I CSK 139/06

postanowienie – Sąd Najwyższy z dnia 2006-05-17

Najważniejsze z orzeczenia

Sąd Najwyższy odrzucił skargę kasacyjną jako niedopuszczalną, ponieważ sprawa dotyczyła m.in. czynszu dzierżawy, a w takich sprawach kasacja jest wyłączona ustawowo. Wskazano też, że przy obliczaniu wartości przedmiotu zaskarżenia nie można uwzględniać kwoty objętej tym wyłączeniem. Orzeczenie jest istotne dla praktyki, bo pokazuje, jak badać dopuszczalność skargi kasacyjnej w sporach o należności z umowy dzierżawy.

Dane orzeczenia

SygnaturaI CSK 139/06
Data orzeczenia2006-05-17
Rodzaj orzeczeniapostanowienie
SądSąd Najwyższy
WydziałWydział I
SędziowieTadeusz Wiśniewski (autor uzasadnienia)

Pełna treść orzeczenia

Sygn. akt I CSK 139/06 POSTANOWIENIE Dnia 17 maja 2006 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Tadeusz Wiśniewski w sprawie z powództwa Wojskowych Zakładów Lotniczych […] przeciwko A. Spółce z o.o. z siedzibą w W. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 maja 2006 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 28 listopada 2005 r., odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od strony pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę 1800 (jeden tysiąc osiemset) zł z tytułu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Uzasadnienie 2 Strona powodowa – Wojskowe Zakłady Lotnicze […] – dochodziła zasądzenia na jej rzecz od pozwanej spółki A. sp. z o.o. kwoty 78 837,08 zł tytułem zapłaty czynszu dzierżawy oraz dodatkowych opłat z ustawowymi odsetkami od dat określonych w pozwie. Nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu nakazowym dnia 3 kwietnia 2003 r. Sąd Okręgowy w W. zasądził dochodzoną przez stronę powodową kwotę zgodnie z żądaniem pozwu. Wyrokiem z dnia 15 czerwca 2004 r. Sąd ten utrzymał w mocy nakaz zapłaty. Wyrokiem z dnia 28 listopada 2005 r. Sąd Apelacyjny oddalił natomiast apelację strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego. W skardze kasacyjna pozwana spółka, zarzucając w ramach drugiej podstawy kasacyjnej naruszenie art. 230 w zw. z art. 210 § 2 k.p.c. oraz art. 227 w zw. z art. 233 § 1 i art. 328 k.p.c. oraz w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej – naruszenie art. 387 i 488 k.c., art. 405 w zw. z art. 410 § 2 w zw. z art. 693 k.c., art. 664 § 3 w zw. z art. 694 k.c. oraz art. 700 k.c., wnosiła o uchylenie i zmianę zaskarżonego wyroku w całości oraz wyroku Sądu pierwszej instancji przez oddalenie powództwa, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest niedopuszczalna. Przedmiotem powództwa w jego ostatecznym kształcie są dwa rodzaje roszczeń – o zapłatę czynszu dzierżawy i o zapłatę opłat dodatkowych określonych w umowie dzierżawy. W zakresie, w jakim przedmiotem niniejszej sprawy jest roszczenie o zapłatę czynszu, zachodzi wyłączenie dopuszczalności skargi kasacyjnej o charakterze przedmiotowym. W myśl bowiem art. 3982 § 2 pkt 1 k.p.c., skarga kasacyjna nie przysługuje w sprawach o rozwód, o separację, o alimenty, o czynsz najmu lub dzierżawy oraz o naruszenie posiadania. 3 W konsekwencji niedopuszczalne jest również uwzględnienie kwoty zasądzonej z tytułu czynszu dzierżawy przy obliczaniu wartości przedmiotu zaskarżenia (por. postanowienia SN z dnia 4 lutego 1998 r., III CKN 346/97, OSNC 1998, nr 9, poz. 147 i z dnia 28 czerwca 2005 r., I CZ 44/05, niepubl.). Według art. 3982 § 1 k.p.c., skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych, a w sprawach gospodarczych - niższa niż siedemdziesiąt pięć tysięcy złotych. Na gruncie niniejszej sprawy, mającej niewątpliwie charakter sprawy gospodarczej o prawa majątkowe, określając wartość przedmiotu zaskarżenia, należy uwzględnić wyłącznie wartość zasądzonych roszczeń o zapłatę opłat dodatkowych wynikających z umowy dzierżawy. Wartość tych roszczeń stanowi różnicę pomiędzy kwotą zasądzoną łącznie na rzecz strony powodowej a kwotami zasądzonymi z tytułu czynszu dzierżawy, które – mimo niejasnych ustaleń Sądu drugiej instancji w tym zakresie – wynoszą co najmniej 67 500 zł. W konsekwencji przyjąć trzeba, że wartość przedmiotu zaskarżenia, miarodajna dla oceny dopuszczalności skargi kasacyjnej, nie przekracza kwoty 11 337,08 zł. Wynika z powyższego, że – biorąc pod uwagę roszczenia zgłoszone przez stronę powodową i uwzględnione przez Sądy – skarga kasacyjna strony pozwanej jest niedopuszczalna: odnośnie do zasądzonej kwoty z tytułu czynszu dzierżawy – ze względu na przedmiotowe wyłączenie, natomiast jeśli chodzi o kwoty zasądzone z tytułu opłat dodatkowych – ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia poniżej ustawowego progu 75.000 zł. Z podanych względów Sąd Najwyższy odrzucił skargę kasacyjną jako niedopuszczalną (art. 3986 k.p.c.). db

Powiązane przepisy

Podobne orzeczenia

Zapytaj AI o to orzeczenie

Pytanie 1/2 (bez konta)