II OSK 1251/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) sędzia del. NSA Jerzy Stankowski Protokolant: asystent sędziego Paweł Chyliński po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2023 r., sygn. akt VII SAB/Wa 190/22 w sprawie ze skargi T. Z. na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego 1. uchyla zaskarżony wyrok w punktach I, II, III i V i w tym zakresie przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od T. Z. na rzecz Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie.

Wyrokiem z dnia 24 stycznia 2023 r., sygn. akt VII SAB/Wa 190/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi T. Z. na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, dalej także: "organ" lub "GINB", stwierdził bezczynność GINB w rozpoznaniu odwołania T. Z. od decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 2 marca 2022 r,, nr 3/2022; stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; zobowiązał organ do rozpatrzenia odwołania w terminie 1-go miesiąca od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku z aktami sprawy; oddalił skargę w pozostałej części i zasądził od GINB na rzecz T. Z. kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym.

T. Z. wniósł skargę na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w rozpoznawaniu jego odwołania od decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 2 marca 2022 r. nr 3/2022 o pozwoleniu na budowę inwestycji w zakresie [...] dla zadania pn.: "Budowa [...]".

Wniósł o:

- stwierdzenie bezczynności Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i ustalenie, że miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

- zobowiązanie Głównego inspektora Nadzoru Budowlanego do rozpoznania odwołania i wydania decyzji,

- wymierzenie organowi grzywny w wysokości 20 000 zł,

- zasądzenie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 10 000 zł,

- zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

Wskazał, że pismem z dnia 7 kwietnia 2022 r. wniósł odwołanie od decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 2 marca 2022 r. nr 3/2022, o pozwoleniu na budowę inwestycji w zakresie [...] dla zadania pn.: "Budowa [...]". Po wpłynięciu odwołania do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, T. Z. został wezwany (za pośrednictwem pełnomocnika) do przedstawienia pełnomocnictwa, upoważniającego pełnomocnika do działania na etapie postępowania przed organem li instancji, tj. przed Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego.

W odpowiedzi na to wezwanie pełnomocnik skarżącego przesłał uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa i wyjaśnił, że z jego treści wynika, iż obejmuje ono umocowanie do reprezentacji T. Z. na wszystkich etapach i instancjach postępowania administracyjnego.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w kolejnym piśmie wskazał na brak pełnomocnictwa i powoływał wyroki dotyczące składania dokumentu pełnomocnictwa do akt jednej z wielu spraw prowadzonych przez ten sam organ.

Pismem z dnia 4 lipca 2022 r. skarżący, na podstawie art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a., wniósł ponaglenie w związku z bezczynnością organu w rozpoznawaniu przedmiotowego odwołania.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie.

Organ wskazał, że w dniu 25 kwietnia 2022 r. wpłynęło odwołanie T. Z. od decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego z 2 marca 2022 r., nr 3/2022, udzielającej O. S.A. pozwolenia na budowę inwestycji w zakresie [...] dla zadania pn.: "Budowa [...]" na dz. nr [...] obr. [...], dz. nr [...] obr. [...], Miasto S..

Wobec braków formalnych odwołania, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, pismem z 29 kwietnia 2022 r., na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. wezwał adwokata P. Z. do usunięcia braku, poprzez przesłanie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa upoważniającego do złożenia odwołania w imieniu T. Z.

Jednocześnie, w piśmie tym, skarżący został pouczony, że w przypadku bezskutecznego upływu terminu wyznaczonego wezwaniem, odwołanie zostanie pozostawione bez rozpoznania.

W dniu 23 maja 2022 r., do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego wpłynęło pismo adw. P. Z. z 19 maja 2022 r., wraz z załączonym pełnomocnictwem upoważniającym adw. P. Z. do występowania w imieniu T. Z. w sprawie "pozwolenia na budowę inwestycji w zakresie [...] dla zadania pn. "Przebudowa [...]" - nr sprawy Wojewody Zachodniopomorskiego: [...]".

Zdaniem organu, załączone pełnomocnictwo dotyczyło innej sprawy i nie upoważniało adw. P. Z. do wniesienia odwołania w imieniu T. Z. od decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego z 2 marca 2022 r., nr 3/2022, znak: AP-4.7840.1.1- 5.2022.PM.

Wobec stwierdzonego braku i jego nieuzupełnieniu po wezwaniu GINB z 29 kwietnia 2022 r., odwołanie od decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego z 2 marca 2022 r., nr 3/2022, pozostawiono bez rozpoznania, o czym GINB poinformował skarżącego pismem z 14 czerwca 2022 r.

Skarżący pismem z 4 lipca 2022 r., wniósł ponaglenie zarzucając bezczynność GINB w rozpatrzeniu odwołania z 7 kwietnia 2022 r.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, pismem z 12 lipca 2022 r., odpowiedział na ponaglenie wskazując, że gdy ponaglenie dotyczy organu, nad którym nie ma organu wyższego stopnia (jak w niniejszej sprawie) organ nie wydaje postanowienia.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 64 § 2 K.p.a. jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

Przepis z art. 63 § 1 K.p.a. nakazuje traktować odwołanie jako rodzaj podania, zatem regulacje dotyczące braków formalnych podania należy odnieść także do odwołań. Gdy odwołanie obarczone jest brakami formalnymi jakie ustawodawca przewidział dla podań, zastosowanie ma art. 64 § 2 k.p.a., który stanowi podstawę do wezwania wnoszącego pismo do uzupełnienia jego braków, pod rygorem pozostawienia tego pisma bez rozpoznania.

Gdy środek odwoławczy wnosi pełnomocnik nie dysponujący właściwym pełnomocnictwem, organ odwoławczy uprawniony jest do zastosowania art. 64 § 2 K.p.a. Zdaniem GINB, Brak jest podstaw do stwierdzenia, że pozostawał w bezczynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga na bezczynność była zasadna.

Nawiązał do przepisów art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a., a także art. 35 § 1 3 i 5 K.p.a., art. 37 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. Wskazał, że zgodnie z art. 64 § 2 K.p.a., jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

Wywodził, powołując się na orzecznictwo, że czynność pozostawienia podania bez rozpoznania zwalnia z zarzutu bezczynności wówczas, gdy jest prawidłowa, tj. gdy została poprzedzona zasadnym wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych.

Uznał, że ocena zarzutu bezczynności organu w rozpoznawaniu odwołania była uzależniona od ustalenia czy załączone pełnomocnictwo dotyczyło tej sprawy i czy upoważniało adw. P. Z. do wniesienia odwołania w imieniu T. Z. od decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego z 2 marca 2022 r., nr 3/2022, znak: AP-4.7840.1.1- 5.2022.PM.

Zastrzegł, że gdyby prawidłowe było twierdzenie organu, że pełnomocnictwo nie dotyczyło przedmiotowej sprawy, to tym samym zasadne byłoby pozostawienie odwołania bez rozpoznania, o czym GINB poinformował skarżącego pismem z 14 czerwca 2022 r., w związku z wezwaniem z 29 kwietnia 2022 r.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, działanie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w zakresie ustalenia prawidłowości pełnomocnictwa ograniczyło się do automatyzmu i nie zawierało żadnej analizy elementów identyfikujących to pełnomocnictwo.

Skutkiem tego w sprawie niniejszej istniało twierdzenie pełnomocnika skarżącego, że pełnomocnictwo jest prawidłowe oraz gołosłowne twierdzenie organu, że pełnomocnictwo dotyczy innej sprawy. Nie wykluczając możliwości, iż taka "inna sprawa" toczy się przed Wojewodą Zachodniopomorskim, to jednak Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ani jej nie zidentyfikował, jak też nie wskazał. Dlatego twierdzenie organu, że pełnomocnictwa dotyczy innej sprawy było gołosłowne.

Zdaniem WSA, dokonana przez Sąd analiza przedmiotowego dokumentu pełnomocnictwa, nie pozwala ze stanowczością stwierdzić, że pełnomocnictwo jest nieprawidłowe. Określono w nim bowiem, iż dotyczy sprawy "pozwolenia na budowę inwestycji w zakresie [...] dla zadania pn. Przebudowa [...] - nr sprawy Wojewody Zachodniopomorskiego: [...], na wszystkich etapach i instancjach postępowania administracyjnego i sądowego (...)". Objęta zaś przedmiotowym odwołaniem decyzja Wojewody Zachodniopomorskiego z 2 marca 2022 r., nr 3/2022, udzielała O. S.A. pozwolenia na budowę inwestycji w zakresie [...] dla zadania pn.: "Budowa [...]" na dz. nr [...] obr. [...], dz. nr [...] obr. [...], Miasto S.

Jednocześnie Sąd dostrzegł, że w aktach sprawy Wojewody Pomorskiego (powinno być: "Zachodniopomorskiego") znajduje się obwieszczenie o wszczęciu postępowania na wniosek inwestora w sprawie budowy [...] na dz. nr [...] oraz dz. nr [...] obr. [...] – które posiada znak [...].

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, pomimo, że dane identyfikujące decyzję Wojewody i udzielone pełnomocnictwo nie są identyczne, to jednak są bardzo zbliżone i nie można wykluczyć, że różnice wynikają z niestaranności sporządzenia pełnomocnictwa bądź pomyłki pisarskiej.

W ocenie Sądu fakt, że działanie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego od dnia złożenia odwołania do dnia orzekania przez Sąd, ograniczyło się tylko do gołosłownego twierdzenia, że pełnomocnictwo udzielone zostało do innej sprawy (wbrew odmiennym zapewnieniom pełnomocnika skarżącego), powoduje że należy zakwalifikować je jako bezczynność organu. Tym samym pozostawienie bez rozpoznania (pismem z 14 czerwca 2022 r.), odwołania skarżącego od decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego z 2 marca 2022 r., nr 3/2022 było zdecydowanie przedwczesne.

Sąd uznał, że opóźnienie skarżonego organu w rozpoznaniu odwołania jawi się jako "zwykłe". Z powyższych przyczyn oddalono również skargę w zakresie żądania dotyczącego sumy pieniężnej oraz wymierzenia grzywny.

Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność:

- zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, albo do dokonania czynności;

- stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

- zgodnie z art. 149 § 1a tej ustawy, stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Powoływane wyżej ustalenia Sądu potwierdziły, że w dacie wniesienia skargi, GINB pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu odwołania skarżącego. Uznając bezczynność, Sąd stwierdził konieczność doprowadzenia do jego eliminacji, a ze względu na przedmiot postępowania i brak ustaleń organu, nie było jeszcze możliwe dokonanie pełnej oceny prawidłowości zastosowania art. 64 § 2 K.p.a. i pozostawienia odwołania bez rozpoznania. Dlatego w zależności od dalszych ustaleń i rozstrzygnięć organu odwoławczego, skarżącemu będą przysługiwały stosowne środki ich weryfikacji.

Skargę kasacyjną od powołanego wyroku wniósł Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego. Zaskarżył wyrok w punktach: I, II, III i V. W skardze kasacyjnej zarzucił Sądowi I instancji, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3 oraz § 1a P.p.s.a., w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez uwzględnienie skargi i uznanie, że organ pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu odwołania T. Z. od decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego z 2 marca 2022 r., podczas gdy skarga na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego winna zostać oddalona jako niezasadna, ponieważ organ nie pozostawał w bezczynności, gdyż prawidłowo rozstrzygnął sprawę, pozostawiając, na podstawie art. 64 § 2 K.p.a., ww. odwołanie bez rozpoznania, z uwagi na nieusunięcie braku formalnego odwołania, tj. nieprzekazanie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa uprawniającego adw. P. Z. do występowania w imieniu T. Z. w ww. postępowaniu odwoławczym.

Mając na uwadze wskazane zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł o:

1. uwzględnienie skargi kasacyjnej oraz, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a., uchylenie zaskarżonego orzeczenia w punktach I, II, III i V i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; ewentualnie na podstawie art. 188 P.p.s.a. uchylenie zaskarżonego orzeczenia w punktach I, Il, III i V i oddalenie skargi;

2. zasądzenie na rzecz skarżącego kasacyjnie organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Ponad powyższe, na podstawie art. 176 § 2 P.p.s.a., GINB wniósł o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną T. Z. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od organu skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania, wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawie skargi kasacyjnej.

Ocena zaistnienia bezczynności w niniejszej sprawie uwarunkowana jest tym, czy organ odwoławczy miał podstawy do pozostawienia odwołania bez rozpoznania.

Najpierw należy skonstatować, że także w postępowaniu odwoławczym znajduje zastosowanie art. 64 § 2 K.p.a. W tej mierze skład orzekający opowiada się za stanowiskiem, według którego, ograniczenie przedmiotowe i podmiotowe regulacji niedopuszczalności odwołania unormowane w art. 134 K.p.a. wynika z odrębności regulacji czynności procesowej wniesienia odwołania. Zgodnie z art. 63 § 1 K.p.a., zakresem pojęcia podania objęte są czynności strony takie jak "żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia". Do konsekwencji prawnych braków czynności procesowej wniesienia odwołania należy stosować przepisy o następstwach prawnych braków podania, które reguluje art. 64 § 1 i § 2 K.p.a. (patrz: wyrok NSA z dnia 2 lutego 2023 r., sygn. akt I OSK 238/18 oraz orzecznictwo i piśmiennictwo tam wskazane).

Odwołanie od decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 2 marca 2022 r., nr 3/2022, o udzieleniu pozwolenia na budowę inwestycji w zakresie [...] dla zadania pn.: "Budowa [...]", nr sprawy [...], było obarczone brakiem formalnym w rozumieniu art. 64 § 2 K.p.a. GINB prawidłowo wezwał pełnomocnika strony odwołującej się do usunięcia braku formalnego poprzez przedłożenia pełnomocnictwa upoważniającego pełnomocnika do reprezentowania T. Z. do złożenia odwołania. Wezwanie odpowiadało wymogom art. 64 § 2 K.p.a.

Co prawda pełnomocnik złożył pełnomocnictwo, ale nie wynikało z jego treści wprost, że upoważniało ono adw. P. Z. do reprezentowania T. Z. w sprawie w której wniesiono odwołanie. Zarówno wskazany w przedłożonym pełnomocnictwie numer sprawy [...], jak i przedmiot, tj. pozwolenie na budowę inwestycji w zakresie [...] dla zadania "Przebudowa [...]", nie dotyczył sprawy, w której zostało wystosowane wezwanie do usunięcia braku. Nadto, wbrew twierdzeniu sformułowanemu w piśmie adw. P. Z. z dnia 19 maja 2022 r., w aktach sprawy nie było pełnomocnictwa udzielonego w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Z użytego zaś w treści pełnomocnictwa stwierdzenia, że "W razie wątpliwości pełnomocnictwo należy interpretować rozszerzająco", nie wynika aby takie ewentualne rozszerzenie odnosiło się do innych postępowań administracyjnych z udziałem T. Z.

Wątpliwości mógł natomiast wywoływać fakt, że w aktach sprawy znajduje się m.in. obwieszczenie o wszczęciu postępowania w sprawie "Budowy [...]" na działce [...] oraz na działce nr [...], obr. [...], które posiada znak: [...].

Sąd pierwszej instancji trafnie dostrzegł i odnotował istnienie i treść powyższego dokumentu.

Przedmiotem odwołania była decyzja Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 2 marca 2022 r., nr 3/2022 o udzieleniu pozwolenia na budowę inwestycji w zakresie [...] dla zadania pn.: "Budowa [...]", nr sprawy [...]. Dane identyfikujące tę decyzję zostały określone w tym dokumencie, upublicznionym poprzez obwieszczenie z dnia 6 kwietnia 2022 r. na stronie internetowej Zachodniopomorskiego Urzędu Wojewódzkiego.

Zebrane w aktach sprawy dokumenty pozwalają na spostrzeżenie, że co prawda w pełnomocnictwie została wskazana jako przedmiot inwestycji "Przebudowa [...]", ale numer sprawy podany w pełnomocnictwie, tj. [...], jest podobny do numeru sprawy określonej w obwieszczeniu o wszczęciu postępowania w sprawie "Budowy [...]" – [...] na działkach nr [...] ([...]) i [...] ([...]).

Powyższe wątpliwości nie uprawniały jednak Sądu pierwszej instancji do przyjęcia, że pełnomocnictwo obejmowało uprawnienie do reprezentowania skarżącego w sprawie będącej przedmiotem odwołania.

W postępowaniu ze skargi na bezczynność ustalenie okoliczności faktycznych i ustalenie stanu czynności procesowych istotnych z punktu widzenia art. 149 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. należy do sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na bezczynność. Zaistnienie wątpliwości co do stanu faktycznego nie uprawnia do przyjęcia, że zaistniały przesłanki bezczynności. Sąd administracyjny w sprawie ze skargi na bezczynność, jeśli akta sprawy (art. 133 § 1 P.p.s.a.) nie są wystarczające dla dokonania istotnych ustaleń, powinien w drodze postępowania wyjaśniającego, w stopniu szerszym, niż w postępowaniu kontrolującym zgodność z prawem postępowania wyjaśniającego zakończonego wydaniem decyzji administracyjnej, ustalić stan faktyczny na podstawie art. 106 § 2 i 3 P.p.s.a.

Oparcie przez Sąd pierwszej instancji orzeczenia stwierdzającego zaistnienie bezczynności na konstatacji, że nie da się wykluczyć, iż różnice między danymi identyfikującymi decyzję Wojewody i pełnomocnictwo wynikają z niestaranności sporządzenia pełnomocnictwa bądź omyłki pisarskiej stanowi naruszenie art. 149 § 1 P.p.s.a. Podobnie można przecież przyjąć, że nie da się wykluczyć, iż różnice te są rezultatem złożenia pełnomocnictwa w innej sprawie. Takie ustalenie oznaczałoby zaś, że nie doszło do usunięcia braku formalnego.

Na tle art. 141 § 4 P.p.s.a. utrwalone jest stanowisko, według którego, Sąd powinien zająć jasne stanowisko co do stanu faktycznego. Podobnie, ustalenia faktyczne, dokonane przez sąd rozpoznający skargę na bezczynność, stanowiące podstawę zastosowania art. 149 § 1 P.p.s.a., powinny być jednoznaczne.

Dopiero dokonanie przez Sąd pierwszej instancji jednoznacznych ustaleń co do wzajemnej relacji postępowania wskazanego w powołanym wyżej obwieszczeniu o wszczęciu postępowania, postępowania zakończonego decyzją będącą przedmiotem odwołania oraz postępowania oznaczonego w dokumencie pełnomocnictwa, pozwoli na ocenę, czy zakres udzielonego pełnomocnictwa obejmował sprawę będącą przedmiotem odwołania.

Niezależnie od powyższych uwag warto odnotować, że w odwołaniu skarżący podał jeszcze inny, niż wyżej rozważane, znak decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 2 marca 2022 r. Nr 3/2022, tzn. [...].

W konsekwencji, będzie możliwe ustalenie, czy doszło do bezczynności, czy też organowi odwoławczemu nie można zarzucić bezczynności z uwagi na uzasadnione dokonanie czynności pozostawienia odwołania bez rozpoznania.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok w punktach I, II, III i V i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Na postawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a zasądzono od T. Z. na rzecz Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego kwotę 580 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.