I GSK 2199/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia del. WSA Krzysztof Sobieralski (spr.) Protokolant Agata Skorupska po rozpoznaniu w dniu 29 września 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej ze skargi kasacyjnej A od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 lipca 2019 r. sygn. akt III SA/Wr 13/19 w sprawie ze skargi A na decyzję Dyrektora Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we Wrocławiu z dnia 31 października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 11 lipca 2019 r., sygn. akt III SA/Wr 13/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę A, zwanej dalej także "skarżącą", na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we Wrocławiu, zwanego dalej "organem" lub "organem odwoławczym", z dnia 31 października 2018 r., nr 9001-2018-001921, w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej PROW 2007-2013 na rok 2016.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 24 maja 2016 r. skarżąca złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR w Miliczu z/s w Sławoszowicach wniosek o przyznanie płatności do gruntów rolnych na rok 2016. W dniu 3 marca 2017 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Miliczu z/s w Sławoszowicach wystosował do Spółki, wezwanie do złożenia wyjaśnień, którym zobowiązał Spółkę do przedstawienia dowodów, potwierdzających prowadzenie przez podmiot A, odrębnej działalności rolniczej w 2016 r. W dniu 5 maja 2017 r. skarżąca opisała okoliczności użytkowania gruntów przez spółkę w 2016 r. i przedstawiła m.in. cztery umowy dzierżawy zawarte pomiędzy A. a BB, RK, BM oraz MK. Decyzją z dnia 10 sierpnia 2017 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Miliczu z/s w Sławoszowicach, zwany dalej także "organem pierwszej instancji" odmówił skarżącej przyznania płatności na rok 2016. Organ odwoławczy decyzją z dnia 30 października 2017 r. uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W toku ponownie prowadzonego postępowania wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, dotyczące przekazania zobowiązań rolnośrodowiskowych, nieznane organowi pierwszej instancji w dniu wydania pierwszej decyzji przyznającej płatność rolnośrodowiskową w roku 2015, a mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy w roku 2016. Okazało się bowiem, że wraz z wnioskiem skarżącej spółki o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej za 2015 r. wpłynęły dokumenty świadczące o przejęciu przez A zobowiązania rolnośrodowiskowego od przekazującego grunty rolne IM. Przeniesienie posiadania gruntów miało miejsce w dniu 15 kwietnia 2015 r. na podstawie umowy dzierżawy pomiędzy spółką A. a IM. Podczas weryfikacji sprawy rolnośrodowiskowej za 2016 r. wystosowano do spółki wezwanie do złożenia wyjaśnień, w odpowiedzi na które producent dostarczył kilka umów dzierżawy na grunty objęte przejętym w dniu 15 kwietnia 2015 r. zobowiązaniem rolnośrodowiskowym. Dostarczone umowy dzierżawy, sporządzone w dniu 1 kwietnia 2015 r., zawarte pomiędzy podmiotem A. a RK, BM oraz MK, w ocenie organu pierwszej instancji pozostawały w sprzeczności z umową przekazania zobowiązania rolnośrodowiskowego, zawartą pomiędzy spółką a IM.

Z uwagi na te ustalenia organ pierwszej instancji wznowił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej dla A za 2015 r. i w konsekwencji decyzją z dnia 3 sierpnia 2018 r. uchylił dotychczasową decyzję o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej PROW 2007-2013 na rok 2015 i odmówił skarżącej przyznania tej płatności. W uzasadnieniu wskazano, że po analizie dostarczonych przez stronę dokumentów, w szczególności umów dzierżawy, protokołów zdawczo-odbiorczych oraz wyjaśnień ustalono, iż w sprawie nie nastąpiło skuteczne przejęcie zobowiązań rolnośrodowiskowych od poprzedniego posiadacza gruntów, IM. Organ podał, że dostarczone dokumenty wskazują na przekazanie gruntów "osobie trzeciej", a zatem nie bezpośrednio podmiotowi przejmującemu zobowiązanie rolnośrodowiskowe od osoby, która dotychczas je realizowała. Grunty te bowiem nabyli: BM, BB, RK i MK. Osoby te nie realizowały na spornym areale programu rolnośrodowiskowego a następnie zbyły te grunty na rzecz skarżącej spółki. Organ odwoławczy decyzją z dnia 3 października 2018 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji wydaną w trybie wznowienia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu prawomocnym wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2019 r., sygn. akt III SA/Wr 12/19, oddalił skargę na tę decyzję organu odwoławczego.

Równolegle toczące się postępowanie o przyznanie płatności na rok 2016 zostało zakończone decyzją organu pierwszej instancji z dnia 8 sierpnia 2018 r. o odmowie przyznania skarżącej wnioskowanej płatności, gdyż wydanie rozstrzygnięcia za rok 2015 stanowiło podstawę do ustalenia powierzchni kwalifikowanej do uzyskania płatności w kolejnym roku realizacji programu, tj. w roku 2016. Opisaną na wstępie decyzją z dnia 31 października 2018 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we Wrocławiu utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że z ustalonego stanu faktycznego w sprawie wynika, iż A w 2015 roku wystąpiła z wnioskiem o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej w przypadku przejęcia zobowiązania rolnośrodowiskowego od innego producenta rolnego, który na przejmowanych działkach realizował zobowiązanie rolnośrodowiskowe od 2012 roku. Organy na poziomie instancyjnym, w wyniku przeprowadzonego w sprawie postępowania za 2015 rok uznały, że spółka A, nie nabyła posiadania działek rolnych i prawa do realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego od tego samego podmiotu, tylko od kilku różnych osób. Z treści załączonych umów (dzierżawy, poddzierżawy, aneksów do umów, protokołów zdawczo- odbiorczych) wynikało bowiem, że grunty, co do których spółka ubiega się o płatności rolnośrodowiskowe na 2015 rok, zostały przejęte bezpośrednio nie od IM rolnika realizującego zobowiązanie rolnośrodowiskowe na działkach od 2012 r., ale od innych osób (BM, BB, RK i MK), które nie realizowały na spornym areale programu rolnośrodowiskowego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżąca zarzuciła naruszenie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007- 2013 (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 1936 ze zm.), art. 6-8, art. 80, 81 § 1a, 89, 97 § 1 pkt 4, 107 oraz 136 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.".

W opinii skarżącej spółki zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji wydając zaskarżoną decyzję błędnie ustalił stan faktyczny sprawy, co przyczyniło się do wyciągnięcia błędnych wniosku w zakresie możliwości przyznania na rzecz skarżącej wnioskowanych płatności, bowiem organy nie przeprowadziły wystarczającego postępowania dowodowego dla ustalenia czy zobowiązanie rolnośrodowiskowe zostało skutecznie przejęte.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, oddalając skargę na opisaną decyzję, stwierdził, że istotą sporu są uprawnienia skarżącej do uzyskania płatności rolnośrodowiskowej w 2016 r. jako kolejnym roku realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego, w sytuacji gdy w 2015 r. skarżąca otrzymała odmowę przyznania tej dotacji rolnej. Powodem wydania decyzji organu odwoławczego z dnia 31 października 2018 r. stanowiącej podstawę odmowy było nieskuteczne przejęcie zobowiązań rolnośrodowiskowych od poprzedniego posiadacza gruntów, który przystąpił do programu rolnośrodowiskowego w 2012 r.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie został przerwany pięcioletni okres realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego rozpoczęty w 2012 r. przez JM. Spowodowane to zostało okolicznością, że spółka, która ubiegała się o płatności rolnośrodowiskowe za 2015 r., przejęła grunty zgłoszone do tej dotacji rolnej nie od rolnika realizującego to zobowiązanie rolnośrodowiskowe od 2012 r. ale od innych osób, które nie realizowały na tym areale programu rolnośrodowiskowego. Obowiązkiem rolnika jest realizacja całego wieloletniego zobowiązania, co do którego się zobowiązał we wniosku i w odniesieniu do tego całego zobowiązania powinien być odnoszony zakres jego nierealizowania. Obowiązek ten ma charakter wsteczny, co uzasadnione jest celem i kompleksowym charakterem programu rolnośrodowiskowego. Program ten ma bowiem charakter wieloletni i beneficjent pomocy zobowiązany jest do jego realizacji w każdym kolejnym roku na uzgodnionych warunkach. Wywiązanie się strony z obowiązków przyjętych w ramach programu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych musi być oceniane w okresie całego 5-letniego okresu zobowiązania. Wywiązywanie się z obowiązków przyjętych w ramach programu ocenia się w perspektywie podjętego wieloletniego zobowiązania, zatem stwierdzenie zaprzestania realizacji program oznacza niedotrzymanie zobowiązania wieloletniego i skutkuje brakiem możliwości uzyskania płatności w kolejnych latach. W konsekwencji brak skutecznego przejęcie tych zobowiązań nie może, z uwagi na brzmienie § 5 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, doprowadzić do wypłaty środków w kolejnym roku programu.

Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpiła A. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej "P.p.s.a.", zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 151 P.p.s.a. w związku z art 133 § 1 P.p.s.a. w związku z art 3 § 1 i § 2 pkt 2 P.p.s.a. poprzez brak rozpoznania istoty sprawy, oddalenie skargi na podstawie uznania, iż w innej sprawie, która również dotyczy skarżącej, sąd orzekł w zakresie trwania programu wieloletniego i jej uprawnienia do uzyskania płatności rolnośrodowiskowej, podczas gdy niniejsza sprawa dotyczy uprawnienia strony do uzyskania płatności za rok 2016, zaś przywoływany przez sąd wyrok dotyczy uprawnienia do uzyskania płatności za rok 2015, a tym samym Sąd I instancji dokonał oceny obowiązywania innego wyroku sądowego do zastałego stanu faktycznego, nie zaś oceny prawidłowości i legalności decyzji administracyjnej.

2. art 151 P.p.s.a. w związku z art 21 ust 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiesiach w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 w związku z art. 80 K.p.a. poprzez uznanie, iż organ miał prawo do wydania decyzji o odmowie przyznania płatności przy jednoczesnym braku dokonania oceny sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego.

3. art 151 P.p.s.a. w związku z art 81 § 1a K.p.a. poprzez uznanie, iż organ mógł rozstrzygnąć na niekorzyść skarżącej wątpliwości co do stanu faktycznego i mógł nałożyć na stronę negatywne konsekwencje prawne, w sytuacji gdy wszelkie wątpliwości powinny być rozstrzygane na korzyść strony.

4. art 151 P.p.s.a. w związku z art 141 § 4 P.p.s.a. poprzez iluzoryczne uzasadnienie okoliczności i podstaw, dla których Sąd I instancji uznał zarzuty podniesione w skardze za bezzasadne, co sprawia, iż tak wydane orzeczenie nie spełnia warunków właściwej kontroli instancyjnej.

W oparciu o powołane zarzuty skarżąca kasacyjnie sformułowała wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w całości i przekazanie temu Sądowi sprawy do ponownego rozpoznania a także o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie zarzutów postawionych w petitum wniesionego środka zaskarżenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 P.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny jako sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonymi przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.

Rozpoznając sprawę w tych granicach Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W oparciu o podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa procesowego należy stwierdzić, że przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest wpływ i znaczenie dla zaskarżonej decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR we Wrocławiu z dnia 31 października 2018 r. w sprawie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej PROW 2007-2013 na rok 2016 decyzji tego organu z dnia 30 października 2018 r. utrzymującej w mocy, wydaną w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, decyzję organu pierwszej instancji z dnia 3 sierpnia 2018 r., którą organ ten uchylił swoją dotychczasową decyzję o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej PROW 2007-2013 na rok 2015 i odmówił skarżącej przyznania tej płatności na rok 2015, a także prawomocnego wyroku WSA we Wrocławiu z dnia z dnia 25 kwietnia 2019 r., sygn. akt III SA/Wr 12/19, oddalającego skargę na te decyzje.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wroclawiu prawidłowo odtworzył granice materialnoprawne oraz formalne rozpoznawanej sprawy a także prawidłowo uznał, że stan faktyczny sprawy został ustalony poprawnie i wyczerpująco. Nie zaistniały w sprawie żadne wątpliwości co do stanu faktycznego, które należałoby rozstrzygać na korzyść strony. Prawidłowo zatem organy obu instancji i Sąd I instancji zastosowały przepisy K.p.a. regulujące zasady prowadzenia postępowania rozpoznawczego. W konsekwencji nie doszło również do naruszenia art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiesiach w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2017 r. poz. 1856 ze zm.), zwanej dalej "ustawą".

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy pomoc jest przyznawana jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w przepisach rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem Rady (WE) nr 1698/2005", oraz w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia oraz w przepisach wydanych na podstawie jej art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy - w niniejszej sprawie jest to rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 (Dz. U. z 2013 r. poz. 361 ze zm.), zwane dalej "rozporządzeniem rolnośrodowiskowym". Płatność rolnośrodowiskowa jest pomocą finansową objętą Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007- 2013, co wynika z treści art. 36 pkt a ppkt iv rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005. Płatności rolnośrodowiskowej udziela się rolnikom, którzy dobrowolnie podejmą zobowiązania rolnośrodowiskowe (art. 39 ust. 2). Zobowiązania te podejmowane są z reguły na okres od pięciu do siedmiu lat. W przypadkach koniecznych i uzasadnionych ustala się dłuższy okres dla poszczególnych rodzajów zobowiązań, zgodnie z procedurą, o której mowa wart. 90 ust. 2 rozporządzenia (art. 39 ust. 3). Płatności udziela się corocznie i obejmują one dodatkowe koszty i utracone dochody wynikające z podjętego zobowiązania. Tam gdzie to niezbędne, mogą one obejmować koszty transakcji (art. 39 ust. 4). Z przywołanej regulacji wynika, że jedną z koniecznych okoliczności występujących w podjętym zobowiązaniu rolnika jest czas jego realizacji, gdyż czas realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego jest elementem zobowiązania rolnośrodowiskowego. O tym czasie realizacji zobowiązania jest mowa nie tylko w art. 39 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) 1698/2005 (z reguły na okres od pięciu do siedmiu lat), ale również w ustawie z 7 marca 2007 r., w art. 10 ustawy, w którym ustanowiono, że pomoc ta jest przyznawana przy spełnianiu warunków określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej delegacji zawartej wart. 29 ust. 1 pkt 1, czyli w rozporządzeniu rolnośrodowiskowym będącym wykonaniem ww. art. 29 ustawy, tj. w jego § 2 ust. 1 pkt 3, w myśl którego płatność rolnośrodowiskową przyznaje się rolnikowi jeżeli: 3) realizuje 5-letnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe, o którym mowa w art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005. Stosownie do treści § 5 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego zobowiązanie rolnośrodowiskowe obejmuje obszar gruntów zadeklarowanych we wniosku o przyznanie pierwszej płatności rolnośrodowiskowej w ramach poszczególnych pakietów i ich wariantów, objęty obszarem zatwierdzonym w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi pkt 23 lit. b rozporządzenia nr 640/2014, do których została przyznana pierwsza płatność rolnośrodowiskowa. Prawodawca przewidział co prawda możliwość przenoszenia gruntów wchodzących do danego programu rolnośrodowiskowego w trakcie jego trwania, jednak określił warunki na jakich takie działanie może być skutecznie wykonane (bez utraty uprawnień do otrzymania płatność rolnośrodowiskowej). W myśl art. 44 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006 (Dz. U. UE. L 368 z 23.12.2006 str.15) " W przypadku, gdy podczas trwania zobowiązania podjętego jako warunek przyznania wsparcia beneficjent przekaże całość lub część swojego gospodarstwa innej osobie, ta ostatnia może przejąć zobowiązanie na pozostały okres. ..." Dalsze regulacje w tym zakresie stanowi krajowy prawodawca w szczególności w § 32 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, w którym przewidziano, że oprócz dokumentów wymaganych na podstawie § 24, do wniosku, o którym mowa w ust. 2, nowy posiadacz gruntów lub stada dołącza: "2) umowę sprzedaży, dzierżawy lub inną umowę, w wyniku której zostało na niego przeniesione posiadanie gruntów lub stada objętych zobowiązaniem rolnośrodowiskowym podjętym przez rolnika, albo kopię tej umowy poświadczoną za zgodność z oryginałem przez notariusza albo potwierdzoną za zgodność z oryginałem przez upoważnionego pracownika Agencji". Z przepisów tych wynika, że zobowiązanie rolnośrodowiskowe zatwierdzone (w efekcie kontroli administracyjnej - decyzji administracyjnej) na określonych gruntach może zostać przekazane bezpośrednio podmiotowi (który spełnia wskazane: ustawą, rozporządzeniem rolnośrodowiskowym, rozporządzeniem Rady (WE) nr 1698/2005 warunki) od osoby, która je dotychczas realizowała. Dowodem na to działanie musi być dołączona do wniosku o przyznanie płatności stosowna umowa dokumentująca przekazanie gruntów.

W rozpoznawanej sprawie przesłanką przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2016 w ramach przejęcia płatności do gruntów nabytych przez skarżącą, o której mowa w art. 44 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006 oraz § 32 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia rolnośrodowiskowego była kontynuacja realizacji programu. Skoro skarżąca – jak wskazywała w postępowaniu administracyjnym – grunty nabyła w roku 2015 od pierwotnego beneficjenta tej formy pomocy JM, to płatność powinna otrzymać również już w roku 2015. Pierwotnie taką płatność skarżąca otrzymała. Jednak po przyznaniu tej płatności wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne istotne dla sprawy istniejące w chwili przyznania tej płatności ale nieznane organowi, który orzekał w tej sprawie, a mianowicie to, że skarżąca spółka faktycznie przejęła grunty nie od IM (przekazującego zobowiązanie rolnośrodowiskowe) lecz od BM, RK oraz MK i w konsekwencji nie dołączyła stosownej umowy, która wskazywałaby na nabycie gruntów od pierwotnego beneficjenta tej płatności rolnej. Ustalone okoliczności faktyczne stanowiły w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. podstawę do wznowienia z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej wydaniem ostatecznej decyzji o przyznaniu skarżącej płatności na rok 2015 oraz do uchylenia tej decyzji i orzeczenia co do istoty sprawy przez odmowę przyznania skarżącej spółce płatności na rok 2015 w trybie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 44 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1974/2006 oraz § 32 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Nastąpiło to ostatecznie w decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR we Wrocławiu z dnia 30 października 2018 r., nr 9001-2018-001917. Ostateczna i prawomocna decyzja w przedmiocie odmowy przyznania skarżącej płatności na rok 2015 stanowi element stanu faktycznego sprawy przyznania płatności na rok 2016. Co istotne jest to negatywny element stanu faktycznego tej sprawy świadczący o tym, że skarżąca nie spełniła przesłanki do przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2016 w ramach kontynuacji realizacji programu na gruntach przejętych bezpośrednio od rolnika, który ten program realizował. Ten element stanu faktycznego wiązał zarówno orzekające w sprawie organy, jak i Sąd I instancji dokonujący kontroli wydanych w sprawie decyzji. Jakkolwiek decyzja z dnia 30 października 2018 r. została wydana w sprawie administracyjnej formalnie odrębnej od sprawy zakończonej decyzją z dnia 31 października 2018 r., to jednak między tymi sprawami istnieje więź materialna tego rodzaju, że ta pierwsza decyzja odnosi się do okoliczności faktycznej, której spełnienie jest przesłanką materialną wydania tej drugiej decyzji, stanowi więc prejudykat dla sprawy przyznania płatności na rok 2016. Zatem wbrew zarzutom skargi kasacyjnej istnienie decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR we Wrocławiu z dnia 30 października 2018 r. oraz wyroku WSA we Wrocławiu, który oddalał skargę na tę decyzję kreowało stan faktyczny istotny z punktu widzenia oceny legalności decyzji tego organu z dnia 31 października 2018 r. w sprawie odmowy przyznania skarżącej płatności na rok 2016.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji szeroko i wyczerpująco wyjaśnia przyczyny, dla których uznał zarzuty przedstawione w skardze za bezzsadne.

W tych okolicznościach skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie art. 180 P.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 P.p.s.a.