II GSK 866/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Marek Krawczak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 3 lutego 2022 r. sygn. akt II SA/Rz 1430/21 w sprawie ze skargi S.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 7 lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 3 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Rz 1430/21 w sprawie ze skargi S.Z. (dalej też: "strona", "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie (dalej też: "SKO", "organ", "Kolegium") z 7 lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie - uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty [...] z dnia 11 maja 2021 r. nr [...] oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego.

Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Decyzją z dnia 11 maja 2021 r. Starosta [...] orzekł o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie. W uzasadnieniu decyzji, organ I instancji wyjaśnił, że ze zgromadzonego przez Komendę Miejską Policji w R., materiału dowodowego wynika, że istnieją uzasadnione podejrzenia, że S.Z. nie jest w stanie należycie obserwować drogi w trakcie jazdy oraz reagować na ewentualne sytuacje zmieniające się na drodze podczas kierowania pojazdem. Wobec powyższego Starosta uznał za zasadne skierowanie skarżącego na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań do kierowania pojazdami kategorii A i B.

Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

SKO decyzją z 7 lipca 2021 r. Kolegium, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2021 r., poz. 1212 z późn. zm.; dalej zwana w skrócie: "u.k.p."), utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Wyjaśniło w niej, że stosownie do art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.k.p. starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Informację o takich zastrzeżeniach organ I instancji powziął na podstawie wniosku Komendy Miejskiej Policji w R., z którego jednoznacznie wynika, że istnieją poważne i uzasadnione wątpliwości, co do stanu zdrowia skarżącego.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że w niniejszej sprawie wystąpiły wszystkie przesłanki do wydania decyzji o skierowaniu strony na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Wydanie takiej decyzji, było dla organu I instancji obligatoryjne, zatem brak jest podstaw prawnych do uchylenia kwestionowanej decyzji.

Na powyższą decyzją skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Zaskarżonym obecnie wyrokiem Sąd I Instancji uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty [...] z dnia 11 maja 2021 r.

Sąd I instancji zwrócił uwagę, że uzasadnienie decyzji organu I instancji odwołuje się do treści wniosku o skierowanie Stron skarżącej na badania lekarskie Komendanta Miejskiego Policji w R. z 6 kwietnia 2021 r., jak również przekazanej temu organowi przy piśmie z 11 maja 2021 r. notatki urzędowej z 7 maja 2021 r. sporządzonej przez funkcjonariusza Policji. Notatka ta była wyłączną podstawią materialną wniosku Komendanta skierowanego do Starosty jak również wydanej przez ten Organ decyzji o skierowaniu Skarżącego na badania lekarskie. W treści tej notatki funkcjonariusz zapisał, iż w dniu 6 kwietnia 2021 r. około godziny 20.10 w R. na ul. [...] przeprowadzono kontrolę kierującego pojazdem Audi [...] przez strone, wobec którego otrzymano zgłoszenie podejrzenia, że kieruje pojazdem będąc pod wpływem działania alkoholu. Kierujący nie reagował odpowiednio na dawane sygnały świetlne i dźwiękowe wysłane z radiowozu nieoznakowanego, jechał ul. [...] z prędkością utrudniającą ruch innym kierującym. Po przeprowadzonej kontroli na ul. [...] kierujący jadąc bardzo powoli nagle zatrzymał się na pasie ruchu i wykonał manewr zawracania w zabronionym miejscu. Skierowanie na badanie lekarskie Skarżącego według zapisów notatki nastąpiło z powodu uzasadnionego podejrzenia, że kierujący nie jest w stanie należycie obserwować drogi podczas jazdy oraz reagować na ewentualne sytuacje zmieniające się na drodze podczas kierowania pojazdem. WSA dodał, że Starosta nie wystąpił do lekarza rodzinnego o opinie, uzasadniając to oświadczeniem skarżącego z dnia 27 kwietnia 2021 r., iż takiego lekarza nie posiada.

W ocenie WSA, strona ma rację podnosząc naruszenie przez organy przy wyjaśnianiu istnienia niezbędnych do zastosowania norm prawa materialnego okoliczności faktycznych sprawy regulacji art. 7, 77, 80 k.p.a. w zw. z art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p. Zdaniem Sądu I instancji, zarówno Starostwa jak i SKO nie ocenili w swych rozstrzygnięciach na tle całokształtu istniejącego materiału dowodowego twierdzeń strony opisujących okoliczności zdarzenia drogowego wskazanego przez Policję w notatce urzędowej (w tym brak ukarania strony), a także stanu jego zdrowia, zażywania leków przepisanych przez lekarza o specjalności neurologia. Wskazywane przez stronę w toku postępowania opisy stanu zdrowia, jak również niekarania nie były obojętne dla sprawy skierowania na badania lekarskie i należało je uwzględnić przy rozważaniu powstania uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia strony. Nie było też przeszkód, aby skierować odpowiednie zapytanie do lekarza neurologa podanego przez stronę w jej oświadczeniu, np. na temat wpływu przepisanych leków przeciwbólowych na zdolności kierowania pojazdem.

WSA podkreślił, iż notatka urzędowa funkcjonariusza Policji stanowiąca w istocie adnotacje, o jakiej mowa w art. 72 § 1 k.p.a., nie jest dowodem, który mógłby samodzielnie potwierdzać kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy elementy hipotezy art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p. Utrwalone w formie adnotacji okoliczności faktyczne mogą być pomocne przy rozpatrywaniu sprawy, jednakże nie będą dowodzić ustaleniom krytycznym dla stosowanych norm prawa materialnego, a więc takich od których zaistnienia zależy jej rozstrzygnięcie. Zwłaszcza jeżeli w decyzji pomija się korzystne dla strony okoliczności jak m.in. to, że wobec skarżącego Policja nie stwierdziła popełnienia wykroczenia czy przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji.

Sąd I instancji wyjaśnił, że z powodu ewidentnych deficytów postępowania dowodowego, nie można było przyjąć, że względem skarżącego wykazano w świetle art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p. uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia, mogące przekonywać do zasadności skierowania go na badania lekarskie. Zdaniem Sądu I instancji, skierowanie kierowcy na badania lekarskie w związku z zawiadomieniem właściwego organu o stanie zdrowia kierowcy, nie może być automatycznie skutkiem tego zawiadomienia. Konieczne jest ustalenie, że zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 5 i art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p. wynikają z niego uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy, które winny dotyczyć tego rodzaju aspektów zdrowia, które mogłyby mieć wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów. Wobec niespełnienia warunków wynikających z hipotezy przepisów u.k.p., wydane w sprawie decyzje administracyjne naruszają przepisy k.p.a. o postępowaniu wyjaśniającym w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. To zaś uzasadniało skorzystanie przez Sąd I instancji z kompetencji kasacyjnych wyrażonych w art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

WSA wskazał, iż ponownie prowadząc postępowanie organy zobligowane będą, oprócz kierowania się przedstawioną wyżej oceną prawną, do poszerzenia pola postępowania wyjaśniającego, np. poprzez skierowanie stosownych pytań o stan zdrowia skarżącego do wskazanego przez niego lekarza o specjalności w zakresie neurologii. Jednocześnie nie powinny pomijać konieczności stosowania art. 81a § 1 k.p.a. wyrażającego zasadę rozstrzygania wątpliwości faktycznych na korzyść strony.

Z rozstrzygnięciem tym organ odwoławczy nie zgodził się i wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił naruszenie:

1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez zastosowanie normy tego przepisu, w sytuacji kiedy skarga jako niezasadna powinna być oddalona stosownie do normy art. 151 p.p.s.a. na skutek błędnego przyjęcia, że w sprawie zaistniało naruszenie przez organ odwoławczy przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., w związku z art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p.;

2. przepisu prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. przepisu art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p. na skutek uznania przez Sąd, że wydanie decyzji o skierowaniu kierującego pojazdem na badania lekarskie może być poprzedzone działaniami organu prowadzącego postępowanie w zakresie ustalania stanu zdrowia osoby kierującej,

3. przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. przepisu art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p. na skutek uznania przez Sąd, że zastosowanie tego przepisu przez właściwego Starostę w oparciu o informacje przedstawione przez Policję we "Wniosku o skierowaniu na badania lekarskie" sporządzonym na podstawie art. 129 ust. 2 pkt 13 ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 450 ze zm.) nie jest wystarczające do wydania decyzji o skierowaniu kierowcy na badania lekarskie, a wymaga wcześniejszego postępowania mającego na celu weryfikację danych przedstawionych przez Policję.

Mając powyższe na uwadze wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi skarżącego. Nadto wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono stosowną argumentację.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie przesłanki uzasadniające nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził tak rozumianej nieważności postępowania sądowego. Dlatego skarga kasacyjna podlegała rozpoznaniu w granicach zgłoszonych w niej zarzutów.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego komplementarny charakter podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów sprawia, że zasadne i celowe jest odniesienie się do nich łącznie.

W skardze kasacyjnej został zakwestionowany wyrok Sądu I instancji, który stwierdził, że organy orzekając o skierowaniu skarżącego na badanie lekarskie w celu istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami naruszyły prawo. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tej oceny.

Zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p., badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, podlega osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Stosownie do art. 75 ust. 2 pkt 2 u.k.p., badanie lekarskie, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza się na podstawie skierowania w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 4, 5 i 7.

Z kolei stosownie do art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.k.p., starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Użyte przez ustawodawcę sformułowania "wydaje decyzję administracyjną" (art. 99 ust. 1 u.k.p.) oraz "badaniu...podlega" (art. 75 ust. 1 u.k.p.) oznaczają, że skierowanie kierowcy na badanie lekarskie ma charakter decyzji związanej. Jeżeli zatem spełnione zostaną przesłanki ustawowe, to właściwy starosta zobowiązany jest do podjęcia decyzji kierującej kierowcę na omawiane badania. Skierowanie wydaje się, gdy istnieją - jak stanowi art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.k.p. "uzasadnione zastrzeżenia", lub - jak to określa art. 75 ust. 1 pkt 5 - "uzasadnione i poważne zastrzeżenia" co do stanu zdrowia kierowcy.

Należy zauważyć, że w/w regulacje nie wskazują precyzyjnie, jakie zastrzeżenia należy uznać za wystarczające do skierowania danego kierowcy na badania lekarskie. Mowa jest tylko, aby były one uzasadnione i poważne. Oznacza to, że właściwy organ administracji, po otrzymaniu informacji poddającej w wątpliwość należytą zdolność psychofizyczną kierowcy, powinien przeprowadzić postępowanie celem oceny, czy w konkretnym, badanym przypadku zastrzeżenia te są rzeczywiście tego rodzaju, że uzasadniają wydanie decyzji w oparciu o powołane wyżej przepisy. Sformułowanie, że mają być one uzasadnione oznacza zatem przede wszystkim, że powinny być one oparte na wiarygodnych podstawach.

W niniejszej sprawie, za takie wiarygodne podstawy z pewnością można uznać wniosek Komendy Miejskiej Policji w R. wskazujący na istnienie poważnych i uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego.

Przedstawione w uzasadnieniu wniosku okoliczności, związane ze zdarzeniem z dnia 6 kwietnia 2021 r. wskazują, że istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego. Szczegóły dotyczące interwencji Policji przedstawione zostały w notatce służbowej policjanta przesłanej przez Komendanta Miejskiego Policji w R. do organu I instancji za pismem z dnia 10 maja 2021 r. Z notatki tej wynika, że policja dokonała kontroli kierującego pojazdem na skutek zgłoszenia. Policja podczas interwencji stwierdziła, że kierujący – S.Z. nie reagował odpowiednio na sygnały świetlne i dźwiękowe wysyłane z radiowozu; jechał on ul. [...] z prędkością utrudniającą ruch innym pojazdom. Po przeprowadzonej kontroli kierując bardzo wolno, nagle zatrzymał się na pasie ruchu, po czym wykonał manewr zawracania w zabronionym miejscu. Skierowanie na badanie lekarskie skarżącego według zapisów notatki policyjnej nastąpiło z powodu uzasadnionego podejrzenia, że kierujący nie jest w stanie należycie obserwować drogi podczas jazdy oraz reagować na ewentualne sytuacje zmieniające się na drodze podczas kierowania pojazdem.

Opisane we wniosku zdarzenie, zostało ocenione przez organy orzekające w tej sprawie jako okoliczność uzasadniającą poważne zastrzeżenia co do sprawnego prowadzenia pojazdów. Zauważyć należy, że sam fakt przeprowadzenia kontroli drogowej nie stanowił podstawy do uznania, iż istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy, jednakże w tej sprawie podstawą skierowania wniosku Komendy Miejskiej Policji w R. było towarzyszące kontroli drogowej zachowanie skarżącego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji błędnie przyjął, że ustalenia dokonane przez organ wydający decyzję o skierowaniu na badania lekarskie nie były wystarczające. Należy bowiem zauważyć, iż z akt sprawy wynika, że w dniu 21 kwietnia 2021 r. w siedzibie organu stawił się skarżący, który podczas przesłuchania oświadczył, że nie zgadza się z uzasadnieniem wniosku Policji, wyjaśniając, że zastosował się do wszystkich poleceń funkcjonariusza w trakcie kontroli drogowej. W dniu 27 kwietnia 2021 r. skarżący ponownie stawił się w siedzibie organu, celem uzupełnienia złożonych wyjaśnień, oświadczając, że nie choruje na przewlekłe choroby i nie przyjmuje na stałe leków. Jednakże na powyższe, wskazywane przez siebie okoliczności skarżący nie przedstawił jakichkolwiek dokumentów, stwierdzając jedynie, że aktualnie nie posiada lekarza rodzinnego i korzystał z porady neurologa.

W rozpoznawanej sprawie, wbrew zatem ustaleniom Sądu I instancji, postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone zgodnie z prawem, organy obu instancji nie dopuściły się naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., skierowanie skarżącego na badania lekarskie zostało wydane po zgromadzenia niezbędnego materiału dowodowego.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji nie uwzględnił, że nie jest rolą organu administracji w tym postępowaniu ocena stanu zdrowia kierującego, a wydaje się, że tego w istocie domaga się Sąd I instancji, który uznał za konieczne, np. skierowanie stosownych pytań przez organ o stan zdrowia skarżącego do wskazanego przez niego lekarza o specjalności w zakresie neurologii.

Rację ma kasator podnosząc w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że prowadzenie przez starostę postępowania w celu ocenienia stanu zdrowia kierującego pojazdem poprzez uzyskanie opinii lekarza specjalisty (w tym przypadku neurologa) nie znajduje oparcia w regulacjach prawnych. Błędne jest również stanowisko Sądu I instancji, że starosta ma obowiązek przeprowadzić postępowanie w sprawie oceny stanu zdrowia kierowcy w tym celu, aby zdecydować czy kierowca ten powinien być poddany badaniom lekarskim. Stwierdzenie braku lub istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami należy jedynie do uprawnionego lekarza, który na podstawie badania lekarskiego wydaje przewidziane prawem orzeczenie.

Formułując wytyczne dla organu Sąd I instancji nie wziął również pod uwagę faktu, iż w orzecznictwie wskazuje się, iż w postępowaniu cywilnym i administracyjnym nie ma możliwości zwolnienia lekarza z obowiązku zachowania tajemnicy lekarskiej (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Kr 1387/14).

W świetle art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2022, poz. 1731 ze zm.) tajemnica lekarska jest ujmowana jako obowiązek lekarza do zachowania w tajemnicy informacji związanych z pacjentem, a uzyskanych w związku z wykonywaniem zawodu. W piśmiennictwie wyróżnia się zakres podmiotowy i przedmiotowy tajemnicy lekarskiej. Na podstawie kryterium podmiotowego, zakres tajemnicy lekarskiej możemy podzielić na: fakty ustalone przez lekarza lub przekazane mu przez innego lekarza oraz fakty ujawnione przez pacjenta i inne osoby na jego żądanie. Tajemnicą lekarską objęte są zarówno wyniki przeprowadzanych badań jak i również diagnoza postawiona na ich podstawie, historia choroby i uprzednie postępowanie terapeutyczne, metody i postępy w leczeniu, wcześniejsze lub współistniejące schorzenia, hospitalizacje, przyjmowane leki. Rozciąga się to również na wszelkie materiały związane z postawieniem diagnozy lub leczeniem, a więc na zaświadczenia, notatki, kartoteki (por. M. Kapko, Komentarz do art. 40 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, w: E. Zielińska, Ustawa o zawodach lekarza i lekarza dentysty. Komentarz, LEX, 2008).

Sąd I instancji niesłusznie uznał zatem, że nie było przeszkód, aby skierować odpowiednie zapytanie do lekarza neurologa podanego przez stronę w jej oświadczeniu, np. na temat wpływu przepisanych leków przeciwbólowych na zdolności kierowania pojazdem.

Ponadto, odnosząc się do argumentacji Sądu I instancji opartej na tezie, że wobec skarżącego Policja nie stwierdziła popełnienia wykroczenia czy przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, należy podkreślić, że przesłanką skierowania kierowcy przez organ na badania lekarskie jest istnienie uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia kierowcy niezależnie od skutków jakie wystąpiły podczas konkretnego zdarzenia drogowego. Jednocześnie wskazać trzeba, że w sprawie tej nie została przesądzona kwestia istnienia u skarżącego przeciwwskazań do kierowania pojazdami. Okoliczność czy stan zdrowia skarżącego stanowi przeciwwskazanie do kierowania pojazdem, będzie wyjaśniana w drodze stosownego badania lekarskiego. Organ dokonując oceny zaistniałej w tym przypadku sytuacji, miał na względzie cel ustawy o kierujących pojazdami, to jest zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym.

Skierowanie na badania lekarskie ma bowiem na celu potwierdzenie, że w danym stanie zdrowotnym dana osoba nie będzie stwarzać niebezpieczeństwa w ruchu drogowym. Oczywistym jest też i to, że niedomagania zdrowotne kierowcy są ważnym czynnikiem wpływającym na jego bezpieczeństwo, jak i innych użytkowników dróg. Stan zdrowia kierowcy jest niewątpliwie istotną przesłanką bezpieczeństwa ruchu i od dyspozycji psychofizycznej kierowcy zależy bezpieczeństwo ruchu. Dla takiego bezpieczeństwa niezbędne jest czuwanie nad tym, aby osoby posiadające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą sprawność nie tylko w chwili ubiegania się o takie uprawnienie, ale także w okresie późniejszym, kiedy korzystają z tych uprawnień.

Zgodnie z art. 188 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Sprawę należy przy tym uznać za dostatecznie wyjaśnioną, gdy jest ona wyjaśniona w stopniu, w jakim, uwzględniając charakter postępowania odwoławczego przed NSA, sąd ten może prawomocnie zweryfikować dokonaną przez wojewódzki sąd administracyjny kontrolę legalności zaskarżonego aktu. Taki stan wyjaśnienia sprawy ma miejsce w niniejszym przypadku. Naczelny Sąd Administracyjny uznał bowiem, że stan prawny i faktyczny sprawy został dostatecznie wyjaśniony i nie pozostawia wątpliwości. Ponadto - w świetle ocen i rozważań poczynionych wyżej przez Naczelny Sąd Administracyjny - organ samorządowy prawidłowo zebrał, rozpatrzył i ocenił zgromadzony materiał dowodowy trafnie podejmując rozstrzygnięcie w przedmiocie skierowania skarżącego na badania lekarskie.

Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga skarżącego wniesiona do Sądu I instancji jest niezasadna.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok, a następnie rozpoznał skargę, uznając że podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

W oparciu o treść art. 207 § 2 p.p.s.a., który stanowi, iż: "W przypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może odstąpić od zasadzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości lub w części", w punkcie 3 sentencji Naczelny Sąd Administracyjny orzekł od odstąpieniu od zasądzenia tych kosztów w niniejszej sprawie, uznając iż przyczyną wniesienia skargi kasacyjnej organu była wadliwość orzeczenia Sądu I instancji, a zatem nie ma dostatecznych podstaw do tego, aby obciążyć stronę, która wniosła skargę do Sądu I instancji kosztami postępowania kasacyjnego.