I GZ 14/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 września 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 1667/23 w przedmiocie odrzucenia skargi na postanowienie Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 22 maja 2023 r., nr DRC-Vi.6643.49.2022.JŁ w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zastosowania ulgi w spłacie zobowiązania postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 22 września 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 1667/23 odrzucił skargę A (dalej: "spółka", "skarżąca") na postanowienie Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z 22 maja 2023 r., w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zastosowania ulgi w spłacie zobowiązania.

Sąd I instancji wskazał, że z akt administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżone postanowienie zostało przesłane skarżącemu przesyłką listową poleconą i doręczone w dniu 24 maja 2023 r. (k. 154 akt administracyjnych). Uznał zatem, że wniesienie skargi w dniu 3 lipca 2023 r. nastąpiło już po upływie ustawowego terminu, który upływał z dniem 23 czerwca 2023 r. W tym stanie rzeczy Sąd I instancji uznał, że skarga jest spóźniona i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2023.1634, dalej: p.p.s.a.).

Skarżąca, pismem z 13 października 2023 r. wniosła na powyższe postanowienie zażalenie wnosząc o jego uchylenie w całości. Skarżąca podniosła zarzuty naruszenia art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 39 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2023.775, dalej k.p.a.), poprzez przyjęcie, że doręczenie zaskarżonego postanowienia nastąpiło w dniu 22 maja 2023 r., podczas gdy doręczenie to zostało dokonane na błędny adres zamiast pod adres ul. X 7b w Z, to dokonano go na adres ul. X 20c w Z, i dopiero skutecznym doręczeniem było doręczenie dokonane za pośrednictwem ePUAP na skrzynkę osobistą Członka Zarządu Skarżącej.

W uzasadnieniu zażalenia skarżąca wskazała, że nie zgadza się z ustaleniami Sądu I instancji bowiem prawidłowy adres do doręczeń był adres: ul. X 7b w Z, wskazany w KRS, a także oznaczony przez stronę wyraźnie w dokumencie zażalenia, skierowanym do organu w dniu 23 sierpnia 2022 r., którego kopię skarżąca załączyła do zażalenia. Wskazała, że postanowienie organu z 2 czerwca 2023 r. zostało doręczone za pośrednictwem ePUAP na konto członka zarządu skarżącej i dopiero od tego dnia skarżąca mogła zapoznać się z treścią postanowienia i złożyć stosowną skargę zachowując trzydziestodniowy termin na jej wniesienie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.

W kontrolowanej sprawie, stroną jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Zgodnie z art. 45 k.p.a. jednostkom organizacyjnym, a zatem i spółkom, doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Postanowienie z 22 maja 2023 r. zostało prawidłowo doręczone do rąk uprawnionego pracownika w dniu 24 maja 2023 r. o czym świadczy znajdująca się na dokumencie zwrotnego potwierdzenia odbioru pieczątka zawierająca dane podmiotu, do którego była adresowana przedmiotowa korespondencja, wraz z podpisem pracownika. Kwestia adresu na jaki przesyłka została wysłana, wobec pokwitowania jej odbioru przez upoważnioną do tego osobę, sprawia, że jest to kwestia niejako drugorzędna.

W tym miejscu należy wskazać na ugruntowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowisko, zgodnie z którym pocztowy dowód doręczenia przesyłki w postaci zwrotnego potwierdzenia odbioru korespondencji stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone, czyli że w określonym dniu, danej osobie doręczono przesyłkę, która zawierała określoną korespondencję, ewentualnie, że przesyłki z określonych przyczyn w danym dniu nie doręczono i w konsekwencji ją awizowano (v. postann NSA z 31 marca 2010 r. sygn. akt I FSK 1929/09; wyrok NSA z 12 grudnia 2008 r. sygn. akt II GSK 555/08; wyrok WSA w Warszawie z 22 maja 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 4015/06). Jak wynika z przekazanych przez organ akt administracyjnych, dotychczas prowadzona korespondencja ze Skarżącą była prowadzona na adres: ul. X 20C w Z. Korespondencja ta każdorazowo była odbierana przez upoważnioną do tego osobę, a także kwitowana poprzez przystawienie pieczątki służbowej ze wskazaniem danych adresowych Spółki oraz podpis jej pracownika. Również sporna korespondencja została w istocie skutecznie doręczona stronie doręczenia w dniu 24 maja 2023 r. na takich samych zasadach.

Należy też zwrócić uwagę, że w orzecznictwie zaprezentowano pogląd, który skład orzekający w niniejszym postępowaniu podziela, iż ewentualny brak pouczenia przez organ administracji o obowiązku wynikającym z art. 41 § 1 k.p.a. (a więc obowiązku zawiadomienia organu administracji publicznej o każdej zmianie adresu) nie może powodować, że doręczenie pod dotychczasowym adresem będzie nieskuteczne. (...) Ewentualnych negatywnych skutków doręczenia zastępczego dokonanego pod dotychczasowym adresem zamieszkania strona może uniknąć wnosząc o przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej. (v. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 550/14).

Oczywiście w niniejszej sprawie Skarżąca powiadomiła organ o zmianie adresu do korespondencji. Co prawda nie uczyniła tego odrębnym pismem procesowym, ani nie wskazała tego w sposób niebudzący wątpliwości, tym bardziej, że zmiana dotyczyła wyłącznie numeru ulicy w tym samym mieście, co mogło spowodować brak dostatecznego rozeznania po stronie organu co do dokonanej zmiany, jednakże jak wskazano wcześniej, wobec finalnego doręczenia korespondencji i pokwitowania jej odbioru przez upoważnioną do tego osobę, sprawia, że jest to kwestia niejako drugorzędna.

Odnosząc się do podniesionego zarzutu naruszenia art. 39 § 1 k.p.a. w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, pomimo błędnego trybu doręczenia zastosowanego przez organ, nie miało to istotnego wpływu na fakt otrzymania decyzji. Orzecznictwo sądowoadministracyjne wiąże bowiem przy badaniu terminowości wniesienia skargi, kwestię doręczenia zaskarżonego rozstrzygnięcia albo aktu. To od stwierdzenia, czy doszło do doręczenia zależy ocena skuteczności wniesienia skargi. W przedmiotowej sprawie, pomimo wybrania przez organ nieprawidłowej formy doręczenia zaskarżonej decyzji, do jej doręczenia finalnie doszło. Pracownik Spółki pokwitował jej odbiór o czym świadczy wskazany już wcześniej podpis pracownika wraz z pieczątką przedsiębiorstwa. Przyjęcie w niniejszym stanie faktycznym, że doręczenie w formie tradycyjnej było wadliwe wobec faktycznego ziszczenia się jego skutku, pozwalałoby na zbyt daleko idącą wykładnię doprowadzającą do przyznania stronie, niewspółmiernego i wydłużonego terminu zaskarżenia wydanego aktu do WSA. Bowiem strona powziąwszy wiadomość o wydaniu zaskarżonego aktu, następnie zapoznaniu się z jego treścią mogłaby uchylać się następnie przez kolejne 14 dni od odebrania przesyłki adresowanej do niej drogą elektroniczną, wyłącznie w celu wydłużenia terminu procesowego do zaskarżenia postanowienia, którego treść i rozstrzygnięcie już poznała. Z tych względów, pomimo dostrzeżenia nieprawidłowości w doręczeniu zaskarżonego postanowienia, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie dawało ono podstaw do uchylenia zaskarżonego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 września 2023 r.

Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny nie zauważa usprawiedliwionych podstaw zażalenia. Skarżącej bowiem, co istotne, doręczono zaskarżone postanowienie, a zatem miała możliwość zapoznać się z jego treścią.

Mając na uwadze powyższą argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.