II OSK 214/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 sierpnia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 245/19 w sprawie ze skargi J. S. na uchwałę Krajowej Rady F. z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia prawa wykonywania zawodu 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od J. S. na rzecz Krajowej Rady F. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 245/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. S. na uchwałę Krajowej Rady F. z dnia [...] października 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia prawa do wykonywania zawodu.

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Działając na podstawie art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty (Dz. U. z 2018 r., poz. 505, 1000 i 1669), Krajowa Rada F. (dalej także "KRF") po rozpatrzeniu wniosku J. R. S. o stwierdzenie prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty z dnia 17 maja 2018 r. i analizie dokumentów załączonych do wniosku, uchwałą nr [...], podjętą w dniu [...] października 2018 r. odmówiła stwierdzenia prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty J. R. S..

W uzasadnieniu Uchwały podano, że 17 maja 2018 r. do Biura Krajowej Izby F. wpłynął wniosek J. R. S. o przyznanie prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Wnioskodawca złożył wniosek wraz z wymaganym oświadczeniem o posiadaniu pełnej zdolności do czynności prawnych oraz załączył dokumenty mające potwierdzać zasadność wniosku.

Dokumenty te na wezwanie Krajowej Rady F. zostały uzupełnione.

Podejmując zaskarżoną uchwałę Krajowa Rada F. podkreśliła, że prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty może uzyskać osoba, która w szczególności przedstawi dyplom, świadectwo lub inny dokument potwierdzający kwalifikacje określone w art. 13 ust. 3 ustawy. Stwierdzenie prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty jest możliwe tylko w przypadku posiadania kwalifikacji określonych przez ustawodawcę w art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty.

W ocenie KRF, dyplom uzyskania tytułu zawodowego nr [...], wydany w dniu 14 marca 1997r. potwierdzający uzyskanie tytułu magistra na kierunku wychowanie fizyczne na A. we W. nie spełnia wymogu dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji do wykonywania zawodu fizjoterapeuty w rozumieniu art. 13 ust. 3 ustawy dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty. Dyplom ten został wydany w 1997 r., zatem jego przydatność w przedmiocie oceny posiadanych kwalifikacji należy rozważać w płaszczyźnie w art. 13 ust. 3 pkt 4 i 5 ww. ustawy.

Zgodnie z art. 13 ust. 3 pkt 4 i 5 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty, dyplomem potwierdzającym posiadanie kwalifikacji jest dyplom wydany osobie, która rozpoczęła przed dniem 1 stycznia 1998 r. studia wyższe na kierunku rehabilitacja ruchowa lub rehabilitacja i uzyskała tytuł magistra na tym kierunku, albo rozpoczęła przed dniem 1 stycznia 1998 r. studia wyższe w Akademii Wychowania Fizycznego i uzyskała tytuł magistra oraz ukończyła specjalizację I lub II stopnia w dziedzinie rehabilitacji ruchowej.

KRF doszła do przekonania, iż przedstawiony przez wnioskodawcę dyplom A. we W. poświadczający uzyskanie tytułu magistra na kierunku wychowanie fizyczne, nie mieści się w kategorii dyplomów, o których mowa w art. 13 ust. 3 pkt 4 i 5 ustawy. Art. 13 ust. 3 pkt 4 ustawy wymaga bowiem, aby przedstawiany dyplom potwierdzał uzyskanie tytułu magistra na kierunku rehabilitacja ruchowa lub rehabilitacja. Art. 13 ust. 3 pkt 5 ustawy wymaga zaś, by przedstawiany dyplom dokumentował ukończenie studiów wyższych w Akademii Wychowania Fizycznego i uzyskanie tytułu magistra, o ile wnioskodawca legitymuje się ukończeniem specjalizacji I lub II stopnia w dziedzinie rehabilitacji ruchowej.

Dokument przedstawiony przez Wnioskodawcę potwierdza uzyskanie tytułu magistra na kierunku wychowanie fizyczne A. we W.. Brak jest jednak dokumentu potwierdzającego ukończenie specjalizacji I lub II stopnia w dziedzinie rehabilitacji ruchowej.

Zdaniem KRF, podstawy do stwierdzenia prawa wykonywania zawodu nie mogą też stanowić: świadectwo wydane w dniu [...] czerwca 2001 r. potwierdzające ukończenie studiów podyplomowych w zakresie Fizjoterapii w P., kopie dyplomów i certyfikatów ukończonych kursów, ani zaświadczenie nr [...], wydane w dniu [...] kwietnia 1993 r., potwierdzające ukończenie kursu masażu klasycznego. Dokumenty te nie są bowiem dyplomami nadającymi tytuł zawodowy określony w art. 13 ust. 3 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty.

W uzasadnieniu Uchwały stwierdzono ponadto, że poczynionych ustaleń nie może zmienić dołączona kopia planu studiów podyplomowych, ani umowy o pracę i zaświadczenia o zatrudnieniu, albowiem dokumenty te nie mieszczą się w katalogu dokumentów wymienionych w art. 13 ust. 3 ww. ustawy, wobec czego Wnioskodawca nie spełnia wymogów określonych w ustawie o zawodzie fizjoterapeuty dla stwierdzenia prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty.

Rada wskazała, że w glosowaniu w sprawie przyjęcia uchwały wzięło udział 58 członków Krajowej Rady F. na ogólną liczbę 65 członków.

Na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł J. R. S. podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego, w szczególności art. 13 ust. 3 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty, a także innych przepisów tej ustawy, w tym przepisów traktujących o przyznaniu prawa wykonywania zawodu, poprzez nie zbadanie istoty sprawy.

Ponadto, uchwale KRF zarzucono naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096), poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Skarżący podniósł, że ustawa o zawodzie fizjoterapeuty – z naruszeniem praw nabytych – wykluczyła miedzy innymi skarżącego z grona osób wykonujących zawód fizjoterapeuty uzyskany przez niego w państwowym systemie szkolnictwa wyższego. Uzyskane w tym trybie dyplomy, w szczególności dyplom ukończenia studiów podyplomowych fizjoterapii na P. na Wydziale Wychowania Fizycznego i Fizjoterapii, w wymiarze cztero-semestralnym, nie zostały ujęte w przepisach ustawy potwierdzających posiadane kwalifikacje. Pominięto też kwestię sprawdzenia doświadczeń praktycznych, w przypadku skarżącego zdobytych w wieloletniej praktyce, również szpitalnej.

W skardze zwrócono uwagę, że skarżący wnosił do Krajowej Izby F. o stwierdzenie prawa wykonywania zawodu, zgłaszając też wniosek o przyznanie mu prawa wykonywania zawodu. Zaskarżona uchwała rozstrzyga wniosek skarżącego tylko w zakresie stwierdzenia prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty, całkowicie pomija natomiast wniosek o przyznanie prawa wykonywania zawodu. Zdaniem skarżącego, to nie jest tożsamy wniosek, wobec czego należy uznać, że Krajowa Rada F. nie rozpoznała istoty sprawy. KRF w trybie ustawy jest władna podjąć bądź uchwałę o stwierdzeniu prawa wykonywania zawodu bądź uchwałę o przyznaniu prawa wykonywania zawodu, w zależności od przesłanek.

Zdaniem skarżącego, , przedłożone przez niego przy wniosku dokumenty, dają podstawę – jeśli nie do stwierdzenia prawa wykonywania zawodu – to bez wątpienia dają podstawę do przyznania skarżącemu prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty.

Skarżący stwierdził, że P. przedstawiła bezpośrednio Krajowej Radzie F. swoje stanowisko ze stosownymi wyjaśnieniami oraz dokumentacją dla potwierdzenia uprawnień absolwentów studiów podyplomowych do wykonywania zawodu fizjoterapeuty.

Mając powyższe na uwadze, skarżący wniósł o uznanie jego uprawnienia do wykonywania zawodu fizjoterapeuty, wynikającego z przepisów ustawy o zawodzie fizjoterapeuty, ewentualnie o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej uchwały w całości.

W odpowiedzi na skargę, Krajowa Rada F. wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej uchwale. W odniesieniu do zarzutów skarżącego, KRF wskazała, że zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty, do uchwał w sprawach stwierdzenia i przyznania prawa wykonywania zawodu stosuje się odpowiednio przepisy K.p.a. dotyczące decyzji administracyjnych. Stwierdzenie prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty jest możliwe tylko w przypadku spełnienia przez wnioskodawcę warunków określonych w art. 13 ust. 1 ww. ustawy oraz przy posiadaniu kwalifikacji wymienionych przez ustawodawcę w art. 13 ust. 3 ustawy.

Organ wyjaśnił, że nie ma wpływu na treść przepisów uchwalanych przez ustawodawcę. Jego zakres kompetencji ogranicza się do stosowania obowiązujących przepisów prawa, a te nie pozwalają na uznanie, iż prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty należy się osobom, które nie spełniają warunków określonych w art. 13 ust. 1 i 3 ww. ustawy.

KRF wskazała również, że skarżący w piśmie z 12 maja 2018 r. złożył wniosek o wpis do Krajowego Rejestru F.. Organ w takich przypadkach ma prawo potwierdzić (lub nie) prawo wykonywania zawodu. Skarżący zawarł w swoim wniosku żądanie wpisu do ww. Rejestru, oraz z ostrożności "stwierdzenie i/lub przyznanie" prawa wykonywania zawodu. Żądania te w istocie dotyczą tego samego – prawa wykonywania zawodu, które oceniane jest na podstawie tych samych przepisów ustawy i w konsekwencji brane są pod uwagę te same przesłanki. Jego żądania nie stanowią zatem żądań rozłącznych, lecz jedno żądanie dotyczące prawa wykonywania zawodu. Tryb, w którym ocenia się prawo wykonywania zawodu nie ulega rozdziałowi na różne postępowania. Ustawodawca przewidział jeden tryb postępowania w zakresie tego, czy danej osobie przysługuje prawo do wykonywania zawodu fizjoterapeuty (z zastrzeżeniem zasad uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej). Istotą przedmiotowej sprawy było zbadanie, czy skarżącemu przysługuje prawo wykonywania zawodu i tego też dotyczy zaskarżona uchwała. Nie można zatem uznać, że nie została rozpoznana istota sprawy, skoro właściwy organ rozstrzygnął sprawę w tym przedmiocie.

Zdaniem KRF, zwroty użyte w ustawie, tj. wpisanie do Krajowego Rejestru F., stwierdzenie prawa wykonywania zawodu oraz przyznanie prawa wykonywania zawodu, odnoszą się do tego samego postępowania, podczas którego badane są te same przesłanki i które inicjowane jest tym samym wnioskiem. Co do zasady warunki wykonywania zawodu fizjoterapeuty określone są bowiem w art. 13 ustawy, i przesłanki określone w tym przepisie są badane przy analizie warunków niezbędnych do wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Skutek postępowania organu jest taki sam, niezależnie od nazewnictwa – danej osobie przysługuje albo nie przysługuje prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty.

Według KRF, nawet gdyby uznać, że istnieją odrębne tryby postępowania w przedmiocie przyznania prawa wykonywania zawodu (czemu organ zaprzecza), to zaskarżona uchwała w przedmiocie stwierdzenia wykonywania zawodu została prawidłowo wydana. Zgodnie bowiem z art. 143 ustawy, osoby, które w dniu wejścia w życie ustawy spełniają łącznie warunki określone w art. 13 ust. 1 pkt 1-5 ustawy, stają się fizjoterapeutami w rozumieniu ustawy i przysługuje im prawo wykonywania zawodu. Na tej podstawie zatem również bada się przesłanki określone w art. 13 ust. 1 ustawy.

Mając powyższe na uwadze, organ stwierdził, że w sposób należyty rozpoznał istotę sprawy, badając w pełnym zakresie kwestie prawa wykonywania zawodu przez skarżącego. Jednocześnie KRF nie miała podstaw prawnych, aby wydawać odrębną uchwałę w przedmiocie przyznania prawa wykonywania zawodu wobec skarżącego.

Wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 245/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na uchwałę Krajowej Rady F. z dnia [...] października 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia prawa do wykonywania zawodu.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty, KRF na wniosek osoby zainteresowanej, stwierdza prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty. W myśl art. 21 ust. 3 ww. ustawy, organ stwierdza, w drodze uchwały, prawo wykonywania zawodu albo odmawia stwierdzenia tego prawa, a zgodnie z treścią art. 25 ust. 1 tej ustawy, do uchwał w sprawach stwierdzenia i przyznania prawa wykonywania zawodu stosuje się odpowiednio Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące decyzji administracyjnych.

Sąd przytoczył treść art. 13 ust. 1 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty, który określa wymogi, jakie należy spełniać, aby posiadać prawo wykonywania zawodu tego zawodu. Następnie Sąd wskazał jakie dyplomy zgodnie z treścią art. 13 ust. 3 ustawy są dyplomami potwierdzającymi posiadanie kwalifikacji.

Z poczynionych przez Sąd ustaleń wynikało, że skarżący legitymuje się dyplomem z [...] marca 1997 r. potwierdzającym ukończenie studiów magisterskich na kierunku wychowanie fizyczne w zakresie specjalności nauczycielskiej na A. we W.. Bezsprzecznie nie są to studia wyższe z zakresu fizjoterapii ani na kierunku fizjoterapia lub rehabilitacja. Abstrahując od roku rozpoczęcia studiów wyższych, zdaniem Sądu, skarżący nie spełnia wymogów wymienionych w art. 13 pkt 1 – 4 ustawy. Z pewnością też skarżący rozpoczął studia wyższe po 1 stycznia 1980 r., co wyklucza spełnienie warunków objętych pkt 6 i 7 art. 13 ust. 1 ustawy. Powyższe wskazuje ponadto, iż skarżący jedynie połowicznie wypełnił dyspozycję przepisu art. 13 ust. 1 pkt 5 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty, bowiem rozpoczął przed dniem 1 stycznia 1998 r. studia wyższe na Akademii Wychowania Fizycznego i uzyskał tytuł magistra, jednakże nie ukończył specjalizacji I lub II stopnia w dziedzinie rehabilitacji ruchowej. Tym samym skarżący nie spełnia wymogu przewidzianego w tym przepisie. Nie ma też wątpliwości, że skarżący nie uzyskał tytułu zawodowego technika fizjoterapii, kończąc przed dniem wejścia w życie ustawy (tj. przed 31 maja 2016 r.) szkołę policealną publiczną lub niepubliczną o uprawnieniach szkoły publicznej.

W ocenie Sądu, odnośnie do przedłożonego przez skarżącego świadectwa wydanego w dniu [...] czerwca 2001 r., potwierdzającego ukończenie studiów podyplomowych w zakresie fizjoterapii na P., a także innych zaświadczeń i certyfikatów, rację ma KRF wskazując, że dokumenty te nie potwierdzają ukończenia studiów lub uzyskania stosownych tytułów określonych w art. 13 ust. 3 ustawy. Ustawa w katalogu dokumentów, przy pomocy których można potwierdzić posiadane kwalifikacje, a wskazanym w art. 13 ust. 3 ustawy, nie przewiduje bowiem świadectwa ukończenia studiów podyplomowych w zakresie fizjoterapii, ani dowodów praktycznego wykonywania czynności związanych z fizjoterapią. Prawidłowo zatem stwierdziła KRF, że skarżący nie przedłożył dyplomu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji w rozumieniu art. 13 ust. 3 ustawy. Pośrednio przyznaje to sam skarżący, podnosząc, iż przedmiotowa ustawa – z naruszeniem praw nabytych – "wykluczyła go z grona osób wykonujących zawód fizjoterapeuty uzyskany przez niego w państwowym systemie szkolnictwa wyższego. Uzyskane w tym trybie dyplomy, w szczególności dyplom ukończenia studiów podyplomowych fizjoterapii na P. na Wydziale Wychowania Fizycznego i Fizjoterapii, w wymiarze cztero-semestralnym, nie zostały ujęte w przepisach ustawy potwierdzających posiadane kwalifikacje. Pominięto też kwestię sprawdzenia doświadczeń praktycznych, w przypadku skarżącego zdobytych w wieloletniej praktyce, również szpitalnej". Dlatego, jak tłumaczy skarżący, wnosił on do KRF nie tylko o stwierdzenie prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty, ale też o przyznanie mu takiego prawa, na co w jego ocenie pozwalają KRF przepisy ww. ustawy, w oparciu o przedłożone przez niego dokumenty.

Zdaniem Sądu, jakkolwiek rację ma autor skargi podnosząc, iż ustawodawca na gruncie niektórych przepisów ustawy o zawodzie fizjoterapeuty (art. 24 ust. 1 oraz art. 25 ust. 1 i 2) niejako rozróżnia dwa rodzaje uchwał w sprawach: "stwierdzenia i/lub przyznania prawa wykonywania zawodu", to jednak trafnie wskazuje KRF, że dla obydwu tych rozstrzygnięć (o ile w ogóle można je różnicować) wspólne są warunki uzyskania rzeczonego prawa, wynikające z art. 13 ust. 1 i ust. 3 ustawy.

Art. 13 ust. 1 ww. ustawy wyraźnie stanowi, że "prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty" przysługuje osobie, która spełnia łącznie określone w tej normie prawnej warunki. Stąd, nawet gdyby podzielić zapatrywanie skarżącego, że KRF posiada kompetencję nie tylko do "stwierdzenia prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty", ale również "przyznania takiego prawa", to nie sposób uznać, że Krajowa Rada dysponuje tu innym (szerszym) zakresem kompetencji, niż wynikające z ustawy, a w konsekwencji, że może "przyznać" takie prawo osobie, która nie spełnia wymogów wskazanych w art. 13 ust. 1 ustawy.

Sąd uznał, że organ zasadnie zauważył, że przepisy ustawy przyznają KRF wyłącznie uprawnienie do "stwierdzenia, w drodze uchwały, prawa wykonywania zawodu lub odmowy stwierdzenia tego prawa" (art. 21 ust. 1, ust 3 i ust. 4). Co prawda art. 24 ust. 1 oraz art. 25 ust. 1 i ust. 2 ustawy wskazują na dwa rodzaje uchwał w sprawie: "stwierdzenia i/lub przyznania prawa wykonywania zawodu", jednakże żaden z tych przepisów nie przewiduje, że uchwała w sprawie "przyznania" tego prawa podejmowana jest przez KRF. Nader czytelna jest natomiast dyspozycja przepisów: art. 21 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym prawo wykonywania zawodu "stwierdza, na wniosek osoby zainteresowanej, Krajowa Rada F.", oraz art. 22 ust. 1 ustawy, który określa, co powinien zawierać przedmiotowy wniosek o "przyznanie prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty".

Bez wątpienia zatem, ustawodawca powierzył KRF kompetencję do "stwierdzenia prawa do wykonywania zawodu fizjoterapeuty", która inicjowana jest wnioskiem osoby zainteresowanej o "przyznanie prawa" do wykonywania tego zawodu. Taki też wniosek złożył skarżący. KRF zobowiązana była więc dokonać oceny kwalifikacji posiadanych przez skarżącego oraz weryfikacji przedstawionych przez niego dokumentów, pod kątem przesłanek z art. 13 ust. 1 i ust. 3 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty. Skoro skarżący nie wykazał spełnienia wymagań stawianych w art. 13 ust. 1 i ust. 3, organ – związany treścią art. 21 ust. 1 i ust. 3 ustawy – zmuszony był odmówić "stwierdzenia prawa do wykonywania zawodu fizjoterapeuty".

Odnosząc się zarzutu skargi, dotyczącego "wykluczenia skarżącego z grona osób wykonujących zawód fizjoterapeuty", Sąd stwierdził, że konieczne jest odwołanie do uzasadnienia projektu ustawy (druk sejmowy nr 3001), gdzie w pkt 1 zatytułowanym "Cel i potrzeba regulacji" podano, że "osoby wykonujące zawód medyczny (w tym fizjoterapeuci) muszą podlegać szczególnej odpowiedzialności zawodowej. Zawód fizjoterapeuty jest zawodem regulowanym w 27 krajach Unii Europejskiej. W Polsce nie ma ustawowych jednoznacznych zasad określających dostęp do wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Czynności fizjoterapeutyczne wykonują osoby bez kwalifikacji zawodowych, po stosunkowo krótkich kursach przyuczających. Brak właściwych kwalifikacji i kompetencji stanowi wprost zagrożenie dla zdrowia i życia pacjenta wynikające zarówno z błędnej diagnostyki jak i nieprofesjonalnie wykonywanych czynności zawodowych". W punkcie drugim omawianego uzasadnienia projektu (pt. "Projektowany stan prawny") wskazano, że "projekt ustawy wprowadza mechanizmy mające zapewnić dostęp do wykonywania zawodu tylko profesjonalistom w danym zawodzie (...). Do istotnych instytucji kontrolnych należy rejestr osób uprawnionych do wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Możliwość korzystania z danych rejestrowych spowoduje, w krótkim czasie, wyeliminowanie z rynku usług medycznych osób udzielających świadczeń fizjoterapeutycznych bez wymaganych kwalifikacji. Wpis do rejestru zawodowego będzie gwarancją spełniania przez osobę wnioskującą ustawowych wymogów kompetencyjnych. Jest rzeczą oczywistą, iż brak kwalifikacji przy wykonywaniu czynności fizjoterapeutycznych może spowodować nieodwracalne zmiany w organizmie pacjenta, doprowadzić pacjenta do inwalidztwa pacjenta (...)". W odniesieniu do art. 13 ustawy (tj. art. 14 projektu ustawy) zaakcentowano, że projekt ustawy wskazuje warunki wykonywania zawodu fizjoterapeuty, w tym wymogi uzyskania właściwego dyplomu krajowego lub świadectwa czy innego dokumentu potwierdzającego kwalifikacje uzyskane w krajach Unii Europejskiej, EFTA oraz Szwajcarii. Projekt więc uznaje nabyte wcześniej w związku z ukończeniem prawem ustalonego wykształcenia - uprawnienia do wykonywania zawodu fizjoterapeuty, a także wprowadza współczesne wymogi, w tym w kontekście funkcjonowania wspólnego rynku pracy i usług w ramach UE i EOG.

W tym stanie rzeczy, Sąd stwierdził, że nie sposób zarzucić ustawodawcy "wykluczenia" pewnych osób, w tym skarżącego, z grona osób wykonujących zawód fizjoterapeuty, skoro w ustawie przewidziano szereg sposobów wykazania kwalifikacji, umożliwiających nabycie tego prawa, pod warunkiem jednak, że osoby te przedstawią dokumenty świadczące o ich kompetencjach, gwarantujących profesjonalne wykonywanie zawodu.

Na uwagę zasługuje także przepis art. 143 ustawy, zgodnie z którym, osoby, które w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy spełniają łącznie warunki określone w art. 13 ust. 1 pkt 1-5, stają się fizjoterapeutami w rozumieniu niniejszej ustawy i przysługuje im prawo wykonywania zawodu. Osoby te wpisuje się do Krajowego Rejestru F., na wniosek złożony nie później niż w okresie 2 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Osoby, o których wyżej mowa, mogą wykonywać zawód fizjoterapeuty w okresie 2 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy bez uzyskania wpisu do Krajowego Rejestru F..

Sąd zauważył, że art. 17 ust. 1 Konstytucji RP przewiduje tworzenie w drodze ustawy samorządów zawodowych, które reprezentują osoby wykonujące zawody zaufania publicznego oraz sprawują pieczę nad należytym ich wykonywaniem w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony. Istota samorządu zawodów zaufania publicznego wyraża się w harmonijnym łączeniu ochrony partykularnych interesów grupy wykonującej określony zawód i ochrony interesu publicznego, a także w dążeniu do ich uzgadniania przez samych zainteresowanych (vide wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 22 maja 2001 r., sygn. akt K 37/00). Do kompetencji ustawodawcy należy ukształtowanie modelu funkcjonowania samorządu danego zawodu zaufania publicznego – to ustawa określa kryteria dostępu do tego zawodu, w tym poziom wymaganej wiedzy i praktyki. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 18 lutego 2004 r. o sygn. akt P 21/02, samorządy zawodów zaufania publicznego mogą, a niekiedy nawet powinny, ograniczać w pewnym zakresie wolność wykonywania zawodu lub działalności gospodarczej ze względu na cele, dla realizacji których zostały powołane, zawsze jednak w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony. Na kanwie samorządu F. – osób wykonujących zawód medyczny – takim celem jest życie i zdrowie pacjentów, które legło u podstaw wprowadzenia ustawowych warunków, których łączne spełnienie daje prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Jednym z tych warunków jest posiadanie dokumentu potwierdzającego kwalifikacje. Okoliczność, iż skarżący z jednej strony nie legitymuje się takim dokumentem, a z drugiej strony nie uzupełnił wykształcenia, w żaden sposób nie może stanowić racjonalnego uzasadnienia naruszenia art. 17 ust. 1 Konstytucji RP.

Z tych względów Sąd uznał, że zarzuty stawiane przepisom ustawy o zawodzie fizjoterapeuty nie mogły okazać się słuszne.

Nie można także skutecznie postawić organowi zarzutu naruszenia art. 13 ust. 3 pkt 4 i 5 ww. ustawy, ponieważ prawidłowo ocenił przedłożone przez skarżącego dokumenty w świetle art. 13 ust. 3 ustawy, uznając, iż żaden z nich nie stanowi dyplomu wymienionego w tym przepisie.

Zdaniem Sądu, nie doszło też do naruszenia przez KRF art. 7 i art. 79a § 1 K.p.a., skoro organ ten podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, dopuścił i przeprowadził dowody zgłaszane przez wnioskodawcę, a służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, czyniąc zadość wymogom ustanowionym przez ww. przepisy.

Zdaniem Sądu, przeprowadzona kontrola legalności zaskarżonej uchwały wykazała zatem, że nie została ona wydana z naruszeniem prawa uzasadniającego jej uchylenie bądź stwierdzenie nieważności.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniósł J. S. podnosząc zarzuty naruszenia:

1. art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., z treścią którego wiąże się zasada ochrony praw słusznie nabytych,

2. art. 13, art. 24, a także innych przepisów ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty (Dz. U. z 2015 r., poz. 1994; t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 505, 1000, 1669, 2219), traktujących o przyznaniu prawa wykonywania zawodu, poprzez nie zbadanie istoty sprawy co miało wpływ na jej wynik;

3. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 22 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107, z 2019 r., poz. 125, 914) w związku z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U z 2018 r., poz. 1302, 1467, 1629, z 2019 r., poz. 11,934) oraz art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżący kasacyjnie wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, uznanie, ze istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona co umożliwia uznanie w wyroku jego uprawnienia do wykonywania zawodu fizjoterapeuty zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zwodzie fizjoterapeuty, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Domaga się rozpoznania sprawy na rozprawie.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oddalający skargę nie jest zgodny z prawem. Krajowa Rada F. w podjętej uchwale, a następnie – orzekający w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny bezzasadnie, z rażącym naruszeniem prawa, nie stwierdził uprawnień J. S. do wykonywania zawodu ani nie przyznał mu prawa wykonywania zawodu .

Zdaniem skarżącego kasacyjnie uzyskał on kwalifikacje niezbędne do wykonywania zawodu fizjoterapeuty, szkoląc się również w państwowym systemie szkolnictwa wyższego, i wykonywał ten zawód także w jednostkach publicznej służby zdrowia na długo przed tym zanim weszła w życie ustawa z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty (Dz. U. z 2015 r., poz. 1994; t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 505, 1000, 1669, 2219), co było zgodne z obowiązującymi wówczas przepisami prawa.

Przepisy ustawy wykluczyły skarżącego z grona osób wykonujących zawód fizjoterapeuty. Uzyskane dyplomy, w szczególności dyplom ukończenia studiów podyplomowych fizjoterapii na P. na Wydziale Wychowania Fizycznego i Fizjoterapii, w wymiarze czterosemestralnym, nie zostały ujęte w przepisach ustawy potwierdzających posiadane kwalifikacje. Ustawa pominęła też kwestię sprawdzenia doświadczeń praktycznych, w przypadku skarżącego zdobytych w wieloletniej praktyce, również szpitalnej. Okoliczności te dają podstawę do stwierdzenia, że przysługujące skarżącemu prawo podmiotowe w postaci prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty zostało arbitralnie odebrane, co narusza zasadę ochrony praw słusznie nabytych, wyprowadzaną z art. 2 Konstytucji, stanowiącego, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawa. W tej sytuacji wydaje się, że uzasadnionym byłoby stwierdzenie, iż przepisy ustawy odbierające skarżącemu prawa słusznie nabyte są sprzeczne z Konstytucją. Istnieje możliwość przyznania tego prawa skarżącemu, przy właściwej wykładni przepisu art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty (Dz. U. z 2015 r., poz. 1994; t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 505, 1000, 1669, 2219). W przepisie tym jest mowa o dwóch różnych uchwałach, a nie o jednej, jak twierdzi Wojewódzki Sąd Administracyjny w istocie tej samej. To że ustawodawca być może nie dopełnił odpowiednią treścią możliwej do podjęcia uchwały o przyznaniu prawa do wykonywania zawodu nie jest przeszkodą, aby takie rozstrzygnięcie podjął sąd administracyjny.

Skarżący, wnosił do Krajowej Izby F. o stwierdzenie prawa wykonywania zawodu, a alternatywnie zgłosił wniosek o przyznanie mu prawa wykonywania zawodu.

W tej sytuacji należy uznać, że Krajowa Rada F. nie rozpoznała istoty sprawy. A są ku temu przesłanki i merytoryczne podstawy. Zaskarżony wyrok nie zawiera dostatecznego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Błędna jest wykładnia przepisu art. 24 ust. 1 ustawy, nie uwzględnia wymogów wykładni systemowej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Krajowa Rada F. wniosła o jej oddalenie i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Stwierdzić również należy, że zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Mając na uwadze intensyfikację rozwoju epidemii, w związku z czym przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących oraz, że nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez J. S. nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie.

Podnosząc zarzut błędnego zastosowania przepisu prawa materialnego należy wykazać, że Sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, to jest, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa.

Z kolei przez pojęcie "błędna wykładnia" przepisów prawa materialnego rozumieć należy "nieprawidłowe w odniesieniu do przyjętych reguł wykładni rozumienie treści obowiązującego przepisu lub zastosowanie przepisu nieobowiązującego" (H. Knysiak-Molczyk, Skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, LexisNexis, Warszawa 2009, s. 225). Z pojęciem tym wiązać się zatem będą przypadki niewłaściwego odczytania treści przepisu, bądź mylne zrozumienie jego treści lub znaczenia.

W skardze kasacyjnej poza przytoczeniem treści przepisów prawa materialnego nie wskazano na czym polegało naruszenie tych przepisów bądź też w czym wyrażała się błędna wykładnia tych przepisów. Nie wynika to również z uzasadnienia skargi kasacyjnej. W oparciu o treść uzasadnienia skargi kasacyjnej nie można ustalić, czy zdaniem skarżącego kasacyjnie naruszenie ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty miało polegać na błędnym zastosowaniu jej przepisów, czy też na błędnej ich wykładni. Merytoryczne odniesienie się do tak sformułowanych zarzutów skargi kasacyjnej jest niemożliwe.

Odnosząc się do argumentów zawartych w skardze kasacyjnej stwierdzić należy, że podnosząc zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej skarżący kasacyjnie w istocie podnosi zarzut niezgodności przepisów ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zwodzie fizjoterapeuty z art. 2 Konstytucji. W ocenie skarżącego kasacyjnie ustawa ta pozbawiła skarżącego kasacyjnie praw nabytych w postaci prawa do wykonywania zawodu fizjoterapeuty, który to zawód skarżący kasacyjnie wykonywał przed wejściem w życie tej ustawy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak jest podstaw do przyjęcia, że przepisy ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty pozbawiają skarżącego kasacyjnie prawa nabytego w postaci prawa do wykonywania zawodu fizjoterapeuty. O prawie nabytym można mówić wówczas, gdy prawo to wynika z przepisów prawa stanowionego. W niniejszym przypadku taka sytuacja nie występuje. Przed wejściem w życie ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty nie istniały przepisy prawne, które określałyby, kto może wykonywać ten zawód i jakie wymogi należy spełniać, by zawód ten wykonywać. Nie istniały przepisy, z których wynikałoby, że osoba, która spełni określone wymogi nabędzie prawo do wykonywania zawodu terapeuty. Takie wymogi określiła dopiero ww. ustawa i dopiero z przepisów tej ustawy można wywieść, że osoby spełniające zawarte w niej kryteria nabywają prawo do wykonywania zawodu terapeuty.

W odniesieniu do sytuacji skarżącego kasacyjnie nie można nawet przyjąć, że uzyskał on ekspektatywę prawa. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełni podzielić należy pogląd wyrażony przez Michała Jackowskiego, że nie każda nadzieja na powstanie prawa (zaczątek prawa) jest ekspektatywą. Ekspektatywami są wyłącznie takie sytuacje, którym prawo przyznaje silne stanowisko prawne (tzn. prawnie je zabezpiecza) i które spełniają funkcje samodzielne, niezależne od poprzedzanego prawa podmiotowego. Sytuacja prawna, aby mogła być uznana za ekspektatywę, musi cechować się określonym stopniem stałości (mocy), a w odniesieniu do praw majątkowych - tworzyć określoną sytuację majątkową, zdolną do pełnienia samodzielnej roli w obrocie prawnym. Ponadto normy prawne winny wytwarzać dostateczny stopień pewności nabycia pełnego prawa podmiotowego (Ekspektatywa jako przedmiot ochrony konstytucyjnej – LEX). W niniejszej sprawie przed wejściem w życie ustawy o zawodzie terapeuty żaden przepis prawa stanowionego nie przyznawał osobom wykonującym zawód fizjoterapeuty, że będą mogły one zawód ten wykonywać także po wejściu ustawy, która przekształci go z wolnego zawodu w zawód regulowany.

Podnoszone przez skarżącego kasacyjnie argumenty mogłyby też być podstawą do rozważań pod kątem zgodności przepisów ustawy o zawodzie fizjoterapeuty z art. 65 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Przepis ten stanowi, że każdemu zapewnia się wolność wyboru i wykonywania zawodu oraz wyboru miejsca pracy zaś wyjątki od tej zasady określa ustawa. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 czerwca 2017 r., sygn. akt K 16/15 (OTK-A 2017/49) żadna z wolności składowych wymienionych w tym przepisie nie ma charakteru absolutnego, bo art. 65 ust. 1 zdanie drugie Konstytucji wyraźnie upoważnia ustawodawcę do ich ograniczania. Ustanowione wyjątki nie mogą jednak naruszać istoty tych wolności ani nakazów płynących z zasady proporcjonalności, wyrażonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji. Ponieważ w skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutu naruszenia art. 65 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP brak jest podstaw do tego, by Naczelny Sąd Administracyjny dokonywał analizy przepisów ustawy o zawodzie fizjoterapeuty pod kątem ich zgodności z ww. przepisami Konstytucji RP.

Podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej nie mógł być zarzut naruszenia art. 13 oraz art. 24 ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty. Sąd dokonał prawidłowej wykładni tych przepisów jak również przepisy te zostały przez Sąd prawidłowo zastosowane. Z przepisów tych jednoznacznie wynika, jakie warunki należy spełniać, aby wykonywać zawód fizjoterapeuty. Skarżący kasacyjnie przedstawił dyplom ukończenia A. we W. wydany [...] marca 1997 r. Skoro dyplom został wydany w 1997 r., to zasadnie KRF i kontrolujący jej uchwałę Sąd stwierdzili, że jego przydatność w pod kątem oceny posiadanych kwalifikacji należy rozważać w świetle dokumentów, o których mowa w art. 13 ust. 3 pkt 4 i 5 ww. ustawy.

Art. 13 ust. 3 pkt 4 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty stanowi, że dyplomem potwierdzającym posiadanie kwalifikacji jest dyplom wydany osobie, która rozpoczęła przed dniem 1 stycznia 1998 r. studia wyższe na kierunku rehabilitacja ruchowa lub rehabilitacja i uzyskała tytuł magistra na tym kierunku.

Art. 13 ust. 3 pkt 4 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty stanowi, że dyplomem potwierdzającym posiadanie kwalifikacji jest dyplom wydany osobie, która rozpoczęła przed dniem 1 stycznia 1998 r. studia wyższe w Akademii Wychowania Fizycznego i uzyskała tytuł magistra oraz ukończyła specjalizację I lub II stopnia w dziedzinie rehabilitacji ruchowej.

Z przedstawionego przez skarżącego kasacyjnie dyplomu wynika, że jest to dyplom potwierdzający ukończenie studiów na kierunku wychowanie fizyczne i uzyskanie tytułu magistra. Nie jest to więc dyplom potwierdzający ukończenie studiów wyższych na kierunku rehabilitacja ruchowa lub rehabilitacja (art. 13 ust. 4).

Odnośnie do wymogów wymienionych w art. 13 ust. 3 pkt ustawy o zawodzie fizjoterapeuty stwierdzić należy, że skarżący kasacyjnie spełnił tylko jeden z nich, to jest wymóg ukończenia studiów wyższych w Akademii Wychowania Fizycznego i uzyskanie tytułu magistra natomiast nie spełnił wymogu ukończenia specjalizacji I lub II stopnia w dziedzinie rehabilitacji ruchowej. Tymczasem obydwa te wymogi musza być spełnione łącznie.

Zgodnie z treścią art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Również z art. 6 K.p.a. wynika, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Krajowa Rada F. wydając zaskarżoną do Sądu I instancji uchwałę zastosowała się jedynie do obowiązujących przepisów prawa. To, że w przekonaniu skarżącego kasacyjnie posiada on kwalifikacje niezbędne do wykonywania zawodu fizjoterapeuty nie oznacza, że organ administracji ma obowiązek przyznać skarżącemu kasacyjnie prawo wykonywania zwodu. Ustawodawca uchwalając ustawę o zawodzie fizjoterapeuty uznał, że te kwalifikacje, które posiada skarżący kasacyjnie są niewystarczające do wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Ukończenie studiów podyplomowych w dziedzinie fizjoterapii oraz posiadania wieloletniej praktyki nie zostało przez ustawodawcę uznane za wystarczające do uzyskania prawa do wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Zmiana tego stanu rzeczy może nastąpić tylko poprzez zmianę ustawy. Postulat zmiany ustawy można kierować wyłącznie do ustawodawcy.

Bezpodstawne jest twierdzenie skarżącego kasacyjnie, że istnieje możliwość przyznania mu prawa do wykonywania zawodu fizjoterapeuty, przy właściwej wykładni art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty. Z przepisu tego wynika, że na podstawie uchwał o stwierdzeniu lub przyznaniu prawa wykonywania zawodu Krajowa Rada F. dokonuje wpisu do Krajowego Rejestru F. i wydaje dokument "Prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty". Przepis ten nie daje Krajowej Radzie F. podstaw do stwierdzenia lub przyznania prawa wykonywania zawodu z pominięciem wymogów zawartych w ustawie o zawodzie fizjoterapeuty. Zasadnie Sąd I instancji stwierdził, że zarówno przesłanki stwierdzenia prawa do wykonywania zawodu jak i przyznania prawa wykonywania zawody są identyczne. Jeśli w ocenie skarżącego kasacyjnie odnośnie do jego wniosku o przyznanie mu prawa wykonywania zawodu powinna zostać wydana odrębna uchwała, to może złożyć do sądu administracyjnego skargę na bezczynność Krajowej Rady F.. Jeśli skarga taka zostanie złożona, to sąd administracyjny oceni jej zasadność, to jest, czy Krajowa Rada F. pozostaje w bezczynności nie wydając uchwały w sprawie wniosku skarżącego kasacyjnie o przyznanie prawa wykonywania zawodu.

Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a. stwierdzić należy, że zarzut naruszenia tego przepisu także nie mógł skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 912/15 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl) "Artykuł 1 P.u.s.a., jako przepis ustrojowy, normujący zakres kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, nie może co do zasady stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. To czy ocena legalności zaskarżonej decyzji była prawidłowa czy też błędna, nie może być bowiem utożsamiane z naruszeniem tego przepisu." Pogląd ten należy w pełni podzielić. Ma on zastosowanie również w niniejszej sprawie.

Analogicznie odnieść należy się do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 3 § 3 P.p.s.a. Także ten przepis ma charakter na ustrojowy. Stanowi on, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznał skargę na uchwałę Krajowej Rady F. dokonując tym samym jej kontroli. Sąd nie uznał się niewłaściwym do rozpoznania skargi. Skarżący kasacyjnie może prezentować pogląd, że wyniki tej kontroli są błędne jednakże ewentualne dokonanie nienależytej kontroli nie może być utożsamiane z brakiem dokonania takiej kontroli albowiem są to dwie odmienne sytuacje.

Za niezasadny, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uznać również należy zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 141 § 4 P.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi wynikające z tego przepisu. Sąd I instancji należycie odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze. Przedstawione w uzasadnieniu wyroku argumenty pozwalają na odtworzenie motywów, którymi Sąd kierował się wydając zaskarżony wyrok oraz ocenę prawidłowości zajętego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny stanowiska.

Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego w pkt 2 sentencji orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.