I CZ 39/15

postanowienie – Sąd Najwyższy z dnia 2015-05-14

Najważniejsze z orzeczenia

Sąd Najwyższy oddalił zażalenie strony powodowej na postanowienie Sądu Apelacyjnego, które odrzuciło zażalenie z powodu braku pełnej opłaty. Powód został zwolniony od opłaty tylko do kwoty 1000 zł i nie uregulował dalszej części opłaty w przewidzianym terminie. Orzeczenie wskazuje na konieczność zachowania ustawowych terminów opłat procesowych.

Dane orzeczenia

SygnaturaI CZ 39/15
Data orzeczenia2015-05-14
Rodzaj orzeczeniapostanowienie
SądSąd Najwyższy
WydziałWydział I
SędziowieJan Górowski (przewodniczący), Katarzyna Tyczka-Rote, Mirosław Bączyk (autor uzasadnienia)

Pełna treść orzeczenia

Sygn. akt I CZ 39/15 POSTANOWIENIE Dnia 14 maja 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jan Górowski (przewodniczący) SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca) SSN Katarzyna Tyczka-Rote w sprawie z powództwa C. P. sp. z o.o. w W. przeciwko Skarbowi Państwa - Ministrowi Rozwoju Regionalnego, obecnie Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju i Fundacji […] o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 maja 2015 r., zażalenia strony powodowej na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 7 października 2014 r., 1. oddala zażalenie; 2. nie obciąża strony powodowej kosztami postępowania zażaleniowego. UZASADNIENIE 2 Postanowieniem z dnia 7 października 2014 r. Sąd Apelacyjny odrzucił zażalenie powoda (k. 672 akt), wniesione na postanowienie tego Sądu o odrzuceniu skargi kasacyjnej jako nienależycie opłaconej (postanowienie z dnia 25 czerwca 2014 r.). W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd Apelacyjny wyjaśnił, że powód został zwolniony od opłaty od zażalenia ponad kwotę 1.000 zł (postanowienie z dnia 2 czerwca 2014 r.). Postanowienie to doręczono pełnomocnikowi powoda w dniu 12 czerwca 2014 r. i zgodnie z art. 112 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r., o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 1025 ze zm.) tygodniowy termin do opłacenia pisma (zażalenia) biegnie od dnia doręczenia stronie postanowienia. Opłaty w tym terminie nie wniesiono, dlatego zażalenia jako nieopłacone zostało odrzucone (art. 370 k.c. w zw. z art. 397 § 1 k.p.c.). W zażaleniu na postanowienie z dnia 7 października (o odrzuceniu zażalenia) powód zarzucił naruszenie art. 103 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych poprzez ich niezastosowanie i odmowę zwolnienia powoda od kosztów sądowych w całości (a nie tylko ponad kwotę 1.000 zł). Jednocześnie wnosił o uchylenie postanowienia z dnia 25 czerwca 2013 r., postanowienia z dnia 29 listopada 2013 r. o częściowym zwolnieniu od kosztów sądowych, postanowienia z dnia 21 marca 2014 r. o oddaleniu wniosku powoda o zwolnienie od kosztów w zakresie kwoty 1.000 zł i postanowienia z dnia 24 czerwca 2014 r. w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Z akt sprawy wynika, że powoda zwolniono od opłaty od zażalenia na postanowienie z dnia 7 października 2014 r. (postanowienie z dnia 7 listopada 2014 r.). Z uzasadnienia wniesionego zażalenia wynika, że skarżący koncentruje się jedynie na kwestionowaniu wskazanych w zażaleniu dwóch rozstrzygnięć Sądu Apelacyjnego, które odnoszą się do niezwolnienia powoda od odpowiednich opłat w zakresie kwoty 1.000 zł, przy czym powód uzyskał zwolnienie ponad tę sumę opłaty. Obecnie w aktach sprawy znajdują się uzasadnienia obu kwestionowanych postanowień, tj. postanowienia z dnia 29 listopada 2013 r. i z dnia 21 marca 2014 r. 3 (k. 740 i 742 akr sprawy). W tym pierwszym uzasadnieniu wyjaśniono szczegółowo to, dlaczego istniały podstawy jedynie do częściowego zwolnienia powoda z opłaty od skargi kasacyjnej, tj. w kwocie przekraczającej 1.000 zł (art. 103 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych). Uznano tam przekonywająco (w trzecim kwartale 2013 r.), że kwota 1.000 zł mieści się na pewno w możliwościach płatniczych strony powodowej, skoro powodowa spółka kontynuuje działalność, dysponuje środkami trwałymi i w roku uzyskała nawet przychód przynoszący kilkakrotnie kwotę 1.000 zł (k. 741 akt). W uzasadnieniu postanowienia z dnia 21 marca 2014 r. (zapadło ono w wyniku wniosku powoda o dalsze zwolnienie od kosztów sądowych w zakresie kwoty 1.000 zł) wyjaśniono trafnie, że – wbrew treści wniosku – nie nastąpiły jednak nowe okoliczności świadczące o pogorszeniu się sytuacji finansowej powoda, które uniemożliwiłyby pokrycie opłaty sądowej w tej kwocie. Podano tam także inne ważkie argumenty, które przemawiały przeciwko zwolnieniu w całości powoda od opłaty od skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie. W tej sytuacji należało oddalić zażalenie powoda jako nieuzasadnione (art. 39814 k.p.c.). Nie obciążono powoda kosztami postępowania zażaleniowego z uwagi na postanowienie art. 102 k.p.c. (por. też postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 7 listopada 2014 r. o zwolnieniu powoda od opłaty od zażalenia na postanowienie z dnia 7 października 2014 r., k. 687 akt).

Powiązane przepisy

Podobne orzeczenia

Zapytaj AI o to orzeczenie

Pytanie 1/2 (bez konta)