I SA/Ke 456/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.), Asesor WSA Magdalena Stępniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi W. C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 16 sierpnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.) na rzecz adwokat A. P. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. (dalej: "Dyrektor") postanowieniem z 16 sierpnia 2022 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w K. ("organ I instancji") z 3 czerwca 2022 r., nr [...] oddalające skargę W. C. na czynności egzekucyjne w postaci zajęć wynagrodzenia za pracę z 2 marca 2022 r., numer zawiadomień: [...] w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] z 21 czerwca 2018 r., wystawionych przez wierzyciela - Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. Inspektorat w O. Ś. celem wyegzekwowania zaległości z tytułu nieopłaconych składek na FUS, FUZ i FP za okres od października 2012 r. do stycznia 2013 r.

Organ wyjaśnił, że wobec zobowiązanego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...] z 21 czerwca 2018 r., celem wyegzekwowania zaległości z tytułu nieopłaconych składek na FUS, FUZ i FP za ww. okres. Podał, że odpisy tytułów wykonawczych wraz z zajęciami wierzytelności pieniężnych doręczono stronie 12 lipca 2018 r. w trybie zastępczym - art. 44 k.p.a.

Nadto ustalił, że 2 marca 2022 r. organ egzekucyjny przesłał do zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę o numerach: [...], adresowane także do pracodawcy strony – W. sp. z o.o. Zawiadomienia doręczono stronie 22 marca 2022 r.

Następnie organ odwoławczy przedstawił przebieg korespondencji organu I instancji ze zobowiązanym, w związku z pismem strony z 27 marca 2022 r., stanowiącym m.in. skargę na czynności egzekucyjne.

Wymienionym na wstępie postanowieniem z 3 czerwca 2022 r. organ I instancji oddalił skargę na czynności egzekucyjne z 2 marca 2022 r. dotyczące zawiadomień: [...]

W. C. złożył na ww. postanowienie zażalenie. Utrzymując je w mocy Dyrektor wyjaśnił, że z dniem 30 lipca 2020 r. do ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1438, dalej "u.p.e.a.") wprowadzono zmiany, dokonane treścią art. 1 pkt 28 ustawy z dnia 11 września 2019 roku o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2019 r., poz. 2070). Z art. 13 ustawy zmieniającej wynika, że do spraw wszczętych, a nie zakończonych przed datą 29 lipca 2020 r. zastosowanie mają przepisy dotychczasowe.

Wobec wszczęcia postępowania egzekucyjnego 21 czerwca 2018 r. oraz doręczenia stronie odpisów tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniami o zajęciu wierzytelności pieniężnych 12 lipca 2018 r., w sprawie zastosowanie znalazły przepisy według stanu prawnego obowiązującego do 29 lipca 2020 r.

Następnie organ odwoławczy wskazał na podstawę prawną rozstrzygnięcia tj. art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podkreślając, że skarga na czynności egzekucyjne, o której mowa ww. przepisie stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. Ma bowiem charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia takie jak: zarzuty, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, skargę do sądu powszechnego, czy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Podniósł, ze skarga w tym trybie przysługuje na dokonane przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty, na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia. Nadto powołując się na orzecznictwo wyjaśnił, że z uwagi na zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym, skarga przewidziana w art. 54 § 1 u.p.e.a. może dotyczyć wyłącznie konkretnej czynności organu egzekucyjnego, natomiast nie może obejmować zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, prawidłowości jego prowadzenia, czy działań wierzyciela poprzedzających wystawienie tytułu wykonawczego.

Dyrektor ustalił, że zobowiązany poza kwestionowaniem prawidłowości zastosowania druku zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę oraz błędnego wyliczenia kwot zaległości w zajęciach o numerach zawiadomień [...] z 2 marca 2022 r., nie wskazał na inne wady samej czynności egzekucyjnej organu. W konsekwencji kontrolę postanowienia organu I instancji ograniczono do ww. zarzutów. W wyniku tak dokonanej kontroli Dyrektor nie dopatrzył się nieprawidłowości i naruszenia przepisów prawa przy dokonywaniu przez organ egzekucyjny zaskarżonej czynności egzekucyjnej.

Nadto wyjaśnił, że równolegle prowadzone jest postępowanie w sprawie wniosku zobowiązanego o umorzenie przedmiotowego postępowania egzekucyjnego i w tym postępowaniu rozpatrzone zostaną pozostałe argumenty.

Dalej podał, że zgodnie z art. 7 u.p.e.a. w sprawie został zastosowany środek egzekucyjny przewidziany w art 1a pkt 12 lit. a powołanej ustawy, tj. egzekucja z wynagrodzenia za pracę. Tryb dokonywania zaskarżonej czynności egzekucyjnej został unormowany w art. 72 § 1-4 u.p.e.a.

Odnosząc się do zarzutów zobowiązanego, Dyrektor stwierdził, że druk zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę spełnia wymogi określone w art. 67 § 1 i 2 u.p.e.a. i art. 72 u.p.e.a. i odpowiada wzorowi ustalonemu dla tego rodzaju druków w rozporządzeniu Ministra Finansów Funduszy i Polityki Regionalnej w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych z dnia 1 grudnia 2020 r. (Dz.U. 2021, poz. 26) - załącznik nr 1, które obowiązywały w dacie wystawienia zawiadomienia o dokonaniu zaskarżonej czynności egzekucyjnej, tj. 2 marca 2022 r.

Podniósł, że w zawiadomieniach z 2 marca 2022 r. organ egzekucyjny wypełnił prawidłowo wszystkie pola druku przewidziane prawem, prawidłowo wskazał wszystkie wartości liczbowe dotyczące rodzaju zaległości, dochodzonych kwot, czy okresów terminów płatności. Ponadto prawidłowo wyliczył kwotę kosztów egzekucyjnych, w związku z dokonaną czynnością, wskazał także rachunek na jaki dłużnik zajętej wierzytelności powinien wpłacić kwotę z zajętego wynagrodzenia. Nadto zawarł w tych zawiadomieniach wszystkie niezbędne pouczenia dla zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności.

Zdaniem Dyrektora powyższe oznacza, że kwestionowanie przez zobowiązanego druków zawiadomień zajęć wynagrodzenia za pracę, na podstawie których organ I instancji dokonał czynności egzekucyjnych uznać należało za bezzasadne.

Odnośnie zarzutów błędnego wyliczenia kwot objętych ww. zawiadomieniami, stwierdził, że organ egzekucyjny w zakresie wysokości opłat w egzekucji należności pieniężnych w przypadku obliczania wysokości kosztów egzekucyjnych, działał na podstawie o art. 64 § 1 pkt. 3, § 6 u.p.e.a. - w stanie prawnym wynikającym z przepisu art. 6 ustawy o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw z dnia 4 lipca 2019 r. (Dz.U. z 2019, poz. 1553) wskazującym, że w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym wszczętym i niezakończonym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, z uwzględnieniem ust. 2-4 oraz art. 7-11.

W związku z powyższym stwierdził, że organ przedmiotowe obliczenia wykonał w sposób prawidłowy, a zarzut strony w tym zakresie jest chybiony.

Nadto Dyrektor za bezzasadny uznał zarzut braku pełnego rozpoznania wniosku, albowiem organ I instancji nie mógł rozpatrując skargę na czynności egzekucyjne orzekać w kwestii innych prawem zastrzeżonych środków zaskarżenia, jakie przysługują zobowiązanemu w toku postępowania egzekucyjnego.

Podkreślił, że nie było podstaw prawnych do badania w ramach skargi na czynności egzekucyjne innych zarzutów wynikających z treści pisma zobowiązanego, takich jak: brak decyzji ustalających wymiar składek, weryfikacji dat i okresów zaległych składek należnych Zakładowi, okresów ich dochodzenia z uwzględnieniem czynności powodujących przerwanie biegu terminu przedawnienia.

W. C. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na postanowienie Dyrektora. Wniósł o jego uchylenie, uchylenie postanowienia organu pierwszej instancji oraz o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Zarzucił naruszenie prawa materialnego w zakresie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 k.p.a. Dodatkowo zarzucił błędy w ustaleniach faktycznych które skutkują nieważnością wdanego postanowienia II instancyjnego.

W uzasadnieniu skargi przedstawił przebieg postępowania w sprawie oraz ponowił wszystkie podniesione zarzuty zawarte w skardze na czynności egzekucyjne jak i w zażaleniu na postanowienie organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie.

W replice do odpowiedzi na skargę (k. 117 akt sądowych) skarżący podniósł, ze jego zdaniem doszło do milczącego załatwienia sprawy zgodnie z art. 122a k.p.a.

W piśmie procesowym z 27 grudnia 2022 r. reprezentujący skarżącego profesjonalny pełnomocnik ustanowiony w ramach prawa pomocy poparł wywiedzioną skargę, w tym zarzuty i wnioski w niej zawarte oraz wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2022 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). W myśl art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 - dalej: ,,P.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 P.p.s.a. Zgodnie z powołaną regulacją, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Rozpatrując sprawę w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Sąd za prawidłowe uznał ustalenia, jakie w zakresie stanu faktycznego poczyniły organy.

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną w postaci zajęć wynagrodzenia za pracę.

Skarga na czynności egzekucyjne, zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a., służy kontroli prawidłowości stosowania w tym postępowaniu czynności egzekucyjnych, które zmierzają do bezpośredniego wyegzekwowania należności. Definicję legalną pojęcia "czynności egzekucyjnych" zawiera przepis art. 1a pkt 2 u.p.e.a. W świetle tego unormowania są to wszelkie działania podejmowane przez organ egzekucyjny i egzekutora, zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Ocenie w ramach skargi na czynność egzekucyjną podlegają działania organu egzekucyjnego, który na zlecenie wierzyciela ma obowiązek egzekwować należność wskazaną przez niego w tytule wykonawczym. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. W judykaturze przyjmuje się, że określony w art. 54 § 1 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucją postępowania egzekucyjnego. Ma charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 778/13; z 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1688/13; z 24 października 2014 r., sygn. akt II GSK 1377/13, wyrok WSA w Warszawie z 23 października 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 3396/14, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W postępowaniu skargowym z art. 54 § 1 u.p.e.a. dopuszcza się zatem badanie jedynie tych czynności, które przynależą organowi egzekucyjnemu, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, zgodnie z którym w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a., kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 stycznia 2018 r. sygn. akt II GSK 2972/17 i powołane w nim orzecznictwo).

Nie jest zatem możliwe skuteczne podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka służącego ochronie praw zobowiązanego. Rozpatrzenie zarzutów w postępowaniu skargowym byłoby obejściem prawa i naruszałoby zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia (tak np. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1688/13). Jak wskazał NSA w wyroku z 24 października 2014 r., sygn. akt II GSK 1377/13 - środki ochrony prawnej zostały ukształtowane w taki sposób, by ich podstawy nie mogły być powielane, tzn. by nie zaistniała sytuacja, w ramach której dany zarzut byłby rozpatrywany w ramach kilku środków ochrony prawnej. Środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie są względem siebie konkurencyjne. Nie można ich stosować zamiennie. Rodzajowa tożsamość przedmiotu zaskarżenia skargi oraz innych środków prawnych nie oznacza, że określonemu podmiotowi przysługuje możliwość wyboru środka prawnego. Dyferencjacja środków prawnych następuje bowiem nie tylko poprzez zróżnicowanie przedmiotu zaskarżenia, ale także poprzez zastosowanie kryteriów odnoszących się do innych elementów konstrukcji środków prawnych. Zasadą jest zatem wniesienie jednego środka prawnego, a nie dwóch konkurujących wobec siebie.

Powyższe oznacza, że w postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie mogą podlegać tylko zastrzeżenia odnoszące się do czynności egzekucyjnych dokonanych przez organ egzekucyjny.

Brak jest zatem podstaw, aby składaną w trybie art. 54 u.p.e.a. skargę na czynności egzekucyjne traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, za pomocą którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego.

Stosownie do art. 7 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie. Natomiast w świetle art. 1a pkt 12a u.p.e.a. środkiem egzekucyjnym w postępowaniu egzekucyjnym, dotyczącym należności pieniężnych, jest egzekucja z wynagrodzenia za pracę.

Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że organy obu instancji, jak wynika z akt sprawy, w ramach prowadzonego postępowania w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a., prawidłowo oceniły sposób i formę dokonania przez organ egzekucyjny zajęcia wynagrodzenia za pracę zobowiązanego w spółce W., dokonanego na podstawie zawiadomienia z 2 marca 2022 r.

Sposób dokonania tej czynności, w ocenie Sądu, odpowiada wymogom zawartym w art. 72 u.p.e.a. Do zajęcia wierzytelności pieniężnej tego rodzaju dochodzi poprzez przesłanie do pracodawcy zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu tej części jego wynagrodzenia, która nie jest zwolniona spod egzekucji, na pokrycie egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa pracodawcę, aby nie wypłacał zajętej części świadczenia zobowiązanemu, lecz przekazał ją organowi egzekucyjnemu, aż do pełnego pokrycia egzekwowanych należności pieniężnych (§ 1). W sprawie organ egzekucyjny dokonał czynności egzekucyjnej polegającej na zajęciu wynagrodzenia za pracę przesyłając stosowne zawiadomienie z 2 marca 2022 r., które zostało skutecznie doręczone pracodawcy oraz W. C.. Zobowiązany otrzymał je 22 marca 2022 r.

Pracodawca, odpowiadając do organu egzekucyjnego pismem z 28 marca 2022 r., przekazał informację, że zobowiązany jest zatrudniony w firmie W. Sp. z o.o. od 2 listopada 2021 r., jednakże pracownik w okresie ostatnich 3 miesięcy nie otrzymał wynagrodzenia.

Wbrew odmiennemu stanowisku zobowiązanego, które zostało wyrażone w skardze – druk zawiadomienia spełnia wymogi określone w art. 67 § 1 i 2 u.p.e.a. Organ posłużył się natomiast wzorem zawiadomienia aktualnym na dzień jego sporządzenia tj. wzorem wynikającym z rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 1 grudnia 2020 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 26). Ponownego powtórzenia wymaga, że sporządzone w sprawie zawiadomienie spełnia wymogi określone w mającym zastosowanie w sprawie przepisie art. 67 § 1 i 2 u.p.e.a. albowiem zawiera wszystkie określone tam elementy i informacje.

Prawidłowo zostały również wykazane kwoty opłat w egzekucji należności pieniężnych, z uwzględnieniem art. 6 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 1553).

W skardze na czynność egzekucyjną zobowiązany zakwestionował zasadność prowadzenia kolejnego postępowania egzekucyjnego w sytuacji, gdy było ono już umarzane. Wskazał też na przedawnienie należności, błędy zawarte w treści tytułu wykonawczego oraz brak doręczenia upomnienia. Należy uznać, że niniejsze zarzuty nie dotyczą prawidłowości sposobu i formy dokonania zakwestionowanej czynności egzekucyjnej, a tym samym nie mogą być podstawą wniesienia skargi, o której mowa w art. 54 u.p.e.a. Nie mogą one odnieść spodziewanego skutku, ponieważ eksponują wadliwość wystawionych tytułów wykonawczych, a temu służy procedura z art. 33 u.p.e.a., która pozostaje poza zakresem przedmiotowej sprawy.

Jak wskazano wyżej, w postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne - stanowiącym fragment postępowania egzekucyjnego - ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie orzeka się ani o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia. Rozstrzygnięcie w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne, co do zasady, nie ma zatem wpływu na możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Uwzględnienie skargi wywiera natomiast skutki jedynie w zakresie czynności, na którą ją wniesiono. W ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a kognicja organów nadzoru jest ograniczona wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych.

Nie można uznać za zasadne zarzutów skargi o naruszeniu art. 6 k.p.a. i wyrażonej tam zasady praworządności, i art. 7 k.p.a. zawierającego zasadę prawdy obiektywnej. Zaskarżone postanowienie odnosi się do istoty sprawy, to jest prawidłowości zastosowania w tym postępowaniu czynności egzekucyjnej - zajęcia wynagrodzenia za pracę. Nie narusza również zasady wyrażonej w treści przepisu art. 8 k.p.a. tj. zasady zaufania do władzy publicznej oraz zasady informowania stron (art. 9 k.p.a.). Nadto wbrew odmiennemu stanowisku strony nie naruszono zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Uzasadnienie odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 2 - 5 k.p.a., a argumenty przemawiające za oceną o niezasadności złożonej skargi na czynność egzekucyjną znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu postanowienia.

Bezzasadne są również zawarte w replice zarzuty dotyczące naruszenia art. 122a k.p.a. odnosi się on do instytucji milczącego załatwienia sprawy, która uregulowana jest w rozdziale 8a k.p.a. Zgodnie z art. 122a § 2 k.p.a., sprawę uznaje się za załatwioną milcząco w sposób w całości uwzględniający żądanie strony, jeżeli w terminie miesiąca od dnia doręczenia żądania strony właściwemu organowi administracji publicznej albo innym terminie określonym w przepisie szczególnym organ ten:

1) nie wyda decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie (milczące zakończenie postępowania) albo

2) nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji (milcząca zgoda).

Kluczowe znaczenie ma jednak przepis art. 122a § 1 k.p.a., który stanowi, że sprawa może być załatwiona milcząco, jeżeli przepis szczególny tak stanowi.

Przepisy u.p.e.a. w zakresie skargi na czynność egzekucyjną nie przewidują milczącego załatwienia sprawy, co przesądza, że instytucja ta nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie.

W sprawie nie doszło też do naruszeń przepisów u.p.e.a. W ocenie Sądu, organ egzekucyjny mając na celu doprowadzenie do wykonania przez zobowiązanego obowiązku o charakterze pieniężnym zastosował prawidłowo, w zgodzie z regulującymi ją przepisami prawa, przewidziany w u.p.e.a.- w art. 1 a pkt 12 lit. a/ tiret drugie - środek egzekucyjny.

Nie można też przyjąć, że doszło do naruszeniu przepisów Ordynacji podatkowej (na co wskazuje strona w uzasadnieniu skargi), ponieważ nie znajdują one w niniejszej sprawie zastosowania. Zgodnie z treścią art. 18 u.p.e.a., w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Z powołanych wyżej względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.

O przyznaniu adwokatowi A. P. kwoty 295,20 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Sąd orzekł na postawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz. U. z 2019r., poz. 18).