II SA/Bk 34/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk (spr.), sędzia WSA Elżbieta Lemańska, Protokolant specjalista Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 lutego 2024 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia 20 listopada 2023 r. nr WG-VI.7534.183.2023.ZWK w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę.

Zaskarżoną do tut. sądu decyzją z dnia 20 listopada 2023r. nr WG-VI.7534.183.2023.ZWK Wojewoda Podlaski utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu Białostockiego z dnia 2 października 2023 r. znak: GKNII.6821.42.2022 w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, położonej w obrębie geodezyjnym H., gm. Z., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,2731 ha, stanowiącej własność W.J. (dalej powoływanego jako: "Skarżący") poprzez udzielenie K. Sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej powoływanej też jako "Inwestor") zezwolenia na wejście w teren wyżej wymienionej nieruchomości, w celu przeprowadzenia inwestycji celu publicznego polegającej na budowie w ziemi na głębokości min. 0,8 m kanalizacji kablowej z rury HDPE o średnicy 40 mm i długości 469 m oraz umieszczenie w niej telekomunikacyjnej linii kablowej, biegnącej od granicy działki nr [...] do projektowanej studni SKRl oraz słupka abonenckiego na wysokości działki nr [...], dalej do projektowanej studni SKR 1 na wysokości działki nr [...] i następnie do granicy działki nr [...]. Kwestionowana decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym:

Wnioskiem z dnia 12 sierpnia 2022 r. K. Sp. z o.o. z siedzibą w B. zwróciła się do Starosty Powiatu Białostockiego o wydanie, w trybie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości położonej w obrębie geodezyjnym H., gm. Z., oznaczonej jako działka nr [...] w celu przeprowadzenia opisanej na wstępie - inwestycji celu publicznego, zgodnie z dołączonym do wniosku - załącznikiem graficznym. Jak wyjaśniono, Spółka pismem z 6 lipca 2022 r. zwróciła się do właściciela działki o nr [...] – W.J. o udostępnienie ww. nieruchomości w związku z planowaną inwestycją celu publicznego prowadzoną przez Spółkę w zakresie położenia infrastruktury telekomunikacyjnej umożliwiającej dokonywanie podłączeń do sieci telekomunikacyjnej budynków położonych na terenach sąsiadujących z tą nieruchomością w miejscowości H., gmina Z. Właściciel działki nie odpowiedział na powyższą propozycję, a nie ma innych technologicznych możliwości poprowadzenia telekomunikacyjnej linii kablowej na terenie drogi publicznej.

Powołaną na wstępie decyzją z dnia 2 października 2023r., Starosta Powiatu Białostockiego, na podstawie art. 33 ustawy z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2023r., poz. 733, dalej w skrócie: "ustawa szerokopasmowa") w zw. art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2023r., poz. 344, dalej w skrócie: "u.g.n."), orzekł:

(1) ograniczyć sposób korzystania z nieruchomości, położonej w obrębie geodezyjnym H., gm. Z., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,2731 ha, stanowiącej własność W.J., dla której Sąd Rejonowy IX Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą [...] poprzez udzielenie K. sp. z o.o. zezwolenia na wejście w teren wyżej wymienionej nieruchomości, w celu przeprowadzenia inwestycji celu publicznego polegającej na budowie w ziemi na głębokości min. 0,8 m kanalizacji kablowej z rury HDPE o średnicy 40 mm i długości 469 m oraz umieszczenie w niej telekomunikacyjnej linii kablowej, biegnącej od granicy działki nr [...] do projektowanej studni SKR1 oraz słupka abonenckiego na wysokości działki nr [...], dalej do projektowanej studni SKR1 na wysokości działki nr [...] i następnie do granicy działki nr [...];

(2) określić obszar zajęcia gruntu przedmiotowej nieruchomości na czas budowy urządzeń o których mowa w pkt 1 oraz celem dalszej ich eksploatacji i konserwacji po wybudowaniu, w wielkości 447 m2, tj. pas gruntu o szerokości od 0,60 m do 1,60 m od osi ww. urządzeń - zgodnie z załącznikiem graficznym stanowiącym integralną część niniejszej decyzji;

(3) zobowiązać K. Sp. z o.o. z siedzibą w B. do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po zakończeniu budowy, o której mowa w pkt 1, a jeżeli byłoby to niemożliwe lub powodowałoby nadmierne trudności lub koszty, Inwestor będzie zobowiązany do zapłaty odszkodowania odpowiadającego wartości poniesionych szkód. Jeżeli wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa c kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu;

(4) stwierdzić, iż ostateczna decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej. Wpisu dokonuje się na wniosek starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ w pierwszej kolejności ustalił, że Wnioskodawcy przysługuje status operatora i uprawnienie z art. 33 ustawy szerokopasmowej do wystąpienia z wnioskiem o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Dalej stwierdził, że budowa telekomunikacyjnej linii kablowej w kanalizacji kablowej, studni SKR1 oraz słupka abonenckiego, które to stanowią urządzenia infrastruktury telekomunikacyjnej mające służyć celom niezwiązanym z zapewnieniem telekomunikacji w budynku znajdującym się na nieruchomości, mieści się w hipotezie normy art. 33 ustawy szerokopasmowej, wobec których należy stosować odpowiednio procedurę określoną w art. 124 u.g.n. Organ zastrzegł jednocześnie, że regulacja zawarta w art. 33 ust. 1 ustawy szerokopasmowej w zakresie przesłanek ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości jest pełna i nie podlega uzupełnianiu. Odwołując się z kolei do art. 124 ust. 1b u.g.n. organ wyjaśnił, że w zakresie urządzeń łączności publicznej decyzję w sprawie ograniczenia wydaje się w uzgodnieniu z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej, przy czym taka decyzja może być wydana również w przypadku braku obowiązującego planu miejscowego. Koniecznym warunkiem wydania tego typu decyzji jest jednak negatywny wynik rokowań z właścicielem nieruchomości. Powyższa przesłanka, zdaniem organu została spełniona, albowiem Spółka zwróciła się do właściciela działki nr [...] – W.J. o wyrażenie zgody na realizację przedmiotowej inwestycji na pasie nieruchomości o łącznej pow. 447 m2. Przedmiotowa korespondencja została prawidłowo doręczona, minął 30 dniowy termin na zawarcie umowy o udostępnieniu nieruchomości i we wskazanym terminie właściciel ww. działki nie udzielił odpowiedzi. Uwzględniając te okoliczności organ doszedł do wniosku, że skoro negocjacje z właścicielem działki zostały przeprowadzone prawidłowo, nie można też postawić im zarzutu pozorności, to pomimo, że nie zakończyły się osiągnięciem konsensusu, Spółka miała podstawy do złożenia wniosku o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w trybie art. 33 ust. 7 ustawy. Taka decyzja mogła zaś być wydana pomimo braku obowiązującego planu miejscowego, albowiem zgodnie z art. 47 ustawy szerokopasmowej budowa infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu oraz wykonywanie innych robót budowlanych dotyczących takiej infrastruktury nie wymaga wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Odpowiadając z kolei na zastrzeżenia Skarżącego co do braku podstaw do zastosowania art. 124 u.g.n. z uwagi na fakt, że przez działkę nr [...] inny operator przeprowadził już telekomunikacyjną linię kablową, z której aktualnie korzysta część mieszkańców, a jej przebieg pokrywa się w dużej mierze z planowaną przez Spółkę, organ wyjaśnił, że posadowienie infrastruktury telekomunikacyjnej przez jednego operatora nie wyklucza budowy w tym samym miejscu podobnej infrastruktury przez inny podmiot ani możliwości wydania decyzji na podstawie art. 124 u.g.n. Tym bardziej, że umożliwienie świadczenia usług na danym obszarze większej liczbie operatorów jest korzystne z punktu widzenia użytkowników końcowych (mieszkańców), ponieważ sprzyja rozwojowi konkurencji na danym rynku i uzyskiwaniu lepszych ofert świadczenia usług telekomunikacyjnych.

Organ wskazał też, że postanowieniem z dnia 13 stycznia 2023 r., nr DT.WOT.6171.285.2022.6 Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej uzgodnił pozytywnie projekt decyzji w zakresie urządzeń łączności publicznej podkreślając, że projektowana przez Spółkę inwestycja spełnia wymogi inwestycji celu publicznego, albowiem jest to zamierzenie w zakresie łączności publicznej i ma znaczenie co najmniej lokalne, ponieważ jej budowa umożliwi korzystanie z szerokopasmowego dostępu do Internetu w miejscowości H.

Końcowo organ stwierdził, że zgodnie z załączoną do wniosku - mapą, działka nr geod. [...] stanowi drogę dojazdową do innych działek budowlanych, a projektowana inwestycja nie uniemożliwi racjonalnego korzystania z ww. działki z uwagi na doziemne położenie projektowanej telekomunikacyjnej linii kablowej oraz kanalizacji kablowej, natomiast studnie kablowe SKR1 oraz słupek abonencki zostaną umieszczone przy granicy z działkami sąsiednimi i nie będą stanowić przeszkody w użytkowaniu nieruchomości.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył Skarżący zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, tj.: (1) art. 124 ust. 1b u.g.n. poprzez wydanie skarżonej decyzji bez uzgodnienia jej z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej; (2) art. 124 ust.1b u.g.n. poprzez uznanie, że Inwestor prawidłowo przeprowadził rokowania z właścicielem nieruchomości; (3) art. 124 ust. 1b u.g.n. poprzez zezwolenie na wybudowanie "słupka abonenckiego", którego to pojęcia nie zdefiniowano w ustawie Prawo telekomunikacyjne; (4) art. 124 ust.1b u.g.n. poprzez uznanie, iż korespondencja z propozycją zawarcia umowy na realizację przedmiotowej inwestycji na pasie nieruchomości wysłana do Skarżącego została doręczona prawidłowo; (5) art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnej oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz dokonanie ustaleń faktycznych niezgodnie z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego.

Wojewoda Podlaski nie podzielił tak sformułowanych zarzutów i opisaną na wstępie niniejszego uzasadnienia - decyzją z dnia 20 listopada 2023r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ w pierwszej kolejności przytoczył podstawy prawne wydanego rozstrzygnięcia, tj. art. 33 ust. 1 ustawy szerokopasmowej i art. 124 u.g.n. podkreślając, że dla wydania decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości konieczne jest spełnienie trzech przesłanek. Po pierwsze, planowana inwestycja musi stanowić inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 6 u.g.n. Po drugie, inwestycja musi być zgodna z planem miejscowym lub decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, chyba że zezwolenie dotyczy urządzeń łączności publiczne, i wówczas decyzja może być wydana również w przypadku braku planu miejscowego lub gdy decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest wymagana. Po trzecie, brak zgody właściciela nieruchomości na przeprowadzenie wymienionych w tym przepisie robót budowlanych, udokumentowanej przeprowadzonymi rokowaniami. W ocenie organu odwoławczego w okolicznościach przedmiotowej sprawy spełnione zostały wszystkie przesłanki pozwalające na decyzyjne ograniczenie sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości.

Jak podkreślił Wojewoda budowa sieci internetowej, tj. inwestycji z zakresu łączności publicznej, realizuje cel publiczny, albowiem planowana inwestycja wiązać się będzie z urzeczywistnieniem potrzeb określonych wspólnot na poziomie co najmniej lokalnym, które uzasadniają ograniczenie prawa własności w drodze decyzji administracyjnej. Organ I instancji prawidłowo zatem uznał, iż budowa telekomunikacyjnej linii kablowej oraz kanalizacji kablowej, stanowiących urządzenia infrastruktury telekomunikacyjnej, mające służyć celom niezwiązanym z zapewnieniem telekomunikacji w budynku znajdującym się na nieruchomości, mieści się w hipotezie normy art. 33 ustawy, co uzasadnia zastosowanie procedury określonej w art. 124 u.g.n. Przechodząc z kolei do przesłanki zgodność inwestycji z uregulowaniami planistycznymi, Wojewoda zaznaczył, że miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego Gminy Zabłudów zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w Zabłudowie Nr XIX/110/92 z dnia 31 marca 1992 r., obejmujący przedmiotową działkę przestał obowiązywać z dniem 1 stycznia 2003 r. Powyższa okoliczność, zdaniem Wojewody, nie jest jednak przeciwskazaniem albowiem regulacja art.124 ust. 1b u.g.n. wprost stanowi, ze w zakresie urządzeń łączności publicznej decyzję o zezwoleniu wydaje się w uzgodnieniu z Prezesem UKE, a decyzja taka może być wydana również w sytuacji braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.

Odnosząc się natomiast do przesłanki przeprowadzenia rokowań z właścicielem nieruchomości, organ wskazał, że na gruncie badanej sprawy takie rokowania zostały przeprowadzone. Pismem z dnia 6 lipca 2022 r. Inwestor zwrócił się do Skarżącego z informacją o realizacji inwestycji celu publicznego prowadzonej przez Spółkę w zakresie położenia infrastruktury telekomunikacyjnej umożliwiającej dokonywanie podłączeń do sieci telekomunikacyjnej budynków znajdujących na terenie miejscowości H., gmina Z. oraz z wnioskiem o wyrażenie zgody na realizację przedmiotowej inwestycji na należącej do niego nieruchomości o nr [...]. W ww. piśmie wyjaśniono, iż Inwestor jest zainteresowany zgodą właściciela na ustanowienie służebności przesyłu na podstawie umowy zawartej w formie aktu notarialnego za jednorazowym wynagrodzeniem. Pismo to zostało odebrane w dniu 11 lipca 2022 r., co potwierdza załączone zwrotne potwierdzenie odbioru. Z uwagi na brak odpowiedzi oraz niepodpisanie przez właściciela nieruchomości załączonej umowy w wyznaczonym 30-dniowym terminie, zmaterializowała się zatem przesłanka z art. 33 ust. 7 ustawy szerokopasmowej.

Końcowo organ odwoławczy podkreślił, że projekt decyzji organu I instancji w zakresie urządzeń łączności publicznej został uzgodniony pozytywnie z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej, który w dniu 13 stycznia 2023 r. wydał postanowienie nr DT.WOT.6171.285.2022.6. Postanowienie to jest ostateczne, a Skarżący nie kwestionował ustaleń ww. organu uzgadniającego. W ten sposób, zdaniem Wojewody, spełnione zostały wszystkie przesłanki warunkujące wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...].

Odnosząc się zaś do zarzutów odwołania, organ odwoławczy wskazał, że wbrew twierdzeniu Skarżącego, Starosta Powiatu Białostockiego uzgodnił przedmiotową decyzję z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej, natomiast sprawa o nr [...], na którą powołał się Skarżący w odwołaniu jest prowadzona przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w trybie art. 30 ustawy szerokopasmowej, a więc dotyczy innej problematyki niż przedmiotowa sprawa, która jest prowadzona w trybie art. 33 tej ustawy.

Za niezasadny Wojewoda uznał też zarzut dotyczący niewłaściwe przeprowadzonych rokowań. W ocenie Skarżącego pisma w sprawie rokowań zostały doręczone przez Spółkę na niewłaściwy adres i do niewłaściwej osoby, a propozycje przedkładane w pismach Inwestora były obiektywnie niemożliwe do przyjęcia i ich celem było oczywiste doprowadzenie do ich odrzucenia. Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów organ zauważył, iż Inwestor przesłał korespondencję z dnia 6 lipca 2022 r. na adres siedziby przedsiębiorstwa Skarżącego, tj. [...] B., ul. [...]. Ponadto, w toku postępowania przed organem I instancji Skarżący również wskazywał ww. adres oraz nie kwestionował doręczeń pism kierowanych przez organ na ten adres. Adres taki wskazany jest również w wypisie z rejestru ewidencji gruntów. W związku z powyższym zarzut błędnego doręczenia korespondencji Wojewoda uznał za nietrafiony. Jako bezzasadny oceniony został też zarzut dotyczący składanych w toku rokowań przez Inwestora propozycji, które w ocenie Skarżącego były obiektywnie niemożliwe do przyjęcia. W ocenie organu już sam fakt przesłania korespondencji, dowodzi, iż rokowania miały miejsce, ale nie zakończyły się zawarciem umowy określającej warunki korzystania z nieruchomości.

Jako niezasadny organ zakwalifikował też zarzut dotyczący zezwolenia na wybudowanie "słupka abonenckiego". Podkreślił, że pomimo, że ustawa szerokopasmowa nie zawiera definicji pojęcia "obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej", którym ustawodawca posługuje się w art. 33 ust. 1 tej ustawy, to zgodnie z art. 2 ust. 2 tej ustawy ilekroć w ustawie są używane określenia zdefiniowane w ustawie Prawo telekomunikacyjne, określenia te należy rozumieć w znaczeniu tam przyjętym, a jak wynika z art. 2 pkt 8 Prawa telekomunikacyjnego katalog elementów wykorzystywanych do zapewnienia telekomunikacji jest otwarty. W związku z tym brak jest podstaw do kwestionowania faktu wydania zezwolenia przez organ I instancji na wybudowanie "słupka abonenckiego".

Jako niemająca znaczenia organ uznał z kolei kwestię związaną z datą położenia polbruku na przedmiotowej nieruchomości. Jak podkreślił, Inwestor w pkt 3 wydanej decyzji został zobowiązany do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po zakończeniu budowy, a jeżeli nie będzie to możliwe albo będzie powodować nadmierne trudności i koszty Inwestor będzie zobowiązany do zapłaty odszkodowania odpowiadającemu wartości poniesionych szkód. Za niezasadny Wojewoda uznał też zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 77 § ł i art. 80 k.p.a., wskazując, że organ I instancji dokonał wszechstronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, weryfikując wszystkie przesłanki warunkujące wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości.

W skardze złożonej do tut. Sądu Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy. W ocenie Skarżącego wydana decyzja narusza przepisy prawa materialnego albowiem istnieje możliwość zapewnienia stosownego dostępu w oparciu o inną, istniejącą już infrastrukturę i tym samym konieczne jest stwierdzenie braku zasadności realizacji zaplanowanego przedsięwzięcia, jako niespełniającego celu publicznego. Skarżący podtrzymał też zarzut, że decyzja Starosty Powiatu Białostockiego została wydana w dniu 2 października 2023 r., bez uzgodnienia jej z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej, o czym świadczy postanowienie Prezesa UKE z dnia 28 września 2023r. - wyznaczające nowy termin na rozpatrzenie przedmiotowej sprawy do 22 grudnia 2023r.

Skarżący zarzucił też, że Inwestor prowadził w sprawie pozorne negocjacje oraz nie wskazał miejsca posadowienia w istniejącym ciągu pieszo-jezdnym "słupka abonenckiego". Jak podkreślił propozycje przedkładane w pismach spółki K., prowadzącej rokowania były obiektywnie niemożliwe do przyjęcia i ich celem było oczywiste zamierzenie doprowadzić do ich odrzucenia. Spółka zbywała milczeniem terminowe, konkretne i obiektywnie rozsądne propozycje strony skarżącej, umyślnie oczekując na zamknięcie obowiązkowego 30-dniowego terminu kończącego rokowania, bez porozumienia w sprawie. Skarżący zarzucił też organowi naruszenie art. 2 pkt 8 ustawy Prawo telekomunikacyjne, który definiuje infrastrukturę telekomunikacyjną nie wymieniając w niej "słupka abonenckiego", na budowę którego Starosta w treści przedmiotowej decyzji wyraził zgodę. W skardze ponownie zakwestionowano sposób doręczenia korespondencji podkreślając, że Wojewoda błędnie przyjął, że korespondencja skierowana do W.J. była mu doręczana prawidłowo, pomimo, iż Starosta wprost stwierdził, że nie trafiała ona do Skarżącego. Jak podkreślono, Starosta zgromadził w aktach sprawy zwrotki podpisane przez pracowników sąsiednich firm, podczas gdy firma Skarżącego pracuje codziennie w godzinach od 7.00 do 15.00 (pn.-pt.), pod tym samym adresem co firmy, w których Poczta Polska zostawiała korespondencje skierowaną do Skarżącego. Końcowo Skarżący wyjaśnił, że nawierzchnia drogi dojazdowej na działce o nr. geod. [...], została odebrana przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku w dniu 24 czerwca 2022 r., a ułożony na drodze polbruk objęty jest pięcioletnią gwarancją.

W odpowiedzi na tak sformułowaną skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W piśmie procesowym z dnia 12 lutego 2024r. pełnomocnik uczestnika postępowania wniósł o oddalenie skargi podkreślając, że realizowana przez uczestnika - inwestycja jest inwestycją celu publicznego, zaskarżona decyzja został wydana po pozytywnym uzgodnieniu z Prezesem UKE, pismo inicjujące rokowania zostało skierowane przez Inwestora na właściwy adres Skarżącego, a sam Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów podważających prawidłowość doręczonej mu korespondencji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja nie jest bowiem dotknięta wadami podniesionymi w skardze, jak również innymi, które sąd administracyjny jest zobowiązany uwzględniać z urzędu jako niezwiązany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2023r., poz. 1635 ze zm., "p.p.s.a.), a które to wady przemawiałyby za wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego. Przy czym dodatkowego podkreślenia wymaga, uwzględniając zakres i charakter podniesionych w skardze zarzutów, że sąd kontrolując zaskarżoną decyzję bada ją wyłącznie pod względem zgodności (legalności) z obowiązującymi przepisami prawa, a nie celowości, a tym bardziej słuszności jej wydania.

Punktem wyjścia dla uzasadnienia podętego orzeczenia jest przypomnienie, że kontrolowane w niniejszej sprawie decyzje zostały wydane w postępowaniu zainicjowanym przez spółkę K. Sp. z o.o. w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości należącej do Skarżącego o nr [...] poprzez udzielenie Spółce jako operatorowi telekomunikacyjnemu - zezwolenia na wejście na teren ww. nieruchomości i poprowadzenie w niej inwestycji celu publicznego polegającej na budowie w ziemi urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej, koniecznych do dokonania podłączenia do Internetu szerokopasmowego budynków położonych na nieruchomościach sąsiadujących. W ramach tejże decyzji został określony obszar zajęcia, a Spółka została zobowiązana do przywrócenia stanu poprzedniego.

Podstawę materialnoprawną wydanych decyzji stanowił art. 33 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnej (zwanej tak jak wcześniej "ustawą szerokopasmową"), której celem jest zapewnienie powszechności usług telekomunikacyjnych. Z ust. 1 powołanego przepisu wynika, że właściciel, użytkownik wieczysty nieruchomości lub zarządca nieruchomości, niebędący przedsiębiorcą telekomunikacyjnym, jest obowiązany umożliwić operatorom, podmiotom, o których mowa w art. 4 pkt 1, 2, 4, 5 i 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004r. – Prawo telekomunikacyjne, oraz jednostkom samorządu terytorialnego wykonującym działalność, o której mowa w art. 3 ust. 1 ustawy, umieszczenie na nieruchomości obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej w celu niezwiązanym z zapewnieniem telekomunikacji w budynku znajdującym się na tej nieruchomości, w szczególności instalowanie urządzeń telekomunikacyjnych, przeprowadzanie linii kablowych pod nieruchomością, na niej lub nad nią, umieszczanie tabliczek informacyjnych o urządzeniach, a także ich eksploatację i konserwację, jeżeli nie uniemożliwia to racjonalnego korzystania z nieruchomości, w szczególności nie prowadzi do istotnego zmniejszenia wartości nieruchomości. Warunki korzystania z nieruchomości ustala się w umowie, która jest zawierana na piśmie w terminie 30 dni od dnia wystąpienia przez operatora z wnioskiem o jej zawarcie (art. 33 ust. 3 ustawy). Jeżeli w tym terminie nie zostanie zawarta umowa, stosuje się odpowiednio przepisy art. 124 i art. 124a u.g.n. (art. 33 ust. 7 ustawy).

Jak wynika z treści przytoczonych przepisów udostępnienie operatorowi telekomunikacyjnemu nieruchomości w celu położenia w niej obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej odbywa się co do zasady w trybie art. 33 ustawy, a więc na podstawie umowy zawartej pomiędzy inwestorem, a właścicielem nieruchomości i dopiero gdy umowy takiej zawrzeć się nie uda, odpowiednie zastosowanie znajdują przepisy art. 124 i art. 124a u.g.n., regulujące decyzyjne ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Nie ulega wątpliwości, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w wyżej opisanym trybie jest formą wywłaszczenia, którego wykorzystanie powinno mieć charakter wyjątkowy, z najwyższym możliwym poszanowaniem praw właściciela/użytkownika wieczystego. Dlatego też pomimo, że ustawodawca generalnie dopuścił możliwość ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości z uwagi na realizację celu publicznego w zakresie łączności publicznej, to wydanie w tym zakresie - decyzji musi poprzedzać spełnienie określonych przesłanek, omówionych szczegółowo poniżej.

I tak, po pierwsze wnioskodawca powinien posiadać status operatora telekomunikacyjnego. Za operatora w rozumieniu art. 33 ust. 1 ustawy szerokopasmowej należy wobec tego uznać podmiot, który działając na podstawie stosownego uprawnienia prowadzi działalność polegającą na dostarczaniu sieci telekomunikacyjnych wykorzystywanych do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników. W warunkach niniejszej sprawy prawidłowo ustalono, że spółka K. Sp. z o.o. jest operatem telekomunikacyjnym wpisanym do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych pod numerem [...], prowadzonym przez Urząd Komunikacji Elektronicznej, a zatem przysługiwała jej legitymacja do złożenia wniosku w trybie art. 33 ustawy szerokopasmowej.

W sprawie nie ulega też wątpliwości, że ww. wniosek został poprzedzony wnioskiem o udostępnienie nieruchomości z dnia 6 lipca 2022r. skierowanym prawidłowo do W.J. – jako wyłącznego właściciela działki nr [...]. Wprawdzie, na rozprawie w dniu 29 lutego 2024r. Skarżący oświadczył, że na dzień podejmowania spornej decyzji przedmiotowa nieruchomość (będąca drogą wewnętrzną) stanowiła współwłasność jego i 11 innych osób będących właścicielami budynków wybudowanych na nieruchomościach sąsiadujących z przedmiotową drogą, tym niemniej powyższe twierdzenie nie znajduje odzwierciedlenia w dokumentach zgromadzonych w toku prowadzonego postępowania. Jak wynika bowiem wprost z księgi wieczystej nr [...] prowadzonej dla przedmiotowej działki wyłącznym właścicielem tej nieruchomości jest W.J., a 11 właścicieli nieruchomości sąsiadujących ma jedynie ograniczone prawo rzeczowe w postaci nieodpłatnej służebności gruntowej polegającej na prawie przejścia i przejazdu przez tą działkę do działki o nr [...] stanowiącej drogę gminą. W konsekwencji wniosek operatora został prawidłowo skierowany właśnie do Skarżącego – jako wyłącznego właściciela przedmiotowej nieruchomości.

Po drugie, zakres obiektów i urządzeń, jakie operator telekomunikacyjny może umieścić na nieruchomości został ograniczony wyłącznie do tych urządzeń i obiektów, które należą do infrastruktury telekomunikacyjnej. Wprawdzie ustawa szerokopasmowa nie zawiera definicji pojęcia "obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej", tym niemniej z art. 2 ust. 2 tej ustawy wynika wprost, że ilekroć w ustawie są używane określenia zdefiniowane w ustawie Prawo telekomunikacyjne, określenia te należy rozumieć w znaczeniu tam przyjętym. Zgodnie zaś z art. 2 pkt 8 ustawy Prawo telekomunikacyjne infrastruktura telekomunikacyjna to "urządzenia telekomunikacyjne, oprócz telekomunikacyjnych urządzeń końcowych oraz w szczególności linie, kanalizacje kablowe, słupy, wieże, maszty, kable, przewody oraz osprzęt, wykorzystywane do zapewnienia telekomunikacji. Użyte w tym przepisie sformułowanie "w szczególności" wskazuje, co też trafnie zauważają organy, że katalog elementów wykorzystywanych do zapewnienia telekomunikacji jest otwarty. Oznacza to, że złożony w niniejszym postępowaniu wniosek o umieszczenie w nieruchomości Skarżącego urządzeń w postaci kanalizacji kablowej, linii kablowej, studni, jak też słupka abonenckiego, bezspornie dotyczy urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej.

W sprawie nie ulega też wątpliwości, że nie doszło do zawarcia umowy pomiędzy negocjującymi stronami w terminie 30 dni od dnia wystąpienia przez Spółkę z wnioskiem o jej zawarcie. W przypadku zaś braku zawarcia umowy z właścicielem nieruchomości w trybie przewidzianym art. 33 ustawy szerokopasmowej, operator sieci telekomunikacyjnej ma możliwość wystąpienia do starosty z wnioskiem o wydanie decyzji administracyjnej ograniczającej korzystanie z nieruchomości w trybie przewidzianym art. 124 u.g.n.

Jak stanowi z kolei powołany art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wedle zaś art. 124 ust. 3 u.g.n. udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań.

Treść przywołanego powyżej przepisu wskazuje zaś wprost, że udzielenie opisanego zezwolenia jest możliwe po spełnieniu następujących przesłanek: planowana inwestycja powinna stanowić inwestycję celu publicznego, ograniczenie powinno być zgodne z planem miejscowym, bądź w przypadku jego braku z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a właściciel nieruchomości odmawia wyrażenia zgody na realizację inwestycji, przy czym warunkiem koniecznym jest uprzednie poprowadzenie z nim rokowań i załączenie do wniosku dokumentów z ich odbycia. Wynikające z art. 124 u.g.n., uprawnienie organu administracyjnego do ograniczenia prawa właściciela, jak zostało już zaakcentowane wyżej, ma charakter wyjątkowy. Może być realizowane tylko wówczas gdy nie ma zgody właściciela gruntu na przeprowadzenie na jego nieruchomości niezbędnych prac związanych z realizacją określonej inwestycji infrastrukturalnej, a negocjacje między inwestorem, a właścicielem nie doprowadziły do uzgodnienia warunków wejścia inwestora (wnioskodawcy) na daną nieruchomość.

Odnosząc się zatem do pierwszej z omówionych wyżej przesłanek pozytywnego ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, a tym samym również do wątpliwości Skarżącego co do charakteru planowanej inwestycji, zgodzić się należy z orzekającymi w sprawie organami, że wnioskowana inwestycja ma charakter celu publicznego. Przypomnieć należy, że przedmiotem zamierzonej inwestycji jest budowa infrastruktury telekomunikacyjnej umożliwiającej dokonywanie podłączeń do sieci telekomunikacyjnej budynków położonych na terenach sąsiadujących z działką o nr [...] w postaci kanalizacji kablowej oraz umieszczenie w niej telekomunikacyjnej linii kablowej, biegnącej od granicy działki nr [...] do projektowanej studni SKR1 oraz słupka abonenckiego na wysokości działki nr [...], dalej do projektowanej studni SKR1 na wysokości działki nr [...] i następnie do granicy działki nr [...]. W myśl art. 6 ust. 1 u.g.n., celami publicznymi w rozumieniu ustawy jest wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Zaś, pojęcie inwestycji celu publicznego definiuje ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977 ze zm.). Zgodnie z art. 2 pkt 5 tej ustawy przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. W myśl natomiast art. 4 pkt 18 u.g.n. przez łączność publiczną należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego.

Jak wynika z powołanych przepisów inwestycje z zakresu łączności publicznej należy traktować jako realizujące cel publiczny. Planowana inwestycja, polegająca na budowie infrastruktury telekomunikacyjnej sieci szerokopasmowej, stanowi zatem bezsprzecznie inwestycję celu publicznego w ujęciu lokalnym. Co prawda odmiennego zdania jest Skarżący twierdząc, że planowana inwestycja nie spełnia przesłanki niezbędności inwestycji celu publicznego, albowiem istnieje możliwość zapewnienia dostępu do Internetu szerokopasmowego w oparciu o istniejącą już na działce o nr [...] infrastrukturę telekomunikacyjną wybudowaną przez niego, a właściciele budynków sąsiadujących z ww. działką korzystają z usług innego operatora telekomunikacyjnego – E., tym niemniej, jak słusznie zaakcentował organ I instancji, okoliczność ta nie stanowi negatywnej przesłanki dla wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie Spółce jako operatorowi telekomunikacyjnemu - zezwolenia na wejście na teren ww. nieruchomości i poprowadzenie w niej alternatywnej infrastruktury telekomunikacyjnej. Tym bardziej, że jak podkreślił pełnomocnik Spółki na rozprawie, zakres planowanej infrastruktury telekomunikacyjnej jest zdecydowanie szerszy niż aktualnie wybudowanej przez Skarżącego, a przeprowadzenie inwestycji po tej części jest niezbędne dla wybudowania sieci na dalszym przebiegu.

W ocenie Sądu rację mają organy przyjmując, że posadowienie infrastruktury telekomunikacyjnej przez jednego operatora nie wyklucza budowy w tym samym miejscu podobnej infrastruktury przez inny podmiot, ani możliwości wydania decyzji na podstawie art. 124 u.g.n. Tym bardziej, że umożliwienie świadczenia usług na danym obszarze większej liczbie operatorów jest korzystne z punktu widzenia użytkowników końcowych (mieszkańców), ponieważ sprzyja rozwojowi konkurencji na danym rynku i uzyskiwaniu lepszych ofert świadczenia usług telekomunikacyjnych. W kontekście podniesionych przez Skarżącego zarzutów, należy też zwrócić uwagę, że nieruchomość o nr [...] stanowi drogę dojazdową (wewnętrzną) do innych działek, a zakres planowanej przez Spółkę inwestycji w żaden sposób nie uniemożliwi jej racjonalnego korzystania. Zwrócić należy uwagę, że projektowana telekomunikacyjna linia kablowa oraz kanalizacja kablowa zostanie położona w ziemi, natomiast studnie kablowe SKRl oraz słupek abonencki zostaną umieszczone przy granicy z działkami sąsiednimi i nie będą stanowić przeszkody w użytkowaniu nieruchomości. Uwzględniając zatem charakter i przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości, jak też rodzaj ograniczenia należy zgodzić się z orzekającymi w sprawie organami, że wnioskowany do zajęcia obszar o pow. 447 m2, tj. pas gruntu o szerokości od 0,6 m do 1,6 m, jest niezbędny do budowy oraz dalszej eksploatacji ww. urządzeń na przedmiotowej nieruchomości. Podkreślić dodatkowo należy, że największa szerokość, tj. 1,6 m oraz 1,3 m, jest przewidziana jedynie w miejscu lokalizacji studni kablowych SKRl, słupka abonenckiego i złącza zasilającego. Skarżący kwestionuje wprawdzie lokalizację słupka abonenckiego wskazując, że lokalizacja obiektu spowoduje zawężenie ciągu pieszo-jezdnego. Należy jednak podkreślić, że powyższy zarzut nie został poparty żadnymi dowodami wskazującymi, iż umieszczenie słupka abonenckiego w miejscu wskazanym w załączniku graficznym spowoduje zawężenie ciągu pieszo-jezdnego. Ponadto Inwestor w piśmie z dnia 4 maja 2023 r. podał, że inwestycja przewiduje posadowienie jednego słupka telekomunikacyjnego przy czym jego wymiary po zagłębieniu około 60 cm w gruncie, to 70x40x25 (cm). Słupek abonencki ma zostać posadowiony blisko granicy działki nr [...]. Biorąc pod uwagę powyższe, a także sporządzony na potrzeby niniejszej sprawy - załącznik graficzny wskazujący miejsce posadowienia słupka abonenckiego należy zgodzić się z orzekającymi w sprawie organami, że usytuowanie tego obiektu nie spowoduje zawężenia ciągu pieszo-jezdnego w sposób znacząco utrudniający korzystanie przez pieszych i zmotoryzowanych z tego ciągu.

Sąd podziela też stanowisko organów, że w przedmiotowej sprawie spełniona została przesłanka w postaci braku zgody właściciela nieruchomości na ograniczenie sposobu korzystania z jego nieruchomości oraz warunek dotyczący przeprowadzenia rokowań, a organ administracji nie miał podstaw do tego aby oceniać postanowienia zawarte w projekcie przedłożonej przez Spółkę - umowie. Wojewoda szczegółowo przeanalizował i opisał przedłożoną przez Inwestora dokumentację potwierdzającą fakt przeprowadzenia rokowań i braku porozumienia między stronami. Zauważył także, że Inwestor w swojej propozycji z dnia 6 lipca 2022r. przedstawił zakres planowanych robót budowlanych, opisał parametry projektowanej kanalizacji kablowej oraz obszar czasowego zajęcia. Doręczenie wniosku o udostępnienie nieruchomości wraz z propozycją umowy oraz załącznikiem graficznym nastąpiło w dniu 11 lipca 2022r. na adres Skarżącego tj. [...] B., ul. [...] (k. 19 akt administracyjnych). Ponadto, w toku postępowania przed organem I instancji Skarżący również wskazywał ww. adres oraz nie kwestionował doręczeń pism kierowanych przez organ na ten adres. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie również nie wynika, aby Skarżący wskazał inny adres do doręczeń. Adres taki wskazany jest również w wypisie z rejestru ewidencji gruntów. W tych okolicznościach Inwestor nie może ponosić odpowiedzialności za to w jaki sposób Skarżący (też jako przedsiębiorca prowadzący działalność pod firmą "E. W.J.") oznacza swoją firmę wobec innych podmiotów, w tym pracowników Poczty. Skarżący poza ogólnym zakwestionowaniem prawidłowości doręczenia mu pisma Spółki z dnia 6 lipca 2022r., nie przedstawił dotychczas żadnego dowodu potwierdzającego, że przedmiotowa korespondencja została nieprawidłowo doręczona. Brak takiego dowodu czyni z kolei zarzut błędnego doręczenia korespondencji, bezpodstawnym.

Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że korespondencja skierowana przez Spółkę do W.J. została doręczona prawidłowo, a przeprowadzonym negocjacjom nie można postawić zarzutu pozorności. W tym miejscu należy wyjaśnić, że wymóg przeprowadzenia rokowań oznacza, po stronie podmiotu zainteresowanego udostępnieniem nieruchomości, obowiązek wystąpienia do właściciela nieruchomości o jej udzielenie, a w przypadku braku takiej zgody, w celu skorzystania z określonej ww. regulacją drogi administracyjnej, wykazania tej okoliczności w tym postępowaniu. Oznacza to w istocie wymóg skontaktowania się z właścicielem nieruchomości, przedstawienia mu propozycji i zapewnienie możliwości przedstawienia stanowiska. Z taką propozycją Spółka bezsprzecznie wystąpiła do Skarżącego, co potwierdza pismo z 6 lipca 2022r., a Skarżący na przedstawioną propozycję nie odpowiedział.

W ocenie Skarżącego zaproponowane warunki były obiektywnie niemożliwe do przyjęcia, tym niemniej, zgodnie z prezentowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych - poglądem, strony rokowań nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie ich przeprowadzenia oprócz obowiązku zainicjowania rokowań poprzez przedstawienie propozycji jej rozstrzygnięcia. Rokowania mogą zatem zostać zakończone w okolicznościach wskazujących, że nie ma szans na zawarcie porozumienia. Nie przewidziano przy tym szczególnej formy ich zakończenia, co oznacza, że strony samodzielnie i dowolnie decydują nie tylko o tym, czy na ich skutek dojdą do porozumienia skutkującego dokonaniem czynności prawnej lecz również o tym kiedy je zakończyć (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 22 II 2012 r., sygn. akt I OSK 357/11, CBOSA). Zgodzić zatem należy się z Wojewodą, że brak konsensu pomiędzy stronami jest równoznaczny z brakiem zgody na przeprowadzenie prac o których mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. Trafnie także organ odwoławczy zaznaczył, że okoliczność, czy inwestor zaproponował właścicielowi nieruchomości warunki dla niego korzystne, czy takie które są nie do przyjęcia, nie może być weryfikowana w trybie art. 124 u.g.n. W tym postępowaniu organ bada wyłącznie, czy rokowania się odbyły i czy doszło (lub nie) do porozumienia pomiędzy stronami. Mając powyższe na uwadze jak też zgormadzony w sprawie materiał dowodowy Sąd podzielił stanowisko organów, że w niniejszej sprawie przesłanka rokowań została spełniona.

Ponadto, jak wynika z zacytowanego wyżej art. 124 ust. 1 u.g.n. planowana inwestycja powinna być zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku, z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak ustalono w toku prowadzonego postępowania, miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego Gminy Zabłudów zatwierdzony Uchwałą Nr XIX/110/92 Rady Miejskiej w Zabłudowie dnia 31 marca 1992 r. - dotyczący działki o nr [...], z dniem 1 stycznia 2003 r. przestał obowiązywać, a Inwestor nie dysponuje decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Powyższe okoliczności nie uniemożliwiały jednak wydania zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie mamy bowiem do czynienia z wyjątkiem uregulowanym w art. 124 ust. 1b u.g.n. Przepis ten stanowi, że decyzja o ograniczeniu korzystania z nieruchomości może być wydana również w sytuacji, gdy nieruchomość nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz nie została wydana decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego. I tak w zakresie urządzeń łączności publicznej, decyzję w sprawie zezwolenia wydaje się w uzgodnieniu z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej. W przypadku zatem braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, w celu posadowienia urządzenia łączności publicznej, powinno nastąpić zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak stanowi zaś art. 47 ustawy nie wymaga wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, budowa infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu oraz wykonywanie innych robót budowlanych dotyczących takiej infrastruktury. Za infrastrukturę telekomunikacyjną o nieznacznym oddziaływaniu w rozumieniu ustawy szerokopasmowej uznaje natomiast kanalizację kablową, linię kablową podziemną i nadziemną, instalację radiokomunikacyjną wraz z konstrukcją wsporczą do wysokości 5 m, szafy i słupki telekomunikacyjne oraz inne podobne urządzenia i obiekty, a także związany z nimi osprzęt i urządzenia zasilające, jeżeli nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000 (art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy). Uwzględniając powyższe regulacje należy dojść do wniosku, że w warunkach niniejszej sprawy, pomimo braku obowiązującego planu miejscowego - podjęcie zaskarżonych decyzji nie musiało poprzedzać wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W ramach prowadzonego postępowania ostatnią przesłanką warunkującą decyzyjne ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości był wymóg uzgodnienia projektu decyzji z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej. W niniejszej sprawie warunek ten został spełniony albowiem, jak wynika z akt sprawy, w dniu 13 stycznia 2023 r. Prezes UKE wydał postanowienie o uzgodnieniu projektu decyzji Starosty Białostockiego w spawie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości oznaczonej jako działka o nr [...], należącej do Skarżącego, poprzez udzielenie K. Sp. z o.o. zezwolenia na przeprowadzenie opisanej na wstępie inwestycji celu publicznego. Postanowienie to jest ostateczne i nie było kwestionowane przez Skarżącego. Prezes UKE w treści uzasadnienia postanowienia stwierdził, że planowana inwestycja spełnia wymogi inwestycji celu publicznego, gdyż jest to zamierzenie w zakresie łączności publicznej, a także ma znaczenie co najmniej lokalne, ponieważ realizacja inwestycji umożliwi korzystanie z szerokopasmowego dostępu do Internetu w miejscowości H.

W kontekście wyrażanych w skardze wątpliwości, co do braku takiego uzgodnienia przez Prezesa UKE, należy zauważyć, że z treści wydanego postanowienia wynika, iż strony w prowadzonej przed tym organem sprawie, miały możliwość zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym oraz możliwość wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego zgodnie z art. 10 k.p.a. Zatem również Skarżący miał możliwość zakwestionowania ustaleń Prezesa UKE w tym zakresie i mógł poinformować o okolicznościach, które mogłyby wpłynąć na inne rozstrzygnięcie Prezesa UKE. Skarżący (bez względu na powody) nie skorzystał z tego uprawnienia, w związku z tym orzekające w sprawie organy były nim - związane. Odnosząc się zaś do wskazywanej w skardze sprawy o nr [...] i wydanego w jej toku zawiadomienia o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do 22 grudnia 2023r., należy wyjaśnić, co potwierdził też pełnomocnik Spółki na rozprawie, że jest to odrębna sprawa zainicjowana przez Spółkę przed Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej w trybie art. 30 ustawy szerokopasmowej.

Podsumowując skoro, planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego, dokonano uzgodnienia z Prezesem UKE oraz przeprowadzono rokowania w tej sprawie, to brak było podstaw do negatywnego załatwienia sprawy. W ocenie Sądu spełniona została też ogólna przesłanka niezbędności nieruchomości na cel ograniczenia, a planowana inwestycja nie uniemożliwi racjonalnego korzystania z nieruchomości, jak też nie doprowadzi do istotnego zmniejszenia jej wartości.

W tej sytuacji, wobec wykazania przez organy przesłanek wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, Sąd uznał podjęte decyzje za prawidłowe. Nie stwierdzono przy tym istotnych uchybień przepisom postępowania, a przy tym spełniony został wymóg określony w art. 7 i 77 k.p.a. nakładający na organ administracji obowiązek uwzględnienia w sprawie interesu społecznego oraz słusznego interesu strony. Okoliczności sprawy wskazują, że zarówno interes publiczny, jak i indywidualny Skarżącego, zostały właściwie wyważone, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji.

Końcowo, opowiadając na obawy Skarżącego co do ryzyka uszkodzenia w trakcie wykonywanej inwestycji - polbruku ułożonego jako nawierzchnia drogi, warto zwrócić uwagę, że organ I instancji w pkt III kwestionowanej decyzji zobowiązał Inwestora, stosownie do treści art. 124 ust. 4 u.g.n., do przywrócenia ww. nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po zakończeniu budowy, a jeżeli nie będzie to możliwe albo będzie powodować nadmierne trudności i koszty Inwestor będzie zatem zobowiązany do zapłaty odszkodowania odpowiadającemu wartości poniesionych szkód.

W tych okolicznościach Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.