I PZ 37/98

Postanowienie z dnia 27 października 1998 r. I PZ 37/98 Oczywisty błąd pisarski, który wystąpił w odpisie doręczonego stronie orzeczenia nie podlega sprostowaniu w trybie art. 350 KPC. Przewodniczący: SSN Józef Iwulski, Sędziowie SN: Zbigniew Myszka (spra- wozdawca), Barbara Wagner. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 paź- dziernika 1998 r. sprawy z powództwa Władysława G. przeciwko Stacji Rejonowej P.K.P. w T. o zapłatę, na skutek zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie z dnia 18 maja 1998 r. [...] p o s t a n o w i ł: o d d a l i ć zażalenie. U z a s a d n i e n i e Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie posta- nowieniem z dnia 18 marca 1998 r. odrzucił kasację strony pozwanej - Stacji Rejo- nowej PKP w T. od wyroku tego Sądu z dnia 29 stycznia 1998 r. [...], wskazując na jej niedopuszczalność w sprawie o świadczenie z uwagi na wartość przedmiotu zas- karżenia nie przekraczającą pięciu tysięcy złotych (art. 393 pkt 1 KPC). W zażaleniu na to postanowienie strona pozwana wskazała na naruszenie przepisów art. 330 § 1 KPC w związku z art. 361 KPC - przez podpisanie uzasad- nienia postanowienia przez sędziego Sądu Wojewódzkiego, który nie brał udziału w posiedzeniu, a także podniosła zarzut błędnej interpretacji art. 393 pkt 1 KPC w związku z art. 393 1 pkt 1 KPC - przez przyjęcie niedopuszczalności kasacji z uwagi na wartość przedmiotu sporu niższą niż pięć tysięcy złotych w przypadku „wydania 2 orzeczenia nie znajdującego uzasadnienia w obowiązującym stanie prawnym”. W ocenie strony skarżącej kwotowe ograniczenie dopuszczalności skargi kasacyjnej nie ma zastosowania w przypadku merytorycznie błędnego orzeczenia Sądu drugiej instancji, gdyż taka sytuacja narusza konstytucyjną zasadę praworządności. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zarzut podpisania uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia przez sędziego, który nie brał udziału w jego wydaniu, wyartykułowany przez naruszenie przepisów prawa procesowego art. 330 § 1 KPC w związku z art. 361 KPC był w istocie zarzu- tem wydania nieistniejącego postanowienia, który mógł prowadzić do stwierdzenia nieważności postępowania w sprawie spowodowanej brakiem koniecznych podpisów całego składu orzekającego, która zachodzi w razie wydania orzeczenia przez skład sądu orzekającego sprzeczny z przepisami prawa (art. 379 pkt 4 KPC). Nie istnieje bowiem i nie wywiera żadnych skutków prawnych orzeczenie, którego nie podpisał cały skład orzekający (art. 358 i 360 KPC). Dlatego w tej kwestii Sąd Najwyższy uzyskał wyjaśnienie Sądu Wojewódzkiego w Krakowie, że pod zaskarżonym posta- nowieniem i jego uzasadnieniem podpisy złożyli wszyscy sędziowie biorący udział w wydaniu tego orzeczenia. Również w odpisach tego postanowienia został określony prawidłowy skład orzekający, a jedynie wskutek oczywistego błędu pisarskiego pod uzasadnieniem tego orzeczenia zostało wymienione nazwisko sędziego, który nie brała udziału w orzekaniu. W wyniku tej oczywistej pomyłki pisarskiej strony otrzy- mały pierwotnie wadliwe odpisy postanowienia. Ponieważ błąd dotyczył wyłącznie odpisu orzeczenia, a nie jego oryginału, zarządzono ponowne doręczenie stronom prawidłowych odpisów wraz z wyjaśnieniem poprzedniej pomyłki pisarskiej. Przegląd akt sprawy potwierdził prawdziwość uzyskanego wyjaśnienia, że pomyłka pisarska w oznaczeniu nazwiska jednego z sędziów biorących udział w wydaniu zaskarżonego postanowienia nie wystąpiła na oryginale tego orzeczenia, a jedynie na jego odpi- sach, dlatego nie było potrzeby formalnego sprostowania błędu w trybie art. 350 KPC w związku z art. 361 KPC. W konsekwencji dokonanych ustaleń kasacyjny zarzut naruszenia art. 330 § 1 i 361 KPC okazał się nieuzasadniony. Oczywiście bezpodstawny był natomiast zarzut błędnej interpretacji art. 393 pkt 1 KPC w związku z art. 393 1 pkt 1 KPC, ponieważ w szczególności przepis prawa procesowego - art. 393 pkt 1 KPC, który nie przewiduje dopuszczalności wniesienia 3 kasacji w sprawach o świadczenie, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięć tysięcy złotych, a w sprawach gospodarczych - niższa niż dziesięć tysięcy złotych, nie może być weryfikowany pod kątem wskazanej przez skarżącego podstawy kasacyjnej w postaci naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 393 1 pkt 1 KPC). Równocześnie z ko- deksowego ograniczenia dopuszczalności kasacji w sprawach o świadczenie wynika brak procesowych możliwości merytorycznego badania zaskarżonego orzeczenia w takiej sprawie, czego w istocie rzeczy bezzasadnie domagał się skarżący. Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy oddalił zażalenie. ========================================