II SA/Łd 550/20

Dnia 28 października 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 października 2020 roku sprawy ze skargi D. A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącej D. A. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. a.bł.

Postanowieniem z [...] r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 134 w związku z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) - w skrócie: "k.p.a." - stwierdziło uchybienie przez D.A. terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z [...] r., nr [...], w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo - usługowego wraz z towarzyszącą infrastrukturą, miejscami postojowymi, billboardem reklamowym oraz zjazdem, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A 60, na działce nr 53/8 w obrębie [...] oraz fragmencie działki drogowej 24/13 w obrębie [...].

Kolegium wyjaśniło, że warunkiem skuteczności czynności procesowej, jaką jest wniesienie odwołania, jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania, a zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a, odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Termin przewidziany w powołanym przepisie jest terminem ustawowym, co oznacza, że nie może on być przez organ prowadzący postępowanie ani przedłużany ani skracany. Zachowanie terminu ustawowego jest warunkiem skuteczności czynności procesowej dokonanej przez stronę.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej zastosowano przepis art. 49a k.p.a, który tworzy dla organu uprawnienie, o którego wykorzystaniu każdorazowo decyduje ten organ, kierując się przy tym ogólną zasadą efektywności doręczeń. Warunkami do skorzystania z instytucji doręczenia z art. 49a k.p.a są: okoliczność, iż w postępowaniu bierze udział więcej niż 20 stron oraz uprzednie (tj. jeszcze przed zastosowaniem instytucji doręczenia z art. 49a k.p.a) zawiadomienie wszystkich stron o zamiarze stosowania instytucji doręczenia z art. 49a k.p.a.

Następnie organ wyjaśnił, że w niniejszej sprawie krąg stron postępowania liczył 45 osób. Pismem z 14 lutego 2020 r. organ I instancji zawiadomił wszystkie strony postępowania o jego wszczęciu i jednocześnie poinformował, iż zgodnie z art. 49a k.p.a kolejne zawiadomienia stron o decyzji i innych czynnościach organu, będą zamieszczane na stronie internetowej www.bip.uml.lodz.pl w zakładce "Ogłoszenia i zawiadomienia/Zawiadomienia Wydziału Urbanistyki i Architektury". Wskazał również, iż stosownie do treści art.49b k.p.a, w przypadku zawiadomienia w powyższej formie o decyzji lub postanowieniu podlegających zaskarżeniu, strona może wystąpić z wnioskiem o wydanie odpisu ww aktów.

Dalej wskazano, że obwieszczenie o wydaniu decyzji nr [...] z [...] r. zostało zamieszczone na stronie internetowej Urzędu Miasta Ł. w dniach 5 maja 2020 r. - 19 maja 2020 r., a następnie wyjaśniono, że w treści art. 49 k.p.a ustawodawca przyjmuje fikcję dokonania doręczenia - zakłada, że nastąpiło ono w ciągu 14 dni od obwieszczenia. Przy czym termin, o którym mowa w art. 49 § 2 k.p.a, należy obliczać od pierwszego dnia, w którym obwieszczenie zostało udostępnione do wiedzy publicznej w sposób zwyczajowo przyjęty. Zatem momentem wprowadzenia decyzji do obrotu prawnego względem stron zawiadomionych w drodze obwieszczenia, będzie data, w której dokonano tej czynności. Od tej też daty liczyć się będzie dla tych stron termin do wniesienia odwołania.

Mając powyższe na uwadze Kolegium stwierdziło, że doręczenie stronom postępowania decyzji nr [...] z [...] r. nastąpiło 19 maja 2020 r., co oznacza, iż 14 - dniowy termin do złożenia odwołania od zaskarżonej decyzji rozpoczął bieg 20 maja 2020 r., a zakończył 2 czerwca 2020 r. Jak wskazuje natomiast data stempla pocztowego na kopercie zwierającej odwołanie D. A., nadane ono zostało 5 czerwca 2020 r., a zatem z uchybieniem terminu.

Organ II instancji wskazał również, że dodany nowelizacją ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Z 2020 r., poz. 568), która weszła w życie 18 kwietnia 2020 r., przepis art. 15zzs ust. 2a pkt 4, stanowi, iż wstrzymanie rozpoczęcia i zawieszenie biegu terminów, o których mowa w ust. 1, nie dotyczy terminów wydania decyzji, o których mowa w art. 59 ust. 1-2a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zatem w dniu otwarcia się dla D. A. biegu terminu do wniesienia odwołania od decyzji nr [...] z [...] r. (tj. [...] r.) w postępowaniach o wydanie decyzji w sprawie warunków zabudowy, zawieszenie terminów nie obowiązywało.

Kolegium przytoczyło następnie przepis art. 134 k.p.a i podniosło, że konsekwencję przekroczenia ustawowego terminu, jakim jest termin do wniesienia odwołania, stanowi bezskuteczność odwołania, a co za tym idzie - ostateczność decyzji. Od negatywnych skutków uchybienia terminu zainteresowany może się bronić wyłącznie składając prośbę o przywrócenie terminu, o ile uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę tą, stosownie do brzmienia art. 58 § 2 k.p.a należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. D.A. takiego wniosku nie złożyła. W związku z tym Kolegium stwierdziło brak podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania złożonego przez nią odwołania.

Na ostateczne postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. skargę do sądu administracyjnego złożyła D. A., zarzucając m.in. naruszenie art. 112 k.p.a. w zw. z art. 49 § 2 k.p.a. przez jego niezastosowanie, art. 7 i art. 8 § 1 k.p.a. przez ich niezastosowanie przejawiające się naruszeniem zasady praworządności przez pominięcie czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, to jest sprawdzenia Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miasta Ł. co do informacji publicznej o terminach na wniesienie odwołania od decyzji administracyjnych, umieszczonej w BIP z 22.05.2020 r., co podważa zaufanie do władzy publicznej.

Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania z uwzględnieniem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa i wynagrodzenia adwokackiego.

W ocenie skarżącej Kolegium nie wzięło pod uwagę, że pouczenie o terminie do wniesienia odwołania było błędne, ponieważ wskazywało, że termin rozpoczyna bieg "od daty otrzymania decyzji". Tymczasem w przedmiotowej sprawie decyzja nie była "otrzymywana" przez stronę. W sprawie dochodziło do zawiadamiania stron o decyzji na podstawie przepisu art. 49a k.p.a. Stosując się do pouczenia, termin do wniesienia odwołania nie rozpoczął biegu, bo D. A. do dziś nie "otrzymała" decyzji.

Ponadto organ II instancji nie wziął pod uwagę, nie tylko tego, że pouczenie wskazywało nieprawidłowo początek biegu terminu do odwołania, ale również nie zauważył, że pouczenie nie podawało prawidłowego momentu rozpoczęcia biegu terminu do zaskarżenia wynikającego z art. 49 § 2 k.p.a. Tak więc strona nie tylko pouczona była błędnie, że "otrzyma" decyzję, ale jednocześnie nie była pouczona, że jest zawiadomiona o decyzji w terminie określonym w art. 49 § 2 k.p.a. i że data zawiadomienia rozpoczyna bieg terminu do wniesienia odwołania.

W ocenie skarżącej pouczenie było błędne nie tylko z powodów wyżej wskazanych, ale również z tej przyczyny, że odwoływało się do "ustawy z dnia 2.03.2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020.374 ze zm.)". Tymczasem w dniu wydania decyzji przez organ I instancji, tj. 5 maja 2020 r., do tej kategorii spraw nie stosowało się przepisów wskazanej ustawy. Wobec tego pouczenie powinno wskazywać jedynie termin 14-dniowy bez uwzględnienia powołanej ustawy. Powołanie ustawy z 2.03.2020 r. tzw. "Tarczy antykryzysowej" wskazywało, że termin do wniesienia odwołania jest tą ustawą zmieniony, co w dacie wydania decyzji było nieprawdą. Strona mogła w oparciu o zastosowane pouczenie przyjąć, że obowiązuje zawieszenie biegu terminów administracyjnych przewidziane w Tarczy antykryzysowej.

Dalej skarżąca podniosła, że Biuletyn Informacji Publicznej publikuje na stronie internetowej "Obwieszczenie o terminie na wniesienie odwołania od decyzji administracyjnych". Obwieszczenie to wydane zostało 22 maja 2020 r. przez Dyrektor Wydziału Urbanistyki i Architektury M. K. Jest to więc obwieszczenie wydane przez Wydział Urzędu Miasta Ł., który wydał decyzję z [...] r. Co więcej, jak wynika z pouczenia w decyzji Dyrektor Wydziału Urbanistyki i Architektury działa z upoważnienia Prezydenta Miasta Ł. Obwieszczenie będące informacją publiczną, dokumentem urzędowym, zawiera pouczenie, że "termin na wniesienie odwołania od decyzji administracyjnych rozpocznie bieg w dniu 24.05.2020 r.". Obwieszczenie nie wskazuje, że są decyzje administracyjne z zakresu rozpatrywanego przez Wydział Urbanistyki i Architektury, do których nie stosuje się zasady rozpoczęcia biegu w dniu 24 maja 2020 r.

Skarżąca podniosła, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dokonało sprawdzenia, czy w nadzwyczajnej sytuacji prawnej wywołanej COVID-19 nie zostały przez organ administracyjny przedstawione w BIP pouczenia, których treść musi być brana pod uwagę przy rozpatrywaniu sprawy. Takie działanie, w którym informacja publiczna - obwieszczenie z pouczeniem oprawach obywatelskich organu pierwszej instancji nie jest brana pod uwagę przez organ drugiej instancji, podważa zaufanie do organów państwa.

Zdaniem skarżącej pominięcie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze przy rozpoznawaniu sprawy informacji publicznej opublikowanej w Biuletynie Informacji Publicznej przez organ władzy publicznej narusza przepisy art. 61 ust. 1 i ust. 4 Konstytucji RP w materialnym rozumieniu tego przepisu. Obywatel ma bowiem prawo nie tylko do formalnego uzyskiwania informacji publicznej o działalności organów władzy publicznej w zakresie w jakim wykonują zadania władzy publicznej, ale również do tego, żeby informację tę traktować jako prawdziwą.

W ocenie skarżącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dokonało prawidłowej oceny przesłanek stwierdzenia uchybienia terminu wniesienia odwołania, bowiem nie przeanalizowało poprawności pouczenia o terminie wniesienia odwołania zawartego w decyzji, nie wzięło pod uwagę obwieszczenia o terminie na wniesienie odwołania od decyzji administracyjnych. W tym zakresie organ odwoławczy sprzeniewierzył się obowiązkom nałożonym przepisem art. 7 k.p.a. i naruszył pozostałe przepisy wskazane w zarzutach.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Po rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - dalej jako: "p.p.s.a." - Sąd uznał, że skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji. W rozpoznawanej sprawie Sąd, dokonując w tak zakreślonych granicach kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie naruszają przepisy prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie wyjaśnić należy, że stosownie do art. 49 § 1 k.p.a. jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej. W myśl art. 49 § 2 k.p.a. dzień, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej wskazuje się w treści tego obwieszczenia, ogłoszenia lub w Biuletynie Informacji Publicznej. Zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej.

Z kolei zgodnie z art. 49a k.p.a. poza przypadkami, o których mowa w art. 49, organ może dokonywać zawiadomienia o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej w formie, o której mowa w art. 49 § 1, jeżeli w postępowaniu bierze udział więcej niż dwadzieścia stron. Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, zawiadomienie jest w takim przypadku skuteczne wobec stron, które zostały na piśmie uprzedzone o zamiarze zawiadamiania ich w określony sposób. Do zawiadomienia stosuje się przepis art. 49 § 2.

Natomiast według art. 49b § 1 k.p.a. w przypadku zawiadomienia strony zgodnie z art. 49 § 1 lub art. 49a o decyzji lub postanowieniu, które podlega zaskarżeniu, na wniosek strony, organ, który wydał decyzję lub postanowienie, niezwłocznie, nie później niż w terminie trzech dni od dnia otrzymania wniosku, udostępnia stronie odpis decyzji lub postanowienia w sposób i formie określonych we wniosku, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje organ, nie umożliwiają udostępnienia w taki sposób lub takiej formie. Jeżeli decyzja lub postanowienie, o których mowa w § 1, nie mogą być udostępnione stronie w sposób lub formie określonych we wniosku, organ powiadamia o tym stronę i wskazuje, w jaki sposób lub jakiej formie odpis decyzji lub postanowienia może być niezwłocznie udostępniony (art. 49b § 2 k.p.a.).

W niniejszej sprawie postępowanie prowadzone było z udziałem przeszło 20 stron, a więc organ I instancji zawiadomił strony o wydaniu decyzji poprzez obwieszczenie podane do publicznej wiadomości w terminie do 5 do 19 maja 2020 r. W tym obwieszczeniu powołano się na przepisy ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374) - zwanej dalej: "ustawą w sprawie COVID-19" - jednak nie wskazano przepisu art. 15zzs ust. 1 pkt 6 tej ustawy, zgodnie z którym w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych w postępowaniach administracyjnych nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Nie wskazano również na treść przepisu art. 15zzs ust. 2a pkt 4 ustawy w sprawie COVID-19, w myśl którego wstrzymanie rozpoczęcia i zawieszenie biegu terminów, o których mowa w ust. 1, nie dotyczy terminów wydania decyzji, o których mowa w art. 59 ust. 1-2a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a więc decyzji wydanych w sprawie warunków zabudowy. Niemniej jednak wskazano na możliwość zapoznania się z treścią decyzji. Natomiast w samej decyzji było pouczenie "standardowe" o 14 dniowym terminie do wniesienia odwołania.

Jak wynika z akt sprawy skarżąca dowiedziała się o wydaniu decyzji [...] r., gdyż tego dnia udostępniono skarżącej (na jej żądanie przesłane mailem) treść wniosku inwestora wraz z załącznikami, analizę urbanistyczną i wyniki tej analizy. Jednocześnie poinformowano skarżącą o wydaniu decyzji oraz o tym, że na stronie internetowej organu jest obwieszczenie o jej wydaniu oraz wskazany jest sposób zapoznania się z jej treścią. W dniu 19 maja 2020 r. skarżąca zwróciła się mailowo do organu o udostępnienie treści decyzji, co uczyniono tego samego dnia.

Mając na uwadze powyższe okoliczności wskazać przede wszystkim należy, że skarżąca opiera zarzuty skargi wyłącznie na błędnym pouczeniu jej o terminie do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. Pouczenie, na które powołuje się skarżąca nie dotyczyło tej konkretnej sprawy, lecz było umieszczone w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie internetowej organu I instancji w formie obwieszczenia z 22 maja 2020 r., które miało charakter generalny i bardzo ogólny. W obwieszczeniu tym powołano się na ustawę w sprawie COVID-19 oraz ustawy zmieniające i wskazano, że termin na wniesienie odwołania od decyzji administracyjnych wynosi 14 dni od daty zakończenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii. Jednocześnie wskazano, że po wejściu w życie ustawy z 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020, poz. 875) termin na wniesienie odwołania od decyzji administracyjnych rozpocznie bieg 24 maja 2020 r. Z powyższego obwieszczenia nie wynikało, o jakie dokładnie sprawy chodzi.

Kolegium uznało natomiast, że stosownie do art. 15zss ust. 2a pkt 4 ustawy w sprawie COVID-19 wstrzymanie lub zawieszenie terminów nie dotyczy postępowań o ustalenie warunków zabudowy. W związku z tym, obwieszczenie z 22 maja 2020 r. znajdujące się w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie internetowej organu I instancji, dotyczące terminów procesowych nie było w niniejszej sprawie wiążące. Natomiast wiążące było obwieszczenie z 5 maja 2020 r. o wydaniu decyzji przez organ I instancji. Obwieszczenie to było podane do publicznej wiadomości od 5 do 19 maja 2020 r. Zatem stosownie do art. 49 § 2 k.p.a. termin do wniesienia odwołania rozpoczął swój bieg od 20 maja i jego koniec upływał 3 czerwca 2020 r. Na tej podstawie organ II instancji uznał, że skarżąca wniosła odwołanie z uchybieniem ustawowego terminu.

Jednakże w ocenie Sądu SKO błędnie zinterpretowało przepis art. 15zzs ust. 2a pkt 4 ustawy w sprawie COVID-19. Z przepisu tego nie wynika bowiem, że wstrzymanie lub zawieszenie terminów do wnoszenia odwołań nie dotyczy decyzji o warunkach zabudowy. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że dotyczy on wyłącznie "wydania decyzji" przez organ, a więc jest to przepis skierowany do organu administracji publicznej i wskazuje on na to, że przepisy k.p.a. dotyczące terminów załatwiania spraw przez organ (tj. art. 35-38 k.p.a.) pozostają bez zmian. Trudno jest uznać za zasadny pogląd, że powołany przepis skierowany jest do stron postępowania administracyjnego. Zdaniem sądu intencją ustawodawcy było sprawne procedowanie przez organy administracji spraw dotyczących ustalenia warunków zabudowy, a nie przeciąganie terminów ich załatwienia z uwagi na COVID-19. Nie znajduje, zdaniem Sądu, racjonalnego uzasadnienia stanowisko, że spośród tylu różny postępowań, akurat w postępowaniach w przedmiocie warunków zabudowy należałoby odmówić obywatelom prawa do powoływania się na wstrzymanie lub zawieszenie biegu terminów procesowych, skoro we wszystkich innych sprawach art. 15zzs miałby zastosowanie. Z resztą brzmienie pozostałych ustępów tego przepisu wskazuje, że są one adresowane wyłącznie do organów administracji. Innymi słowy wyłączenia, o których mowa m.in. w art. 15zzs ust. 2a pkt 4 ustawy w sprawie COVID-19 obowiązują wyłącznie organy w zakresie ich procedowania, a nie strony postępowania w zakresie terminów dokonywania przez nie czynności procesowych.

Reasumując, termin do wniesienia odwołania w niniejszej sprawie rozpoczął swój bieg od 24 maja 2020 r., bowiem od tego dnia przestał obowiązywać art. 15zzs ust. 2a pkt 4 ustawy, który został uchylony na mocy ustawy z 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (art. 68 ust. 6 w zw. z art. 46 pkt 20 tej ustawy). Oznacza to, że ostatnim dniem terminu do wniesienia odwołania był 8 czerwca 2020 r. (poniedziałek), a w konsekwencji należy uznać, że odwołanie D.A. zostało wniesione w terminie.

Tym samym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. dokonało błędnej interpretacji przepisu art. 15zzs ust. 2a pkt 4 ustawy w sprawie COVID-19, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego zastosowania art. 134 k.p.a. i stwierdzenia, że skarżąca wniosła odwołanie z uchybieniem terminu.

W związku z powyższym powoływany przez skarżącą przepis art. 112 k.p.a. nie ma w sprawie zastosowania, bowiem w ocenie sądu, uchybienie przez skarżącą terminu do wniesienia odwołania nie miało miejsca.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 2 wyroku. Na zasądzone koszty postępowania składa się kwota wpisu sądowego od skargi (100 zł) oraz kwota wynagrodzenia pełnomocnika będącego adwokatem (480 zł) stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. 2015 r., poz. 1800 ze zm.), a także kwota opłaty od pełnomocnictwa (17 zł).

Ponownie prowadząc postępowanie organ II instancji rozpatrzy odwołanie skarżącej, a następnie wyda decyzję stosownie do przepisów art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego.

dc