|
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: wniesione przez strony postępowania apelacje okazały się w pewnym zakresie słuszne i spowodowały częściowe uchylenie zaskarżonego orzeczenia.
Na wstępie wskazać należy, iż poza kwestią związaną z uchyleniem wyroku sądu I instancji w zakresie pkt 3 czyli rozstrzygnięcia o naprawieniu szkody, w pozostałej zaskarżonej części zarzuty wywiedzionych apelacji nie są zasadne. Sąd Okręgowy w sposób należyty nie tylko zgromadził materiał dowodowy ale i poddał go wnikliwej analizie, która doprowadziła do oceny zgodnej z art. 7 kpk. Brak jakichkolwiek argumentów, które przekonałyby sąd odwoławczy do zaakceptowania tezy obrony o dokonaniu błędu w ustaleniach faktycznych. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika w sposób nie budzący wątpliwości, iż oskarżeni M. P. i T. W., mieli świadomość upływu terminu zawarcia umowy przyrzeczonej, terminu który wynikał wprost z treści umowy przedwstępnej sprzedaży przedmiotowej nieruchomości. Nie ulega także wątpliwości, iż stroną tej umowy była spółka (...) Sp. z o.o., a także i to, że wówczas oskarżony M. P. był udziałowcem tej spółki zaś T. W. prezesem zarządu. Słusznym jest także i ta część ustaleń sądu I instancji która mówi o motywacji i celu działania oskarżonych, niewątpliwie bowiem chodziło o wysoki zysk wynikający z pośrednictwa w sprzedaży nieruchomości, zysk który wynikał z różnicy pomiędzy cenę sprzedaży pokrzywdzonym, a więc kwotą 6.855.150 zł, a kwotą 8.798.436 zł będącą ceną z jaką oskarżeni sprzedaliby później tę nieruchomość. W tym właśnie celu działając wspólnie i w porozumieniu podjęli działania, które miały skłonić pokrzywdzonych do zawarcia umowy przyrzeczonej. Tworząc wobec tego pozory znalezienia inwestora który kupi ostatecznie od (...) nieruchomość , zawarli w dniu 20 czerwca 2018r umowę przedwstępną sprzedaży przedmiotowej nieruchomości . Stronami tej umowy były odpowiednio (...) w imieniu której działał T. W. oraz (...) Sp Z o.o. w imieniu i na rzecz której działał oskarżony M. P.. W rzeczywistości (...) nie miała środków na zakup tej nieruchomości, a przez to także spółka (...) nie miała żadnej możliwości wywiązania się z zawartej z pokrzywdzonymi umowy. O pozornym charakterze zawartych umów świadczą także pozostałe czynności podejmowane przez oskarżonych , w tym umowy z dnia 29 czerwca 2018r o zmianie umowy przyrzeczonej pomiędzy oboma spółkami w ten sposób , że część kwoty należną pokrzywdzonym miałaby być od razu wpłacona na ich konta. Oskarżeni byli świadomi konsekwencji podjętych działań, które od początku nakierowane były na wprowadzenie pokrzywdzonych w błąd co do zamiaru i możliwości wywiązania się przez nich z obowiązku zawartej w dniu 29 czerwca 2018 r umowy sprzedaży nieruchomości. Poszukiwanie nabywcy w nieokreślonym przedziale czasu było warunkiem nieakceptowalnym przez pokrzywdzonych, którzy znając sytuację obu spółek nigdy nie sprzedali by nieruchomości, rozporządziliby swoim mieniem w sposób odmienny.
W całości należy podzielić wywody sądu meriti dotyczące orzeczenia o uniewinnieniu oskarżonego (...) od czynu z pkt 2 aktu oskarżenia. Nie ulega wątpliwości, iż w dacie domniemanego czynu z art. 300 par 2 kk w zw. z art. 308 kk, nieruchomość w J. obciążona została hipoteką przymusową (obecnie kwota zabezpieczenia wynosi ponad 10 mln zł), nadto oskarżony zawarł umowę sprzedaży o jakiej mowa w zarzucie w dacie 2 sierpnia 2018 r czyli 2 tygodnie przed złożeniem pozwu o zapłatę na rzecz pokrzywdzonych kwoty odsetek w wysokości 47.328.71 zł, nie chodziło więc o roszczenie główne. W ocenie Sądu Apelacyjnego to rozstrzygnięcie jest prawidłowe.
Natomiast rozstrzygnięcie z pkt 3 wyroku nie mogło się ostać, gdyż wobec szeregu nie wyjaśnionych okoliczności należy w tej kwestii przeprowadzić ponowne postepowanie w całości, z uwzględnieniem zagadnień związanych z rzeczywistą kwotą, która stanowiłaby naprawienie szkody w tej sprawie. Wynika to z okoliczności zgłoszonych przez strony na ostatniej rozprawie apelacyjnej, gdzie obrona przedstawiła informacje o toczących się postępowaniach, w wyniku których pokrzywdzeni uzyskali częściowe naprawienie szkody. Nie ulega wątpliwości także, iż wniosek zawarty w apelacji prokuratora wymaga dalszych czynności dowodowych zarówno z dokumentów w postaci stanu prawnego i osobowego podmiotów prawnych zaangażowanych w sprzedaż przedmiotowej nieruchomości i statusu samych oskarżonych, a przede wszystkim ustalenia na ich podstawie tożsamości ewentualnego roszczenia cywilnego.
Nie jest zasadny zarzut rażącej niewspółmiernie łagodnej kary wymierzonej obu oskarżonym. Należy podzielić w tej kwestii wywody zawarte w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia, zarówno co do zamiaru działania oskarżonych jak i nakłonieniu ich do podjęcia możliwych starań o zwrot nieruchomości pokrzywdzonym. Obaj oskarżeni są osobami do tej pory nie karanymi, o pozytywnej opinii i ustabilizowanym trybie życia. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Apelacyjny orzekł, jak w wyroku.
|