Historia zmian - 30 sierpnia 2026
o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi
Data oznacza dzień, w którym PrawMi wykryło zmianę w tekście jednolitym ISAP - może różnić się od daty wejścia w życie nowelizacji.
PoPrzed
Art. 47.
zmienionyPracownicy podmiotów leczniczych, osoby wykonujące zawody
medyczne oraz osoby, z którymi podpisano umowy na wykonywanie świadczeń
zdrowotnych, mogą być skierowani do pracy przy zwalczaniu epidemii. Do pracy przy
zwalczaniu epidemii mogą być skierowane także inne osoby, jeżeli ich skierowanie
jest uzasadnione aktualnymi potrzebami podmiotów kierujących zwalczaniem
epidemii.
Osobie skierowanej do pracy na podstawie decyzji, o której mowa w ust. 2,
przysługuje wynagrodzenie zasadnicze w wysokości nie niższej niż 200 %
przeciętnego wynagrodzenia zasadniczego przewidzianego na danym stanowisku
pracy w zakładzie wskazanym w tej decyzji lub w innym podobnym zakładzie, jeżeli
w zakładzie wskazanym nie ma takiego stanowiska. Wynagrodzenie nie może być
niższe niż wynagrodzenie lub uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami do uposażenia
o charakterze stałym, które osoba skierowana do pracy przy zwalczaniu epidemii
otrzymała w miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym wydana została decyzja
o skierowaniu jej do pracy przy zwalczaniu epidemii. Osobom, którym wynagrodzenie
ustalono na podstawie uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia
o charakterze stałym, wynagrodzenie to wypłaca się miesięcznie z góry w pierwszym
dniu roboczym miesiąca, za który ono przysługuje.
Osoby, o których mowa w ust. 4b, skierowane do pracy przy zwalczaniu
epidemii są zwolnione ze świadczenia służby przy zachowaniu prawa do należnego
uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami do uposażenia o charakterze stałym
w wysokości należnej w miesiącu poprzedzającym miesiąc skierowania oraz
otrzymują wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 10.
(uchylony)
Wobec policjanta, funkcjonariusza Straży Granicznej, strażaka pełniącego
służbę w Państwowej Straży Pożarnej, funkcjonariusza Służby Więziennej,
funkcjonariusza Służby Ochrony Państwa, żołnierza zawodowego, funkcjonariusza
Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz funkcjonariusza Służby Wywiadu
Wojskowego skierowanego do pracy na podstawie decyzji, o której mowa w ust. 2,
nie stosuje się odpowiednio przepisu art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r.
o Policji (Dz. U. z 2025 r. poz. 636, 718 i 1366), art. 67 ustawy z dnia 12 października
1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2025 r. poz. 914 i 1366), art. 57a ust. 1 ustawy
z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1312 i
1366), art. 160 ust. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U.
z 2024 r. poz. 1869 i 1871 oraz z 2025 r. poz. 179, 240, 718 i 820), art. 138 ustawy
z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2025 r. poz. 34, z 2024
r. poz. 1871 oraz z 2025 r. poz. 179, 718 i 1366), art. 335 ustawy z dnia 11 marca
2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2025 r. poz. 825, 1014 i 1080) oraz art. 39
ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu
Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (Dz. U. z 2025 r. poz. 694, 718 i
1366).
Osobie, o której mowa w ust. 10, przysługuje zwrot kosztów przejazdu,
zakwaterowania i wyżywienia, na zasadach określonych w przepisach o ustalaniu oraz
wysokości należności przysługującej pracownikom państwowych jednostek z tytułu
podróży służbowych na obszarze kraju. Zwrot kosztów z tytułu zakwaterowania lub
wyżywienia nie przysługuje w przypadku zapewnienia w miejscu wykonywania pracy
bezpłatnego zakwaterowania lub wyżywienia.
Koszty świadczeń zdrowotnych udzielanych w związku ze zwalczaniem
epidemii oraz koszty, o których mowa w ust. 10 i 11, są finansowane z budżetu
państwa z części, której dysponentem jest wojewoda właściwy ze względu na miejsce
udzielania świadczeń.
Przez czas trwania obowiązku, o którym mowa w ust. 7, z osobą skierowaną
do pracy przy zwalczaniu epidemii nie może być rozwiązany dotychczasowy stosunek
pracy ani nie może być dokonane wypowiedzenie umowy o pracę, chyba że istnieje
podstawa do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika albo
w przypadku zmiany lub uchylenia decyzji. Przepisy art. 63–67 ustawy z dnia
26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2025 r. poz. 277, 807 i 1423) stosuje się
odpowiednio.
W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu
epidemii:
studenci kierunków przygotowujących do wykonywania zawodu medycznego,
doktoranci w dziedzinie nauk medycznych i nauk o zdrowiu w dyscyplinach
naukowych: nauki medyczne, nauki farmaceutyczne i nauki o zdrowiu,
osoby kształcące się w zawodzie medycznym,
osoby posiadające wykształcenie w zawodzie medycznym, które ukończyły
kształcenie w tym zawodzie w okresie ostatnich 5 lat,
ratownicy, o których mowa w art. 13 ustawy z dnia 8 września 2006 r.
o Państwowym Ratownictwie Medycznym
– mogą brać udział w udzielaniu świadczeń zdrowotnych udzielanych w związku
z ogłoszeniem stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, na podstawie
decyzji o skierowaniu do pracy przy zwalczaniu epidemii, o której mowa w ust. 2.
Na wniosek wojewody albo ministra właściwego do spraw zdrowia:
rektorzy uczelni prowadzących kształcenie na kierunkach, o których mowa
w ust. 14 pkt 1, albo studia doktoranckie w dziedzinie nauk medycznych
w dyscyplinach, o których mowa w ust. 14 pkt 2,
kierujący innymi niż wskazane w pkt 1 podmiotami kształcącymi w zawodach
medycznych,
podmioty prowadzące egzaminy kończące się uzyskaniem tytułu ratownika,
o którym mowa w art. 13 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym
Ratownictwie Medycznym
– przekazują w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku odpowiednio wykazy
studentów i doktorantów, osób kształcących się w zawodzie medycznym i osób, które
uzyskały tytuł ratownika zawierające: imię, nazwisko, numer PESEL i adres miejsca
zamieszkania danej osoby, jeżeli zobowiązany do przekazania danych posiada ten
adres. Jeżeli tak wskazano we wniosku, podmiot zobowiązany przekazuje również
dane osób, które ukończyły kształcenie w zawodzie medycznym w okresie
wskazanym we wniosku, nie dłuższym niż 5 lat.
Osoby, o których mowa w ust. 14, biorą udział w udzielaniu świadczeń
zdrowotnych pod bezpośrednim nadzorem osoby wykonującej zawód medyczny
właściwej ze względu na rodzaj świadczenia.
Zadania, do których są kierowane osoby, o których mowa w ust. 14,
w ramach pracy przy zwalczaniu epidemii są dostosowane do poziomu ich wiedzy
i umiejętności.
Okres pracy studentów, doktorantów oraz osób kształcących się w zawodzie
medycznym, o których mowa w ust. 14, przy zwalczaniu epidemii jest zaliczany na
poczet odbycia odpowiedniej części zajęć lub grup zajęć kształtujących umiejętności
praktyczne, w tym zajęć praktycznych i praktyk zawodowych.
Osobom, o których mowa w ust. 14, przysługuje wynagrodzenie zasadnicze
za pracę przy zwalczaniu epidemii ustalone zgodnie z ust. 10.
Samorządy zawodów medycznych przekazują, na wniosek odpowiednio
wojewody albo ministra właściwego do spraw zdrowia, w terminie 7 dni od dnia
otrzymania wniosku, wykaz osób wykonujących zawody medyczne, które mogą być
skierowane do pracy przy zwalczaniu epidemii, zawierający: imię, nazwisko, adres
miejsca zamieszkania i numer prawa wykonywania zawodu medycznego, jeżeli został
nadany.
Skierowanie do pracy przy zwalczaniu epidemii następuje w drodze decyzji.
Do pracy przy zwalczaniu epidemii może zostać skierowana osoba, o której
mowa w ust. 3 pkt 1, 2a i 2b, na swój wniosek złożony do wojewody. Przepis
ust. 2 stosuje się.
Skierowaniu do pracy niosącej ryzyko zakażenia przy zwalczaniu epidemii nie
podlegają:
osoby, które nie ukończyły 18 lat bądź ukończyły 60 lat w przypadku kobiet lub
65 lat w przypadku mężczyzn;
kobiety w ciąży;
osoby samotnie wychowujące dziecko w wieku do 18 lat;
osoby wychowujące dziecko w wieku do 14 lat;
osoby wychowujące dziecko z orzeczeniem o niepełnosprawności lub
orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego;
osoby, u których orzeczono częściową lub całkowitą niezdolność do pracy;
inwalidzi i osoby z orzeczonymi chorobami przewlekłymi, na których przebieg
ma wpływ zakażenie lub zachorowanie na chorobę zakaźną będącą przyczyną
epidemii lub orzeczona choroba przewlekła ma wpływ na przebieg lub
zachorowanie na chorobę zakaźną;
osoby, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 31 lipca 1981 r. o wynagrodzeniu
osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe (Dz. U. z 2023 r.
poz. 624), oraz posłowie i senatorowie Rzeczypospolitej Polskiej.
W przypadku gdy dziecko w wieku do 18 lat jest wychowywane przez dwoje
osób, którym przysługuje władza rodzicielska, do pracy przy zwalczaniu epidemii
może zostać skierowana wyłącznie jedna z nich.
3b. Orzeczenie w sprawie choroby, o której mowa w ust. 3 pkt 4, wydaje lekarz,
o którym mowa w art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach
i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1631 i 1674 oraz
z 2025 r. poz. 718, 769 i 1159).
Decyzję o skierowaniu do pracy przy zwalczaniu epidemii na terenie
województwa, w którym osoba skierowana posiada miejsce pobytu lub jest
zatrudniona, wydaje właściwy wojewoda, a w razie skierowania do pracy na obszarze
innego województwa – minister właściwy do spraw zdrowia.
Wojewoda oraz minister właściwy do spraw zdrowia przetwarza dane
osobowe zawarte w wykazach, o których mowa w ust. 1a, oraz uzyskane
w postępowaniach o skierowaniu do pracy przy zwalczaniu epidemii.
Decyzja, o której mowa w ust. 2, jest wydawana w przypadku:
policjantów – po uzyskaniu pozytywnej opinii Komendanta Głównego Policji;
funkcjonariuszy Straży Granicznej – po uzyskaniu pozytywnej opinii
Komendanta Głównego Straży Granicznej;
strażaków pełniących służbę w Państwowej Straży Pożarnej – po uzyskaniu
pozytywnej opinii Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej;
funkcjonariuszy Służby Ochrony Państwa – po uzyskaniu pozytywnej opinii
Komendanta Służby Ochrony Państwa;
żołnierzy zawodowych – po uzyskaniu pozytywnej opinii Ministra Obrony
Narodowej;
funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego – po uzyskaniu pozytywnej
opinii Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego;
funkcjonariuszy Służby Wywiadu Wojskowego – po uzyskaniu pozytywnej
opinii Szefa Służby Wywiadu Wojskowego;
funkcjonariuszy Służby Więziennej – po uzyskaniu pozytywnej opinii Dyrektora
Generalnego Służby Więziennej.
Opinia, o której mowa w ust. 4b, jest wydawana na wniosek kierownika
podmiotu leczniczego wskazującego przewidywaną liczbę godzin pracy w wymiarze
minimum 40 godzin tygodniowo ponad wymiar wynikający z dotychczasowej formy
świadczenia usług, jeżeli osoba, o której mowa w ust. 4b, takie usługi świadczy.
W przypadku pracowników Ministerstwa Obrony Narodowej oraz jednostek
organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego
nadzorowanych, pracowników Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz
pracowników Służby Wywiadu Wojskowego decyzja, o której mowa w ust. 2, jest
wydawana po uzyskaniu pozytywnej opinii odpowiednio Ministra Obrony Narodowej,
Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego albo Szefa Służby Wywiadu Wojskowego.
Przepis ust. 4c stosuje się odpowiednio.
Od decyzji wojewody przysługuje odwołanie do ministra właściwego do
spraw zdrowia.
W ramach postępowania w sprawie rozpatrzenia odwołania, o którym mowa
w ust. 5, albo wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy:
wojewoda może wystąpić do konsultanta wojewódzkiego,
minister właściwy do spraw zdrowia może wystąpić do konsultanta krajowego
– z dziedziny medycyny, której dotyczy choroba przewlekła, lub z dziedziny chorób
zakaźnych, celem uzyskania orzeczenia w sprawie choroby, o której mowa w ust. 3
pkt 4.
Orzeczenie właściwego konsultanta wojewódzkiego albo właściwego
konsultanta krajowego z dziedziny medycyny, której dotyczy choroba przewlekła, lub
z dziedziny chorób zakaźnych, o którym mowa w ust. 5a, jest wydawane w terminie
14 dni od dnia otrzymania wniosku.
Wniesienie środka odwoławczego nie wstrzymuje wykonania decyzji.
Decyzje, o których mowa w ust. 4:
mogą być przekazywane w każdy możliwy sposób zapewniający dotarcie decyzji
do adresata, w tym ustnie;
nie wymagają uzasadnienia;
przekazane w sposób inny niż na piśmie, są następnie doręczane na piśmie po
ustaniu przyczyn uniemożliwiających doręczenie w ten sposób.
Decyzja o skierowaniu do pracy przy zwalczaniu epidemii stwarza obowiązek
pracy przez okres do 3 miesięcy w podmiocie leczniczym lub w innej jednostce
organizacyjnej wskazanych w decyzji.
Osobie skierowanej do pracy przy zwalczaniu epidemii dotychczasowy
pracodawca jest obowiązany udzielić urlopu bezpłatnego na czas określony w decyzji,
o której mowa w ust. 2. Okres urlopu bezpłatnego zalicza się do okresu pracy,
od którego zależą uprawnienia pracownicze u tego pracodawcy.
Okresu niezdolności do pracy nie zalicza się do okresu skierowania do pracy
przy zwalczaniu epidemii.
Podmiot leczniczy lub jednostka organizacyjna, o której mowa w ust. 7,
nawiązują z osobą skierowaną do pracy stosunek pracy na czas wykonywania
określonej pracy, na okres nie dłuższy niż wskazany w decyzji.