III SA/Wa 2399/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Przybysz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz, asesor WSA Agnieszka Sułkowska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 maja 2021 r. sprawy ze skargi M.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od spadków i darowizn oddala skargę.

Z akt sprawy wynika, że aktem notarialnym z dnia [...] czerwca 2014 r., Rep. [...] zawarta została umowa darowizny i oświadczenie o ustanowieniu służebności osobistej, na mocy której A. Z. podarowała na rzecz M. K. (dalej "Skarżąca") lokal mieszkalny nr [...] położony w W. przy ul. [...] wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej, a w zamian Skarżąca ustanowiła na rzecz A. Z. nieodpłatną służebność osobistą mieszkania polegającą na prawie do korzystania z całego lokalu mieszkalnego oraz ze wszystkich urządzeń znajdujących się w lokalu. Strony umowy wartość przedmiotu darowizny określiły na kwotę 60.000,00 zł, a wartość rocznej służebności osobistej na kwotę 2.400,00 zł, co przy zastosowaniu mnożnika 10 utworzyło skapitalizowaną wartość służebności w kwocie 24.000,00 zł. W związku z powyższym notariusz jako płatnik, przy sporządzeniu aktu notarialnego, biorąc pod uwagę że Strony umowy nie są ze sobą spokrewnione, pobrał podatek od darowizny w kwocie 4.986,00 zł oraz od nieodpłatnego ustanowienia służebności osobistej w kwocie 2.645,00 zł.

Sąd Rejonowy dla W. w W. [...] Wydział Cywilny wyrokiem z 26 września 2016 r., sygn. akt [...] rozwiązał wyżej wymienioną umowę darowizny. Na postanowienie to została złożona apelacja, która postanowieniem Sądu Okręgowego W., [...] Wydział Cywilny Odwoławczy z dnia 20 września 2018 r., sygn. akt [...] została oddalona.

Skarżąca złożyła wniosek o zwrot na jej rzecz nienależnie zapłaconego podatku w kwocie 7.631,00 zł, pobranego przez notariusza podczas sporządzenia umowy darowizny zawartej ww. aktem notarialnym. W uzasadnieniu pisma Skarżąca wskazała, że skoro rozwiązanie umowy darowizny na podstawie tego przepisu wywiera skutki od samego początku to należy przyjąć, że umowa darowizny, od której uiściła podatek, nigdy nie została zawarta i jest on podatkiem nienależnym, który podlega zwrotowi.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w W., w piśmie z 9 maja 2019 r. wskazał, że podatek w kwocie 7.631,00 zł został pobrany przez notariusza i wpłacony w dniu 7 lipca 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z [...] września 2019 r. odmówił Skarżącej zwrotu zapłaconego podatku od spadków i darowizn.

W wyniku złożonego przez Skarżącą odwołania, decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. uchylił zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. wskazał, że na podstawie złożonego przez Stronę wniosku Naczelnik Urzędu Skarbowego W. winien był przeprowadzić postępowanie podatkowe w zakresie stwierdzenia nadpłaty, ewentualnie w przypadku wątpliwości co do podstawy żądania zawartej we wniosku, winien był zwrócić się do strony w trybie art. 169 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej "o.p.") o podanie podstawy prawnej do rozstrzygnięcia żądania o zwrot podatku od spadków i darowizn.

Po wezwaniu przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w trybie art. 169 § 1 o.p. do uzupełnienia braków formalnych wniosku Skarżąca wyjaśniła, że wnosi o stwierdzenie nadpłaty podatku w kwocie 7.631.00 zł nienależnie zapłaconego od umowy darowizny lokalu mieszkalnego na podstawie art. 72 § 1 pkt 2 o.p. oraz art. 75 § 1 i 2 o.p.

Decyzją z [...] czerwca 2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od spadków i darowizn w żądanej kwocie 7.631,00 zł.

W uzasadnieniu wskazał, że w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek do stwierdzenia nadpłaty w podatku od spadków i darowizn z tytułu podatku pobranego przez notariusza w wysokości 7.631,00 zł od umowy darowizny. Zaznaczył, że umowa ta wyrokiem Sądu Rejonowego dla W. w W. została co prawda rozwiązana w oparciu o przepis art. 901 Kodeksu cywilnego, niemniej jednak sądowe rozwiązanie umowy darowizny ma charakter konstytutywny i nie przekreśla od podstaw bytu umowy, a jedynie wygasza jej skutki z datą orzeczenia, nie działając wstecz. Tak więc umowa darowizny w dacie jej zawarcia była ważna, a skutki jej wygaśnięcia nastąpiły dopiero z datą wydania orzeczenia o jej rozwiązaniu. Zatem rozwiązanie umowy darowizny nie stanowi przesłanki do stwierdzenia nadpłaty podatku w oparciu o przepisy o nadpłacie unormowanej w o.p.

Od powyższej decyzji Skarżąca złożyła odwołanie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 901 Kodeksu cywilnego przez uznanie, że instytucja rozwiązania umowy darowizny przez Sąd opisana w tym przepisie jest równoznaczna z odwołaniem darowizny;

- art. 121 § 1 o.p. przez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych;

- art. 124 o.p. przez brak wyjaśnienia Stronie zasadności przesłanek, którymi to kierował się organ podatkowy przy załatwianiu sprawy i zastąpienie tych wyjaśnień odwołaniem się do zewnętrznych źródeł bez wyjaśnienia, co z nich wynika;

- art. 1, art. 5, art. 6, art. 7, art. 8, art. 11 i art. 15 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz.U. z 2018 r., poz. 644 ze zm., dalej "u.p.s.d.").

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. decyzją z [...] października 2020 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu podatkowego pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że nabycie przez osobę fizyczną nieruchomości w drodze umowy darowizny oraz ustanowienie służebności osobistej podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn (art. 1 ust. 1 pkt 2 i pkt 6 u.p.s.d). Za pobór i odprowadzenie takiego podatku odpowiedzialny jest notariusz, który w tym określonym przypadku jest płatnikiem tego podatku (art. 18 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 u.p.s.d). Jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku od spadków i darowizn albo wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty w tym podatku (art. 75 § 1 w związku z art. 72 § 1 pkt 2 o.p.) Na podstawie tak złożonego wniosku organ podatkowy prowadzi postępowanie podatkowe i orzeka o stwierdzeniu nadpłaty lub o odmowie stwierdzenia nadpłaty w podatku od spadków i darowizn.

Organ wskazał, że sprawę rozwiązania umowy darowizny rozstrzyga Sąd, a jego orzeczenie ma charakter konstytutywny, czyli powoduje prawny skutek rozwiązania umowy, przy czym skutek rozwiązujący następuje od chwili wydania orzeczenia (nie wstecz). Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. Darczyńca A. Z. jeszcze przed ubezwłasnowolnieniem dokonała w dniu [...] czerwca 2014 r. darowizny swego lokalu mieszkalnego na rzecz sąsiadki. Zatem przedmiotowa umowa darowizny w chwili jej zawarcia była skuteczna i ważna, co zresztą zaznaczył Sąd w wyroku z dnia 26 września 2016 r., sygn. akt [...]. A skoro umowa była skuteczna i ważna, to w dniu jej zawarcia powstał ciążący na nabywcy obowiązek podatkowy, czyli wynikająca wyłącznie z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach. Organ podkreślił, że rozwiązanie umowy darowizny nie oznacza, że traktowana jest ona jako nieważna, nieistniejąca. Obdarowana przez pewien okres była właścicielką przedmiotu darowizny, umowa darowizny cały czas obowiązywała, zaś fakt, że w sprawie doszło do sądowego rozwiązania umowy darowizny, nie przesądza o tym, że pobrany przez notariusza podatek był nienależny.

Umowa darowizny lokalu mieszkalnego z [...] czerwca 2014 r. została ważnie zawarta w nakazanej formie aktu notarialnego. Umowa ta przeniosła własność lokalu na obdarowaną, a podatek od tej czynności został przez płatnika (notariusza) pobrany na podstawie obowiązujących przepisów ustawy o podatku od spadków i darowizn należnie i we właściwej wysokości. Zaś sądowe rozwiązanie umowy darowizny, na które powołuje się Strona, nie stanowi przesłanki do stwierdzenia nadpłaty pobranego przez płatnika podatku w oparciu o przepisy o nadpłacie unormowanej w art. 72 - 80 o.p.

W ocenie organu odwoławczego w sprawie nie doszło również do naruszenia przepisów o.p. dotyczących zasad ogólnych postępowania podatkowego, w tym art. 121 § 1 i art. 124 o.p.

Skarżąca nie zgodziła się z wydaną decyzją i złożyła skargę do Sądu. Decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 5 u.p.s.d. przez jego błędne zastosowanie, tj. przyjęcie, że na Skarżącej ciążył obowiązek podatkowy z tytułu podatku od spadków i darowizn jako na nabywcy własności rzeczy, w sytuacji w której nigdy nie była ona nabywcą własności rzeczy ponieważ umowa darowizny została rozwiązana przez Sąd Rejonowy dla W. wyrokiem z 26 września 2016 r., sygn. akt [...] z skutkiem ex tunc;

- art. 72 § 1 pkt 1 i pkt 2 o.p. przez uznanie, że podatek od darowizn pobrany przez notariusza w przypadku rozwiązania przedmiotowej umowy darowizny nie stanowi nadpłaty podatku;

- art. 901 Kodeksu cywilnego przez jego błędną interpretację i przyjęcie, że rozwiązanie darowizny przez Sąd odnosi skutek od dnia orzeczenia (ex nunc) w sprawie, a nie ex tunc;

- art. 120, art. 121 § 1, art. 122 o.p. przez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów administracji, tj. nie odnoszenie się do zarzutów podnoszonych przez obywatela i brak najmniejszej próby wyjaśnienia, że źródła, które powołuje obywatel, nie zasługują na uznanie i dlaczego;

- art. 124 o.p. przez ograniczenie uzasadnienia decyzji do opisu stanu faktycznego i autorytatywnych twierdzeń organu na temat właściwej interpretacji przepisów prawa bez wyjaśnienia, dlaczego właściwie prawo należy w ten sposób interpretować.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca w całości powtórzyła argumenty zawarte w odwołaniu dotyczące błędnego ustalenia przez organy podatkowe stanu faktycznego i prawnego sprawy. Wskazała, że w całym postępowaniu przed organami podatkowymi obu instancji organy te myliły odwołanie darowizny (art. 899 K.c.) z rozwiązaniem umowy darowizny przez Sąd (art. 901 K.c.). Zaznaczyła co prawda, że w ostatniej decyzji organ drugiej instancji wydaje się odróżniać te dwie instytucje, jednak bez żadnego głębszego wyjaśnienia stwierdza, że rozwiązanie umowy darowizny wyrokiem Sądu jest skuteczne od wydania tego wyroku. Zaznaczyła, że organ drugiej instancji nie odniósł się również w żaden sposób do prezentowanych przez nią w całym postępowaniu poglądów doktryny.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Tytułem wstępu wyjaśnić należy, że sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.) – dalej: "uCovid-19". Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W okolicznościach niniejszej sprawy należy potwierdzić wypełnienie się powyższych warunków, akcentując istotne zagrożenie zakażeniem wirusem SARS-CoV-2.

Przepis art. 15zzs4 ust. 3 uCovid-19 należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., dalej: "p.p.s.a.").

W tym miejscu Sąd zauważa, że prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m. in. dla ochrony zdrowia.

Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m. in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości. Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie uprawnienia przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). Uwzględnić przy tym należy brak możliwości przeprowadzania dowodów w sprawie sądowoadministracyjnej (z wyjątkiem ograniczonej dopuszczalności dowodu z dokumentów – art. 106 § 3 p.p.s.a). Jednocześnie podkreślić należy, że dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego. Ten standard ochrony praw stron i uczestników został zachowany albowiem stosowne zarządzenie o rozpoznaniu sprawy w trybie art. 15zzs4 uCOVID-19 zostało wydane przez Przewodniczącego, zaś strony postępowania zostały powiadomione o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzenie niejawne i miały możliwość złożenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia dodatkowego żądania, wniosków lub wyjaśnień.

Odnośnie kwestii możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej z jednoczesnym bezpośrednim przekazem dźwięku i obrazu zgodnie z art. 15zzs4 ust. 2 i 3 uCovid-19 wyjaśnić należy, że przeprowadzenie takiej rozprawy nie jest możliwe, gdyż tut. Sąd nie dysponuje odpowiednim zapleczem technicznym umożliwiającymi przeprowadzenie rozprawy w formie "on line".

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.).

Sąd rozpoznając skargę korzysta ze wszystkich dowodów zebranych w toku postępowania administracyjnego, gdyż rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy.

Skarga rozpoznana w świetle przywołanych wyżej kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Przedmiotem sporu pomiędzy stronami w rozpoznawanej sprawie jest zasadność odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od spadków i darowizn w kwocie 7.631,00 zł, pobranego w dniu [...] czerwca 2014 r. przez notariusza Z. K., w związku z zawarciem umowy darowizny oraz ustanowienia służebności osobistej aktem notarialnym z [...] czerwca 2014 r., pomiędzy M. K. i A. Z. w sytuacji, gdy właściwy sąd cywilny prawomocnym wyrokiem w oparciu o art. 901 § 1 Kodeksu cywilnego rozwiązał wyżej wymienioną umowę darowizny.

Skarżąca twierdzi, że umowa darowizny zawarta przed notariuszem Z. K. w dniu [...] września 2014 r. została rozwiązana przez sąd cywilny wyrokiem ze skutkiem ex tunc. W konsekwencji Skarżąca nigdy nie była nabywcą własności rzeczy, a zatem nie ciążył na niej obowiązek podatkowy z tytułu darowizny, wobec czego podatek od darowizny pobrany przez notariusza stanowi nadpłatę podatku.

Organy podatkowe stoją natomiast na stanowisku, że umowa darowizny lokalu mieszkalnego została ważnie zawarta w nakazanej formie aktu notarialnego. Umowa ta przeniosła własność lokalu na obdarowaną, a podatek od tej czynności został przez płatnika (notariusza) pobrany na podstawie obowiązujących przepisów ustawy o podatku od spadków i darowizn należnie i we właściwej wysokości. Sądowe rozwiązanie umowy darowizny, na które powołuje się Strona, nie stanowi przesłanki do stwierdzenia nadpłaty pobranego przez płatnika podatku

W powyższym sporze rację należy przyznać organom podatkowym.

Przepis art. 901 § 1 Kodeksu cywilnego stanowi, że przedstawiciel osoby ubezwłasnowolnionej może żądać rozwiązania umowy darowizny dokonanej przez tę osobę przed ubezwłasnowolnieniem, jeżeli darowizna ze względu na wartość świadczenia i brak uzasadnionych pobudek jest nadmierna.

W doktrynie przyjmuje się, że rozwiązanie umowy darowizny wywołuje jedynie skutki obligacyjne. Rozwiązanie skutkuje zatem wygaszeniem jeszcze istniejących zobowiązań umownych i powstaniem zobowiązania do zwrotu już spełnionego świadczenia. W doktrynie powszechnie przyjmuje się w konsekwencji, że wyrok wydany w sprawie o rozwiązanie darowizny ma charakter konstytutywny i wywołuje skutki ex nunc (M. Safjan [w:] Kodeks cywilny, red. K. Pietrzykowski, t. II, C.H. Beck 2015, s. 874; J. Jezioro [w:] Kodeks cywilny. Komentarz, red. E. Gniewek, P. Machnikowski, C.H. Beck 2016, s. 1613; B. Czech [w:] H. Ciepła i in., Kodeks cywilny. Komentarz, t. II, 2005, s. 721.). Wprawdzie jest wypowiadany pogląd, że pełniejszą ochronę darczyńcy stanowiłoby przyjęcie skutku ex tunc z obowiązkiem zwrotu przysporzenia na podstawie art. 395 § 2 k.c., to jest przy uznaniu umowy za niezawartą (Z. Radwański, J. Panowicz-Lipska, Zobowiązania – część szczegółowa, C.H.Beck 2015, s. 80), jednakże w aktualnym stanie prawnym nie ma podstaw do przyjęcia takiego rozwiązania, wobec czego może być ono rozważane jedynie de lege ferenda.

Przenosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że przedmiotowa umowa darowizny została skutecznie zawarta. Pozostaje bez znaczenia dla rozpoznawanej sprawy fakt rozwiązania przedmiotowej umowy darowizny prawomocnym wyrokiem sądu cywilnego na podstawie art. 901 kodeksu cywilnego. Skarżąca w chwili zawarcia umowy darowizny stała się nabywcą własności rzeczy i praw majątkowych, wobec czego stosownie do art. 5 u.p.s.d. ciążył na niej obowiązek podatkowy. Zasadnie zatem notariusz pobrał podatek od darowizny w kwocie 4.986,00 zł oraz od nieodpłatnego ustanowienia służebności osobistej w kwocie 2.645,00 zł. W rezultacie organy podatkowe nie naruszyły art. 72 § 1 pkt 1 i 2 o.p. odmawiając stwierdzenia nadpłaty.

Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy podatkowe art. 120, art. 121 § 1, art. 122 i art. 124 o.p. Lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej nie potwierdza zarzutów Skarżącej co do istnienia wskazanych uchybień. Wbrew twierdzeniom Skarżącej uzasadnienie skarżonej decyzji zawiera wyczerpujący i adekwatny do okoliczności sprawy wywód przedstawiający tok rozumowania organu, pozwalający na jego kontrolę przez Sąd. Organy podatkowe dokonały prawidłowej wykładni przepisów prawa, to jest art. 901 Kodeksu cywilnego, przepisów ustawy o podatku od spadków i darowizn (w szczególności art. 5 tej ustawy) oraz art. 72 § 1 pkt 1 i 2 o.p.

W związku z powyższym za niezasadne uznać należało zarzuty podniesione w skardze. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, nie stwierdził innych, niż zarzucane naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałyby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego.

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.