III OSK 1817/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant: asystent sędziego Dominika Daśko po rozpoznaniu w dniu 27 września 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej W. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 122/22 w sprawie ze skargi W. M. na uchwałę Zarządu Powiatu C. z dnia 15 września 2017 r. nr [...] w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie odwołania ze stanowiska dyrektora Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w C. oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Wa 122/22, oddalił skargę W. M. na uchwałę Zarządu Powiatu C. z dnia 15 września 2017 r., nr [...], w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie odwołania ze stanowiska dyrektora Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w C.

Jak wskazał Sąd pierwszej instancji ww. uchwałą Zarządu Powiatu C. z dnia 15 września 2017 r. zmieniono uchwałę nr [...] Zarządu Powiatu C. z dnia 29 sierpnia 2017 r. w sprawie odwołania W. M. - dalej jako: "skarżąca", ze stanowiska dyrektora Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w C. w podstawie prawnej uchwały po wyrażeniu "art. 4 pkt" dodając wyrażenie "2) i".

W uzasadnieniu uchwały wskazano, że przepisy o odwoływaniu kierowników jednostek organizacyjnych powiatu zawarte w przepisach ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1393, ze zm.) – dalej: "ustawa o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej" stanowią lex specialis w stosunku do art. 38 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tekst jedn. Dz.U. 2016 r. poz. 1943 ze zm.) – dalej: "ustawa o systemie oświaty". Przywołano przepis art. 4 pkt 2 ustawy o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej, w myśl którego osoby pełniące funkcje publiczne, w okresie zajmowania stanowisk lub pełnienia funkcji, o których mowa w jej art. 1 i 2 nie mogą być zatrudnione lub wykonywać innych zajęć w spółkach prawa handlowego, które mogłyby wywołać podejrzenie o stronniczość lub interesowność. Organ ustalił, że skarżąca w okresie zajmowania stanowiska dyrektora Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej wykonywała inne czynności polegające na prowadzeniu w spółce prawa handlowego Specjalistycznym Centrum X Spółka z.o.o z siedzibą w C. kursów, które spółka reklamowała m.in. jej nazwiskiem i informacją "Na co dzień związana z poradnią psychologiczno-pedagogiczną, wieloletni dyrektor poradni". Powyższe łącznie z okolicznością, że w tej spółce prawa handlowego obok skarżącej - dyrektora Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w C. - byli zatrudnieni do prowadzenia kursów podlegający służbowo skarżącej, inni pracownicy Poradni, wywołuje w ocenie organu podejrzenie o jej stronniczość i interesowność.

Od powyższej uchwały skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiodła W. M. Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1866/17, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały.

W motywach orzeczenia Sąd Wojewódzki wskazał, że na obecnym etapie postępowania kluczowe znaczenie dla jego wyniku miał fakt uzależnienia bytu prawnego zaskarżonego aktu od bytu prawnego uchwały Zarządu Powiatu nr [...] z dnia 29 sierpnia 2017 r. Skarżona uchwała zmieniała ww. uchwałę nr [...]. Jedynie fakt istnienia w obrocie prawnym uchwały zmienianej, uzasadniał możliwość istnienia w nim także uchwały zmieniającej. W ocenie tego Sądu zaskarżona uchwała, na dzień orzekania jawiła się jako bezprzedmiotowa, ponieważ wcześniejszym wyrokiem wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1735/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność uchwały nr [...]. Tym samym wyeliminowany został przedmiot uchwały zmieniającej. Skoro treść uchwały zmieniającej świadczy o tym, że nie posiada ona samodzielnego bytu (byt tego aktu uzależniony jest od istnienia uchwały zmienianej) to wycofanie wyrokiem Sądu z obrotu prawnego uchwały zmienianej musiało konsekwentnie skutkować równoczesnym wyeliminowaniem z obrotu prawnego także uchwały zmieniającej.

Zarząd Powiatu wywiódł od powyższego wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 grudnia 2021 r., sygn. akt III OSK 431/21, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. NSA wyjaśnił, że przedmiotem rozpoznania w tej sprawie była kontrola legalności uchwały Zarządu Powiatu z dnia 15 września 2017 r. nr [...] (uchwała zmieniająca). Uchwała ta zmieniała poprzednią uchwałę Zarządu Powiatu z dnia 29 sierpnia 2017 r. nr [...] w sprawie odwołania W. M. ze stanowiska dyrektora Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w C. (uchwała zmieniana). Tym samym byt prawny uchwały zmieniającej zależał od obowiązywania poprzedniej uchwały (uchwały zmienianej). Jak wskazał NSA, nie budzi również wątpliwości, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1735/17, stwierdził nieważność uchwały Zarządu Powiatu z dnia 29 sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odwołania ze stanowiska dyrektora Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w C., jednakże wyrok ten na skutek prawidłowego wniesienia skargi kasacyjnej nie był prawomocny w dacie orzekania w tej sprawie przez Sąd pierwszej instancji. Tym samym jako wyrok nieprawomocny nie wiązał ani stron, ani też sądu, który go wydał. Wynika to wprost z wykładni a contrario z art. 170 P.p.s.a. Moc wiążąca wyroku związana jest z jego prawomocnością. Ponadto NSA zwrócił uwagę na fakt, że na skutek rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1735/17, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 września 2021 r., sygn. akt III OSK 419/21, uchylił ten wyrok i skargę oddalił.

W związku z powyższym NSA uznał za w pełni zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 147 § 1 P.p.s.a. poprzez stwierdzenie nieważności uchwały Zarządu Powiatu nr [...] (uchwały zmieniającej) z powodu nieistnienia w obrocie prawnym uchwały z dnia 29 sierpnia 2017 r. nr [...] (uchwały zmienianej), skoro w dacie wydawania zaskarżonego wyroku uchwała zmieniana istniała w obrocie prawnym. Wyrok stwierdzający jej nieważność jako nieprawomocny nie wywołał skutków prawnych w postaci wyeliminowania uchwały zmienianej z obrotu prawnego. Sąd pierwszej instancji w dacie wydania zaskarżonego wyroku powinien rozważyć na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. możliwość zawieszenia z urzędu postępowania w tej sprawie, ponieważ rozstrzygnięcie tej sprawy zależało od wyniku innego postępowania sądowoadministracyjnego dotyczącego uchwały zmienianej (por. postanowienie NSA z dnia 10 stycznia 2018 r. sygn. akt II OZ 1612/17, opubl. w LEX nr 2445912).

Ponownie rozpoznając skargę Sąd pierwszej instancji uznał ją za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. W niniejszej sprawie skarżąca została odwołana ze stanowiska Dyrektora Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej na podstawie art. 4 pkt 5 ww. ustawy o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej, gdyż posiadała 90% udziałów w spółce prawa handlowego - Specjalistycznym X Spółka z.o.o z siedzibą w C. Jak wynika z akt sprawy przyczyną podjęcia zaskarżonej uchwały był fakt, że po dacie podjęcia uchwały z dnia 29 sierpnia 2017 r. o odwołaniu skarżącej ze stanowiska dyrektora Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w C., Zarząd Powiatu uzyskał informacje, że w dacie odwołania ze stanowiska skarżąca naruszała nie tylko zakaz z przepisu art. 4 pkt 5 ustawy o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej posiadając w ramach wspólności ustawowej małżeńskiej 90 % udziałów w spółce prawa handlowego - Specjalistycznym Centrum X Spółka z.o.o z siedzibą w C., ale również zakaz z art. 4 pkt 2 tejże ustawy, poprzez wykonywanie innych zajęć w spółce prawa handlowego, które mogłyby wywołać podejrzenie o stronniczość lub interesowność zajmowania stanowiska. W tej samej spółce prawa handlowego obok skarżącej byłej dyrektor Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w C. byli zatrudnieni do prowadzenia kursów podlegający służbowo skarżącej, pracownicy Poradni. Po podjęciu uchwały zmieniającej uchwałę o odwołaniu Zarząd Powiatu uzyskał informację, że w spółce pracował również mąż innej pracownicy. Organ prowadzący odwołując skarżącą ze stanowiska dyrektora publicznej Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w C. uznał, że zatrudnianie w spółce prawa handlowego, w której, jako dyrektor publicznej Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w ramach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej posiada 90% udziałów, podległych skarżącej służbowo pracowników tej Poradni, nie tylko może, ale wywołuje podejrzenie o stronniczość i interesowność.

W związku z powyższym Zarząd Powiatu uzupełnił podstawę odwołania i dodał w tym zakresie uzasadnienie.

Reasumując w ocenie Sądu Wojewódzkiego uzupełnienie przedmiotowej uchwały nr [...] poprzez podjęcie uchwały [...] było możliwe i nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Zarząd powiatu podejmując zaskarżoną uchwałę wzmocnił jedynie argumentację stanowiącą podstawę odwołania skarżącej ze stanowiska Dyrektora Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w C. Treść zaskarżonej uchwały jest wyłącznie wyrazem dopuszczalnego prawnie uzupełnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, która to podstawa nie powoduje zmiany samego rozstrzygnięcia, a jedynie je doprecyzowuje, uwzględniając informacje powzięte po wydaniu uchwały nr [...]. Takie samo stanowisko Sąd prezentuje w zakresie uzupełnienia uzasadnienia przedmiotowej uchwały.

Biorąc powyższe pod rozwagę, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 329, ze zm.) - dalej "P.p.s.a.", Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła W. M. Zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w całości, zarzuciła naruszenie:

1) prawa materialnego tj. art. 5 ust. 2 ustawy o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej, poprzez jego niezastosowanie i uznanie, iż organ administracji miał kompetencję do odwołania skarżącej ze stanowiska, podczas gdy informacje o posiadanych udziałach w spółce prawa handlowego posiadał od 2014 r., podczas gdy prawidłowa analiza brzmienia przepisu powinna prowadzić do wniosku, iż po upływie miesiąca od powzięcia informacji organ traci uprawnienie do odwołania z zajmowanego stanowiska;

2) prawa materialnego tj. art. 4 pkt. 5 ustawy o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej, poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, iż posiadanie udziałów więcej niż 10 % udziałów w spółce prawa handlowego obejmuje udziały objęte wspólnością ustawową małżeńską co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych, mającego wpływ na treść orzeczenia polegającego na błędnym przyjęciu, iż skarżąca posiadała 90 % udziałów w spółce prawa handlowego, podczas gdy analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego winna prowadzić do wniosku przeciwnego;

3) błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść orzeczenia polegający na błędnym przyjęciu, iż organ uzyskał informacje, że w dacie odwołania ze stanowiska naruszała zakaz z art. 4 pkt. 2 ustawy o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej, podczas gdy organ administracji posiadał te informacje co najmniej od 2014 r.;

4) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 147 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, w której Sąd powinien stwierdzić nieważność zaskarżanej uchwały jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa;

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o zamianę powyższego wyroku poprzez stwierdzenie nieważności uchwały Zarządu Powiatu C. z dnia 15 września 2017 r. nr [...] oraz zasądzenie od Zarządu Powiatu C. kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano m.in., że przepis art. 4 ust. 5 ustawy o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej rozumiany w ten sposób, że posiadanie więcej niż 10 % udziałów lub akcji w kapitale zakładowym tej spółki przez małżonka pozostającego z osobą pełniącą funkcję publiczną w ustroju małżeńskiej wspólności majątkowej narusza zasadę proporcjonalności określoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Brak jest logicznego uzasadnienia dla którego ustawa miałaby ograniczać możliwość prowadzenia działalności gospodarczej czy też posiadania udziałów w spółkach małżonkom osób pełniących funkcje publiczne. Co więcej w toku postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym skarżąca przedstawiła szereg dokumentów potwierdzających, że w przypadku sędziów, prokuratorów oraz innych osób wykonujących zawody w stosunku do których ustawodawca podjął decyzję o ograniczeniu ich prawa do prowadzenia działalności gospodarczej i posiadania udziałów w spółkach prawa handlowego również występuje wiele sytuacji, w których osoby te są właścicielami na zasadach wspólności ustawowej małżeńskiej więcej niż 10 % akcji lub udziałów w spółkach prawa handlowego, a posiadaczami tych akcji lub udziałów są ich współmałżonkowie.

Pismem z dnia 6 lipca 2022 r. pełnomocnik skarżącej kasacyjnie wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skargach zarzutów sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej.

Podstawy, na które można się powołać w skardze kasacyjnej, zostały sprecyzowane w art. 174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych formach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący wykazał możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

Ze skargi kasacyjnej wynika, że jej autor oparł postawione w niej zarzuty na obydwu podstawach określonych w art. 174 P.p.s.a. Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to z zasady w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Ta zasada nie ma bezwzględnego charakteru. W rozpoznawanej sprawie zarzuty naruszenia prawa materialnego są powiązane z zarzutami naruszenia przepisów postępowania, dlatego wszystkie zarzuty zostaną rozpoznane łącznie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zaskarżoną uchwałą nr [...] zmieniono uchwałę nr [...] Zarządu Powiatu C. z dnia 29 sierpnia 2017 r., którą odwołano W. M. ze stanowiska dyrektora Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w C. Zmiana polegała na tym, że w uchwale nr [...] po wyrażeniu "art. 4 pkt" dodano wyrażenie "2) i" oraz wskazano, że załącznik do uchwały "Uzasadnienie uchwały w sprawie odwołania Pani W. M. ze stanowiska dyrektora Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w C." otrzymuje brzmienie załącznika do uchwały zmieniającej.

Należy również mieć na uwadze, że uchwała nr [...] Zarządu Powiatu C. z dnia 29 sierpnia 2017 r., którą odwołano W. M. ze stanowiska dyrektora Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w C., była już przedmiotem rozpoznania zarówno przez Sąd Wojewódzki, jak i Naczelny Sąd Administracyjny. W pierwszej instancji Sąd Wojewódzki wyrokiem z dnia 28 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1735/17, po rozpoznaniu skargi W. M. stwierdził nieważność uchwały Nr [...], natomiast Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 września 2021 r., sygn. akt III OSK 419/21, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Zarządu Powiatu C. uchylił zaskarżony wyrok i oddali skargę. Z powyższego wynika więc, że skarga na uchwałę nr [...] którą odwołano W. M. ze stanowiska dyrektora Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w C., została prawomocnie oddalona, tak więc uchwała ta, jako prawidłowa i zgodna z prawem, wywołała skutki w niej zawarte.

Powyżej poczynione wyjaśnienia wydają się niezbędne, bowiem z treści zarzutów i uzasadnienia wniesionej w niniejszej sprawie skargi kasacyjnej wynika, że jej autor dąży w istocie do podważenia zasadności uchwały nr [...] o odwołaniu skarżącej ze stanowiska dyrektora Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej, która to uchwała była, jak już wyżej wskazano, przedmiotem badania przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jak bowiem słusznie podniósł Sąd pierwszej instancji uchwała będąca przedmiotem zaskarżenia w niniejszym postępowaniu miała na celu jedynie wzmocnienie argumentacji stanowiącej podstawę odwołania skarżącej ze stanowiska Dyrektora Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w C. w uchwale nr [...]. Treść zaskarżonej uchwały jest wyłącznie wyrazem dopuszczalnego prawnie uzupełnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, która to podstawa nie powoduje zmiany samego rozstrzygnięcia, a jedynie je doprecyzowuje, uwzględniając informacje powzięte po wydaniu uchwały nr [...]. To samo tyczy się kwestii uzupełnienia uzasadnienia powyższej uchwały. Skoro zgodność uchwały zmienianej i zawartych w niej argumentów była przedmiotem badania przez Naczelny Sąd Administracyjny pod kątem zgodności z przepisami art. 4 pkt. 5 i art. 5 ust. 2 ustawy o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej, to nie sposób uznać aby uchwała zmieniająca, która jedynie doprecyzowuje i poszerza argumentację zawartą w uchwale zmienianej, była z tymi przepisami w jakikolwiek sposób niezgodna.

Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku, dokując wykładni art. 4 pkt 5 ustawy o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej należy mieć na względzie nie tylko wykładnię językową owego przepisu prawa, ale także cel ustawodawcy, to jest zamiar zapobiegania nieakceptowanym zarówno przez porządek prawny, jak i elementarne zasady współżycia społecznego, zjawiskom korupcji i wykorzystywania pełnionych funkcji publicznych do celów nie dających się pogodzić z rolą państwa i jego organów, w związku z czym należy zastosować cywilistyczną wykładnię art. 4 pkt 5 w zw. z art. 2 omawianej ustawy i powiązać ją z problematyką majątkowych stosunków małżeńskich uregulowanych w Kodeksie rodzinnym. Nie można zatem użytego w art. 4 pkt 5 ustawy o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej "posiadania" odnieść wyłącznie do stanu faktycznego w oderwaniu od stosunków własnościowych. Z powyższego Sąd wywiódł, że posiadanie przez skarżącą będącą dyrektorem Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w C,. (jednostki organizacyjnej powiatu), w ramach ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej, 90% udziałów w spółce prawa handlowego, stoi w sprzeczności z ww. przepisem prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą skargę w pełni podziela pogląd prawny wyrażony w ww. wyroku tego Sądu i nie znajduje podstaw do zmiany stanowiska w odniesieniu do uchwały doprecyzowującej i poszerzającej argumentację zawartą w uchwale zmienianej.

Tym samym nie mogły odnieść zamierzonego skutku powołane w petitum skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego.

Za chybiony należy również uznać zarzut naruszenia art. 147 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, w której Sąd Wojewódzki powinien stwierdzić nieważność zaskarżanej uchwały jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Wskazany przepis ma charakter wynikowy, reguluje sposób rozstrzygnięcia sprawy przez sąd pierwszej instancji. W orzecznictwie NSA prezentowany jest jednolity pogląd, że przepisy art. 145 § 1, art. 147, art. 148 i art. 151 P.p.s.a. są tzw. przepisami wynikowymi, regulują jedynie sposób rozstrzygnięcia i bez stwierdzenia naruszenia innych przepisów, w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania, zarzuty nie są trafne (por. wyrok NSA z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2383/14, LEX Nr 1666121).

Wobec wskazanych wyżej okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.