II OSK 1095/21

Dnia 22 czerwca 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Antas po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 181/20 w sprawie ze skargi J. M. – następcy prawnego B. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2019 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 2 grudnia 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 181/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "GINB", w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco.

Decyzją z dnia [...] października 2019 r. GINB, na podstawie art. 161 § 1 K.p.a., odmówił uchylenia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "PINB", w K. z dnia [...] czerwca 2011 r., znak: [...], nakazującej skarżącej oraz D. M. rozbiórkę budynku nr [...] w D. na dz. nr [...], z zachowaniem następujących warunków:

1. termin przystąpienia do rozbiórki – 1 sierpnia 2011 r.,

2. termin zakończenia prac i uporządkowania terenu – 31 lipca 2012 r.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniosła skarżąca.

Zaskarżoną decyzją GINB utrzymał w mocy ww. własną decyzję z [...] października 2019 r.

Organ, mając na względzie treść art. 161 § 1 K.p.a., wskazał na przesłanki wynikające z tego przepisu i ocenił, że w niniejszej sprawie nie występuje stan uzasadniający uchylenie ww. decyzji PINB na podstawie ww. przepisu. Organ wyjaśnił, że wydanie decyzji na podstawie art. 161 § 1 K.p.a., co do zasady, nie może być wynikiem odmiennej oceny stanu faktycznego. Twierdzenia skarżącej dotyczące wydania nakazu rozbiórki wbrew woli właścicieli i wbrew możliwości remontu obiektu sprowadzają się do podważania prawidłowości ww. decyzji PINB, nie temu zaś służy art. 161 § 1 K.p.a. Organ, zarówno analizując złożony wniosek, jak i całość zgromadzonego materiału dowodowego, nie dopatrzył się wystąpienia przesłanek wymienionych w art. 161 § 1 K.p.a.

W odniesieniu do twierdzeń skarżącej, że decyzja rozbiórkowa powoduje stan zagrożenia życia i zdrowia poprzez pozbawienie jej domu, GINB podniósł, że niewątpliwie o realnym, rzeczywistym i aktualnym zagrożeniu w tym zakresie nie można mówić, skoro skarżąca w budynku objętym nakazem rozbiórki nie mieszka, a jedynie zamierzała zamieszkać. Zaznaczył, że konieczność rozbiórki budynku może pogarszać warunki mieszkaniowe i sytuację ekonomiczną zobowiązanego, jednak nie stanowi to uzasadnienia dla zastosowania art. 161 § 1 K.p.a.

Wyjaśnił również, że z kolei zagrożenia dla ważnych interesów Państwa i gospodarki narodowej skarżąca upatruje w konieczności rozbiórki budynku posiadającego walory zabytku oraz w utracie zasobu mieszkalnego. Również i te okoliczności mogą wystąpić w następstwie wielu decyzji nakazujących rozbiórkę, co nie uzasadnia uchylania takich decyzji na podstawie art. 161 § 1 K.p.a. Zauważył ponadto, że w związku z wyjątkowością trybu uregulowanego w tym przepisie, ustawodawca nie wskazuje na konieczność stosowania go w każdym przypadku gdy mógłby za tym przemawiać np. interes społeczny, publiczny, czy inne wartości. Tryb ten ma zastosowanie wyłącznie w sytuacji zagrożenia ważnych interesów Państwa lub gospodarki narodowej (oraz życia i zdrowia ludzi). Zaznaczył, że chodzi tu więc o zagrożenia szczególnie poważne, istotne w skali całej gospodarki narodowej lub podważające podstawowe interesy Państwa. Zdaniem GINB, przesłanek tych nie wypełnia rozbiórka jednego budynku.

Podsumowując organ wskazał, że nie występuje w niniejszej sprawie rzeczywiste aktualne, realne i obiektywnie udowodnione zagrożenie wartości, których ochronę ma na celu art. 161 § 1 K.p.a. mające bezpośredni związek z ww. decyzją PINB. W związku z powyższym GINB stwierdził, że zasadnie własną decyzją z [...] października 2019 r. odmówił uchylenia ww. decyzji o nakazie rozbiórki.

Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca, domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania. W skardze zarzucono naruszenie art. 161 § 1 K.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i błędnie uznanie, że okoliczności powołane przez skarżącą nie uzasadniają uchylenia decyzji PINB w trybie przewidzianym w art. 161 § 1 K.p.a. Uzasadniając skargę skarżąca przedstawiła przebieg postępowania w sprawie oraz ustalenia dokonane przez organy. Ponadto poddała w wątpliwość dokonane przez organy ustalenia, w tym brak wyjaśnienia istotnych okoliczności w sprawie.

W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 12 października 2020 r. J. M. następca prawny skarżącej – B. M., podtrzymał w całości skargę. Jednocześnie przedstawił przebieg postępowania w sprawie oraz ustalenia dokonane przez organy oraz swoje w tym zakresie stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem 2 grudnia 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 181/20, oddalając skargę, wskazał, że w niniejszej sprawie nie występuje taki stan faktyczny i prawny uzasadniający uchylenie ww. decyzji PINB w trybie art. 161 K.p.a.

Po pierwsze, decyzja wydawana na podstawie art. 161 § 1 K.p.a., co do zasady, nie może być wynikiem odmiennej oceny stanu faktycznego (por. wyrok NSA z 10 maja 1984 r., II SA 1989/83). Twierdzenia strony skarżącej dotyczące wydania nakazu rozbiórki wbrew woli właścicieli i wbrew możliwości remontu obiektu sprowadzają się do podważania prawidłowości ww. decyzji PINB – nie temu zaś służy regulacja zawarta w art. 161 § 1 K.p.a.

Po drugie, strona skarżąca wskazuje, że decyzja PINB powoduje stan zagrożenia życia i zdrowia poprzez pozbawienie domu skarżącej. W analizowanej sprawie zasadnie organ wskazał, że trudno mówić o realnym, rzeczywistym i aktualnym zagrożeniu w tym zakresie, skoro wnioskodawczyni w budynku objętym nakazem rozbiórki nie mieszka, a jedynie zamierzała w przyszłości zamieszkać. Oczywiste jest, że konieczność rozbiórki budynku może pogarszać warunki mieszkaniowe i sytuację ekonomiczną zobowiązanego, jednak nie stanowi to uzasadnienia dla zastosowania art. 161 § 1 K.p.a.

Po trzecie, zagrożenia dla ważnych interesów Państwa i gospodarki narodowej strona skarżąca upatruje w konieczności rozbiórki budynku posiadającego walory zabytku oraz w utracie zasobu mieszkalnego. Również i te okoliczności mogą wystąpić w następstwie wielu decyzji nakazujących rozbiórkę, co nie uzasadnia uchylania takich decyzji na podstawie art. 161 § 1 K.p.a. Sąd zauważył, że w związku z wyjątkowością trybu uregulowanego w tym przepisie, ustawodawca nie wskazuje na konieczność stosowania go w każdym przypadku gdy mógłby za tym przemawiać np. interes społeczny, publiczny, czy inne wartości. Tryb ten ma zastosowanie wyłącznie w sytuacji zagrożenia ważnych interesów Państwa lub gospodarki narodowej (oraz życia i zdrowia ludzi). Chodzi tu więc o zagrożenia szczególnie poważne, istotne w skali całej gospodarki narodowej lub podważające podstawowe interesy Państwa. Przesłanek tych nie wypełnia rozbiórka jednego budynku.

Po czwarte, orzeczenie nakazu rozbiórki, będące rozstrzygnięciem związanym z wyraźnym zaistnieniem podstawy do wydania tego rodzaju aktu, a nie wynikającego ze swobodnej oceny sprawy w ramach uznania administracyjnego, ma ten skutek, że późniejsze podnoszenie okoliczności będących następstwem zmiany nastawienia strony lub nawet zmiany przepisów prawnych – planistycznych, nie może podważyć decyzji nakazującej rozbiórkę. Nie może to w szczególności nastąpić w trybie art. 161 K.p.a. Taka wykładnia wskazanego przepisu stanowiłaby działanie contra legem, jak i byłaby przejawem "prawotwórczej wykładni prawa" (por. wyrok WSA w Warszawie z 10 kwietnia 2019 r., VII SA/Wa 2243/18). Dodatkowo Sąd wskazał, że techniczne wykonanie rozbiórki z zachowaniem wskazanych w decyzji rozbiórkowej zasad bezpieczeństwa (odpowiedni nadzór) oraz właściwe zabezpieczenie przed zawaleniem budynku nie stwarza realnego zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego (por. wyrok WSA w Warszawie z 8 września 2017 r., VII SA/Wa 2206/16).

Po piąte, z ekspertyzy wykonanej w kwietniu 2011 r. wynika, że sezon zimowy spowodował załamanie kalenicy oraz zawalenie komina w przedmiotowym budynku. Wskazano, że prace przy remoncie obiektu są niebezpieczne i ekonomicznie nieuzasadnione ze względu na jego stan techniczny. W związku z powyższym zarzut pozbawienia skarżącej "majątku mieszkalnego" jest nieuzasadniony. Ponadto z akt sprawy wynika, że przed wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę, organ powiatowy przeprowadził uzgodnienia z organem właściwym do spraw ochrony zabytków, który stwierdził, że z uwagi na zagrożenie katastrofą budowlaną dopuszcza się możliwość dokonania rozbiórki obiektu. Przepis art. 161 § 1 K.p.a. wyraźnie jako przesłankę uchylenia decyzji wymienia poważną szkodę w gospodarce narodowej, a nie w majątku prywatnym. W omawianym przepisie chodzi bowiem o szkodę w skali makro, to jest taką, która będzie oddziaływała w sposób bezpośredni na istotne aspekty funkcjonowania gospodarki państwa. Podkreślane przez skarżącą kwestie dotyczące pozbawienia skarżącej domu same w sobie nie stanowią argumentu pozwalającego uznać, że wykonanie decyzji o nakazie rozbiórki wywoła skutek w postaci poważnej szkody w gospodarce narodowej (por. wyrok NSA z 4 grudnia 2019 r., II OSK 3353/17).

W ocenie Sądu, skarżąca nie udowodniła, aby decyzja PINB wywoływała stan zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego albo konieczność zapobieżenia poważnym szkodom dla gospodarki narodowej lub ważnych interesów Państwa. Z samej treści decyzji, ani okoliczności jej wydania nie wynika żaden stan zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego. Nie istnieje stan nagłej konieczności administracyjnej wskazujący na potrzebę eliminacji z obrotu prawnego wskazanej decyzji PINB. A zatem zaskarżone decyzje GINB są prawidłowe.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył J. M. (następca prawny skarżącej), wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Ponadto zawnioskowano o przeprowadzenie dowodu z dokumentu, tj. Planu Urządzeniowo-Rolnego Gminy M. na okoliczność walorów krajobrazowych, przyrodniczych i historycznych Gminy M..

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 161 § 1 K.p.a. przez błędne przyjęcie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki w postaci realnego zagrożenia dla życia i zdrowia ludzkiego, gospodarki narodowej oraz ważnych interesów Państwa;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 8 K.p.a., skutkujące nieuwzględnieniem ciążącego na organie obowiązku uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywatela oraz zaufania obywatela do państwa;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., skutkujące nieuwzględnieniem obowiązku rozpatrzenia całego materiału dowodowego, tj. brakiem rozpatrzenia dowodów w postaci aneksu do ekspertyzy technicznej H. D. oraz kolejnych ekspertyz sporządzonych przez Z. S., Z. M. oraz J. B., z których wynika, że budynek objęty nakazem rozbiórki nadaje się do remontu.

Ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy w trybie art. 182 § 2 p.p.s.a. i w sprawie nie żądano przeprowadzenia rozprawy, dlatego przedmiotowa sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego.

Postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było na podstawie art. 161 § 1 K.p.a., który stanowi, że minister może uchylić lub zmienić w niezbędnym zakresie każdą decyzję ostateczną, jeżeli w inny sposób nie można usunąć stanu zagrażającego życiu lub zdrowiu ludzkiemu albo zapobiec poważnym szkodom dla gospodarki narodowej lub dla ważnych interesów Państwa. Przepis ten reguluje nadzwyczajny tryb wzruszenia decyzji ostatecznej i przewidziana w nim możliwość uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej odnosi się wyłącznie do ochrony w sytuacjach wyjątkowych wartości szczególnie cennych. Zagrożenie tych dóbr musi być realne, obiektywnie udowodnione (wykazane) i winno wynikać przede wszystkim z treści samej decyzji ostatecznej lub całokształtu okoliczności jej wydania, a tylko wyjątkowo z jej wykonania.

Z zasady trwałości decyzji administracyjnej (art. 16 K.p.a.) oraz z samego brzmienia przepisu art. 161 § 1 K.p.a. wynika jego wyjątkowość, co oznacza konieczność stosowania go z dużą ostrożnością. Przepis ten nie może zatem podlegać wykładni rozszerzającej. Przede wszystkim zatem zastosowanie tego przepisu nie może być uzależnione od tego, czy decyzja jest zgodna z prawem. Podstawowym celem wszczętego w jego trybie postępowania jest ustalenie, w jakim stopniu stan faktyczny odpowiada ustawowym przesłankom uchylenia decyzji ostatecznej. Zatem organ administracji rozpoznając wniosek skarżących nie mógł wyjść poza krąg określonych w art. 161 § 1 K.p.a. przesłanek (por. wyrok NSA z 10 czerwca 2011 r., II OSK 997/10).

Skarżący kasacyjnie uzasadnia konieczność zastosowania art. 161 § 1 k.p.a. wystąpieniem przesłanki zagrożenie dla życia lub zdrowia, wskutek pozbawienia go majątku mieszkalnego w przypadku wykonania nakazu rozbiórki, ponieważ skarżący jest osobą starszą i schorowaną i chciałby zamieszkać w budynku, którego dotyczy nakaz rozbiórki.

W niniejszej sprawie nie można jednak uznać, aby wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę powodowało stan zagrożenie dla życia lub zdrowia, czego nie należy utożsamiać z emocjami jakie może wywołać u skarżącego faktyczna rozbiórka budynku. Ponadto wskazywane przez skarżącego okoliczności związane z wykonaniem decyzji, tj. utrata majątku, czy też wskazywana chęć zamieszkania w przyszłości w budynku podlegającym rozbiórce (z uwagi na jego korzystną lokalizację – teren podgórski poza Wrocławiem) nie stanowią przesłanek odwołujących się do stanu zagrażającego życiu lub zdrowiu ludzkiemu albo zapobieżenia poważnym szkodom dla gospodarki narodowej lub dla ważnych interesów Państwa w rozumieniu art. 161 § 1 K.p.a. Powstanie szkody w majątku strony skarżącej na skutek wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej, nawet biorąc pod uwagę rozmiary skutków rozbiórki budynku, nie stanowi poważnej szkody dla gospodarki narodowej lub dla ważnych interesów Państwa.

Dla tej oceny nie mają zaś znaczenia kwestie merytoryczne wskazywane w skardze kasacyjnej, a dotyczące zasadności nakazu rozbiórki, ponieważ zakresowo postępowanie prowadzone w trybie art. 161 § 1 K.p.a. na takową ocenę merytorycznej zasadności nakazu rozbiórki nie pozwala. Dlatego powoływanie się aktualnie na treść określonych ekspertyz co do stanu technicznego budynku i możliwości jego remontu nie może być skuteczne dla podważenia legalności wyroku Sądu Administracyjnego, przy wydaniu którego oceniano wyłącznie prawidłowość zastosowania przez organ administracyjny art. 161 § 1 K.p.a. Jeżeli w sprawie dotyczącej nakazu rozbiórki pojawiły się nowe okoliczności, a nieznane wcześniej PINB w dniu wydania nakazu rozbiórki, to tego rodzaju okoliczności mogą być podstawą do wznowienia postepowania, ale pod warunkiem, że zostały spełnione w tym zakresie warunki prawne (formalne), w tym w zakresie zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania.

Podobnie należy ocenić argumentację skarżącego odnoszącą się do wartości historycznej budynku. To czy mamy do czynienia z zabytkiem nie decyduje subiektywne przekonanie skarżącego, lecz to, czy budynek podlega, którejś z form ochrony zabytku. W tej zaś sprawie nie wykazano w skardze kasacyjnej aby przedmiotem rozbiórki był zabytek. Zresztą postępowanie dotyczące uchylenia decyzji o nakazie rozbiórki w trybie art. 161 § 1 K.p.a. nie jest postępowaniem, w którym można by przesądzić, że mamy do czynienia z zabytkiem, a w związku z tym czy budynek podlega np. wpisowi do rejestru zabytków. Organy nadzoru budowlanego, w tym GINB, nie posiadają w tym zakresie kompetencji konserwatorskich.

Ponadto nawet jeżeli skarżący podnosi, że brak możliwości wyremontowania budynku i konieczność ponoszenia kosztów związanych z jego zabezpieczeniem ma realny wpływ na pogorszenie sytuacji ekonomicznej skarżącego; a brak uwzględnienia tych okoliczności stanowi podważenie zasady poszanowania słusznego interesu obywatela oraz zaufania obywatela do państwa – to tego rodzaju argumentacja nie wyczerpuje przesłanki z art. 161 § 1 K.p.a. Albowiem przepis ten wyraźnie jako przesłankę uchylenia decyzji wymienia poważną szkodę w gospodarce narodowej, a nie w majątku prywatnym. W omawianym przepisie chodzi bowiem o szkodę w skali makro, to jest taką, która będzie oddziaływała w sposób bezpośredni na istotne aspekty funkcjonowania gospodarki państwa. Podkreślane przez skarżącego kwestie dotyczące pogorszenia sytuacji ekonomicznej skarżącego same w sobie nie stanowią argumentu pozwalającego uznać, że wykonanie decyzji o nakazie rozbiórki wywoła skutek w postaci poważnej szkody w gospodarce narodowej. Jeszcze raz podkreślenia wymaga, że w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 161 § 1 K.p.a. organ nie dokonuje ponownego ustalenia i oceny prawnej stanu faktycznego odnoszącego się do istoty sprawy zakończonej ostateczną decyzją (np. co do zasadności nakazu rozbiórki, czy też "walorów historycznych – zabytkowych"), ale bada sprawę wyłącznie w aspekcie określonych tym przepisem przesłanek, a więc ocenia wyłącznie to, czy występuje stan zagrożenia wartości, o których mowa w tym przepisie, a następnie, czy w związku z wystąpieniem realnego zagrożenia wskazanych dóbr istnieje konieczność eliminacji decyzji z obrotu prawnego. Stąd też nie mógł podlegać uwzględnieniu na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. wniosek dowodowy zawarty w skardze kasacyjnej, ponieważ zasadniczo nie dotyczył meritum niniejszej sprawy wyznaczonej zakresem art. 161 § 1 K.p.a. Wnioskowany "Plan Urządzeniowo-Rolny Gminy M." to wyłączenie opracowanie na zlecenie Zarządu Województwa [...] przy współudziale Urzędu Gminy M., które posłużyło do sformułowania szczegółowych wniosków, a także zaproponowania rozwiązań, których głównym celem miało być stworzenie warunków dla wielokierunkowego i zrównoważonego rozwoju wsi i gospodarstw rolnych, poprawy warunków życia i pracy na wsi, a także ochrony i kształtowania środowiska przyrodniczego i kulturowego. Dokument ten nie wyjaśnia zatem aby przedmiotem rozbiórki był zabytek, ale w rozumieniu prawnym.

W konsekwencji powyższego brak jest podstaw do stwierdzenia, że w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd I instancji wadliwie ocenił legalność odmowy uchylenia decyzji o nakazie rozbiórki. Za pomocą wskazanej w skardze kasacyjnej argumentacji nie wykazano aby w niniejszej sprawie miałaby funkcjonować w obrocie prawnym decyzja administracyjna rażąco sprzeczna z interesem Państwa, tj. mogąca doprowadzić do nieodwracalnego unicestwienia obiektu zabytkowego i zaburzenia układu urbanistycznego wsi. Co najistotniejsze, w skardze kasacyjnej nie podważono skutecznie oceny, zgodnie z którą z uwagi na brak zaistnienia przesłanek z art. 161 § 1 K.p.a. nie było podstaw do uchylenia decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki. Dlatego stwierdzić należy, że Sąd I instancji słusznie zaakceptował zaskarżoną decyzję GINB, który to organ prawidłowo przeprowadził postępowanie w oparciu o zasady wynikające z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., a zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do oceny twierdzeń skarżących pod kątem zaistnienia bądź nie –przesłanek określonych w przepisie art. 161 § 1 K.p.a.

Natomiast za dość kuriozalną należało uznać argumentację skarżącego, zgodnie z którą nieuchylenie decyzji rozbiórkowej będzie skutkować dochodzeniem przez skarżącego odszkodowania od Skarbu Państwa za utratę możliwości uchylenia decyzji wydanej z naruszeniem prawa w trybie wznowienia ze względu na rażącą przewlekłość postępowania toczącego się przed PINB w K., co może narazić Skarb Państwa na straty finansowe, a więc grozić poważną szkodą dla gospodarki narodowej. Albowiem potencjalna możliwość uzyskania odszkodowania nie wyczerpuje wystąpienia przesłanki poważnej szkody dla gospodarki narodowej, tym bardziej w sytuacji gdy nie jest znana jego wysokość.

Tym samym zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 161 § 1 K.p.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 8 K.p.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. – nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.

Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.