II OSK 2155/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) sędzia del. WSA Grzegorz Antas Protokolant asystent sędziego Emilia Olszewska-Gągała po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 1413/20 w sprawie ze skargi W. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie z dnia 27 maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wniosek X Sp. z o.o. z siedzibą w [...] o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 8 marca 2021 r., IV SA/Wa 1413/20, po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie z dnia 27 maja 2020r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, w pkt 1 uchylił zaskarżoną decyzję i w pkt 2 zasądził od Kolegium na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego.

Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

X sp. z o.o. wystąpiła z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie ośmiu wielorodzinnych budynków mieszkalnych oraz budynku mieszkalno-usługowo-handlowego, położonych na nieruchomości oznaczonej nr ew. [...], [...] przy ul. [...] w [...].

Burmistrz Miasta [...], decyzją z 1 kwietnia 2020 r. nr [...] ustalił warunki zabudowy dla ww. inwestycji. Decyzja ta została doręczona T. N. w dniu 6 kwietnia 2020 r., natomiast pełnomocnikowi W. N. – 14 kwietnia 2020 r. Od decyzji tej odwołanie wniosła T. N. (wpłynęło do organu I instancji 16 kwietnia 2020 r.), a następnie W. N., nadając je w placówce pocztowej w dniu 5 czerwca 2020 r.

Następnie SKO w Ciechanowie decyzją z 27 maja 2020 r. ([...]) rozpatrzyło odwołanie T. N. i utrzymało w mocy decyzję ustalającą warunki zabudowy. Kolegium przeanalizowało zastosowane przepisy prawa materialnego i doszło do wniosku, że ustalenie warunków zabudowy dla proponowanej inwestycji było prawidłowe.

Skargą W. N. zaskarżył powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie art. 138 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji, pomimo że zgodnie z treścią tego przepisu organ zobowiązany jest do łącznego rozpatrzenia wszystkich odwołań wniesionych przez poszczególne strony, co skutkowało nieważnością postępowania z powodu wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa, a co za tym idzie naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji z 27 maja 2020 r. i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Stwierdził przy tym, że odwołanie zostało wniesione w ustawowym terminie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku stwierdził, że skarga jest uzasadniona.

Zdaniem Sądu rację ma skarżący, że doszło do naruszenia art. 127 § 1 k.p.a. w zw. z art. 129 k.p.a. zw. z art. 138 § 1 k.p.a. Przepisy te regulują tryb składania odwołania oraz wskazują podstawę prawną rozpatrzenia odwołania. Mianowicie odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. T. N. otrzymała decyzję Burmistrza Miasta [...] w dniu 6 kwietnia, natomiast W. N. – 14 kwietnia 2020 r. Dla obydwu stron termin 14 dni biegnie indywidualnie. Przy zastosowaniu przepisów k.p.a. bez żadnych odstępstw terminy te upłynęłyby odpowiednio 20 kwietnia 2020 r. i 28 kwietnia 2020 r. Jednakże w okresie, kiedy rozpoczął się bieg terminu odwołania – dla obydwu stron – obowiązywał na terytorium RP szczególny reżim prawny związany z COVID-19. Od 14 marca 2020 r. na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej obowiązywał stan zagrożenia epidemicznego w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2, zaś z dniem 20 marca 2020 r. w jego miejsce ogłoszono stan epidemii (rozporządzenia Ministra Zdrowia: z dnia 13 marca 2020 r. – Dz. U. z 2020 r. poz. 433 oraz z dnia 20 marca 2020 r. – Dz. U. z 2020 r. poz. 491). Z dniem 31 marca 2020 r. weszła natomiast w życie ustawa z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 568), mocą której do ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), dodano art. 15 zzs. Ustęp 1 tego artykułu stanowił, że w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID, bieg terminów procesowych i sądowych nie rozpoczynał się, a rozpoczęty ulegał zawieszeniu na ten okres. Jednocześnie powołany przepis stanowił, że w okresie, o którym mowa w ust. 1, przepisów o bezczynności organów oraz o obowiązku organu i podmiotu, prowadzących odpowiednio postępowanie lub kontrolę, do powiadamiania strony lub uczestnika postępowania o niezałatwieniu sprawy w terminie nie stosuje się (ust. 10 pkt 1). Powołany wyżej przepis art. 15zzs ustawy z dnia 2 marca 2020 r. został uchylony z dniem 16 maja 2020 r., przy czym terminy zawieszone na jego podstawie rozpoczęły swój bieg dopiero od dnia 24 maja 2020 r. (art. 48 pkt 20 i art. 68 ust. 1 i 2 ustawy z dnia z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 - Dz. U. z 2020r., poz. 875 ze zm.). Z tego względu bieg terminu obydwu odwołań rozpoczął się 25 maja 2020 r. (24 maja niedziela) i zakończył 8 czerwca 2020 r. Dopiero po upływie terminu biegu odwołania organ I instancji był uprawniony przesłać odwołanie wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu (art. 133 k.p.a.). Po otrzymaniu tych akt i upływie terminu do wniesienia odwołania organ II instancji był uprawniony do rozstrzygnięcia sprawy i rozpatrzenia obydwu odwołań jedną decyzją administracyjną. Tymczasem SKO w Ciechanowie, nie zauważając, że jeszcze nie upłynął termin biegu wszystkich odwołań, wydał w dniu 27 maja 2020 r. decyzję merytoryczną, co oznacza, że była ona przedwczesna. W konsekwencji zdaniem Sądu organ naruszył przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł o kosztach postępowania.

Skargą kasacyjną W. N. zaskarżył powyższy wyrok w punkcie I, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt w p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji pomimo występowania przesłanek z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Z uwagi na powyższe w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w zaskarżonej części i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych i rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Na rozprawie przed Naczelnym Sadem Administracyjnym pełnomocnik uczestnika postępowania spółki X sp. z o.o. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przypisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której podstawy zostały ujęte w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też podstawy odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania przed sądem wojewódzkim (art. 189 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie występują te przesłanki, zatem Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpoznania sprawy w granicach podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów.

Natomiast wniesiona w tej sprawie skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem Sąd pierwszej instancji przeprowadził prawidłową kontrolę legalności zaskarżonej decyzji i słusznie uznał, że należy uchylić zaskarżoną decyzję mając na uwadze art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. a nie jak podniesiono we wniesionym środku odwoławczym art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. (ta jednostka redakcyjna została prawidłowo wskazana dopiero w uzasadnieniu kasacji, albowiem w jej petitum zamieszczono przepis -cytat "art. 145 § 1 pkt"-koniec cytatu). Nadto należy wskazać, iż wskazany w petitum kasacji art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. dający podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, do którego wprost nawiązuje art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w doktrynie prawa administracyjnego traktowany jest jako przepis prawa materialnego. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowi w istocie zarzut naruszenia prawa materialnego, a nie jak błędnie wskazano w skardze kasacyjnej naruszenia,, przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy.

Przystępując do wyjaśnienia przesłanek nieuwzględnienia wniesionego środka odwoławczego należy podnieść, iż w sprawie tej Sąd pierwszej instancji uznał, że doszło do naruszenia art. 127 § 1 k.p.a. w zw. z art. 129 k.p.a. zw. z art. 138 § 1 k.p.a. Przepisy te regulują tryb składania odwołania oraz wskazują podstawę prawną rozpatrzenia odwołania. Mianowicie odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. W sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy jedna ze stron tego postępowania T. N. otrzymała decyzję Burmistrza Miasta [...] w dniu 6 kwietnia 2020 r., natomiast skarżącemu decyzję organu pierwszej instancji doręczono 14 kwietnia 2020 r. Dla obydwu tych stron termin 14 dniowy do wniesienia odwołania, jak prawidłowo zaznaczono w kwestionowanym wyroku, biegł indywidualnie, a w konsekwencji terminy te upłynęłyby odpowiednio 20 kwietnia 2020 r. i 28 kwietnia 2020 r. Przy czym, co również nie jest kwestionowane, w okresie, kiedy rozpoczął się bieg terminu odwołania – dla obydwu stron – obowiązywał na terytorium RP szczególny reżim prawny związany z COVID-19. Wskazując na uregulowania obowiązujące w tym zakresie Sąd pierwszej instancji trafnie zaznaczył, że w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID, bieg terminów procesowych i sądowych nie rozpoczynał się, a rozpoczęty ulegał zawieszeniu na ten okres. Jednakże przepis zawieszający bieg tych terminów został uchylony z dniem 16 maja 2020 r., przy czym terminy zawieszone na jego podstawie rozpoczęły swój bieg dopiero od dnia 24 maja 2020 r. Z tego względu bieg terminu obydwu odwołań rozpoczął się 25 maja 2020 r. (24 maja niedziela) i zakończył 8 czerwca 2020 r. W tym terminie wpłynęły dwa odwołania a organ I instancji był uprawniony przesłać odwołanie wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu (art. 133 k.p.a.). Po otrzymaniu tych akt i upływie terminu do wniesienia odwołania organ II instancji był umocowany do rozstrzygnięcia w sprawie także odwołania skarżącego a tego nie uczyniono.

Nie jest sporne, że odwołanie T. N. rozpoznano w dniu 27 maja 2020 r. podejmując decyzję o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia Burmistrza Miasta [...] z 1 kwietnia 2020 r. o ustaleniu warunków zabudowy nr [...]. Natomiast w dniu 20 sierpnia 2020 r. SKO w Ciechanowie postanowieniem stwierdziło niedopuszczalność odwołania W. N.. Tym samym organ odwoławczy nie zauważając, że nie upłynął jeszcze termin biegu wszystkich odwołań, przedwcześnie wydał zaskarżoną decyzję w dniu 27 maja 2020 r., w późniejszym terminie wydając rozstrzygnięcie w trybie art. 134 k.p.a. wobec odwołania skarżącego. Informacyjnie zauważyć należy, iż to postanowienie podjęte w trybie art. 134 k.p.a. uchylone zostało prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 8 marca 2021 r. IV SA/Wa 2323/20.

Skarga kasacyjna kwestionuje wyrok Sądu pierwszej instancji podnosząc zarzuty wskazujące, iż skutki nierozpoznania łącznie wniesionych w terminie odwołań zostały wadliwie ocenione, gdyż zdaniem skarżącego nie doszło do innego naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, lecz doszło do kwalifikowanego naruszenia prawa o jakim stanowi art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. a więc rażącego naruszenia prawa bowiem mimo uwzględnienia skargi nie zastosowano konstrukcji prawnej z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. albowiem ten przepis prawny p.p.s.a. nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych i winien być stosowany wprost.

Taki jednak zarzut skargi kasacyjne nie jest usprawiedliwiony. Uwzględnienie skargi przez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia następuje w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Co do zasady rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy. Skoro to wada kwalifikowana winna tkwić w zaskarżonym akcie a więc w tej sprawie w decyzji SKO w Ciechanowie z dnia 27 maja 2020 r., to takie okoliczności winny zostać wskazane przez skarżącego w skardze kasacyjnej. Natomiast przedmiotowa kasacja nie zawiera wymaganej argumentacji pozwalającej na ujawnienie jakie to normy prawa zostały w sposób rażący naruszone zaskarżonym aktem. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać tych przepisów, winny być wyraźnie przywołane i dodatkowo należało przedstawić argumenty, iż ich naruszenie ma postać kwalifikowaną. Skarga kasacyjna nie zawiera takich wywodów. Natomiast przepisem, który został rażąco naruszony w sprawie nie może być powoływana norma art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. bowiem jej nie stosował organ administracji.

Należy przypomnieć, iż o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki, jakie wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na "rzucającej się w oczy" (prima facie) sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Przy tym w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który jest stosowany w bezpośrednim i jednoznacznym rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania szerokiej i różnorodnej wykładni prawa, mogącej prowadzić do rozbieżnych wyników. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne efekty naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Stąd też w skardze kasacyjnej niezbędne było wskazanie normy prawa naruszonej rażąco przez SKO w Ciechanowie w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji, co miałoby uzasadniać zastosowanie przez Sąd art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Jednak mając na uwadze okoliczności uwzględnienia wniesionej przez stronę skargi podnieść należy, iż wniesienie odwołań od decyzji organu pierwszej instancji przez dwie lub więcej stron postępowania administracyjnego nakłada na organ odwoławczy obowiązek ich łącznego rozpatrzenia. W wypadku zaś, gdy organ drugiej instancji wyda decyzję utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, mimo nierozpatrzenia wszystkich wniesionych odwołań, to orzeczenie to kończy postępowanie odwoławcze. W takiej zaś sytuacji wyłączona jest możliwość rozpoznania innych, dotychczas nie rozpatrzonych odwołań i ponownego rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu odwoławczym. Zatem merytoryczne załatwienie odwołania podmiotu mającego legitymację strony postępowania administracyjnego zamyka drogę do rozpoznania innych odwołań od tej samej decyzji organu pierwszej instancji. Tym samym po wydaniu przez organ odwoławczy decyzji rozstrzygającej sprawę merytorycznie, podejmowanie kolejnego rozstrzygnięcia w tej samej sprawie jest niedopuszczalne.

W przedmiotowej sprawie przy kontroli zaskarżonej decyzji SKO w Ciechanowie trudno poszukiwać jej kwalifikowanych wad wynikających z art. 156 § 1 k.p.a. a i skarga kasacyjna, co wyżej wykazano, ich nie wskazuje. Uznając zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji za prawidłowe należy mieć na uwadze to, iż w okresie obowiązywania od 20 marca 2020 r. na terenie całego kraju stanu epidemii COVID-19, wniesiono od decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla X sp. z o.o. dwa odwołania z których pierwsze wpłynęło do organu I instancji 16 kwietnia 2020 r. zaś odwołanie skarżącego nadano w placówce pocztowej 5 czerwca 2020 r. Organ odwoławczy rozpoznał odwołanie T. N. wydając decyzję z dnia 27 maja 2020 r. o utrzymaniu w mocy decyzji z 1 kwietnia 2020 r. zaś w odniesieniu do odwołania skarżącego postanowieniem z 20 sierpnia 2020 r. stwierdził na podstawie art. 134 k.p.a. niedopuszczalność odwołania. Mimo, iż w realiach tej sprawy bieg terminów do wniesienia odwołania uległ zawieszeniu do dnia 24 maja 2020 r., zaś przedmiotowe odwołania jako złożone w terminie winny być rozpoznane łącznie to jednak tak się nie stało. Właśnie taka wada postępowania organu odwoławczego stanowi naruszenie przepisów prawa art. 127 § 1 k.p.a. w zw. z art. 129 k.p.a. zw. z art. 138 § 1 k.p.a. Mając na uwadze czasokres, kiedy podejmowano zaskarżone rozstrzygniecie, jak też reżim prawny związany z COVID-19 nie można uznać, iż naruszenie ww. norm stanowi rażące naruszenie prawa pozwalające na zastosowanie konstrukcji prawnej z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ujawnione w sprawie wady postępowania odwoławczego związane z nierozpoznaniem łącznie dwóch wniesionych odwołań słusznie zakwalifikowano jako inne naruszenie przepisów postępowania o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. należy przede wszystkim wiązać z naruszeniami przepisów postępowania, których dopuściły się organy orzekające w sprawie, jeżeli naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na jej wynik. Do takich naruszeń doszło w niniejszej sprawie, zatem niezbędne było wyeliminowanie zaskarżonej decyzji na takiej właśnie podstawie. Odmienne twierdzenia skarżącego, stanowiące jedynie polemikę z prawidłowym stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, nie zasługiwały na uwzględnienie.

Nie jest zatem usprawiedliwiony zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez WSA w Warszawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 3 § 1 p.p.s.a. Nie jest także usprawiedliwiony zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 134 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną". Przepis ten określa zatem granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny pierwszej instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd pierwszej instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Sąd pierwszej instancji rozpoznając skargę niewątpliwie orzekał w granicach sprawy, oceniając postępowanie SKO w Ciechanowie w zakresie ustalenia warunków zabudowy a zatem nie orzekał w granicach (w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym) innej sprawy niż ta, w której została wniesiona skarga. Uwzględnił również skargę strony, poza wnioskami skargi które zmierzały do zastosowania przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Dodatkowo należy wskazać, że w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów (por. wyrok NSA z dnia 2 lipca 2015 r. I OSK 450/15), ani prawidłowości oceny materiału dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2010 r. I GSK 264/09). W opisanych wyżej warunkach stawiany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. należało uznać za chybiony.

Dotychczas przestawione stanowisko prowadzi do wniosku, iż zarzuty skargi kasacyjnej jak i jej wnioski nie zasługiwały na uwzględnienie.

W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie znalazły usprawiedliwionych podstaw i nie podlegały uwzględnieniu, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

Wniosek o zasądzenie od strony skarżącej kasacyjnie na rzecz uczestników postępowania kosztów postępowania podlegał oddaleniu, gdyż art. 204 p.p.s.a. przewiduje – w razie oddalenia skargi kasacyjnej – możliwość zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego poniesionych jedynie przez organ (pkt 1) lub przez skarżącego (pkt 2). Nie przewiduje natomiast możliwości zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego poniesionych przez uczestnika postępowania.

Z tych powodów orzeczono jak w sentencji.