II SA/Op 46/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na Burmistrza Zawadzkiego w przedmiocie zapewnienia dostępu do zbioru danych przestrzennych postanawia odrzucić skargę.

Pismem datowanym na dzień 14 stycznia 2023 r. A. W. (zwana dalej także skarżącą), prowadząca działalność gospodarczą pod firmą G. w Ł., działając na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 w związku z art. 50 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm.; w dacie orzekania przez Sąd: Dz. U. z 2023 r. poz. 259), zwanej dalej P.p.s.a., oraz na podstawie art. 101 ust. 1 w związku z art. 101a ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. samorządzie gminnym, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na Burmistrza Zawadzkiego w związku z nieprawidłowym, tj. niezgodnym z prawem, wykonywaniem przez organ czynności nakazanych przepisami prawa, a mianowicie czynności udostępniania zbiorów danych przestrzennych dla planów miejscowych oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Gminy Zawadzkie za pośrednictwem usługi pobierania, które to udostępnianie odbywa się obecnie z naruszeniem następujących przepisów:

- art. 67c ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503, z późn. zm.), zwanej dalej u.p.z.p.,

- art. 9 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej (Dz. U. z 2021 r. poz. 214), zwanej dalej u.i.i.p.,

- rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 26 października 2020 r. w sprawie zbiorów danych przestrzennych oraz metadanych w zakresie zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2020 r. poz. 1916), zwanego dalej rozporządzeniem,

- rozporządzenia Komisji (WE) nr 976/2009 z dnia 19 października 2009 r. w sprawie wykonania dyrektywy 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie usług sieciowych,

- rozporządzenia Komisji Europejskiej (UE) nr 1088/2010 z dnia 23 listopada 2010 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 976/2009 w zakresie usług pobierania i usług przekształcania.

Skarżąca, powołując się na powyższe naruszenia, domagała się - na podstawie art. 146 § 2 P.p.s.a. - uznania w oparciu o ww. przepisy jej uprawnienia do uzyskania dostępu do kompletnych zbiorów danych przestrzennych miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Wniosła również o nakazanie organowi nadzoru - na podstawie art. 101a ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym - wykonania niezbędnych czynności na rzecz skarżącej, na koszt i ryzyko gminy, oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi A. W. wskazała, że pismem z dnia 16 grudnia 2022 r. zwróciła się do Burmistrza Zawadzkiego z indywidualnym wnioskiem o udostępnienie przez usługę pobierania, o której mowa w art. 9 ust. 1 pkt 3 u.i.i.p., zboru danych przestrzennych dla planów miejscowych oraz zbioru danych przestrzennych dla studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi podano, że żądana informacja jest dostępna on-line za pomocą usługi pobierania ATOM, ujawniona poprawnie w Ewidencji Zbiorów i Usług Danych Przestrzennych (EZiUDP). Podniosła skarżąca, że pismo to jest w istocie odmową udostępnienia jej zbiorów danych, o które prosiła, w sposób zgodny z regulacjami prawnymi powołanymi we wniosku. Podkreśliła, że dane przestrzenne dostępne pod wskazanym przez organ adresem nie zawierają wymaganych przepisami treści. Tymczasem skarżąca chce mieć bezpośredni dostęp do kompletnych zbiorów danych zawierających trzy, a nie jeden obiekt przestrzenny. Natomiast brak dostępu do zbioru żądanych danych przestrzennych, zgodnie z podanymi przepisami, narusza prawa materialne skarżącej, pozbawiając ją możliwości przeprowadzania analiz przestrzennych przez usługi danych przestrzennych, co gwarantuje art. 5 pkt 1 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. z 2021 r. poz. 1641, z późn. zm.). A. W. podniosła też, że nieudostępnianie przez organ w sposób zgodny z prawem zbiorów danych przestrzennych dla planów miejscowych oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania powoduje konieczność ponoszenia wielokrotnie wyższych nakładów w ramach wykonywanej przez nią działalności m.in. w zakresie usług związanych z analizami przestrzennymi, w tym dostępem do aktualnych map z terenami inwestycyjnymi wyznaczonymi aktami planistycznymi lub z terenami objętymi przystąpieniami do sporządzenia takich aktów z obszaru całej Polski. Wywodziła dalej, że zapewnienie przedmiotowego dostępu służy głównie inwestorom poszukującym terenów inwestycyjnych. Dzięki tym danym inwestorzy mogą mieć łatwy i szybki dostęp do aktualizowanych co miesiąc informacji, tj. m.in. gdzie warto kupić tereny zanim wzrośnie ich wartość (przed uchwaleniem planu cena nieruchomości jest na ogół niższa, a ponadto nie ma opłaty planistycznej od wzrostu wartości nieruchomości, która jest pobierana w ciągu 5 lat po uchwaleniu planu), które tereny w stosunkowo krótkim terminie staną się terenami budowlanymi albo już takimi są zgodnie z obowiązującymi aktami planowania przestrzennego. Skarżąca tłumaczyła, że z uwagi na brak danych przestrzennych w sieci muszą być one najpierw pozyskiwane w formie informacji źródłowych, a potem wymagają przetworzenia do postaci zgodnej z przepisami i umożliwiającej korzystanie z nich w zestawieniu z danymi dotyczącymi pozostałych gmin z obszaru Polski. Powoduje to, że koszt pozyskania prawidłowych danych jest ok. 200 razy wyższy, niż byłby gdyby dane te zostały udostępnione w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami. Dodatkowo skarżąca zaznaczyła, że zaskarżona czynność organu jest czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. W tym zakresie argumentowała, że czynności organu odnośnie do udostępnienia jej żądanych zbiorów danych zostały zindywidualizowane najpóźniej z chwilą skierowania do organu wniosku o udostępnianie tych danych. Skonkretyzowana została osoba domagająca się określonego zachowania organu (czyli skarżąca) oraz czynności, jakie organ powinien wykonać. Ponadto do powyższego wniosku organ odniósł się w sposób ze wszech miar indywidualny, wysyłając do skarżącej odpowiedź odmowną na otrzymane wezwanie. Zatem relacja między obywatelem i organem administracji została zdefiniowana pod względem podmiotowym oraz przedmiotowym: skonkretyzowane zostały strony tej relacji, tj. organ i skarżąca, a także jej przedmiot, czyli udostępnienie zbiorów danych przestrzennych dla miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Gminy Zawadzkie. Akcentowała skarżąca, że samo prowadzenie przedmiotowego zbioru danych i jego udostępnianie jest wprawdzie działaniem o charakterze generalnym, jednak wywołującym skutki w obszarze praw jednostek (w tym skarżącej). Dodała jeszcze, że przedmiotem skargi nie jest bezczynność organu, ale jego niezgodne z prawem czynności.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Zawadzkiego wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, ewentualnie o jej oddalenie jako bezprzedmiotowej oraz o obciążenie skarżącej kosztami postępowania. Stwierdził, że w sprawie nie znajduje zastosowania art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., co potwierdziły sądy administracyjnego, do których skarżąca wniosła liczne skargi w podobnych sprawach. Dalej wskazał, że skarżąca nie wykazała interesu prawnego w świetle powołanego w skardze art. 101 ust. 1 w związku z art. 101a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Podniósł również, że obowiązek polegający na utworzeniu, prowadzeniu i udostępnianiu zbiorów danych przestrzennych, którego realizacji domaga się skarżąca, nie stanowi żadnej z władczych form działania administracji publicznej wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-7 P.p.s.a. Ponadto za bezzasadne uznał podnoszone w skardze zarzuty odnośnie do naruszania przez Gminę obowiązujących przepisów czy ograniczania dostępu do informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 P.p.s.a. W tym celu omówienia wymagają przepisy prawa regulujące właściwość działania sądów administracyjnych.

Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego (K.p.a.), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w K.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Stosownie natomiast do art. 3 § 2a i § 3 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Ponadto, w myśl art. 4 P.p.s.a., sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.

Przedmiotem niniejszej skargi A. W. uczyniła nieprawidłowe wykonanie przez organ czynności nakazanych prawem odnośnie do zbioru danych przestrzennych z tematyki "zagospodarowanie przestrzenne". Wedle art. 3 pkt 11 u.i.i.p. przez zbiór danych przestrzennych rozumie się rozpoznawalny ze względu na wspólne cechy zestaw danych przestrzennych. Przez dane przestrzenne rozumie się z kolei dane odnoszące się bezpośrednio lub pośrednio do określonego położenia lub obszaru geograficznego (art. 3 pkt 1 u.i.i.p.). Opisane metadanymi zbiory danych przestrzennych oraz dotyczące ich usługi, środki techniczne, procesy i procedury, które są stosowane i udostępniane przez współtworzące infrastrukturę informacji przestrzennej organy wiodące, inne organy administracji oraz osoby trzecie, stanowią infrastrukturę informacji przestrzennej (art. 3 pkt 2 u.i.i.p.), której zasady tworzenia oraz użytkowania określa u.i.i.p. (art. 1 ust. 1 pkt 1 u.i.i.p.). Infrastruktura ta obejmuje zbiory danych przestrzennych odnoszące się do terytorium RP lub z nim powiązane, występujące w postaci elektronicznej, należące co najmniej do jednego z tematów danych przestrzennych określonych w załączniku do u.i.i.p. (według rozdziału 3 pkt 4 tego załącznika tematem takim jest zagospodarowanie przestrzenne) oraz utrzymywane przez organ administracji lub w jego imieniu, które zgodnie z jego zadaniami publicznymi są tworzone, aktualizowane i udostępniane (ewentualnie przez osobę trzecią, której umożliwiono włączenie się do infrastruktury), o czym stanowi art. 4 ust. 1 pkt 1-4 u.i.i.p.

Skarżąca odwołuje się do art. 67a-67c u.p.z.p. regulujących zasady tworzenia, prowadzenia, aktualizacji i udostępniania zbiorów danych przestrzennych, o jakich mowa w u.i.i.p., i zarzuca naruszenie przez Burmistrza Zawadzkiego m.in. art. 67c ust. 3 u.p.z.p., a także - we wskazanym zakresie - przepisów rozporządzenia. Stosownie do § 3 ust. 2 pkt 1, pkt 2 i pkt 3 rozporządzenia utworzenie zbioru danych przestrzennych obejmuje gromadzenie - określonych tymi przepisami - danych o akcie planowania przestrzennego, o rysunku aktu planowania przestrzennego oraz o dokumencie powiązanym z aktem planowania przestrzennego. Zdaniem skarżącej dane przestrzenne dostępne pod adresem usług pobierania, wskazanymi przez organ w odniesieniach do EZiUDP, nie zawierają treści wymaganych rozporządzeniem, to znaczy nie zawierają wszystkich wymaganych obiektów przestrzennych, gdyż w zbiorach brakuje dwóch obiektów. Dodatkowo zakres informacyjny dla pierwszego obiektu, tj. aktu planowania przestrzennego, jest - w przekonaniu skarżącej - niekompletny.

Sąd dostrzega, że przedstawiona problematyka stała się już przedmiotem oceny innych sądów administracyjnych, które w podobnym stanie faktycznym i prawnym spraw uznały, że skargi A. W. są niedopuszczalne. Stwierdzono bowiem, że brak jest właściwości sądów administracyjnych do rozpoznania skarg w rozważanym przedmiocie (por. np. postanowienia: WSA w Białymstoku z dnia 29 września 2022 r., sygn. akt II SA/Bk 658/22; WSA w Gdańsku z dnia 20 września 2022 r., sygn. akt II SAB/Gd 92/22 i z dnia 30 września 2022 r., sygn. akt II SAB/Gd 96/22; wszystkie przywołane w niniejszym postanowieniu orzeczenia dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Również zdaniem tut. Sądu obowiązek organu polegający na utworzeniu, prowadzeniu i udostępnianiu zbiorów danych przestrzennych, którego realizacji domaga się skarżąca, nie stanowi żadnej z władczych form działania administracji publicznej wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-7 P.p.s.a. W szczególności nie jest to czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, określona w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Przywołany przepis obejmuje czynności lub akty, które dokonywane są w sprawach indywidualnych, w których nie orzeka się w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia. Podobnie jak decyzja czy postanowienie, akty lub czynności te są kierowane przez organ administracji publicznej do konkretnych, zindywidualizowanych podmiotów, niepodporządkowanych organizacyjnie ani służbowo organowi wydającemu dany akt lub podejmującemu daną czynność. Akt lub czynność muszą mieć charakter publicznoprawny. Podejmowane są w sprawie indywidualnej w tym znaczeniu, że jej przedmiotem jest określony i zindywidualizowany stosunek administracyjny (uprawnienie lub obowiązek), którego źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego. W orzecznictwie i literaturze przedmiotu przyjmuje się, że stosowanie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. może mieć miejsce, gdy spełnione są następujące przesłanki: 1) akt lub czynność nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, 2) są podejmowane w sprawach indywidualnych, skierowane do konkretnego podmiotu, 3) mają charakter publicznoprawny oraz 4) dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2012, s. 31-32; T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2009, s. 29-31). Ostatnia przesłanka oznacza, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem lub zaniechaniem określonego działania organu administracji a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2012, s. 32). Tymczasem żądana przez skarżącą czynność nie posiada wymienionych cech. Nie ma ona charakteru indywidualnego, gdyż czynności podejmowane w tym zakresie nie są skierowane do indywidualnie oznaczonego adresata. Obowiązek organu ma tu jedynie ogólny charakter i nie odpowiada mu uprawnienie niepowiązanych z nim organizacyjnie podmiotów do żądania opublikowania określonych informacji bądź też zmiany sposobu publikacji informacji już udostępnionych. Podzielić należy stanowisko WSA w Gdańsku, że sama czynność utworzenia zbiorów danych przestrzennych lub czynność zamieszczenia tam określonej informacji publicznej nie dotyczy uprawnień lub obowiązków skarżącej. Nie istnieje też przepis prawa, który uprawniałby skarżącą do żądania zamieszczenia lub usunięcia z tych zbiorów danych przestrzennych informacji publicznej (tak: WSA w Gdańsku w ww. postanowieniu z dnia 30 września 2022 r.). Natomiast sam obowiązek wynikający z przepisów ustawy dotyczący utworzenia zbiorów danych przestrzennych nie rodzi w tym przypadku po stronie skarżącej uprawnień do żądania ich stworzenia (por. też w podobnej kwestii prawnej - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2008 r., sygn. akt I OSK 611/08). Poglądy wyrażone we wskazanych orzeczeniach odnieść trzeba do niniejszej sprawy, podkreślając raz jeszcze, że z obowiązków organu dotyczących tworzenia zbioru danych przestrzennych skarżąca nie może wywodzić własnych uprawnień lub obowiązków. W przypadku rejestrów, zbiorów lub baz prowadzonych przez organ zgodnie z kompetencjami nie zachodzi przesłanka indywidualności i konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień skarżącej, których źródło wynika z konkretnych przepisów prawa materialnego. Po stronie skarżącej nie sposób zidentyfikować żadnego uprawnienia lub obowiązku, z którym pozostawałaby ona w takim związku, który można byłoby uznać za kształtowanie, określenie granic, sposobu albo możliwości wykonywania konkretnego przepisu prawa. Czynność utworzenia bazy danych czy też czynność zamieszczania tam określonych informacji publicznych nie dotyczy uprawnień lub obowiązków indywidualnego podmiotu.

Ponadto za naruszenie interesu prawnego skarżącej nie może być uznane, wskazane w skardze, utrudnienie w pozyskiwaniu danych przestrzennych i przeprowadzaniu analiz przestrzennych poprzez usługi danych przestrzennych oraz ponoszenie przez skarżącą wyższych kosztów z tym związanych. Okoliczności te mogą świadczyć jedynie o posiadaniu przez skarżącą interesu faktycznego, a nie prawnego (por. postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 16 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 662/22). Tym samym skarżąca nie wykazała także swego interesu prawnego w świetle powołanego w skardze art. 101 ust. 1 w związku z art. 101a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich (art. 101a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym). Jak wynika z art. 101a ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, w przypadkach, o których mowa w ust. 1, sąd administracyjny może nakazać organowi nadzoru wykonanie niezbędnych czynności na rzecz skarżącego, na koszt i ryzyko gminy. W przekonaniu Sądu nie budzi wątpliwości, że skarżąca nie posiada interesu prawnego w rozumieniu przywołanych przepisów ustawy o samorządzie gminnym. Wynika z nich bowiem, że prawo do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym ma wyłącznie podmiot, którego indywidualny interes prawny został naruszony. Interes prawny, do którego nawiązuje art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, musi z kolei wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną osoby wnoszącej skargę. Dla skutecznego wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym konieczne jest wykazanie przez stronę, że wskutek podjęcia zaskarżonej uchwały został naruszony jej interes chroniony konkretnym przepisem prawa bądź ukształtowany aktem stosowania prawa, tj. np. decyzją (por. wyrok NSA z dnia 23 września 2021 r., sygn. akt II OSK 1399/21). Z uwagi na charakter kwestionowanych przez skarżącą działań Burmistrza Zawadzkiego w żaden sposób nie można uznać - co wywiedziono wyżej - że odnoszą się one do jej indywidualnego interesu prawnego. Działania te posiadają charakter generalny.

W tym stanie rzeczy Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., wedle którego sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.