II SA/Bk 123/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk (spr.), sędzia WSA Elżbieta Lemańska, Protokolant specjalista Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 maja 2024 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 10 stycznia 2024 r. nr DSE3-K0918-D13950-30/24 w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych oddala skargę.

Zaskarżoną do tut. Sądu decyzją z dnia 10 stycznia 2024r. nr DSE3-K0918-D13950-30/24 Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych (dalej powoływany jako: "Szef Urzędu") po rozpatrzeniu wniosku S. M. (dalej: "Skarżący") o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 21 kwietnia 2023 r. nr DSE3-K1027-D13950-19D/23 o odmowie potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny.

Pismem z dnia 1 marca 2019 r. Skarżący złożył do Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniosek o potwierdzenie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Do wniosku dołączył decyzję Prezesa IPN-u stwierdzającą, że S. M. nie był pracownikiem, funkcjonariuszem lub żołnierzem organów bezpieczeństwa państwa oraz że w archiwach Instytutu nie zachowały się dokumenty wytworzone przez stronę lub przy jej udziale w ramach czynności wykonywanych przez nią w charakterze tajnego informatora lub pomocnika przy operacyjnym zdobywaniu informacji przez organy bezpieczeństwa państwa. Wnioskodawca wskazał też, że brał udział w wydarzeniach marcowych w 1968 roku, w wyniku których został zatrzymany przez Milicję Obywatelską. Brał czyny udział w strajkach w 1970 r. i 1980r. Współorganizował "Solidarność" w Stoczni Szczecińskiej, był działaczem NSZZ "Solidarność" oraz działał w organizacji OAZA.PL — Ruch Światło-Zycie. Wyjaśnił, że z powodu działalności odmówiono mu wydania paszportu na wyjazd do rodziny w Stanach Zjednoczonych, a ponadto był inwigilowany przez funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa. Podkreślił, że działalność opozycyjną prowadził bardzo ostrożnie i niewiele osób o tym wiedziało. Wnioskodawca dołączył do wniosku kserokopię zaświadczenia informującego, że jest pokrzywdzonym w rozumieniu art. 6 ustawy o Instytucie Pamięci Narodowej oraz kopie dokumentów potwierdzające fakt inwigilowania jego osoby w związku z wytypowaniem na kandydata na tajnego współpracownika Służby Bezpieczeństwa.

Szef Urzędu w trakcie prowadzonego postępowania wystąpił do Regionu Warmińsko-Mazurskiego NSZZ "Solidarność" w celu pozyskania informacji na temat działalności opozycyjnej Skarżącego. Na podstawie udzielonej informacji ustalono, że ww. jednostka nie posiada dokumentacji organizacji zakładowych sprzed 1989 r. Analogiczną informację o braku dokumentacji potwierdzającej prowadzenie działalności opozycyjnej przez Skarżącego organ uzyskał z Komisji Krajowej NSZZ "Solidarność". W toku prowadzonego postępowania Skarżący przedłożył akta paszportowe oraz fragment publikacji pt. "NSZZ Solidarność tom 5. Polska Środkowo-Wschodnia", w której S. M. został wymieniony jako zastępca przewodniczącego Tymczasowego Zarządu Regionu Pojezierze NSZZ "Solidarność" oraz jako przedstawiciel suwalskiej "Solidarności" na Walny Zjazd Delegatów Regionu Pojezierze, jaki odbył się 9 lipca 1989 r. w O.

Na podstawie tak zgromadzonego materiału dowodowego, Szef Urzędu decyzją z dnia 21 kwietnia 2023 r. odmówił Skarżącemu potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych.

Skarżący nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem i wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Decyzją z dnia 10 stycznia 2024 r. Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymał w mocy decyzję własną. Dokonując ponownej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz wskazując na brak nowych dowodów na etapie ponownego rozpatrzenia sprawy organ stwierdził, że Skarżący nie spełniła przesłanek do przyznania mu statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych w rozumieniu art. 2 lub art. 3 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (t.j. Dz. U. 2023r., poz. 388, dalej w skrócie: "ustawa").

W ocenie Szefa Urzędu Skarżący nie udowodnił okoliczności prowadzenia działalności opozycyjnej w rozumieniu art. 2 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej. Jako podstawę do przyznania statusu opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych, Skarżący wskazał na swój udział w wydarzeniach marcowych w 1968r., w wyniku których miał zostać zatrzymany przez Milicję Obywatelską, wskazał też że brał czyny udział w strajkach w 1970 r. i 1980 r., współorganizował "Solidarność" w Stoczni Szczecińskiej oraz był działaczem NSZZ "Solidarność", działał w organizacji OAZA.PL - Ruch Światło-Zycie. Wskazał też, że z powodu działalności odmówiono mu wydania paszportu i był inwigilowany przez funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa.

Powyższe okoliczności, zdaniem organu, nie potwierdzają jednak aby Skarżący prowadził działalność w ramach struktur zorganizowanych lub we współpracy z nimi, przez co najmniej 12 miesięcy. Odwołując się do art. 2 ustawy organ podkreślił, że z tego typ działalność to nie jakikolwiek przejaw aktywności stanowiącej o braku akceptacji dla zastanego stanu rzeczy, a ukierunkowana i prowadzona w ramach zorganizowanych struktur lub w ścisłej współpracy z nimi zakazana działalność na rzecz odzyskania niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowiek w Polsce, trwająca co najmniej 12 miesięcy. Odnosząc się zaś do przedłożonego fragmentu publikacji pt. "NSZZ Solidarność tom 5. Polska Środkowo-Wschodnia", organ uznał, że nie zawiera ona istotnych informacji na temat nielegalnej działalności Skarżącego, a sam fakt udziału w walnym zjeździe delegatów, który odbył się w lipcu 1989 r. czyli w okresie nie objętym przepisami ustawy, nie może być podstawą do potwierdzenia przedmiotowego statusu. Jak podkreślono, działaczem opozycji antykomunistycznej jest osoba, która prowadziła działalność w okresie od 1 stycznia 1956 r. do dnia 4 czerwca 1989 r.

W ocenie Szefa Urzędu brak jest dowodów na prowadzenie przez Skarżącego działalności opozycyjnej, a takich dowodów nie dostarczyła zarówno kwerenda przeprowadzona w zasobach archiwalnych Instytutu Pamięci Narodowej oraz innych instytucjach. Skarżący przedstawił co prawda dokumentację z której wynika, że był członkiem NSZZ "Solidarność", jednak – jak podkreślił organ - było to już w okresie legalnej działalności "Solidarności", tj. po jej ponownym zarejestrowaniu w kwietniu 1989 r. Zgodnie zaś z art. 2 ust. 1 ustawy datą końcową działalności opozycyjnej, o której mowa w ustawie o działaczach opozycji antykomunistycznej jest dzień 4 czerwca 1989 r. Wydarzenia, które miały miejsce po tej dacie i w latach późniejszych nie mieszczą się w ramach czasowych wynikających z ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej. Odpowiadając z kolei na informację o czynnym zaangażowaniu Skarżącego w ruch społeczny Światło i Życie, Szef Urzędu stwierdził, że działalność ta nie odpowiada warunkom określonym w art. 2 ww. ustawy.

W ocenie organu Skarżący nie przedstawił również dowodów na okoliczność podlegania represjom w rozumieniu art. 3 ustawy. We wniosku wskazał wprawdzie, że brał udział w wydarzeniach marcowych w 1968 r. w wyniku których miał zostać zatrzymany przez Milicję Obywatelską. Jak stanowi jednak art. 3 pkt 1 lit. a ustawy osobą represjonowaną z powodów politycznych jest osoba, która przebywała w więzieniu lub innym miejscu odosobnienia na terytorium Polski na mocy wyroku wydanego w latach 1956-1989 albo bez wyroku jednorazowo przez okres dłuższy niż 48 godzin lub wielokrotnie przez łączny okres dłuższy niż 30 dni, za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. W zgromadzonym materiale dowodowym brak jest zaś jakichkolwiek dokumentów, świadczących o tym, że Skarżący został zatrzymany, a zatrzymanie to było związane z działalnością opozycyjną. Wnioskodawca podniósł także, że był inwigilowany przez funkcjonariuszy organów bezpieczeństwa PRL. Wskazywana przez Stronę represja była rozpatrywana przez organ pod kątem spełnienia przesłanki określonej w art. 3 pkt 3 lit. b ustawy, tym niemiej analiza zebranych w sprawie dowodów nie potwierdziła spełnienia ww. warunku.

Konkludując Szef Urzędu podkreślił, że przepisy ustawy enumeratywnie wskazują tytuły z jakich Strona może ubiegać się o potwierdzenie przedmiotowego statusu co uniemożliwia organowi rozszerzenia grupy podmiotów, którym taki status może zostać nadany. W ocenie organu Skarżący nie wykazał, a w toku postępowania nie udało się tego też ustalić, aby wnioskodawca prowadził działalność opozycyjną w rozumieniu art. 2 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej lub podlegał którejkolwiek z represji ujętych w art. 3 ustawy. Końcowo organ wyjaśnił, że do potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych dochodzi na podstawie udokumentowanego wniosku strony. Organ ma wprawdzie obowiązek wszechstronnego oraz rzetelnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jednak nie oznacza, że ma obowiązek poszukiwania "do skutku" dowodów potwierdzających zaistnienie okoliczności, których wykazanie leży w interesie strony.

Skargę na powyższą decyzję do tut. sądu administracyjnego wniósł Skarżący podkreślając, że zamiary pozyskiwania jego osoby do współpracy przez Służby Bezpieczeństwa PRL wynikały z tego, że posiadał kontakty ze środowiskiem, którym zainteresowana była SB. Potwierdzają to rożne dokumenty i wyjaśnienia zawarte w aktach sprawy.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalanie podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja nie jest bowiem dotknięta wadami podniesionymi w skardze, jak również innymi, które sąd administracyjny jest zobowiązany uwzględniać z urzędu jako niezwiązany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2023r., poz. 1635 ze zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a.), a które to wady przemawiałyby za wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego. Przy czym dodatkowego podkreślenia wymaga, uwzględniając zakres i charakter podniesionych w skardze zarzutów, że sąd kontrolując zaskarżoną decyzję bada ją wyłącznie pod względem zgodności (legalności) z obowiązującymi przepisami prawa, a nie celowości, a tym bardziej słuszności jej wydania.

Kontroli tut. Sądu poddana została decyzja Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 10 stycznia 2024r. utrzymującą w mocy decyzję własną z dnia 21 kwietnia 2023 r. o odmowie potwierdzenia Skarżącemu statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych.

Na wstępie przywołać należy przepisy, które w tej sprawie znalazły zastosowanie. Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej, działaczem opozycji antykomunistycznej jest osoba, która w okresie od dnia 1 stycznia 1956 r. do dnia 4 czerwca 1989 r., łącznie przez co najmniej 12 miesięcy prowadziła, w ramach struktur zorganizowanych lub we współpracy z nimi, zagrożoną odpowiedzialnością karną, działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Do okresu 12 miesięcy, o którym mowa w ust. 1, nie wlicza się okresów działalności w ramach niezależnego ruchu związkowego lub niezależnego ruchu studenckiego, prowadzonej w okresie od dnia 31 sierpnia 1980 r. do dnia 12 grudnia 1981 r. (art. 2 ust. 2 ww. ustawy). Natomiast osobą represjonowaną z powodów politycznych, w myśl art. 3 pkt 1 ustawy jest osoba, która w okresie od dnia 1 stycznia 1956 r. do dnia 31 lipca 1990 r. przebywała: (a) w więzieniu lub innym miejscu odosobnienia na terytorium Polski na mocy wyroku wydanego w latach 1956-1989 albo bez wyroku jednorazowo przez okres dłuższy niż 48 godzin lub wielokrotnie przez łączny okres dłuższy niż 30 dni, za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce, (b) ośrodku odosobnienia na podstawie art. 42 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o stanie wojennym (Dz. U. poz. 154, z 1982 r. poz. 18, z 1989 r. poz. 178 oraz z 2011 r. poz. 342) za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce.

Z treści przywołanych przepisów wynika jednoznacznie, że status "działacza opozycji antykomunistycznej" lub "osoby represjonowanej z powodów politycznych" może zostać potwierdzony przez właściwy organ wyłącznie osobom spełniającym warunki określone wprost przez ustawodawcę odpowiednio w art. 2 oraz art. 3 ustawy. Status działacza opozycji antykomunistycznej przyznany może zostać wyłącznie osobie, która w okresie wskazanym w art. 2 tej ustawy prowadziła działalność w warunkach i celu określonym w ustawie. Natomiast za osobę represjonowaną może być uznana jedynie taka osoba, która spotkała się z dolegliwościami wymienionymi w art. 3 ustawy i nastąpiło to z powodów politycznych. Przy czym, zgodnie z art. 5 ustawy organ potwierdza status odpowiednio "działacza opozycji antykomunistycznej" lub "osoby represjonowanej z powodów politycznych", wyłącznie osobom spełniającym warunki określone wprost przez ustawodawcę w art. 2 lub art. 3 ustawy.

Nie ulega zatem wątpliwości, że przepisy ustawy w sposób ścisły określają zasady potwierdzania tego statusu, nie dopuszczając w tym zakresie jakiegokolwiek uznania administracyjnego. Tym samym organ administracji jest związany ich treścią i nie może odstąpić od ich stosowania, biorąc pod uwagę inne przyczyny niż w przepisach ustawy przewidziane. Tylko te zdarzenia, które zostały wymienione w cytowanych przepisach, mogą spowodować uznanie, że dana osoba była działaczem opozycji antykomunistycznej lub była represjonowana z przyczyn politycznych. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że żadne inne zdarzenia, okoliczności i kłopoty nie mogą być uznane za działalność antykomunistyczną lub represję w rozumieniu ustawy, choćby w subiektywnej ocenie osoby poszkodowanej, stanowiły dużą dolegliwość (tak m.in. WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 3 marca 2022r. II SA/Gl 1438/21, WSA w Warszawie w wyroku z 7 września 2020r. IV SA/Wa 53/20 oraz WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 8 lutego 2017 r., II SA/Po 742/16, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, "CBOSA"). W orzecznictwie podkreśla się też, że działalność określona w art. 2 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej to nie jakikolwiek przejaw aktywności stanowiącej o braku akceptacji dla zastanego stanu rzeczy, a ukierunkowana i prowadzona w ramach zorganizowanych struktur lub w ścisłej współpracy z nimi zakazana działalność na rzecz odzyskania niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce, trwająca co najmniej 12 miesięcy. Działalność w ramach struktur zakłada członkostwo w określonej grupie (tak też m.in. WSA w Warszawie w wyroku z dnia 26 lutego 2021 r., IV SA/Wa 1702/20, CBOSA).

Kluczowym zagadnieniem w niniejszej sprawie było zatem ustalenie, czy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie Skarżący spełnił ustawowe przesłanki dla wnioskowanego przez siebie potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Skarżący w celu wykazania spełnienia powyższych przesłanek powołał się na swój udział w wydarzeniach marcowych w 1968 r., w wyniku których miał zostać zatrzymany przez Milicję Obywatelską. Skarżący wskazał też, że brał czyny udział w strajkach w 1970 r. i 1980r., współorganizował "Solidarność" w Stoczni Szczecińskiej, był działaczem NSZZ "Solidarność" oraz działał w organizacji OAZA.PL - Ruch Światło-Życie. Wyjaśnił dodatkowo, że z powodu prowadzonej działalności odmawiano mu wydania paszportu i był inwigilowany przez funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa.

W ocenie Sądu organ prawidłowo stwierdził, że przedstawione przez Skarżącego okoliczności, pomijając nawet brak ich oparcia w przedstawionych przez Skarżącego dowodach, były nie wystarczające do uznania go za działacza opozycji w rozumieniu art. 2 ust. 1 lub osobę represjonowaną w rozumieniu art. 3 ustawy.

W ocenie Sądu organy prawidłowo stwierdziły że brak jest dowodów na prowadzenie przez Stronę działalności opozycyjnej. Takich dowodów nie dostarczyła zarówno analiza przeprowadzona w zasobach archiwalnych Instytutu Pamięci Narodowej oraz w innych instytucjach. Skarżący przedstawił dokumentację, z której wynika, że był członkiem NSZZ "Solidarność", jednak było to już w okresie legalnej działalności "Solidarności", po jej ponownym zarejestrowaniu. Jak wynika z art. 2 ust. 1 ustawy datą końcową działalności opozycyjnej, o której mowa w ustawie o działaczach opozycji antykomunistycznej jest dzień 4 czerwca 1989 r. Wydarzenia, które miały miejsce po tej dacie i w latach późniejszych nie mieszczą się w ramach czasowych wynikających z ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej.

Z tego też względu, potwierdzony fragmentem publikacji pt. "NSZZ Solidarność tom 5. Polska Środkowo-Wschodnia" - fakt, iż Skarżący został wymieniony jako zastępca przewodniczącego Tymczasowego Zarządu Regionu Pojezierze NSZZ "Solidarność" oraz jako przedstawiciel suwalskiej "Solidarności" na Walny Zjazd Delegatów Regionu Pojezierze, jaki odbył się 9 lipca 1989 r. w O., nie ma znaczenia z punktu widzenia przesłanek uznania go za działacza opozycji antykomunistycznej w rozumieniu powołanego przepisu.

Skarżący wskazał też, że brał udział w wydarzeniach marcowych w 1968 r. w wyniku których miał zostać zatrzymana przez Milicję Obywatelską. Jak stanowi zaś art. 3 pkt 1 lit. a omawianej ustawy osobą represjonowaną z powodów politycznych jest osoba, która przebywała w więzieniu lub innym miejscu odosobnienia na terytorium Polski na mocy wyroku wydanego w latach 1956-1989 albo bez wyroku jednorazowo przez okres dłuższy niż 48 godzin lub wielokrotnie przez łączny okres dłuższy niż 30 dni, za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Przywołana regulacja wymaga zatem kumulatywnego wystąpienia trzech przesłanek, aby możliwe było potwierdzenie represji z powodów politycznych. Po pierwsze, Skarżący musiał przebywać w więzieniu łub innym miejscu odosobnienia na terytorium Polski na mocy wyroku wydanego w łatach 1956-1989 albo bez wyroku. Po drugie, pozbawienie wolności jednorazowo trwało dłużej niż 48 godzin łub wielokrotnie - dłużej niż 30 dni. Po trzecie, pobyt w więzieniu łub innym miejscu odosobnienia był konsekwencją prowadzenia działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności łub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Dopiero kumulatywne wystąpienie wszystkich tych przesłanek, przy braku przesłanki negatywnej z art. 4 ustawy pozwala na ustalenie, że w stosunku do wnioskodawcy zastosowano represję z powodów politycznych, o której mowa w art. 3 pkt 1 lit a ustawy.

Badając powyższe przesłanki należy jednoznacznie stwierdzić, że w materiale dowodowym zgromadzonym w toku prowadzonego postępowania brak jest jakichkolwiek dokumentów potwierdzających fakt zatrzymania Skarżącego, a tym bardziej, że zatrzymanie to było związane z działalnością opozycyjną. Takiego dokumentu nie przedstawił również sam Skarżący. Wyjaśnienia skarżącego nie pozostawiają też żadnych wątpliwości, co do tego, że nie został on pobawiony wolności w tym wymaganym przez ustawę wymiarze.

Skarżący wskazał również, że był inwigilowany przez funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa. Powyższą represję organ trafnie analizował pod kątem spełnienia przesłanki z art 3 pkt 3 lit. b ustawy. Jak stanowi zaś powyższy przepis inwigilacja przez organy bezpieczeństwa państwa i bezprawne działania polegające na popełnieniu na szkodę wnioskodawcy przestępstwa lub wykroczenia również musi mieć związek z wzięciem udziału strony w wystąpieniu wolnościowym na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. W wyjaśnieniach Skarżącego brak jest jakiekolwiek informacji o tym, aby uczestniczył w wystąpieniu wolnościowym i w związku z tym wystąpieniem wolnościowym doznał jakiejkolwiek - szkody. Zebrany w sprawie materiał dowodowy również nie potwierdza spełnienia warunków z art. 3 pkt 3 lit b ustawy.

Skarżący oświadczył też, że włączył się w ruch społeczny, pogłębiający świadomość chrześcijańską, połączony z czynnym zaangażowaniem w Ruch Światło i Życie. W ocenie Sądu opisane zaangażowanie Skarżącego nie odpowiada żadnemu z warunków określonych w art. 2 i 3 ww. ustawy.

Odnosząc się zaś do konsekwentnie akcentowanej przez Skarżącego okoliczności odmowy wydania paszportu, należy wyjaśnić, że okoliczność takiej odmowy nie została przez ustawodawcę uznana za represję zawartą w katalogu z art. 3 ustawy. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że powszechne rozumienie represji politycznych jest znacznie szersze niż przyjmowane przez ustawodawcę w art. 3 ustawy, który to przepis wymienia enumeratywnie okoliczności, jakie muszą zachodzić wobec osoby, aby przyznać jej status represjonowanego. Poczucie osobistej krzywdy, doznanych utrudnień życiowych (a do takich można zaliczyć odmowę wydania paszportu) w tamtym czasie nie zostały uznane przez ustawodawcę za przesłankę umożliwiającą uzyskanie przedmiotowego statusu.

Mając na względzie dotychczasowe rozważania stwierdzić należy, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza, że Skarżący w okresie od dnia 1 stycznia 1956 r. do dnia 4 czerwca 1989 r., łącznie przez co najmniej 12 miesięcy prowadził, w ramach struktur zorganizowanych lub we współpracy z nimi, zagrożoną odpowiedzialnością karną, działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce, jak również nie potwierdza, że z przyczyn politycznych spotkał się on z dolegliwościami wymienionymi w art. 3.

W tym stanie rzeczy Szef Urzędu, respektując wymagania wynikające z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz stosując przestawione powyżej przepisy prawa materialnego, prawidłowo odmówił Skarżącemu przyznania statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Odmowna decyzja nie wynika zaś z pominięcia przez organ wyjaśnień Skarżącego, czy poddania pod wątpliwość ich wiarygodności lecz jest konsekwencją przyjętych przez ustawodawcę regulacji prawnych. Organ, wbrew oczekiwaniom wyrażonym w skardze, nie miał zaś obowiązku poszukiwania "do skutku" dowodów potwierdzających zaistnienie okoliczności, których wykazanie leży w interesie strony.

W konsekwencji skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest zarzutów, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu, skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.