2021; 6 000 000 zł w roku 2022; 8 000 000 zł rocznie w latach 2023–2030. W roku 2022 środki uzyskane ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji, z wyłączeniem środków przekazywanych na podstawie ust. 2c i 2d, środków, o których mowa w ust. 2b, oraz środków przekazywanych na podstawie art. 15 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących ochronie odbiorców paliw gazowych w związku z sytuacją na rynku gazu (Dz. U. poz. 202, z późn. zm.11)), podlegają przekazaniu do Funduszu Przeciwdziałania COVID- 19, o którym mowa w art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 568, z późn. zm.12)), do wyso- kości 10 000 000 000 zł. W roku 2023 środki uzyskane ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji, z wyłączeniem środków przekazywanych na podstawie ust. 2c i 2d oraz środków, o których mowa w ust. 2b, mogą zostać przekazane w całości lub w części przez ministra właściwego do spraw klimatu, na wniosek Rady Ministrów, do Funduszu Przeciwdziałania COVID-19, o którym mowa w art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw. O terminie przekazania środków minister właściwy do spraw klimatu informuje ministra właściwego do spraw budżetu nie później niż 14 dni przed datą przekazania środków. Środki, o których mowa w ust. 2f, nie stanowią dochodu budżetu państwa. Zasady sprzedaży uprawnień do emisji w drodze aukcji określa rozporządzenie Komisji (UE) 2023/2830. Krajowy ośrodek pełni funkcję prowadzącego aukcję w rozumieniu art. 3 pkt 20 rozporządzenia Komisji (UE) 2023/2830. Uprawnienia właścicielskie Skarbu Państwa w stosunku do uprawnień do emisji sprzedawanych w drodze aukcji wykonuje minister właściwy do spraw klimatu. Środki pieniężne uzyskane z aukcji uprawnień do emisji w danym roku kalendarzowym, lub ich równowartość, przeznacza się przynajmniej na jeden spośród następujących celów: redukcję emisji gazów cieplarnianych, w tym przez wkład na rzecz Globalnego Funduszu Efektywności Energetycznej oraz Energii Odnawialnej oraz na rzecz Funduszu Adaptacyjnego wprowadzonego w życie na konferencji w sprawie zmian klimatu w Poznaniu (COP 14 i COP/MOP 4), adaptację do skutków zmian klimatu oraz finansowanie prac badawczo-rozwojowych oraz projektów demonstracyjnych w zakresie zmniejszenia emisji i adaptacji do skutków zmian klimatu, w tym udział w inicjatywach realizowanych w ramach europejskiego strategicznego planu w dziedzinie technologii energetycznych i Europejskich Platform Technologicznych; pokrywanie wydatków administracyjnych związanych z administrowaniem systemem przez Krajowy ośrodek oraz wydatków administracyjnych związanych z wykonywaniem przez Narodowy Fundusz zadań, o których mowa w art. 50e ust. 2; finansowanie działań w związku ze zmianami klimatu, w tym działań związanych z przystosowaniem się do skutków tych zmian, w państwach trzecich wrażliwych na skutki zmian klimatu; wspieranie, we współpracy z partnerami społecznymi, nabywania umiejętności i poszukiwania nowych miejsc pracy przez pracowników w celu niwelowania skutków przejścia do gospodarki niskoemisyjnej, w szczególności w regionach, których najbardziej dotyczy transformacja miejsc pracy, a także inwestowanie w podnoszenie kwalifikacji i przekwalifikowanie pracowników, na których transformacja może mieć wpływ, w tym pracowników w transporcie morskim; ograniczenie rezydualnego ryzyka ucieczki emisji w sektorach, o których mowa w załączniku I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2023/956 z dnia 10 maja 2023 r. ustanawiającego mechanizm dostosowywania cen na granicach z uwzględnieniem emisji CO2 (Dz. Urz. UE L 130 z 16.05.2023, str. 130, z późn. zm.), oraz wspieranie transformacji i propagowanie dekarbonizacji. rozwój energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii oraz rozwój elektroenergetycznych sieci przesyłowych w celu realizacji zobowiązania Unii Europejskiej dotyczącego energii ze źródeł odnawialnych oraz założeń dotyczących połączeń międzysystemowych, jak również rozwój innych technologii przyczyniających się do przejścia do bezpiecznej i zrównoważonej gospodarki niskoemisyjnej oraz pomoc w realizacji zobowiązania Unii Europejskiej dotyczącego zwiększenia efektywności energetycznej do poziomu ustalonego w przepisach prawa Unii Europejskiej, w tym w wytwarzaniu energii elektrycznej przez prosumentów energii odnawialnej i społeczności energetyczne działające w zakresie energii odnawialnej; unikanie wylesiania, wspieranie ochrony i odtwarzania torfowisk, lasów i innych ekosystemów lądowych lub morskich, w tym środki przyczyniające się do ich ochrony i renaturalizacji oraz lepszego zarządzania nimi, zwłaszcza w odniesieniu do chronionych obszarów morskich, a także środki mające na celu zwiększenie zalesiania i ponownego zalesiania sprzyjających różnorodności biologicznej, w tym w krajach rozwijających się, które ratyfikowały Porozumienie paryskie do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 9 maja 1992 r., przyjęte w Paryżu dnia 12 grudnia 2015 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 36), oraz środki mające na celu transfer technologii i ułatwienie adaptacji do niekorzystnych skutków zmian klimatu w tych krajach; pochłanianie dwutlenku węgla (CO2) przez lasy i gleby w państwach członkowskich Unii Europejskiej; bezpieczne dla środowiska wychwytywanie i geologiczne składowanie dwutlenku węgla (CO2), w szczególności pochodzącego z elektrowni opalanych stałym paliwem kopalnym oraz z sektorów i podsektorów przemysłu, również w krajach trzecich, a także innowacyjne technologie usuwania dwutlenku węgla (CO2), w tym bezpośrednie wychwytywanie go z powietrza i składowanie; inwestowanie w formy transportu, które przyczyniają się w znacznym stopniu do dekarbonizacji sektora transportu, oraz w przyspieszenie przechodzenia na takie formy transportu, w tym rozwój: przyjaznych dla klimatu kolejowych przewozów pasażerskich i towarowych oraz usług i technologii autobusowych, środków służących dekarbonizacji sektora morskiego, w tym poprawie efektywności energetycznej statków i portów, oraz rozwój innowacyjnych technologii i infrastruktury w tym sektorze, zrównoważonych paliw alternatywnych, takich jak wodór i amoniak, które są produkowane ze źródeł odnawialnych, oraz bezemisyjnych technologii napędu, środków służących dekarbonizacji portów lotniczych zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2023/1804 z dnia 13 września 2023 r. w sprawie rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych i uchylenia dyrektywy 2014/94/UE (Dz. Urz. UE L 234 z 22.09.2023, str. 1, z późn. zm.) oraz rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2023/2405 z dnia 18 października 2023 r. w sprawie zapewnienia równych warunków działania dla zrównoważonego transportu lotniczego (ReFuelEU Aviation) (Dz. Urz. UE L 2023/2405 z 31.10.2023, z późn. zm.); finansowanie badań i rozwoju w zakresie efektywności energetycznej oraz czystych technologii w sektorach objętych systemem; działania służące zwiększeniu efektywności energetycznej systemów ciepłowniczych i izolacji budynków oraz wspieranie systemów ciepłowniczych i chłodniczych wykorzystujących odnawialne źródła energii lub wspieranie gruntownej i stopniowej gruntownej renowacji budynków, w szczególności renowacji budynków o najgorszej charakterystyce energetycznej; udzielanie wsparcia finansowego w celu uwzględnienia aspektów społecznych w gospodarstwach domowych o niskich i średnich dochodach, w tym przez zmniejszenie obciążeń podatkowych i ukierunkowane obniżki ceł i opłat od energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii; finansowanie krajowych programów dywidend klimatycznych o potwierdzonym pozytywnym wpływie na środowisko udokumentowanym w sprawozdaniu, o którym mowa w art. 50 ust. 1; (uchylony) (uchylony) Za realizację zasady wyrażonej w ust. 6 uznaje się również stosowanie polityk wsparcia podatkowego lub finansowego oraz polityk regulacyjnych wywierających wpływ na wsparcie finansowe działań wymienionych w ust. 6.

Art. 5.

zmieniony
Organy Inspekcji Ochrony Środowiska, zwane dalej „organami Inspekcji”, wykonują zadania dotyczące kontroli przestrzegania przepisów w zakresie emisji objętych systemem i emisji z operacji CORSIA oraz szacowania wielkości tych emisji oraz skutków innych niż emisja dwutlenku węgla (CO2) z uwzględnieniem przepisów ustawy, z tym że: wojewódzki inspektor ochrony środowiska jest właściwy ze względu na: miejsce wprowadzania do środowiska gazów cieplarnianych objętych systemem określone w pozwoleniu, o którym mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1 lub 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska – w sprawach wykonywania zadań związanych z emisją z instalacji, siedzibę lub miejsce zamieszkania operatora statku powietrznego lub operatora CORSIA na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – w sprawach wykonywania zadań związanych z emisją z operacji lotniczych;lotniczych, Głównyze skutkami innymi niż emisja dwutlenku węgla (CO2) lub emisją z operacji CORSIA; Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wykonuje zadania związane z emisją z operacji lotniczych oraz ze skutkami innymi niż emisja dwutlenku węgla (CO2) – w przypadku operatorów statków powietrznych niemających siedziby lub miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Polskie Centrum Akredytacji działające na podstawie ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku (Dz. U. z 2025 r. poz. 568) jestpełni krajowąfunkcje jednostkąkrajowych akredytującą,jednostek akredytujących, o którejktórych mowa w art. 55 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2067,2018/2067 oraz art. 6 ust. 2 i art. 8 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2025/927, i wykonuje zadania tejtych jednostkijednostek określone w tymtych rozporządzeniu.rozporządzeniach.

Art. 50.

zmieniony
Minister właściwy do spraw klimatu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych przygotowuje corocznie sprawozdanie dotyczące wykorzystania w poprzedzającym roku kalendarzowym środków przezna- czonych na cele lub polityki, o których mowa w art. 49 ust. 6 i 7, z zachowaniem wymagań określonych w art. 19 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1999 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie zarządzania unią ener- getyczną i działaniami w dziedzinie klimatu, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 663/2009 i (WE) nr 715/2009, dyrektyw Parlamentu Europejskiego i Rady 94/22/WE, 98/70/WE, 2009/31/WE, 2009/73/WE, 2010/31/UE, 2012/27/UE i 2013/30/UE, dyrektyw Rady 2009/119/WE i (EU) 2015/652 oraz uchylenia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 (Dz. Urz. UE L 328 z 21.12.2018, str. 1, Dz. Urz. UE L 85I z 27.03.2019, str. 66 oraz Dz. Urz. UE L 148 z 06.06.2019, str. 37). Minister właściwy do spraw klimatu uzgadnia sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, z członkami Rady Ministrów i przedstawia je do akceptacji Radzie Ministrów. Po zaakceptowaniu sprawozdania przez Radę Ministrów, minister właściwy do spraw klimatu przekazuje sprawozdanie, w terminie do dnia 31 lipca każdego roku, Komisji Europejskiej. W przypadku gdy wysokość wydatkowanych środków pieniężnych w danym roku kalendarzowym nie osiągnęła minimalnego poziomu wynikającego z art. 49 ust. 6 i 7, Rada Ministrów wskaże, w drodze uchwały, cele spośród wymienionych w art. 49 ust. 6, na które w kolejnych latach zostaną wydatkowane środki konieczne do osiągnięcia tego poziomu, biorąc pod uwagę potrzeby związane z redukcją gazów cieplarnianych i ochroną środowiska. Rada Ministrów podejmie uchwałę, o której mowa w ust. 3, nie później niż przed rozpoczęciem prac nad projektem ustawy budżetowej na rok kolejny.z aukcji, lub ich równowartości, przeznaczonych na cele lub polityki, o których mowa w art. 49 ust. 6 i 7, z zachowaniem wymagań określonych w art. 19 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1999 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie zarządzania unią energetyczną i działaniami w dziedzinie klimatu, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 663/2009 i (WE) nr 715/2009, dyrektyw Parlamentu Europejskiego i Rady 94/22/WE, 98/70/WE, 2009/31/WE, 2009/73/WE, 2010/31/UE, 2012/27/UE i 2013/30/UE, dyrektyw Rady 2009/119/WE i (EU) 2015/652 oraz uchylenia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 (Dz. Urz. UE L 328 z 21.12.2018, str. 1, z późn. zm.), określając w stosownych przypadkach, jakie dochody zostały wykorzystane i jakie działania zostały podjęte w celu wdrożenia zintegrowanego krajowego planu w dziedzinie energii i klimatu, przedłożonego zgodnie z art. 9 tego rozporządzenia, oraz terytorialnego planu sprawiedliwej transformacji przygotowanego zgodnie z art. 11 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1056 z dnia 24 czerwca 2021 r. ustanawiającego Fundusz na rzecz Sprawiedliwej Transformacji (Dz. Urz. UE L 231 z 30.06.2021, str. 1, z późn. zm.). Minister właściwy do spraw klimatu uzgadnia sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, z członkami Rady Ministrów i przedstawia je do akceptacji Radzie Ministrów. Po zaakceptowaniu sprawozdania przez Radę Ministrów, minister właściwy do spraw klimatu przekazuje sprawozdanie, w terminie do dnia 31 lipca każdego roku, Komisji Europejskiej. W przypadku gdy wysokość wydatkowanych środków z aukcji, lub ich równowartości, zgodnie ze sprawozdaniem, o którym mowa w ust. 1, nie osiągnęła poziomu wynikającego z art. 49 ust. 6 i 7, Rada Ministrów wskaże, w drodze uchwały, do końca roku kalendarzowego, w którym przedłożono to sprawozdanie, cele spośród wymienionych w art. 49 ust. 6, na które w kolejnych latach zostaną wydatkowane środki konieczne do osiągnięcia tego poziomu, biorąc pod uwagę potrzeby związane z redukcją emisji gazów cieplarnianych i ochroną środowiska. (uchylony)

Art. 60.

zmieniony
Jeżeli prowadzący instalację powstałą w wyniku podziału albo łączenia nie jest następcą prawnym prowadzącego instalację ulegającą podziałowi albo łączeniu, prowadzący instalację ulegającą podziałowi albo łączeniu jest obowiązany do przekazania prowadzącemu instalację powstałą w wyniku podziału albo łączenia wszelkich informacji i dokumentów niezbędnych do sporządzenia raportu,raportu na temat wielkości emisji, o którym mowa w art. 80 ust. 3, oraz raportu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1. (uchylony) (uchylony) (uchylony) (uchylony) (uchylony) (uchylony) (uchylony) Prowadzący instalację powstałą w wyniku podziału albo łączenia jest obowiązany do rozliczenia wielkości emisji z instalacji powstałej w wyniku podziału albo łączenia.

Art. 61.

zmieniony
Z dniem zbycia tytułu prawnego do instalacji zbywca tego tytułu traci prawo do rozporządzania uprawnieniami do emisji przydzielonymi tej instalacji. Nabywca tytułu prawnego do instalacji jest obowiązany zgłosić Krajowemu ośrodkowi nabycie tego tytułu prawnego w terminie 21 dni od dnia nabycia. Na wniosek nabywcy tytułu prawnego do instalacji Krajowy ośrodek zawiesza dostęp wszystkich upoważnionych przedstawicieli lub dodatkowych upoważnionych przedstawicieli do rachunku w rejestrze Unii lub do procesów, do których upoważniony przedstawiciel miał dostęp. Do wniosku dołącza się umowę nabycia tytułu prawnego, jej kopię o poświadczonej zgodności z oryginałem lub oświadczenie zbywcy tytułu prawnego o zbyciu tego tytułu na rzecz wnioskodawcy. Nabywca tytułu prawnego do instalacji jest obowiązany do rozliczenia wielkości emisji z tej instalacji. Zbywca tytułu prawnego do instalacji jest obowiązany do przekazania nabywcy tego tytułu prawnego wszelkich informacji i dokumentów niezbędnych do sporządzenia raportu,raportu na temat wielkości emisji, o którym mowa w art. 80 ust. 3, oraz raportów sporządzanych w przypadkach, o których mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 i ust. 2a.

Art. 64a.

zmieniony
Krajowy ośrodek ocenia raport, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, zgodnie z przepisami art. 7–12 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331. Krajowy ośrodek dokonuje zachowawczego oszacowania wartości parametrów, o których mowa w art. 3 ust. 4 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1842, w przypadkach wskazanych w tym przepisie. Do czynności zachowawczego oszacowania wartości parametrów nie stosuje się przepisu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 i 1685 oraz z 2025 r. poz. 769 i 1427). Podczas dokonywania oszacowania wartości parametrów, o których mowa w art. 3 ust. 4 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1842, Krajowy ośrodek może wezwać: prowadzącego instalację do: złożenia wyjaśnień lub przedstawienia informacji i danych potrzebnych do oszacowania parametru, który zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1842 powinien zawierać raport dotyczący poziomu działalności, weryfikatora do przedłożenia wewnętrznej dokumentacji z weryfikacji, o której mowa w art. 26 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2067 – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Dokonując oszacowania, o którym mowa w ust. 2, Krajowy ośrodek może wziąć pod uwagę dane będące w jego posiadaniu, w szczególności zawarte w: zezwoleniu; raporcie,raporcie na temat wielkości emisji, o którym mowa w art. 80 ust. 3; sprawozdaniu z weryfikacji, o którym mowa w art. 84 ust. 1; raporcie, o którym mowa w art. 7 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji. Krajowy ośrodek informuje ministra właściwego do spraw klimatu o instalacjach, w odniesieniu do których trwają czynności zmierzające do oszacowania, o którym mowa w ust. 2. Krajowy ośrodek wprowadza do Krajowej bazy oszacowane wartości parametrów, o których mowa w art. 3 ust. 4 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1842. Krajowy ośrodek informuje prowadzącego instalację o oszacowanych wartościach parametrów. Wezwania Krajowego ośrodka, czynności prowadzącego instalację oraz informowanie prowadzącego instalację o oszacowanych wartościach parametrów są dokonywane za pośrednictwem Krajowej bazy.

Art. 74.

zmieniony
Operator statku powietrznego, z wyjątkiem operatora statku powietrznego wymienionego w ust. 2, sporządza plan monitorowania w zakresie emisji zoraz operacjiskutków lotniczych,innych niż emisja dwutlenku węgla (CO2), o którym mowa w art. 12 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066, zwany dalej „planem monitorowania emisji z operacji lotniczych”, wraz z dokumentami uzupełniającymi i informacjami, o których mowa w tym przepisie. Operator statku powietrznego spełniający warunki określone w art. 55 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066 sporządza plan monitorowania w zakresie emisji zoraz operacjiskutków lotniczychinnych niż emisja dwutlenku węgla (CO2) w sposób uproszczony określony w art. 55 ust. 3 tego rozporządzenia, bez zachowania wymogu przedkładania dokumentów uzupełniających, o których mowa w art. 12 tego rozporządzenia, zwany dalej „uproszczonym planem monitorowania emisji z operacji lotniczych”. W przypadku ubiegania się przez operatora statku powietrznego, o którym mowa w ust. 1 i 2, o przydział uprawnień do emisji operator statku powietrznego sporządza również plan monitorowania odnoszący się do monitorowania i raportowania w zakresie danych dotyczących tonokilometrów, o którym mowa w art. 52 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066, zwany dalej „planem monitorowania tonokilometrów”.(uchylony)

Art. 75.

zmieniony
Operator statku powietrznego składaprzedkłada wniosek o zatwierdzenie planów monitorowania, o których mowa w art. 74, do ministra właściwego do spraw klimatu. Wniosek o zatwierdzenie planówplanu monitorowania zawiera: imię i nazwisko albo nazwę operatora statku powietrznego oraz oznaczenie jegoemisji adresuz miejscaoperacji zamieszkanialotniczych albo adresu siedziby; wykaz statków powietrznych użytkowanych na dzień składania wniosku o zatwierdzenieuproszczonego planówplanu monitorowania oraz liczbę statków każdego rodzaju,emisji jakz równieżoperacji wykazlotniczych dodatkowychministrowi rodzajówwłaściwemu statkówdo powietrznych,spraw któreklimatu mogąna byćpiśmie użytkowane;utrwalonym danew opostaci typiepapierowej i podtypie każdego statku powietrznego; znaki rejestracyjne każdego statku powietrznego; określeniew rodzajówpostaci wykorzystywanychelektronicznej. paliw.(uchylony) Do wniosku o zatwierdzenie: planu monitorowania emisji z operacji lotniczych – dołącza się: plan monitorowania emisji z operacji lotniczych, dokumenty uzupełniające i informacje, o których mowa w art. 12 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066; uproszczonego planu monitorowania emisji z operacji lotniczych – dołącza się: uproszczony plan monitorowania emisji z operacji lotniczych, dokumenty potwierdzające, że operator statku powietrznego spełnia przesłanki, o których mowa w art. 55 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066; planu monitorowania tonokilometrów – dołącza się plan monitorowania2018/2066. tonokilometrów.(uchylony) Plany monitorowania, zmiany tych planów oraz dokumenty uzupełniające i informacje, o których mowa w art. 12 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066, sporządza się przy użyciu elektronicznego formularza udostępnionego na stronie internetowej Krajowego ośrodka, opracowanego na podstawie formularzy i wytycznych ogłaszanych przez Komisję Europejską.

Art. 76.

zmieniony
Operator statku powietrznego zgłasza ministrowi właściwemu do spraw klimatu wszelkie propozycje zmian w planie monitorowania emisji z operacji lotniczych,lotniczych i uproszczonym planie monitorowania emisji z operacji lotniczych i planie monitorowania tonokilometrów.lotniczych. Jeżeli zmiana planu monitorowania emisji z operacji lotniczych,lotniczych lub uproszczonego planu monitorowania emisji z operacji lotniczych lub planuma monitorowaniacharakter tonokilometrówistotnej mazmiany, charaktero zmianyktórej istotnejmowa w rozumieniu art. 15 ust. 4 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066, operator statku powietrznego składa doprzedkłada ministraministrowi właściwegowłaściwemu do spraw klimatu wniosek o zatwierdzenie tej zmiany, przy czym przepis art. 75 stosuje się. Operator statku powietrznego jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę planu monitorowania emisji z operacji lotniczych, uproszczonego planu monitorowania emisji z operacji lotniczych lub planu monitorowaniajej tonokilometrówzatwierdzenie w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia zaistnienia zdarzenia powodującego konieczność zmiany,tej zmiany. Do wniosku o którejzatwierdzenie mowazmiany wstosuje ust.się 2.przepisy art. 75. (uchylony)

Art. 77.

zmieniony
Minister właściwy do spraw klimatu, w drodze decyzji, po zasięgnięciu opinii Krajowego ośrodka, zatwierdza: plan monitorowania emisji z operacji lotniczych,lotniczych albo uproszczony plan monitorowania emisji z operacji lotniczych i plan monitorowania tonokilometrów;lotniczych; zmianę planu monitorowania emisji z operacji lotniczych,lotniczych albo uproszczonego planu monitorowania emisji z operacji lotniczych i planu monitorowania tonokilometrów – jeżeli zmiana ta ma charakter zmiany istotnej wzmiany, rozumieniuo której mowa w art. 15 ust. 4 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066. Przy zasięganiu opinii, o której mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisu art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. Przepis art. 54 ust. 4 stosuje się odpowiednio. Kopię decyzji, o której mowa w ust. 1, przekazuje się Krajowemu ośrodkowi oraz organowi Inspekcji, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna.

Art. 80.

zmieniony
Operator statku powietrznego albo prowadzący instalację jest obowiązany do monitorowania wielkości emisji odpowiednio zgodnie z planem monitorowania emisji z operacji lotniczych albo uproszczonym planem monitorowania emisji z operacji lotniczych albo planem monitorowania wielkości emisji, zatwierdzonymi przez właściwy organ. Operator statku powietrznego jest obowiązany do monitorowania skutków innych niż emisja dwutlenku węgla (CO2) zgodnie z planem monitorowania emisji z operacji lotniczych albo uproszczonym planem monitorowania emisji z operacji lotniczych zatwierdzonymi przez właściwe organy. Operator statku powietrznego albo prowadzący instalację jest obowiązany do rozliczenia wielkości emisji za każdy rok okresu rozliczeniowego. Operator statku powietrznego albooraz prowadzący instalację sporządzasporządzają raport na temat wielkości emisji.emisji, o którym mowa w art. 68 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066, zwany dalej „raportem na temat wielkości emisji”.

Art. 81.

zmieniony
Operator statku powietrznego ubiegający się o przydział uprawnień do emisji sporządza raport o liczbie tonokilometrów pochodzących z wykonywanych operacji lotniczych w roku monitorowania. Rokiem monitorowania jest rok kalendarzowy kończący się na 24 miesiące przed rozpoczęciem okresu rozliczeniowego. W przypadku ubiegania się o przydział uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy, raport o liczbie tonokilometrów pochodzących z wykonywanych operacji lotniczych sporządza się za drugi rok okresu rozliczeniowego. Zweryfikowany raport, o którym mowa w ust. 1 i 3, operator statku powietrznego przedkłada ministrowi właściwemu do spraw klimatu odpowiednio: na co najmniej 21 miesięcy przed rozpoczęciem okresu rozliczeniowego; do dnia 30 czerwca w trzecim roku okresu rozliczeniowego, w przypadku ubiegania się o przydział uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy.(uchylony)

Art. 82.

zmieniony
Raporty, o których mowa w art. 79 ust. 1, art. 80 ust. 3 oraz art. 81raport ust.na 1temat iwielkości 3,emisji sporządza się przy użyciu elektronicznego formularza udostępnionego na stronie internetowej Krajowego ośrodka, opracowanego na podstawie formularzy i wytycznych ogłaszanych przez Komisję Europejską.

Art. 83.

zmieniony
Sposób monitorowania wielkości emisji pochodzących z instalacji i z operacji lotniczych oraz sposób monitorowania liczbyskutków tonokilometrówinnych pochodzącychniż zemisja wykonywanychdwutlenku operacjiwęgla lotniczych(CO2) określają przepisy rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066.

Art. 84.

zmieniony
Raporty, o których mowa w art. 80 ust. 3 i art. 81Raport ust.na 1temat iwielkości 3,emisji podlegająpodlega weryfikacji zgodnie z wymaganiami rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2067, z zastrzeżeniem art. 85. Weryfikator sporządza sprawozdanie z weryfikacji raportu. W sprawozdaniu z weryfikacji raportu, o którym mowa wraportu art.na 80temat ust.wielkości 3,emisji weryfikator zamieszcza jedno z ustaleń określonych w art. 27 ust. 1 lit. a–d rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2067. Jeżeli w trakcie weryfikacji raportu weryfikator wykrył uchybienia, jest on obowiązany do stwierdzenia, czy mają one charakter istotnych nieprawidłowości w rozumieniu art. 3 pkt 6 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2067. Sprawozdanie z weryfikacji sporządza się przy użyciu elektronicznego formularza udostępnionego na stronie internetowej Krajowego ośrodka, opracowanego na podstawie formularzy i wytycznych ogłaszanych przez Komisję Europejską. Operator statku powietrznego albo prowadzący instalację ponosi koszt weryfikacji raportu, o którym mowa odpowiednio w art. 80 ust. 3 lub art. 81raportu ust.na 1temat iwielkości 3.emisji. W zakresie dotyczącym treści ustaleń określonych w art. 27 ust. 1 lit. a–d rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2067, zawartych w sprawozdaniu z weryfikacji raportu przepisów art. 16 ust. 1 pkt 4–7 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udo- stępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko nie stosuje się.

Art. 85.

zmieniony
Raport na temat wielkości emisji z operacji lotniczych uznaje się za zweryfikowany, jeżeli raport ten został sporządzony na podstawie danych przygotowanych przez Europejską Organizację ds. Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej (Eurocontrol) przy użyciu narzędzia dla małych podmiotów uczestniczących w systemie, zatwierdzonego rozporządzeniem Komisji (UE) nr 606/2010 z dnia 9 lipca 2010 r. w sprawie zatwierdzenia uproszczonego narzędzia do szacowania zużycia paliwa przez operatorów statków powietrznych stanowiących niewielkie źródło emisji, opracowanego przez Europejską Organizację ds. Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej (Eurocontrol) (Dz. Urz. UE L 175 z 10.07.2010, str. 25), a: całkowita roczna emisja z operacji lotniczych wykonywanych przez danego operatora statku powietrznego wyniosła mniej niż 25 000 Mg CO2 w danym roku kalendarzowym lub całkowita roczna emisja z operacji lotniczych wykonywanych przez danego operatora statku powietrznego z lotów innych niż: rozpoczynające się lub kończące się na lotniskach znajdujących się na terytorium państw należących do Europejskiego Obszaru Gospodarczego,Gospodarczego wykonywanychwykonywane do i z państw spoza tego obszaru, z wyłączeniem lotów rozpoczynających się na lotniskach znajdujących się na terytorium państw należących do Europejskiego Obszaru Gospodarczego i kończących się na lotniskach znajdujących się na terytorium Konfederacji Szwajcarskiej lub Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, wykonywane między lotniskiem znajdującym się w regionie najbardziej oddalonym w rozumieniu art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej a lotniskiem znajdującym się w innym regionie Europejskiego Obszaru Gospodarczego – wyniosła mniej niż 3000 Mg CO2 w danym roku kalendarzowym. Ustalenia raportu, o którym mowa w ust. 1, są równoważne ustaleniom raportu zweryfikowanego jako zadowalający zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) 2018/2067.

Art. 86.

zmieniony
Prowadzący instalację albo operator statku powietrznego jest obowiązany do przedłożenia Krajowemu ośrodkowi raportu na temat wielkości emisji, o którym mowa w art. 80 ust. 3, sporządzonego za poprzedni rok okresu rozliczeniowego oraz sprawozdania z weryfikacji, o którym mowa w art. 84 ust. 1. Raport i sprawozdanie przedkłada się Krajowemu ośrodkowi w terminie do dnia 31 marca każdego roku. W tym samym terminie prowadzący instalację albo operator statku powietrznego przekazuje kopię raportu i kopię sprawozdania odpowiednio organowi właściwemu do wydania zezwolenia albo ministrowi właściwemu do spraw klimatu. Prowadzący instalację albo operator statku powietrznego jest obowiązany, w uzgodnieniu z weryfikatorem, który przeprowadził weryfikację raportu na temat wielkości emisji, wprowadzić zmiany do raportu i przedłożyć poprawiony raport w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w ust. 9, a w przypadku potrzeby dokonania zmian w sprawozdaniu z weryfikacji jest obowiązany do przedłożenia w tym terminie poprawionego sprawozdania. Raport na temat wielkości emisji oraz sprawozdanie z weryfikacji przedkłada się na piśmie utrwalonym w postaci papierowej i w postaci elektronicznej. W przypadku przyjęcia w raporcie na temat wielkości emisji współczynnika emisyjnego wynoszącego zero dla wykorzystywanych do spalania biopaliw, biopłynów lub paliw z biomasy prowadzący instalację lub operator statku powietrznego jest obowiązany do wykazania spełniania: kryteriów zrównoważonego rozwoju określonych w art. 28ba–28bcb i art. 28bcc ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych (Dz. U. z 2025 r. poz. 901) oraz kryterium ograniczenia emisji gazów cieplarnianych określonego w art. 28b ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych – w przypadku biopaliw wykorzystywanych do wykonywania operacji lotniczych, a w przypadku biopłynów i paliw z biomasy wykorzystywanych do produkcji energii elektrycznej, ciepła i chłodu – określonego w art. 135a ust. 2 i 3 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2024 r. poz. 1361, 1847 i 1881 oraz z 2025 r. poz. 303, 759 i 1218). Wykazanie spełniania kryteriów zrównoważonego rozwoju określonych w art. 28ba–28bcb i art. 28bcc ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych oraz kryteriów ograniczenia emisji gazów cieplarnianych określonych w art. 28b tej ustawy oraz w art. 135a ust. 2 i 3 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii odbywa się na podstawie: świadectwa w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 39 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych – w przypadku biopaliw wykorzystywanych do wykonywania operacji lotniczych; poświadczenia w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 40 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych lub dokumentu, o którym mowa w art. 28c ust. 1 pkt 1 lub 4 tej ustawy – w przypadku innym niż wymieniony w pkt 1. Obowiązek, o którym mowa w ust. 3, nie dotyczy biopaliw, biopłynów i paliw z biomasy, które na podstawie art. 38 ust. 5 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066 nie podlegają obowiązkowi spełniania kryteriów zrównoważonego rozwoju określonych w art. 28ba–28bcb i art. 28bcc ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych lub kryteriów ograniczania emisji gazów cieplarnianych określonych w art. 28b tej ustawy lub art. 135a ust. 2 lub 3 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii.emisji sporządzonego za poprzedni rok okresu rozliczeniowego oraz sprawozdania z weryfikacji, o którym mowa w art. 84 ust. 1. Raport i sprawozdanie przedkłada się Krajowemu ośrodkowi w terminie do dnia 31 marca każdego roku. W tym samym terminie prowadzący instalację albo operator statku powietrznego przekazuje kopię raportu i kopię sprawozdania odpowiednio organowi właściwemu do wydania zezwolenia albo ministrowi właściwemu do spraw klimatu. Prowadzący instalację albo operator statku powietrznego jest obowiązany, w uzgodnieniu z weryfikatorem, który przeprowadził weryfikację raportu na temat wielkości emisji, wprowadzić zmiany do raportu i przedłożyć poprawiony raport w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w ust. 9, a w przypadku potrzeby dokonania zmian w sprawozdaniu z weryfikacji jest obowiązany do przedłożenia w tym terminie poprawionego sprawozdania. Raport na temat wielkości emisji oraz sprawozdanie z weryfikacji przedkłada się na piśmie utrwalonym w postaci papierowej i w postaci elektronicznej. (uchylony) (uchylony) (uchylony) Krajowy ośrodek przeprowadza ocenę raportu na temat wielkości emisji w zakresie kompletności zawartych w nim danych, poprawności przeprowadzonych obliczeń oraz zgodności zawartych w nim ustaleń z przepisami rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066 i z zatwierdzonym odpowiednim planem monitorowania emisji z operacji lotniczych albo uproszczonym planem monitorowania emisji z operacji lotniczych, albo planem monitorowania wielkości emisji, z uwzględnieniem sprawozdania z weryfikacji, o którym mowa w art. 84 ust. 1. Ocena, o której mowa w ust. 5, dotyczy raportów zweryfikowanych jako zadowalające zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) 2018/2067. W celu przeprowadzenia oceny, o której mowa w ust. 5, Krajowy ośrodek może zażądać od weryfikatora przedłożenia wewnętrznej dokumentacji z weryfikacji, o której mowa w art. 26 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2067. Jeżeli z oceny Krajowego ośrodka wynika, że raport na temat wielkości emisji nie spełnia wymagań, o których mowa w ust. 5, Krajowy ośrodek występuje do prowadzącego instalację albo operatora statku powietrznego z wnioskiem o udzielenie wyjaśnień. Jeżeli z udzielonych wyjaśnień wynika potrzeba dokonania zmian w raporcie na temat wielkości emisji lub w sprawozdaniu z weryfikacji, Krajowy ośrodek występuje do prowadzącego instalację albo operatora statku powietrznego z wnios- kiem o dokonanie zmian w tym raporcie lub w sprawozdaniu.

Art. 87.

zmieniony
Jeżeli Krajowy ośrodek nie uzyska od prowadzącego instalację albo operatora statku powietrznego wystarczających wyjaśnień albo w terminie, o którym mowa w art. 86 ust. 10, nie otrzyma poprawionego raportu lub sprawozdania z weryfikacji, występuje do organu Inspekcji o przeprowadzenie kontroli w celu sprawdzenia, czy raport na temat wielkości emisji jest zgodny ze stanem faktycznym. Kontrola jest prowadzona na zasadach określonych w ustawie z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2024 r. poz. 425), z uwzględnieniem ust. 3. W przypadku operatora statku powietrznego niemającego miejsca zamieszkania ani siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, organ Inspekcji może wystąpić do tego operatora o przesłanie uwierzytelnionych, zgodnie z przepisami obowiązującymi w danym państwie, dokumentów stanowiących podstawę oszacowania wielkości emisji z wykonanych operacji lotniczych. Jeżeli operator statku powietrznego nie przedłoży na wezwanie dokumentów, o których mowa w ust. 3, na wezwanie, albo – jeżeli na podstawie przedłożonych dokumentów nie można w sposób rzetelny oszacować wielkości emisji –z operacji lotniczej lub skutków innych niż emisja dwutlenku węgla (CO2), organ Inspekcji dokonadokonuje oszacowania wielkości emisji z operacji lotniczej lub skutków innych niż emisja dwutlenku węgla (CO2), w szczególności na podstawie ustaleń organów sprawujących dozór przestrzeni powietrznej. Jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli organ Inspekcji stwierdzi nieprawidłowości, które miały wpływ na ustalenie wielkości emisji,emisji z instalacji albo wielkości emisji z operacji lotniczej lub skutków innych niż emisja dwutlenku węgla (CO2), wydaje decyzję określającą szacunkową wielkość emisji z instalacji albo emisji z operacji lotniczej lub skutków innych niż emisja dwutlenku węgla (CO2), w roku okresu rozliczeniowego, którego dotyczy raport na temat wielkości emisji. Organ Inspekcji przekazuje Krajowemu ośrodkowi kopię decyzji, o której mowa w ust. 5, w terminie 147 dni od dnia, w którym stała się ona ostateczna. Jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, organ Inspekcji stwierdzi zgodność ustaleń zawartych w raporcie na temat wielkości emisji ze stanem faktycznym, przekazuje informacje w tym zakresie odpowiednio prowadzącemu instalację albo operatorowi statku powietrznego oraz Krajowemu ośrodkowi.

Art. 88.

zmieniony
Krajowy ośrodek, w terminie do dnia 31 maja każdego roku, występuje do organu Inspekcji o oszacowanie wielkości emisji z instalacji albo emisji z operacji lotniczej,lotniczej lub skutków innych niż emisja dwutlenku węgla (CO2), w przypadku gdy: prowadzący instalację albo operator statku powietrznego nie złożyłprzedłożył raportu na temat wielkości emisji lub sprawozdania z weryfikacji, o którym mowa w art. 84 ust. 1; w sprawozdaniu z weryfikacji, o którym mowa w art. 84 ust. 1, weryfikator zamieścił jedno z ustaleń określonych w art. 27 ust. 1 lit. b–d rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2067. Krajowy ośrodek występuje do organu Inspekcji o oszacowanie wielkościwielkości: emisji z instalacji albo emisji z operacji lotniczej lub skutków innych niż emisja dwutlenku węgla (CO2) – również w przypadku, gdy z uzyskanych przez niego informacji wynika, że emisja ustalonalub skutki inne niż emisja dwutlenku węgla (CO2) ustalone na podstawie raportu,raportu ona którymtemat mowawielkości wemisji art.lub 80poprawionego ust.raportu 3,na lubtemat raportu,wielkości emisji, o którym mowa w art. 86 ust. 10, zostałazostały wyznaczonaustalone nieprawidłowo. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, organ Inspekcji wydaje decyzję określającą szacunkową wielkość emisji z instalacji albo emisji z operacji lotniczej lub skutków innych niż emisja dwutlenku węgla (CO2) za rok okresu rozliczeniowego, którego dotyczyło wystąpienie Krajowego ośrodka. Przepisy art. 87 ust. 2–4 i 6 stosuje się odpowiednio.

Art. 89.

zmieniony
Organ Inspekcji umarza postępowanie w sprawie oszacowania wielkości emisji z instalacji albo emisji z operacji lotniczej,lotniczej lub skutków innych niż emisja dwutlenku węgla (CO2), o którymktórych mowa w art. 88 ust. 1 pkt 1, jeżeli przed wydaniem decyzji prowadzący instalację albo operator statku powietrznego dopełni obowiązku, o którym mowa w art. 86 ust. 1.

Art. 9.

zmieniony
Wniosek o otwarcie rachunku w rejestrze Unii odpowiada wymaganiom określonym w art. 13–16 oraz w art. 21 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1122. Wniosek o otwarcie rachunku obrotowego w rejestrze Unii może złożyć: osoba fizyczna posiadająca miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub wpisana do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, o której mowa w ustawie z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy (Dz. U. z 2022 r. poz. 541, z 2024 r. poz. 1841 oraz z 2025 r. poz. 769), osoba prawna lub jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego, o którym mowa w ustawie z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2025 r. poz. 869) – będąca podatnikiem podatku od towarów i usług zarejestrowanym jako podatnik zgodnie z art. 96 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r. poz. 775, 894, 896 i 1203) na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przynajmniej jedna osoba wskazana we wniosku o otwarcie rachunku obrotowego w rejestrze Unii jako upoważniony przedstawiciel, o którym mowa w art. 20 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1122, jest obowiązana posiadać miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Do wniosku o otwarcie rachunku w rejestrze Unii, oprócz dokumentów i informacji określonych w załącznikach III, IV i VI–VIII do rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1122, dołącza się dowód wniesienia opłaty za otwarcie rachunku. (uchylony) Wniosek o otwarcie i zamknięcie rachunku w rejestrze Unii składa się na piśmie utrwalonym w postaci papierowej albo w postaci elektronicznej, opatrzonym kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, na formularzu dostępnym na stronie internetowej Krajowego ośrodka z za- chowaniem wymagań, o których mowa w rozporządzeniu Komisji (UE) 2019/1122. Wniosek o aktualizację danych dotyczących rachunku w rejestrze Unii składa się zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 22 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1122. Do wniosku o aktualizację stosuje się odpowiednio przepisy ust. 1–3 i 6.

Art. 91.

zmieniony
Krajowy ośrodek wprowadza do rejestru Unii informację o wielkości emisji z instalacji lub z operacji lotniczych,lotniczych na podstawie: raportu,raportu ona którymtemat mowawielkości wemisji art.albo 80poprawionego ust.raportu 3,na albotemat raportu,wielkości emisji, o którym mowa w art. 86 ust. 10 – który został zweryfikowany jako zadowalający. (uchylony) Krajowy ośrodek zatwierdzadokonuje w rejestrze Unii informację o wielkości emisji z instalacji albo operacji lotniczych, ustaloną na podstawie raportu zweryfikowanego jako zadowalający, w przypadku gdy Krajowy ośrodek: nie występuje do organu Inspekcji z wnioskiem, o którym mowa w art. 87 ust. 1; otrzyma informację, o której mowa w art. 87 ust. 7. Krajowy ośrodek wprowadza do rejestru Uniiaktualizacji informacjęinformacji o szacunkowej wielkości emisji z instalacji albo z operacji lotniczych wskazanąna wpodstawie decyzji określającej szacunkową wielkość emisji, o której mowa w art. 87 ust. 5 i art. 88 ust. 2, oraz zatwierdza tę informację na rachunku posiadania operatora w tym rejestrze −3, w terminie 7 dni roboczych od dnia otrzymania kopii tej decyzji. Wprowadzone do rejestru Unii zatwierdzone wielkości emisji z danej instalacji albo z operacji lotniczych w odniesieniu do danego operatora statku powietrznego sumuje się oraz stosuje się do nich czynnik korekty zgodnie z art. 33 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1122. Wartość ta stanowi sumę emisji z instalacji albo operacji lotniczych.

Art. 95a.

zmieniony
Do operatorów statków powietrznych, o których mowa w art. 1 ust. 1 lub art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1603, w zakresie lotów statków powietrznych wskazanych w art. 2 ust. 1 tego rozporządzenia, stosuje się przepisy art. 74–77, art. 79, art. 80 ust. 1 i 3, art. 82–84, art. 86–90, art. 94 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 oraz art. 95.(uchylony)
← Wróć do historii zmian